Konégra Deluxe

INSTRUKCJA stosowania leku Konégra Deluxe

Skład:

substancja czynna: syldefanil;

1 żuwana tabletka zawiera syldefanilu cytrynianu 70,24 mg, co odpowiada 50 mg syldefanilu;

1 żuwana tabletka zawiera syldefanilu cytrynianu 140,48 mg, co odpowiada 100 mg syldefanilu;

substancje pomocnicze: polakrylin potasu; woda oczyszczona; wodorotlenek potasu lub kwas chlorowodorowy; stearynian magnezu; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; aspartam (E 951); sodowa krósskarbokseloza; aromat miętowy; laktoza jednowodna; powidon K-30.

Postać farmaceutyczna. Tabletki żuwane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 50 mg: białe, trójkątne, podwójnie wypukłe tabletki z oznaczeniem tłoczonym „50” po jednej stronie;

tabletki 100 mg: białe, trójkątne, podwójnie wypukłe tabletki z oznaczeniem tłoczonym „100” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach czynności odcinkowej. Syldefanil. Kod ATX G04B E03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Sildenafil to lek do stosowania doustnego, przeznaczony do leczenia dysfunkcji erektylnej. W czasie pobudzenia seksualnego lek przywraca obniżoną funkcję erektylną, zwiększając przepływ krwi do penisa.

Fizjologiczny mechanizm prowadzący do erekcji obejmuje uwalnianie tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych podczas pobudzenia seksualnego. Uwalniany tlenek azotu aktywuje enzym guanylazy cyklicznej, co stymuluje wzrost poziomu cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), co z kolei prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich ciał jamistych, sprzyjając przepływowi krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem cGMP-specyficznej fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) w ciałach jamistych, gdzie PDE5 odpowiada za rozpad cGMP. Działanie sildenafilu na erekcję ma charakter obwodowy. Sildenafil nie wywiera bezpośredniego rozkurczowego działania na izolowane ciała jamiste człowieka, ale silnie wzmaga działanie rozkurczowe NO na ten rodzaj tkanki. W czasie aktywacji szlaku metabolicznego NO/cGMP, który zachodzi podczas stymulacji seksualnej, hamowanie przez sildenafil PDE5 prowadzi do wzrostu poziomu cGMP w ciałach jamistych. W związku z tym, aby sildenafil wywołał wymagany efekt farmakologiczny, konieczne jest pobudzenie seksualne.

Wpływ na farmakodynamikę. Badania in vitro wykazały, że sildenafil jest selektywny wobec PDE5, która aktywnie uczestniczy w procesie erekcji. Wpływ sildenafilu na PDE5 jest silniejszy niż na inne znane fosfodiesterazy. Ten efekt jest 10 razy silniejszy niż wpływ na PDE6, która uczestniczy w procesach fototransdukcji w siatkówce. W przypadku stosowania maksymalnych zalecanych dawek, selektywność sildenafilu wobec PDE5 jest 80 razy wyższa niż wobec PDE1, 700 razy wyższa niż wobec PDE2, PDE3, PDE4, PDE7, PDE8, PDE9, PDE10 oraz PDE11. W szczególności, selektywność sildenafilu wobec PDE5 jest 4000 razy wyższa niż wobec PDE3 – izoformy cAMP-specyficznej fosfodiesterazy, która uczestniczy w regulacji kurczliwości serca.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 30–120 minut (z medianą 60 minut) po doustnym podaniu na czczo. Średnia absolutna biodostępność po podaniu doustnym wynosi 41 % (w zakresie od 25 do 63 %). W zalecanym zakresie dawek (od 25 do 100 mg) parametry AUC i Cmax sildenafilu wzrastają proporcjonalnie do dawki.

Podczas przyjmowania sildenafilu wraz z posiłkiem stopień wchłaniania jest obniżony, ze średniym wydłużeniem Tmax o 60 minut i średnim obniżeniem Cmax o 29 %.

Rozkład. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi (Vd) wynosi 105 litrów, co wskazuje na rozkład leku w tkankach organizmu. Po jednorazowym doustnym podaniu sildenafilu w dawce 100 mg średnie maksymalne całkowite stężenie sildenafilu w osoczu wynosi około 440 ng/ml (współczynnik zmienności wynosi 40 %). Ponieważ wiązanie sildenafilu i jego głównego metabolitu N-detylowego z białkami osocza osiąga 96 %, średnie maksymalne stężenie wolnego sildenafilu w osoczu wynosi 18 ng/ml (38 nmol). Stopień wiązania z białkami osocza nie zależy od ogólnych stężeń sildenafilu.

