Konverium

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Konwerium (Konverium)

SkÅ ad:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera irbesartan 150 mg lub 300 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna (Sorbolac 400); skrobia żelatynizowana 1551; sodowa croscarmelozoÄ kwasowa; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; poloksymer 188; celuloza mikrokrysztaÅ‚owa (typ 101), stearynian magnezu.

PostaÄ leku. Tabletka.

GÅ ówne wÅ aÅ›ciwoÅ›ci fizykochemiczne:

tabletka 150 mg: biaÅ e, okrÄ gÅ e, spÅ aszczaÅ e tabletki z naszczykiem, o Å›rednicy okoÅ o 10,5 mm;

tabletka 300 mg: biaÅ e, okrÄ gÅ e, spÅ aszczaÅ e tabletki z naszczykiem, o Å›rednicy okoÅ o 12,7 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści receptorów angiotensyny II, leki jednosładowe. Kod ATC C09C A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Irbesartan – silnie działający doustnie aktywny, selektywny antagonist receptora angiotensyny II (typu AT1). Zakłada się, że blokuje wszystkie fizjologicznie istotne działanie angiotensyny II pośredniczone przez receptory typu AT1, niezależnie od źródła lub drogi syntezy angiotensyny II. Selektywne działanie antagonistyczne wobec receptora angiotensyny II (AT1) prowadzi do wzrostu stężenia reniny i angiotensyny II we krwi oraz do obniżenia stężenia aldosteronu we krwi. Po zastosowaniu zalecanych dawek leku stężenie potasu w surowicy istotnie się nie zmienia. Irbesartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (kinazę II) – enzymu, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i odpowiada za metabolizm bradykininy do nieaktywnych metabolitów. Do wywarcia efektu irbesartan nie wymaga aktywacji metabolicznej.

Skuteczność kliniczna

Hipertensja tętnicza. Irbesartan obniża ciśnienie tętnicze przy minimalnej zmianie częstości skurczów serca. Obniżenie ciśnienia tętniczego po przyjmowaniu raz na dobę ma charakter zależny od dawki, z tendencją do osiągnięcia plateau przy dawkach powyżej 300 mg. Dawki 150–300 mg przyjmowane raz na dobę obniżają wartości ciśnienia tętniczego mierzonego u pacjentów w pozycji leżącej lub siedzącej na końcu działania leku (czyli po 24 godzinach od przyjęcia leku) średnio o 8–13/5–8 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) więcej niż placebo.

Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest po 3–6 godzinach od przyjęcia leku, a działanie hipotensyjne utrzymuje się co najmniej przez 24 godziny. Po 24 godzinach od przyjęcia zalecanych dawek obniżenie ciśnienia tętniczego wynosi 60–70% w porównaniu z wartością maksymalnego obniżenia ciśnienia rozkurczowego i skurczowego. Przyjmowanie leku w dawce 150 mg raz na dobę daje efekt (na minimum działania i średnio w ciągu 24 godzin) analogiczny do efektu osiąganego przy podziale tej dawki dobowej na 2 dawki.

Działanie przeciwhipertensyjne leku Konverium pojawia się w ciągu 1–2 tygodni, a największy efekt osiągany jest w 4–6 tygodniu od rozpoczęcia leczenia. Działanie przeciwhipertensyjne utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia. Po zakończeniu leczenia ciśnienie tętnicze powoli wraca do wartości wyjściowych. Nie obserwowano zespołu odstawienia w postaci nasilenia nadciśnienia po odstawieniu leku.

Irbesartan w połączeniu z diuretykami tiazydowymi wykazuje addytywne działanie hipotensyjne. U pacjentów, u których sam irbesartan nie zapewniał wystarczającego efektu, jednoczesne stosowanie niskiej dawki hydrochlorotiazydu (12,5 mg) z irbesartanem raz na dobę powodowało większe obniżenie ciśnienia tętniczego o co najmniej 7–10/3–6 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) w porównaniu z przyjmowaniem placebo.

