Kontracid

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU KONTRACID (CONTRACID)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 fiolka zawiera pantoprazolu (w postaci pantoprazolu sodowego) 40 mg;

substancje pomocnicze: sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek lub luźna masa biała lub prawie biała.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Pantoprazol. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania. Pantoprazol – zastąpiony benzimidazol, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwasowym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja jest zależna od dawki i hamuje zarówno wydzielanie kwasu podstawowego, jak i stymulowanego. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, tak jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poniżej poziomu receptora komórkowego, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnym jest taki sam.

Stosowanie pantoprazolu zwiększa poziom gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu w większości przypadków nie przekracza on górnej granicy normy. W przypadku długotrwałego leczenia poziom gastryny w większości przypadków podwaja się. Nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu czasem obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja adenomatoidalna). Jednak według dotychczas przeprowadzonych badań, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Ze względu na wyniki badań na zwierzętach, nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad 1 rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w osoczu krwi wzrasta jako reakcja na zmniejszenie wydzielania kwasu. Ponadto, ze względu na zmniejszoną kwasowość żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie IPP należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem poziomu CgA. Pozwala to na powrót poziomu CgA, który może być fałszywie podwyższony po leczeniu IPP, do zakresu normy.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani wielokrotnym przyjęciu leku. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza krwi wynosi około 98%. Objętość rozkładu to około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metabolizmu jest demetylowanie przy udziale CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolizmu należy utlenianie przy udziale CYP3A4.

Eliminacja. Okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/godz/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z znacznie dłuższą długością działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydalana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) jest nieco dłuższy niż okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Powolni metabolizatorzy. Około 3% Europejczyków ma niską czynność enzymu CYP2C19, nazywanych powolnymi metabolizatorami. U takich osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnia powierzchnia ograniczona krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” (AUC) była około 6 razy większa u powolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenie w osoczu wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy stosowaniu pantoprazolu u pacjentów z obniżoną funkcją nerek (w tym pacjentów poddawanych dializie). Podobnie jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowana jest jedynie bardzo niewielka ilość pantoprazolu. Pomimo że główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półtrwania (2–3 godziny), eliminacja nadal jest szybka, więc nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg Childa-Pugha) okres półtrwania wydłuża się do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wzrasta jedynie nieznacznie – o 1,5 razy – w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników.

Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszych ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnym podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętości rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Kontracid wskazany jest do stosowania u dorosłych w przypadkach:

• refluksowego zapalenia przełyku,
• wrzodów żołądka i dwunastnicy,
• zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. W wyniku pełnego i długotrwałego hamowania wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektórych leków przeciwpłochowych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem), których wchłanianie zależy od pH wewnątrżżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z IPP, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumarynowe leki przeciwkrzepliwe (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Jednak donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie IPP oraz warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego może prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet do skutku śmiertelnego. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombinowego.

Metotreksat. Jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i IPP zwiększa poziom metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na nowotwory lub łuszczycę, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19, inne drogi metabolizmu obejmują utlenianie przez enzym CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepam, glioklabid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etyniloestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinowe związane z wchłanianiem cyfostatyny.

Nie wykazano interakcji z jednoczesnym podawaniem środków przeciwnawykowych.

Przeprowadzono również badania interakcji pantoprazolu z niektórymi antybiotykami podawanymi jednocześnie (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksymina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki preparatu u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi. Donoszono o fałszywie dodatnich wynikach niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. W celu potwierdzenia dodatnich wyników należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod potwierdzających.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Nowotwory złośliwe żołądka. Objawowe działanie leczenia pantoprazolem może maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znaczącej utraty masy ciała, napadowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu nowotworowego.

W przypadku utrzymywania się objawów pomimo odpowiedniego leczenia konieczne jest dodatkowe badanie.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych leczenie lekiem Kontracid należy przerwać (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrzżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Leczenie lekiem Kontracid może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych bakteriami takimi jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest praktycznie bezsodowy.

Hipomagnezemia. Zanotowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów stosujących inhibitory pompy protonowej (IPPs), takie jak pantoprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków przez 1 rok. Mogą wystąpić poważne objawy kliniczne hipomagnezemii, które początkowo mogą rozwijać się niezauważalnie: osłabienie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanej z hipomagnezemią) stan pacjentów poprawiał się w większości przypadków po podaniu doustnych lub dożylnych preparatów magnezu oraz po przerwaniu leczenia IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałej terapii, a także u pacjentów stosujących IPP równocześnie z doustnymi glikozydami nasierdziowymi lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami IPP może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka.

Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie IPP może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie działania niepożądane na skórę. Zgłaszano poważne działania niepożądane na skórę związane ze stosowaniem pantoprazolu o nieznanej częstości występowania (patrz dział „Działania niepożądane”), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmiertelnego skutku, takie jak wieloformowa rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych reakcji skórnych i dokładnie obserwować pod kątem ich rozwoju. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie pantoprazolu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre rumień skórny toczeń. Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego rumienia skórnego tocznia. W przypadku wystąpienia zmian, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem, który rozważy potrzebę przerwania leczenia lekiem Kontracid. Wystąpienie podostrego rumienia skórnego tocznia u pacjentów podczas poprzedniego leczenia IPP może zwiększyć ryzyko jego rozwoju przy stosowaniu innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Kontracid należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA (patrz dział „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy przeprowadzić powtórne oznaczenia po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dostępne dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej, płodowej i/lub noworodkowej pantoprazolu. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność rozrodczą. Z uwagi na środki ostrożności stosowanie leku Kontracid u ciężarnych kobiet należy unikać.

Okres karmienia piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu z mlekiem matki u ludzi, jednak o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/młodzieńców. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/utrzymaniu leczenia lekiem Kontracid należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Kontracid dla kobiety.

Płodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów i korzystaniu z innych urządzeń. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku (patrz dział „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się zgodnie z zaleceniem lekarza i pod odpowiednim nadzorem medycznym.

Wstrzykiwanie dożylne leku wskazane jest tylko w przypadku niemożności podania doustnego. Istnieją dane dotyczące stosowania dożyciennego przez okres do 7 dni. Dlatego, gdy tylko stanie się możliwe podanie doustne pantoprazolu, należy przejść ze stosowania dożylnego leku Kontracid na doustne podawanie pantoprazolu w dawce 40 mg.

Choroba refluksowa przełyku, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka.

Zalecana dawka wynosi 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) dożylnie raz dziennie.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych.

W przypadku długotrwałego leczenia zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych zalecana dawka początkowa leku Kontracid wynosi 80 mg dziennie. W razie potrzeby dawkę można korygować, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg dziennie należy podzielić na dwie dawki. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do uzyskania odpowiedniego kontroli sekrecji kwasu.

Jeśli konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (<10 mEq/godz.) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania. Proszek rozpuszcza się w 10 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, który znajduje się w fiolce. Otrzymany roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych.

Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy użyć natychmiast. Leku Kontracid nie wolno przygotowywać ani mieszać z innymi rozpuszczalnikami niż podane powyżej. Wstrzykiwanie dożylne leku należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Odpadki leku lub lek, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, powstanie osadu), należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami lokalnymi.

Rozcieńczony roztwór powinien mieć przejrzysty, żółtawy kolor.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (½ fiolki leku Kontracid, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań 40 mg) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Leku Kontracid, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, nie zaleca się stosować dzieciom (do 18. roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u tej grupy wiekowej są ograniczone. Obecnie dostępne dane opisano w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy do leków, które łatwo usuwa się za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania mogą wystąpić u około 5% pacjentów.

Niepożądane efekty klasyfikowane są według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (częstość nie została określona na podstawie dostępnych danych).

Dla wszystkich niepożądanych działań zgłaszanych w okresie pogwarancyjnym niemożliwe jest ustalenie częstości, dlatego są one wymienione z częstością „częstość nieznana”. W ramach każdej kategorii częstości niepożądane działania są wymienione w kolejności zmniejszającej się powagi.

Ze strony krwi i układu chłonnego: rzadko – agranulocytoza; bardzo rzadko – leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, szok anafilaktyczny).

Ze strony metabolizmu i zaburzeń gospodarki mineralnej: rzadko – hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała; częstość nieznana – hiponatremia, hipomagnezemia (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”), hipokalcemia1, hipokaliemia1.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – zaburzenia snu; rzadko – depresja (w tym nasilenie); bardzo rzadko – dezorientacja (w tym nasilenie); częstość nieznana – halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów z predyspozycjami do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – zaburzenia smaku; częstość nieznana – parestezje.

Ze strony narządu wzroku: rzadko – zaburzenia widzenia/rozmycie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – polipy żołądka (łagodne); rzadko – biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort; częstość nieznana – kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT); rzadko – podwyższenie poziomu bilirubiny; częstość nieznana – uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrobowo-komórkowa.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka skórna, egzantema, świąd; rzadko – pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy; częstość nieznana – zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekrolizy epidermy), wielopostaciowa rumień, nadwrażliwość na światło, podostre rumień poskręcany skórny (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Ze strony układu kostno-mięśniowego i tkanki łącznej: rzadko – złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”); rzadko – artralgia, mialgia; częstość nieznana – skurcze mięśni2.

Ze strony nerek i układu moczowego: częstość nieznana – nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – ginekomastia.

Zaburzenia ogólne: często – zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia; rzadko – osłabienie, zmęczenie, niedobór sił; rzadko – podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

1 Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

2 Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań. Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku przez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony preparat należy użyć natychmiast. Jednakże stabilność fizyko-chemiczna rozcieńczonego preparatu zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 40 mg w fiolce. Po 1 lub 5, lub 10 fiolach w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Prywatne Towarzystwo Akcyjne „Lekhim-Charków”.

Produkcja z produktu in bulk firmy producenta Reyoung Pharmaceutical Co., Ltd., Chińska Republika Ludowa.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.