U zdrowych ochotników, którzy jednorazowo przyjęli sildenafil w dawce 100 mg, po 90 minutach w ejakulacie wykryto mniej niż 0,0002 % (średnio 188 ng) podanej dawki.

Biortransformacja. Metabolizm sildenafilu odbywa się głównie przy udziale wątrobowych izoenzymów mikrosomalnych CYP3A4 (główna droga) oraz CYP2C9 (droga uboczna). Główny krążący metabolit powstaje w wyniku demetylowania N sildenafilu. Selektywność metabolitu wobec PDE5 jest porównywalna z selektywnością sildenafilu, a aktywność metabolitu wobec PDE5 wynosi około 50 % aktywności substancji wyjściowej. Stężenie tego metabolitu w osoczu wynosi około 40 % stężenia sildenafilu w osoczu krwi. Metabolit N-detylowany ulega dalszemu metabolizmowi, a jego okres półtrwania wynosi około 4 godziny.

Eliminacja. Całkowity klirens sildenafilu wynosi 41 l/h, co powoduje okres półtrwania wynoszący 3–5 godziny. Po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalanie sildenafilu w postaci metabolitów odbywa się głównie z kałem (około 80 % podanej doustnie dawki) i w mniejszym stopniu z moczem (około 13 % podanej doustnie dawki).

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym. U zdrowych ochotników w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia) stwierdzono obniżenie klirensu sildenafilu, co prowadziło do wzrostu stężeń sildenafilu i jego aktywnego metabolitu N-detylowego w osoczu o około 90 % w porównaniu z odpowiednimi stężeniami u zdrowych ochotników młodszego wieku (18–45 lat). Z powodu wiekowych różnic w wiązaniu z białkami osocza krwi, odpowiedni wzrost stężenia wolnego sildenafilu w osoczu wynosił około 40 %.

Niewydolność nerek. U ochotników z zaburzeniami funkcji nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) farmakokinetyka sildenafilu pozostawała niezmieniona po jego jednorazowym doustnym podaniu w dawce 50 mg. Średnie AUC i Cmax metabolitu N-detylowego wzrastały maksymalnie o 126 % i 73 % odpowiednio, w porównaniu z wartościami u ochotników tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Jednak z powodu dużej indywidualnej zmienności, różnice te nie były statystycznie istotne. U ochotników z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do średnich wzrostów AUC i Cmax o 100 % i 88 % odpowiednio, w porównaniu z ochotnikami tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC i Cmax metabolitu N-detylowego istotnie wzrosły o 200 % i 79 % odpowiednio.

Niewydolność wątroby. U ochotników z marskością wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia (klasa A i B według klasyfikacji Childa-Pugha) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC (84 %) i Cmax (47 %) w porównaniu z odpowiednimi wartościami u ochotników tego samego wieku bez zaburzeń funkcji wątroby. Farmakokinetyki sildenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie badano.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Preparat Konégra Deluxe zaleca się stosować mężczyznom z dysfunkcją erekcyjną, która definiowana jest jako niemożność osiągnięcia lub utrzymania erekcji prącia niezbędnego do pomyślnej współżycia.

Dla skutecznego działania preparatu Konégra Deluxe wymagane jest podniecenie seksualne.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Jednoczesne stosowanie donatorów tlenku azotu (np. nitrytu amylu) lub nitratów w dowolnej formie jest przeciwwskazane, ponieważ wiadomo, że sildenafil oddziałuje na szlaki metaboliczne tlenku azotu/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP) i potencjalnie nasila hipotensyjny efekt nitratów.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5 (w tym sildenafilu) z agonistami cyklazy guanylowej, takimi jak ryocyguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Stan, w którym nie zaleca się aktywności seksualnej (np. ciężkie zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niestabilna dławica piersiowa lub niewydolność serca ciężkiego stopnia).
• Utrata wzroku w jednym oku z powodu niezatokowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, niezależnie od tego, czy stan ten jest związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE5, czy nie.
• Obecność takich chorób jak ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mm Hg), niedawno przebyty udar lub zawał mięśnia sercowego oraz znane dziedziczne choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak retinopatia pigmentosa (niewielka liczba takich pacjentów ma genetyczne zaburzenia fosfodiesteraz siatkówki), ponieważ bezpieczeństwo sildenafilu nie zostało zbadane w tych podgrupach pacjentów.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na sildenafil.