Skuteczność leku nie zależy od wieku ani płci pacjenta. Jak przy stosowaniu innych leków działających na układ renina-angiotensyna, u pacjentów nieczarnoskórych z nadciśnieniem tętniczym obserwuje się znacznie mniejszą odpowiedź na monoterapię irbesartanem. Gdy irbesartan stosuje się jednoczesnie z niską dawką hydrochlorotiazydu (np. 12,5 mg na dobę), odpowiedź przeciwhipertensyjna tych pacjentów zbliża się do odpowiedzi pacjentów rasy europejskiej. Brak klinicznie istotnego wpływu irbesartanu na stężenia kwasu moczowego we krwi lub wydzielanie kwasu moczowego z moczem.

Przewlekłe choroby nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. W podwójnie ślepej, kontrolowanej randomizacji oceniano długoterminowe efekty (średni czas obserwacji wyniósł 2,6 roku) stosowania irbesartanu na postęp choroby nerek i śmiertelność z dowolnej przyczyny. W zależności od tolerancji prowadzono tycję dawki irbesartanu od 75 mg do 300 mg (dawka utrzymania), amlodypiny – od 2,5 mg do 10 mg lub placebo. Pacjenci we wszystkich grupach leczenia zazwyczaj otrzymywali od 2 do 4 leków przeciwhipertensyjnych. Wyniki badań nie wykazały wpływu leczenia irbesartanem na wskaźnik śmiertelności z dowolnej przyczyny, jednak zaobserwowano pozytywną tendencję do zmniejszenia ryzyka rozwoju terminalnego stadium choroby nerek oraz statystycznie istotne zmniejszenie ryzyka podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy. To wskazuje na spowolnienie postępu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i wyraźną proteinurią. Efekt leczenia oceniano w podgrupach pacjentów według płci, pochodzenia rasowego, wieku, czasu trwania cukrzycy, wyjściowego ciśnienia tętniczego, stężenia kreatyniny w surowicy i szybkości wydalania albumin. W podgrupach kobiet i osób nieczarnoskórych, które stanowiły odpowiednio 32% i 26% ogólnej populacji uczestników badania, korzyści leczenia badanym lekiem dla funkcji nerek nie zostały wykazane.

W placebo-kontrolowanym, podwójnie ślepych badaniach długoterminowych efektów (czas obserwacji wyniósł 2 lata) stosowania irbesartanu na mikroalbuminurię u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 wykazano, że stosowanie irbesartanu w dawce 300 mg u pacjentów z mikroalbuminurią spowalnia postęp dysfunkcji nerek do jawnej proteinurii (prędkość wydalania albumin z moczem (PWAM) > 300 mg na dobę i wzrost PWAM co najmniej o 30% w stosunku do wartości wyjściowej). Spowolnienie postępu dysfunkcji nerek do klinicznej proteinurii było widoczne już po 3 miesiącach leczenia i utrzymywało się przez 2-letni okres badania. Przypadki regresu do normoalbuminurii (< 30 mg na dobę) w grupie przyjmujących irbesartan występowały częściej (34%) niż w grupie przyjmujących placebo (21%).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Wyniki dwóch randomizowanych kontrolowanych badań stosowania kombinacji inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II wskazują na brak jakichkolwiek statystycznie istotnych korzyści terapii kombinowanej tymi lekami w odniesieniu do nerkowych i/lub sercowo-naczyniowych skutków klinicznych i śmiertelności, podczas gdy stwierdzono zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Biorąc pod uwagę podobne właściwości farmakodynamiczne wyżej wymienionych leków, te wyniki mają również zastosowanie do innych inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II. W związku z tym inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II nie należy stosować jednocześnie pacjentom z niefropatią cukrzycową. W badaniu efektu dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub obiema patologiami stwierdzono zwiększone ryzyko hiperkaliemii, hipotensji tętniczej i dysfunkcji nerek, a także zwiększoną częstość zgonów z powodu chorób sercowo-naczyniowych i udarów.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu irbesartan jest dobrze wchłaniany: badania wykazały, że absolutna biodostępność wynosi około 60–80%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność irbesartanu.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 96%, przy czym wiązanie z komórkami krwi jest nieznaczne. Objętość rozkładu – 53–93 litry.

Metabolizm. Po doustnym lub dożylnej podaniu 14C irbesartanu 80–85% promieniotwórczości krążącej we krwi przypada na niezmieniony irbesartan. Irbesartan metabolizowany jest w wątrobie poprzez koniugację z glukuronidem i utlenienie. Głównym krążącym metabolitem jest glukuronid irbesartanu (około 6%). Dane badań in vitro wskazują, że irbesartan jest głównie utleniany przez enzym CYP2C9 cytochromu P450; izoenzym CYP3A4 praktycznie na niego nie wpływa.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka irbesartanu w zakresie dawek od 10 do 600 mg jest liniowa i proporcjonalna do przyjętej dawki. Mniej proporcjonalny wzrost wchłaniania doustnego obserwuje się przy dawkach powyżej 600 mg (dwukrotnie wyższa niż maksymalna zalecana dawka); mechanizm tego zjawiska jest nieznany. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest po 1,5–2 godzinach od doustnego podania leku. Całkowity i nerkowy klirens wynoszą odpowiednio 157–176 i 3–3,5 ml/min. Okres półtrwania eliminacji irbesartanu wynosi 11–15 godzin. Stężenia równowagowe we krwi osiągane są po 3 dniach od rozpoczęcia stosowania leku raz na dobę. Przy stosowaniu raz na dobę akumulacja irbesartanu we krwi jest niewielka (< 20%). W trakcie badania u kobiet chorych na nadciśnienie tętnicze obserwowano nieco wyższe stężenia irbesartanu we krwi. Jednak różnice w okresie półtrwania i akumulacji irbesartanu nie występowały. Dla kobiet nie ma potrzeby zmiany dawki. U osób starszych (> 65 lat) wartości pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) i Cmax dla irbesartanu były nieco wyższe niż u młodszych pacjentów (18–40 lat). Okres półtrwania eliminacji istotnie się jednak nie zmieniał. Dla pacjentów starszych nie ma potrzeby zmiany dawki leku.

Eliminacja. Irbesartan i jego metabolity wydalane są drogą żółciową i nerkową. Po doustnym lub dożylnej podaniu 14C irbesartanu około 20% znacznika radioaktywnego wykrywa się w moczu, reszta – w kale. Mniej niż 2% przyjętej dawki irbesartanu wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Populacja pediatryczna. Farmakokinetykę irbesartanu oceniano u 23 dzieci z nadciśnieniem tętniczym po pojedynczym i wielokrotnym (raz na dobę) przyjmowaniu irbesartanu (2 mg/kg) w dawce dobowej maksymalnie do 150 mg przez 4 tygodnie. Spośród tych 23 dzieci 21 mogło być ocenionych pod kątem porównania farmakokinetyki z taką u dorosłych pacjentów (12 dzieci w wieku od 12 lat, 9 dzieci w wieku od 6 do 12 lat). Wyniki wykazały, że Cmax, AUC i klirens leku były porównywalne z takimi u dorosłych pacjentów przyjmujących 150 mg irbesartanu na dobę. Przy wielokrotnym przyjmowaniu leku raz na dobę obserwowano ograniczoną akumulację irbesartanu (18%) we krwi.

Naruszenie funkcji nerek. U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie parametry farmakokinetyczne irbesartanu nie ulegają istotnym zmianom. Irbesartan nie jest usuwany z organizmu podczas hemodializy.

Naruszenie funkcji wątroby. Parametry farmakokinetyczne irbesartanu nie ulegają istotnym zmianom u chorych z cierpią na wątrobę łagodnego lub umiarkowanego stopnia nasilenia. Badania u pacjentów z ciężką niewydolnością funkcji wątroby nie były prowadzone.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie pierwotnej nadciśnienia tętniczego u dorosłych.

Leczenie przewlekłego schorzenia nerek u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II jako część schematu terapii przeciw nadciśnieniu.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Drugi i trzeci trymestr ciąży.