Badania in vitro. Metabolizm sildenafilu zachodzi głównie przy udziale izoformy 3A4 (główna droga) i izoformy 2C9 (droga uboczna) cytochromu P450 (CYP). Dlatego inhibitory tych izoenzymów mogą obniżać klirens sildenafilu, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirens sildenafilu.

Badania in vivo. Analiza farmakokinetyki populacyjnej danych z badań klinicznych wykazała obniżenie klirensu sildenafilu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, erytromycyny, cykloheksymidu). Chociaż przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i inhibitorów CYP3A4 nie obserwowano wzrostu częstości działań niepożądanych, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej sildenafilu 25 mg.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, bardzo silnego inhibitora P450, w stanie stężenia równowagowego (500 mg raz na dobę) i sildenafilu (dawka pojedyncza 100 mg) prowadziło do wzrostu Cmax sildenafilu o 300% (4-krotnie) oraz wzrostu AUC (obszar pod krzywą stężenie-czas) w osoczu o 1000% (11-krotnie). Po 24 godzinach stężenie sildenafilu w osoczu nadal wynosiło około 200 ng/ml w porównaniu do około 5 ng/ml charakterystycznego dla stosowania samodzielnego sildenafilu, co potwierdza znaczący wpływ rytonawiru na szeroki zakres substratów P450. Sildenafil nie wpływa na farmakokinetykę rytonawiru. Ze względu na te dane farmakokinetyczne jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); w każdym przypadku maksymalna dawka sildenafilu nie powinna w żadnym wypadku przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV sakwinawiru, inhibitora CYP3A4, w dawce zapewniającej stężenie równowagowe (1200 mg trzy razy na dobę) i sildenafilu (100 mg pojedynczo) prowadziło do wzrostu Cmax sildenafilu o 140% i zwiększenia ekspozycji systemowej (AUC) sildenafilu o 210%. Nie stwierdzono wpływu sildenafilu na farmakokinetykę sakwinawiru (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Przewiduje się, że silniejsze inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i itrakonazol, będą wywierać silniejszy wpływ.

Przy stosowaniu sildenafilu (100 mg pojedynczo) i erytromycyny, umiarkowanego inhibitora CYP3A4, w stanie równowagowym (500 mg dwa razy na dobę przez 5 dni) zaobserwowano wzrost ekspozycji systemowej sildenafilu o 182% (AUC). U zdrowych ochotników męskiego płci nie zaobserwowano wpływu azytromycyny (500 mg na dobę przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji oraz późniejszy okres półtrwania sildenafilu lub jego głównego krążącego metabolitu. Cykloheksymid (inhibitor cytochromu P450 i niespecyficzny inhibitor CYP3A4) w dawce 800 mg przy jednoczesnym stosowaniu z sildenafilem w dawce 50 mg u zdrowych ochotników prowadził do wzrostu stężenia sildenafilu w osoczu o 56%.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelita i może powodować umiarkowany wzrost stężenia sildenafilu w osoczu krwi.

Pojedyncze stosowanie środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływało na biodostępność sildenafilu.

Chociaż nie przeprowadzono badań specyficznych interakcji ze wszystkimi lekami, dane analizy farmakokinetyki populacyjnej wskazują, że farmakokinetyka sildenafilu nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami należącymi do grupy inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), grupy inhibitorów CYP2D6 (np. selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), grupy diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydów, moczopędnych pętlowych i zatrzymujących potas, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, antagonistów wapnia, antagonistów β-adrenoreceptorów lub induktorów metabolizmu CYP450 (np. ryfampicyna, barbiturany).

W trakcie badania z udziałem zdrowych ochotników męskiego płci jednoczesne stosowanie antagonisty endoteliny bosentanu (umiarkowanego induktora CYP3A4, CYP2C9 i prawdopodobnie CYP2C19) w stanie równowagowym (125 mg dwa razy na dobę) i sildenafilu w stanie równowagowym (80 mg trzy razy na dobę) prowadziło do zmniejszenia AUC i Cmax sildenafilu odpowiednio o 62,6% i 55,4%. Dlatego jednoczesne stosowanie tak silnych induktorów CYP3A4, jak ryfampicyna, może prowadzić do bardziej wyraźnego obniżenia stężenia sildenafilu w osoczu krwi.

Nikorandyl stanowi hybrydę aktywatora kanałów wapniowych i nitratu. Składnik nitratowy powoduje możliwość jego poważnej interakcji z sildenafilem.