Jednoczesne stosowanie leku Konwerium z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub dysfunkcją nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Diuretyki i inne leki przeciw nadciśnieniu. Ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej podczas przyjmowania irbesartanu może nasilić się przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciw nadciśnieniu, jednak irbesartan był bezpiecznie stosowany z niektórymi innymi lekami przeciw nadciśnieniu, takimi jak beta-blokery, blokery kanałów wapniowych o długim działaniu i diuretyki tiazydowe. Wcześniejsze leczenie wysokimi dawkami diuretyków może prowadzić do hipowolemii i zwiększać ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej po rozpoczęciu przyjmowania leku Konwerium (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki zawierające aliskiren lub inhibitory ACE. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez stosowanie łączone inhibitory ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem niepożądanych zjawisk, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym rozwój ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku wpływającego na RAAS (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności”).

Suplementy potasu i diuretyki zatrzymujące potas. Na podstawie doświadczeń z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensynowy, jednoczesne przyjmowanie diuretyków zatrzymujących potas, suplementów potasu, substytutów soli zawierających potas lub innych leków, które mogą podnosić stężenie potasu w osoczu (np. heparyny), może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w osoczu i dlatego nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Lit. Opisywano odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu i efekty toksyczne litu podczas jednoczesnego stosowania leków zawierających lit z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę. Obecnie zgłaszano bardzo rzadkie przypadki podobnych efektów przy stosowaniu irbesartanu. W związku z tym, kombinacja ta nie jest zalecana (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w osoczu.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne. Jeśli antagonistów angiotensyny II stosuje się jednocześnie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (w szczególności: selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym (> 3 g/dobę) i nieselectywnymi NLPZ), może wystąpić osłabienie efektu przeciw nadciśnieniu. Tak jak przy stosowaniu inhibitorów ACE, jednoczesne przyjmowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz do podwyższenia stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Taką kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a u nich może być wskazane monitorowanie funkcji nerek na początku takiej terapii skojarzonej, a także okresowo w dalszym okresie.

Repaglinid. Irbesartan może hamować transporter OATP1B1. W trakcie badania klinicznego zgłoszono, że stosowanie irbesartanu godzinę przed podaniem repaglinidu zwiększało Cmax i AUC repaglinidu (substratu transportera OATP1B1) odpowiednio 1,8 i 1,3-krotnie. W ramach innego badania nie odnotowano istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym przyjmowaniu irbesartanu i repaglinidu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków może być konieczna korekta dawkowania repaglinidu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Dodatkowe informacje o interakcjach irbesartanu. Hydrochlorotiazyd nie zaburza farmakokinetyki irbesartanu. Irbesartan metabolizowany jest głównie przez enzym CYP2C9 i w mniejszym stopniu poprzez glukuronidację. Nie obserwowano istotnych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych przy jednoczesnym stosowaniu irbesartanu z warfaryną (lek, który metabolizowany jest przez enzym CYP2C9). Wpływ induktorów CYP2C9, takich jak ryfampicyna, na farmakokinetykę irbesartanu nie był oceniany. Przy jednoczesnym stosowaniu irbesartanu z dystalidem nie zmieniała się farmakokinetyka dystalidu.

Особliwości stosowania.

Wewnątrznaczyniowa hipowolemia. U pacjentów, u których w wyniku intensywnej terapii diuretykami, ograniczenia spożycia soli w diecie, biegunki lub wymioty rozwija się hipowolemia i/lub hiponatremia, może występować objawowa hipotensja tętnicza, szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki leku. Takie stany należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania leku Konverium.

Hipertensja nerek. U pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego funkcjonującego nerki, którzy stosują leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. Choć nie odnotowano takich działań niepożądanych w przypadku leku Konverium, przy stosowaniu dowolnych antagonistów receptora angiotensyny II należy spodziewać się podobnych efektów.