Wpływ sildenafilu na inne leki.

Badania in vitro. Sildenafil jest słabym inhibitorem izoform 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4 cytochromu P450 (IC50 > 150 µmol). Ponieważ maksymalne stężenia w osoczu sildenafilu wynoszą około 1 µmol, wpływ preparatu Konégra Deluxe na klirens substratów tych izoenzymów jest mało prawdopodobny.

Brak danych dotyczących interakcji sildenafilu z takimi niespecyficznymi inhibitorami fosfodiesterazy, jak teofilina i dipyrydamol.

Badania in vivo. Ponieważ wiadomo, że sildenafil wpływa na metabolizm tlenku azotu/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP), stwierdzono, że sildenafil potencjalnie nasila działanie hipotensyjne nitratów, dlatego jego jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu lub z nitratami w dowolnej formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryocyguat. Badania przedkliniczne wykazały addytywny ogólnoustrojowy efekt obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. Badania kliniczne wykazały, że ryocyguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. U pacjentów biorących udział w badaniu nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ryocyguatu z inhibitorami PDE5 (w tym z sildenafilem) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie sildenafilu i blokerów α-adrenoreceptorów może prowadzić do rozwoju objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów. Taka reakcja najczęściej pojawiała się w ciągu 4 godzin po podaniu sildenafilu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” i „Szczególne wskazania stosowania”). W trakcie trzech badań specyficznej interakcji leków bloker α-adrenoreceptorów doksazozyn (4 mg i 8 mg) i sildenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg) były stosowane jednocześnie pacjentom z łagodnym przerostem gruczołu krokowego, których stan był ustabilizowany przy stosowaniu doksazozynu. W tych populacjach zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej o 7/7 mm Hg, 9/5 mm Hg, 8/4 mm Hg oraz średnie obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej odpowiednio o 6/6 mm Hg, 11/4 mm Hg, 4/5 mm Hg. Przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i doksazozynu u pacjentów, których stan był ustabilizowany przy stosowaniu doksazozynu, czasem zgłaszano wystąpienie objawowej hipotensji ortostatycznej. W tych zgłoszeniach opisano przypadki zawrotów głowy i stanów przedomdleniowych, ale bez omdleń.

Nie zaobserwowano istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (50 mg) i tolbutamidu (250 mg) lub warfaryny (40 mg), które są metabolizowane przez CYP2C9.

Sildenafil (50 mg) nie wydłużał czasu krwawienia spowodowanego przez kwas acetylosalicylowy (150 mg).

Sildenafil (50 mg) nie potencjalnie nasilał działania hipotensyjnego alkoholu u zdrowych ochotników przy średnim maksymalnym stężeniu etanolu we krwi 80 mg/dl.

U pacjentów stosujących sildenafil nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z placebo przy jednoczesnym stosowaniu takich klas leków hipotensyjnych, jak diuretyki, blokery β-adrenoreceptorów, inhibitory ACE, antagonistów angiotensyny II, leków przeciw nadciśnieniowych (rozkurczowych naczyń i działania centralnego), blokerów neuronów adrenergicznych, blokerów kanałów wapniowych i blokerów α-adrenoreceptorów. W specjalnym badaniu interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (100 mg) i amlodypiny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego w pozycji leżącej o 8 mm Hg. Odpowiadające obniżenie ciśnienia rozkurczowego wynosiło 7 mm Hg. Wielkość tych dodatkowych obniżeń ciśnienia tętniczego była porównywalna z obserwowaną przy stosowaniu samodzielnego sildenafilu u zdrowych ochotników (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Sildenafil w dawce 100 mg nie wpływał na parametry farmakokinetyczne inhibitorów proteazy HIV, sakwinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

U zdrowych ochotników męskiego płci stosowanie sildenafilu w stanie równowagowym (80 mg trzy razy na dobę) prowadziło do wzrostu AUC i Cmax bosentanu (125 mg dwa razy na dobę) odpowiednio o 49,8% i 42%.

Dodanie pojedynczej dawki sildenafilu do sacubitrylu/valsartanu w stanie równowagowym u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiązało się ze znacznie silniejszym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z przyjmowaniem samodzielnego sacubitrylu/valsartanu. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu sildenafilu pacjentom otrzymującym sacubitryl/valsartan.

Szczególne ostrzeżenia.

Przed rozpoczęciem terapii należy zebrać wywiad medyczny i przeprowadzić badanie fizykalne w celu zdiagnozowania dysfunkcji erektylnej oraz ustalenia jej możliwych przyczyn.

Czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Ponieważ aktywność seksualna wiąże się z pewnym ryzykiem dla serca, przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia dysfunkcji erektylnej lekarz powinien ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Sildenafil wykazuje działanie naczyniorozkurczające, które objawia się lekkim i krótkotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Przed przepisaniem sildenafilu lekarz powinien dokładnie rozważyć, czy taki efekt nie może negatywnie wpłynąć na pacjentów z pewnymi chorobami współistniejącymi, szczególnie w połączeniu z aktywnością seksualną. Do pacjentów szczególnie wrażliwych na działanie wazodylatacyjne należą pacjenci z obturacją odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie aortalne, przerostowa kardiomiopatia obturacyjna) oraz pacjenci z rzadkim zespołem wieloukładowej atrofii, którego jednym z objawów jest ciężkie zaburzenie regulacji ciśnienia tętniczego przez układ nerwowy autonomiczny.

Konégra Deluxe wzmacnia działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę piersiową, nagłą śmierć sercową, arytmie komorowe, krwotoki mózgowe, przejściowy atak niedokrwienny, nadciśnienie tętnicze i nadciśnienie tętnicze, które czasowo pokrywały się z przyjmowaniem leku Konégra Deluxe. U większości pacjentów, choć nie wszystkich, występowały czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Wiele z tych działań niepożądanych obserwowano podczas lub bezpośrednio po stosunku seksualnym, a jedynie kilka wystąpiło krótko po przyjęciu leku Konégra Deluxe bez aktywności seksualnej. Dlatego niemożliwe jest ustalenie, czy rozwój tych działań niepożądanych jest bezpośrednio związany z czynnikami ryzyka, czy też ich rozwój jest spowodowany innymi czynnikami.

Przetrwała erekcja (priapizm). Leki stosowane w leczeniu dysfunkcji erektylnej, w tym sildenafil, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (takimi jak skrzywienie, fibroza ciał jamistych lub choroba Peyroniego) lub u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi priapizmu (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki przedłużonej erekcji i priapizmu. Jeśli erekcja trwa dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku braku natychmiastowego leczenia priapizm może prowadzić do uszkodzenia tkanki prącia i trwałej utracie potencji.

Stosowanie jednoczesne z innymi inhibitorem PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej. Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania sildenafilu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia płucnego zawierającymi sildenafil lub z innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej nie zostały zbadane. Dlatego stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Wpływ na wzrok. Spontaniczne doniesienia o wystąpieniu zaburzeń wzroku pojawiały się w związku ze stosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Spontaniczne doniesienia i obserwacje w badaniach nadzorczych dotyczyły przypadków niezatorowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, stanu rzadkiego, w związku ze stosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy uprzedzić, że w przypadku nagłego zaburzenia wzroku należy natychmiast przerwać stosowanie leku Konégra Deluxe i skontaktować się z lekarzem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie jednoczesne z rytonawirem. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania sildenafilu i rytonawiru (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie jednoczesne z blokerami α-adrenergicznymi. U pacjentów stosujących blokery α-adrenergiczne sildenafil należy stosować z ostrożnością, ponieważ taka kombinacja może prowadzić do objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów. Objawowa hipotensja występuje zazwyczaj w ciągu 4 godzin po przyjęciu sildenafilu. Aby zminimalizować ryzyko rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenergiczne, należy najpierw ustabilizować ich stan za pomocą blokerów α-adrenergicznych przed rozpoczęciem stosowania sildenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ponadto pacjentów należy poinformować, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Wpływ na krwawienia. Badania płytek krwi człowieka wykazały, że in vitro sildenafil wzmacnia działanie przeciwzakrzepowe sodu nitroprusyku. Brak informacji na temat bezpieczeństwa stosowania sildenafilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub ostrym wrzodem żołądka. Dlatego stosowanie sildenafilu u pacjentów z tą grupą jest możliwe jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Otoczka tabletek zawiera laktozę. Lek Konégra Deluxe nie powinien być stosowany u mężczyzn z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu. Można o tym poinformować pacjentów przestrzegających diety o niskiej zawartości sodu.

Po podaniu dawki 100 mg zdrowym ochotnikom nie zaobserwowano wpływu na morfologię ani ruchliwość plemników (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Utrata słuchu. Lekarze powinni doradzić pacjentom, aby przerwali stosowanie inhibitorów PDE5, w tym leku Konégra Deluxe, i natychmiast skontaktowali się z lekarzem w przypadku nagłego osłabienia lub utraty słuchu. O tych zjawiskach, które mogą również towarzyszyć dzwonienie w uszach i zawroty głowy, zgłaszano w związku czasowym ze stosowaniem inhibitorów PDE5, w tym sildenafilu. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, czy z innymi czynnikami.

Stosowanie jednoczesne z lekami hipotensyjnymi. Konégra Deluxe wykazuje ogólnoustrojowe działanie naczyniorozkurczające i może dalsze obniżanie ciśnienia tętniczego u pacjentów stosujących leki hipotensyjne. W jednym badaniu interakcji leków jednoczesne podanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i sildenafilu (100 mg) doustnie wiązało się ze średnią dodatkową redukcją ciśnienia skurczowego o 8 mmHg i ciśnienia rozkurczowego o 7 mmHg.

Choroby przenoszone drogą płciową. Stosowanie leku Konégra Deluxe nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Należy rozważyć możliwość poinformowania pacjentów o konieczności podjęcia odpowiednich środków zapobiegawczych przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek Konégra Deluxe nie jest przeznaczony dla kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Konégra Deluxe może mieć nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Ponieważ w trakcie badań klinicznych stosowania sildenafilu zgłaszano przypadki zawrotów głowy i zaburzeń ze strony narządów wzroku, pacjenci powinni upewnić się, jaka jest ich indywidualna reakcja na lek Konégra Deluxe, zanim usiądą za kierownicą pojazdu lub będą pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować doustnie. Przed połknięciem tabletkę należy rozgryźć.

W celu skutecznego działania leku Konégra Deluxe konieczne jest pobudzenie seksualne.

Dorośli. Zalecana dawka leku Konégra Deluxe wynosi 50 mg; stosować w razie potrzeby około godzinę przed aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg*. Maksymalna zalecana dawka to 100 mg na dobę. W przypadku stosowania leku Konégra Deluxe podczas posiłku działanie leku może wystąpić później niż przy stosowaniu na czczo.

Pacjenci w wieku starszym. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w wieku ≥ 65 lat.

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) zalecana dawka leku jest taka sama jak podana powyżej w sekcji „Dorośli”.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens sildenafilu jest obniżony, dlatego należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można w razie potrzeby stopniowo zwiększyć do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z przewlekłym zapaleniem wątroby) klirens sildenafilu jest obniżony, dlatego należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można w razie potrzeby stopniowo zwiększyć do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci stosujący inne leki. Jeśli pacjenci stosują jednocześnie inhibitory CYP3A4 (z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z sildenafilem nie jest zalecane – patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”), należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg*.

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenergiczne, należy ustabilizować stan tych pacjentów za pomocą blokerów α-adrenergicznych przed rozpoczęciem stosowania sildenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg* (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

* – stosować leki zawierające substancję aktywną sildenafil w odpowiedniej dawce.

Dzieci.

Lek Konégra Deluxe nie jest wskazany do stosowania u osób poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie.

W trakcie badań klinicznych z udziałem ochotników, przy jednorazowym stosowaniu sildenafilu w dawce do 800 mg, reakcje niepożądane były podobne do tych obserwowanych przy niższych dawkach, ale występowały częściej i były cięższe. Stosowanie sildenafilu w dawce 200 mg nie prowadziło do zwiększenia skuteczności, ale powodowało wzrost liczby wystąpień reakcji niepożądanych (bóle głowy, zawroty głowy, rumień, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, uczucie zatkania nosa, zaburzenia ze strony narządu wzroku).

W przypadku przedawkowania należy w razie potrzeby podjąć standardowe środki wspomagające. Przyspieszenie klirensu sildenafilu za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza krwi oraz brak eliminacji sildenafilu z moczem.

Efekty uboczne.

Najczęstsze efekty uboczne zgłaszane w badaniach klinicznych u pacjentów przyjmujących syldenafila to ból głowy, zawroty głowy, niestrawność, zatkany nos, ból pleców, zawroty głowy, nudności, zaburzenia wzroku, cyjanopsja oraz zamazanie widzenia. Informacje dotyczące efektów ubocznych zebrano w okresie ponad 10 lat po wprowadzeniu leku na rynek. Ponieważ nie wszystkie efekty uboczne zostały zgłoszone i nie wszystkie zostały uwzględnione w bazie danych bezpieczeństwa, częstość występowania tych reakcji nie może być wiarygodnie określona.