Niewydolność nerek i przeszczepienie nerki. Podczas stosowania leku Konverium u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi. Brak doświadczeń z zastosowania leku Konverium u pacjentów, u których niedawno wykonano przeszczepienie nerki.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek. Oddziaływanie irbesartanu zarówno na nerki, jak i na układ sercowo-naczyniowy nie jest jednakowe u pacjentów z zaawansowaną przewlekłą chorobą nerek. W szczególności jego korzyści są mniej wyraźne u kobiet i u osób nie należących do rasy europejskiej.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Istnieją dane potwierdzające, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskiren zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek). Z tego powodu nie zaleca się podwójnej blokady RAAS przez stosowanie łączone inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskiren (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Farmakodynamika”). Jeśli terapia w formie takiej podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym monitorowaniu funkcji nerek, stężenia elektrolitów i poziomu ciśnienia tętniczego. Nie wolno jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II pacjentom z nefropatią cukrzycową.

Angioedem jelitowy. Opisywano przypadki angioedemu jelitowego u pacjentów stosujących blokery receptora angiotensyny II, w tym irbesartan (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptora angiotensyny II. Jeśli rozpoznano angioedem jelitowy, należy natychmiast przerwać stosowanie irbesartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Hiperkaliemia. Podobnie jak przy innych lekach oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron, podczas leczenia lekiem Konverium może wystąpić hiperkaliemia, szczególnie na tle dysfunkcji nerek, wyraźnej proteinurii spowodowanej nefropatią cukrzycową i/lub niewydolnością serca. Zaleca się dokładne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi u pacjentów z ryzykiem rozwoju tego powikłania (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Hipoglikemia. Irbesartan może powodować hipoglikemię, szczególnie u pacjentów z cukrzycą. W przypadku stosowania leku pacjentom przyjmującym insulinę lub leki przeciwcukrzycowe należy rozważyć możliwość odpowiedniego monitorowania stężenia glukozy w osoczu krwi. W razie potrzeby może być wymagana korekta dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Lit. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków litu i Konverium (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów cierpiących na stenozę zastawki aortalnej lub mitralnej lub na obturacyjną kardiomiopatię przerostową.

Pierwotny aldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. W związku z tym stosowanie leku Konverium nie jest zalecane u tych pacjentów.

Ogólne ostrzeżenia. U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i funkcja nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub z pierwotnym schorzeniem nerek, w tym ze zwężeniem tętnic nerkowych), stosowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub antagonistów receptora angiotensyny II oddziałujących na ten układ wiąże się z przypadkami rozwoju ostrej hipotensji tętniczej, azotemii, oligurii lub rzadziej z rozwojem ostrej niewydolności nerek. Podobnie jak przy stosowaniu dowolnych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub niedokrwiennym schorzeniem sercowo-naczyniowym może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru. Podobnie jak inhibitory ACE, irbesartan i inne antagoniści angiotensyny okazały się mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u osób czarnoskórych niż u osób innych ras, co może wynikać z większego rozpowszechnienia obniżonych poziomów reniny w populacji czarnoskórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Stosowanie w okresie ciąży. Nie należy rozpoczynać stosowania antagonistów receptora angiotensyny II w okresie ciąży. Jeśli kontynuacja przyjmowania antagonistów receptora angiotensyny II jest uznawana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny zostać przekwalifikowane na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie antagonistów receptora angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie u dzieci. Irbesartan był badany w grupie dzieci w wieku od 6 do 16 lat, ale dotychczasowe dane są niewystarczające do poszerzenia wskazań na stosowanie u dzieci, dopóki nie zostaną uzyskane dodatkowe informacje.

Laktoza. Ten lek zawiera laktozę. Pacjentom z takimi rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARA II) nie jest zalecane w pierwszym trymestrze ciąży (patrz sekcja „Oсобliwości stosowania”). Stosowanie ARA II jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Oсобliwości stosowania”). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego po stosowaniu inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brak kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, podobne ryzyko może istnieć również dla tej grupy leków. Z wyjątkiem przypadków, gdy przedłużenie terapii jest uznawane za konieczne, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy zalecić przejście na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie antagonistów receptora angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną. Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka toksyczność płodową (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II miało miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie ultrasonograficznego badania funkcji nerek i stanu kości czaszki. Stan noworodków matek, które stosowały antagoniści receptora angiotensyny II, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Oсобliwości stosowania”).