Wszystkie klinicznie istotne efekty uboczne obserwowane w trakcie badań klinicznych częściej niż przy stosowaniu placebo podano poniżej według klasyfikacji „Układ-organy-klasa” oraz częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100) oraz bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000). W ramach każdej grupy częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Choroby zakaźne i inwazyjne.

Rzadko: rinit.

Układ odpornościowy.

Rzadko: nadwrażliwość.

Układ nerwowy.

Bardzo często: ból głowy.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: senność, hipestezja.

Bardzo rzadko: udar mózgu, przemijające ataki niedokrwienne, drgawki*, nawroty drgawek*, omdlenia.

Układ wzroku.

Często: zaburzenia postrzegania barw**, zaburzenia wzroku, zamazanie widzenia.

Rzadko: zaburzenia łzawienia***, ból oczu, fotofobia, fotopsje, hiperemia oczu, jasność widzenia, zapalenie spojówek.

Bardzo rzadko: niezatornicza przednia neuropatia nerwu wzrokowego*, zamknięcie naczyń siatkówki*, krwotok siatkówkowy, retinopatia tętnicza, zaburzenia siatkówki, jaskra, defekty pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, astenopia, unoszące się zacmienia ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midriaza, pojawianie się świecących kół wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oczu, opuchlizna oczu, zaburzenia oczu, hiperemia spojówek, podrażnienie oczu, niepokojące odczucia w oku, obrzęk powiek, odbarwienie twardówki.

Układ słuchu i przedsionkowy.

Rzadko: zawroty głowy, szumy w uszach.

Bardzo rzadko: głuchota.

Układ sercowo-naczyniowy.

Rzadko: tachykardia, przyspieszone bicie serca.

Bardzo rzadko: nagła śmierć sercowa*, zawał mięśnia sercowego, arytmia komorowa*, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa.

Układ naczyniowy.

Często: zaczerwienienie twarzy, napływy gorąca.

Rzadko: nadciśnienie, hipotensja.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia.

Często: zatkany nos.

Rzadko: krwawienie z nosa, zatkanie zatok przynosowych.

Bardzo rzadko: uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie.

Układ pokarmowy.

Często: nudności, niestrawność.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w górnej części brzucha, suchość w ustach.

Bardzo rzadko: hipestezja jamy ustnej.

Układ skórny i podskórny.

Rzadko: wysypka.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny nekrolizy epidermy*.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łącznej.

Rzadko: mialgia, ból kończyn.

Układ moczowy.

Rzadko: hematuria.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe.

Bardzo rzadko: krwawienie z prącia, stany trwałe*, hematospermia, przedłużona erekcja.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania.

Rzadko: ból w klatce piersiowej, zwiększona zmęczliwość, uczucie gorąca.

Bardzo rzadko: podrażnienie.

Badania.

Rzadko: zwiększona częstość rytmu serca.

* Zgłoszone wyłącznie podczas badań po wprowadzeniu leku na rynek.

** Zaburzenia postrzegania barw: chloropsja, chromatopsja, cyjanopsja, erytropsja, ksantopsja.

*** Zaburzenia łzawienia: suchość oczu, zaburzenia łzawienia oraz zwiększone łzawienie.

Poniższe zjawiska obserwowano u < 2 % pacjentów w kontrolowanych badaniach klinicznych; związek przyczynowy nie został ustalony. Zgłoszenia obejmowały zjawiska, które mogły mieć prawdopodobny związek ze stosowaniem leku. Zjawiska nie wymienione były łagodne, a zgłoszenia były zbyt nieprecyzyjne, aby mieć znaczenie.

Ogólne: obrzęk twarzy, reakcje fotosensytyzacji, szok, osłabienie, ból, nagłe upadki, ból brzucha, nagłe urazy.

Układ sercowo-naczyniowy: dławica piersiowa, blok AV, migrena, hipotensja ortostatyczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, zatorowość naczyń mózgu, nagła zatrzymanie pracy serca, zaburzenia wyników EKG, kardiomiopatia.

Układ pokarmowy: glosyt, kolit, dysfagia, zapalenie żołądka, gastroenteryt, zapalenie przełyku, stomatyt, zaburzenia wyników badań wątrobowych, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Układ krwionośny i limfatyczny: anemia, leukopenia.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: pragnienie, obrzęki, podagra, niestabilny cukrzyca, hiperglikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hipernatremia.

Układ mięśniowo-szkieletowy: artretyzm, osteoarthryzm, zerwanie ścięgna, zapalenie pochwy ścięgnistej, ból kości, miastenia, zapalenie torebki stawowej.

Układ nerwowy: ataksja, neuralgia, neuropatia, parestezje, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, nietypowe sny, obniżenie odruchów.

Układ oddechowy: astma, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, zwiększone wydzielanie śliny, nasilenie kaszlu.

Układ skórny: pokrzywka, opryszczka, świąd, pocenie się, owrzodzenia skóry, kontaktowe zapalenie skóry, odłuszczający zapalenie skóry.

Specyficzne odczucia: nagłe zmniejszenie lub utrata słuchu, ból w uszach, krwotok do oka, zaćma, suchość oczu.

Układ moczowo-płciowy: zapalenie pęcherza, nikturia, zwiększone oddawanie moczu, powiększenie piersi, nietrzymanie moczu, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Doświadczenie po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ zgłoszenia dotyczące tych efektów ubocznych są dobrowolne i pochodzą od populacji nieznanej liczby, częstość ich występowania nie może być zawsze wiarygodnie oszacowana, a związek przyczynowy ze stosowaniem leku nie może być ustalony. Zjawiska te zostały wymienione ze względu na ich powagę, częstość zgłaszania, brak wyraźnego alternatywnego związku lub kombinację tych czynników.

Zjawiska sercowo-naczyniowe i mózgowe: zgłaszano poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, mózgowe i naczyniowe, w tym krwotok mózgowy, krwotok podpajęczynówkowy i wewnątrz mózgowy oraz krwotok płucny, które były powiązane czasowo ze stosowaniem syldenafilu. Większość, ale nie wszystkich pacjentów, miała czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Zgłoszono, że wiele z tych zdarzeń wystąpiło podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka zdarzeń wystąpiło bezpośrednio po zażyciu syldenafilu bez aktywności seksualnej. Inne zdarzenia wystąpiły w ciągu następnych godzin lub dni po zażyciu syldenafilu i aktywności seksualnej. Nie można ustalić, czy te zdarzenia są związane ze stosowaniem leku, aktywnością seksualną, istniejącymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Układ krwionośny i limfatyczny: kryz vaso-okluzyjny. W małym, wcześnie zakończonym badaniu stosowania leku Revatio (syldenafila) u pacjentów z nadciśnieniem płucnym wtórnym w przebiegu anemii sierpowatej, stosowanie syldenafilu wiązano z częstszym występowaniem kryzów vaso-okluzyjnych wymagających hospitalizacji niż przy stosowaniu placebo. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów stosujących syldenafila w celu leczenia dysfunkcji erekcyjnej jest nieznane.

Układ nerwowy: niepokój, przemijające całkowite zapomnienie.

Specyficzne odczucia.

Słuch. Zgłaszano przypadki nagłego zmniejszenia lub utraty słuchu powiązane czasowo ze stosowaniem syldenafilu. W niektórych przypadkach zgłaszano obecność stanów medycznych i innych czynników, które mogły przyczynić się do rozwoju efektów ubocznych ze strony słuchu. W wielu przypadkach brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem syldenafilu, istniejącymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Wzrok: tymczasowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie w oku, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałowego, obrzęk siatkówki, choroby naczyń siatkówki lub krwotok, odklejenie ciała szklistego.

Rzadko zgłaszano przypadki niezatorniczej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, powodującej zmniejszenie ostrości wzroku, w tym trwałą utratę wzroku, powiązane czasowo ze stosowaniem inhibitorów PDE5, w tym syldenafila. U wielu, ale nie wszystkich pacjentów, obecne były anatomiczne lub naczyniowe czynniki ryzyka rozwoju niezatorniczej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, w tym (ale nie ograniczając się do): niski stosunek średnicy wyrzutu do tarczy nerwu wzrokowego (zastoinowa tarcza nerwu wzrokowego), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie, choroby tętnic wieńcowych, hiperlipidemia i palenie tytoniu. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, istniejącymi anatomicznymi lub naczyniowymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych wszystkich czynników czy innymi czynnikami.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Lek nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki żuwane 50 mg: po 1 tabletce w blisterze; po 1 blisterze w tece kartonowej;

po 4 tabletce w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w tece kartonowej.

Tabletki żuwane 100 mg: po 1 tabletce w blisterze; po 1 blisterze w tece kartonowej;

po 4 tabletce w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w tece kartonowej.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

GenePharm S.A.

Miejsce produkcji i adres działalności.

18-ty km Marafonos Avenue, Pallini Attiki, 15351, Grecja.