Okres karmienia piersią. Ponieważ obecnie brak informacji o stosowaniu leku Konverium w okresie karmienia piersią, nie zaleca się przyjmowania leku Konverium tym pacjentkom; należy preferować alternatywne leki o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie przy karmieniu noworodków lub wcześniaków. Nie wiadomo, czy irbesartan lub jego metabolity przenikają do mleka matki. Dane farmakodynamiczne/toksykologiczne z badań na szczurach wykazały wydzielanie irbesartanu lub jego metabolitów do mleka.

Plodność. Irbesartan nie wpływał na płodność szczurów ani ich potomstwo do poziomów dawek, które powodowały pierwsze objawy toksyczności dla organizmu matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Na podstawie właściwości farmakodynamicznych irbesartanu mało prawdopodobne jest, aby miał wpływ na tę zdolność. Należy jednak podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zwiększonego zmęczenia podczas leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony do stosowania doustnego.

Zwykła zalecana dawka początkowa i utrzymująca wynosi 150 mg 1 razy na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu. Konverium w dawce 150 mg 1 razy na dobę zazwyczaj zapewnia lepszą dobową kontrolę ciśnienia tętniczego niż w dawce 75 mg. Należy jednak rozważyć stosowność rozpoczęcia leczenia dawką 75 mg, w szczególności u pacjentów poddawanych hemodializie oraz u osób starszych powyżej 75. roku życia.

U pacjentów, u których dawka leku Konverium 150 mg jeden raz na dobę nie zapewnia wystarczającego efektu, dawkę można zwiększyć do 300 mg lub dodatkowo zastosować inne leki przeciwhypertensyjne. Wykazano, że dodatkowe stosowanie diuretyku takiego jak hydrochlorotiazyd ma efekt addytywny w działaniu leku Konverium (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II terapię irbesartanem należy rozpocząć od dawki 150 mg jeden raz na dobę i dopasować do dawki 300 mg jeden raz na dobę, która w leczeniu przewlekłego schorzenia nerek jest pożądaną dawką utrzymującą. Korzyści leku Konverium w odniesieniu do funkcji nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II zostały wykazane w badaniach, w których irbesartan stosowano dodatkowo do innych leków przeciwhypertensyjnych, jeśli to było konieczne, w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Grupy pacjentów szczególnej uwagi.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki leku. U pacjentów poddawanych hemodializie należy rozważyć rozsądność zastosowania niższej dawki początkowej (75 mg) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku. Chociaż u pacjentów powyżej 75. roku życia należy rozważyć stosowność rozpoczęcia leczenia lekiem w dawce 75 mg, korekta dawki zazwyczaj nie jest wymagana.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność leku Konverium u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Obecnie dostępne dane są niewystarczające do rozszerzenia wskazań stosowania leku na dzieci, dopóki nie pojawią się dodatkowe dane w tej kwestii (patrz sekcje „Reakcje niepożądane”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Przedawkowanie.

Przy stosowaniu leku u dorosłych w dawkach do 900 mg/dobę przez 8 tygodni nie zaobserwowano żadnych reakcji toksycznych. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania irbesartanu są hipotensja tętnicza i tachykardia; przy przedawkowaniu może również wystąpić bradykardia. Obecnie brak jakichkolwiek specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania lekiem Konverium. Stan pacjenta należy stale monitorować, a leczenie powinno być objawowe i wspierające. Do zalecanych działań należą wywołanie wymiotów i/lub przemywanie żołądka. W leczeniu przedawkowania może być pomocne węgiel aktywowany. Irbesartan nie jest usuwany przez hemodializę.

Działania niepożądane.

Częstotliwość występowania wymienionych poniżej działań niepożądanych określono według następujących kryteriów: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); nieczęsto (≥ 1/10 000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstotliwość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego: częstotliwość nieznana – anemia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: częstotliwość nieznana – reakcje nadwrażliwościowe, takie jak reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania: częstotliwo游戏副本