Kolistyn-Vista

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Kolistyn-Vista (Colistin-Vista)

Sk³ad:

substancja czynna: kolistymetosulfan sodu;

1 fiolka zawiera kolistymetosulfanu sodu 1000000 MI lub 2000000 MI

Postaæ farmaceutyczna. Proszek do sporzêdzania roztworu do wstrzykiwañ lub inhalacji.

G³ówne fizykochemiczne w³aœciwoœci: bia³y proszek liofilizowany.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Kod ATC J01X B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Kolistyna to cykliczny polipeptydowy lek przeciwbakteryjny należący do grupy polimyksyn. Polimyksyny uszkadzają błony komórkowe, co prowadzi do efektów fizjologicznych śmiertelnych dla bakterii. Polimyksyny działają selektywnie na beztlenowe bakterie Gram-ujemne, które posiadają hydrofobową błonę zewnętrzną.

Odporność. Bakterie oporne charakteryzują się modyfikacją grup fosforanowych lipopolisacharydów, które są zastępowane etanolaminą lub aminoarabinozą. U naturalnie opornych bakterii Gram-ujemnych, takich jak Proteus mirabilis i Burkholderia cepacia, obserwuje się całkowite zastąpienie ich fosforanu lipidowego etanolaminą lub aminoarabinozą. Odporność krzyżowa. Zakłada się występowanie odporności krzyżowej między kolistymetyno sodu a polimyksyną B. Ponieważ mechanizm działania polimyksyn różni się od mechanizmu działania innych antybiotyków, oporność na kolistynę i polimyksynę przez powyższy mechanizm nie implikuje oporności na inne grupy leków. Związek farmakokinetyki/farmakodynamiki. Według doniesień, działanie bakteriobójcze polimyksyn na wrażliwe bakterie zależy od stężenia. Uważa się, że fAUC (pole pod krzywą stężenie-czas)/MIC (minimalne stężenie hamujące) koreluje z efektywnością kliniczną.

Tabela 1

Granice stężeń EUCAST*

* EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania wrażliwości antybakteryjnej).

** Stężenia graniczne dotyczą dawki 2–3 miliony JM×3. Może być potrzebna dawka ładunkowa (9 milionów JM).

Wrażliwość.

Zasięg nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego i czasu dla wybranych gatunków bakterii, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. Przy przepisywaniu leku należy wziąć pod uwagę lokalne wskaźniki oporności mikroorganizmów na kolistymetas sodu. W razie potrzeby, jeśli lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść z leku w niektórych typach infekcji jest wątpliwa, należy skonsultować się z ekspertem.

Zwykle wrażliwe gatunki:

Acinetobacter baumannii;

Haemophilus influenza;

Klebsiella spp.;

Pseudomonas aeruginosa.

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem:

Stenotrophomonas maltophilia;

Achromobacter xylosoxidans (wcześniej znany jako Alcaligenes xylosoxidans);

Organizmy naturalnie oporne:

Burkholderia cepacia i spokrewnione gatunki;

Proteus species;

Providencia species;

Serratia species.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Dane dotyczące farmakokinetyki kolistymetasu sodu i kolistynu są ograniczone. Istnieją dowody, że farmakokinetyka u pacjentów ciężko chorych różni się od farmakokinetyki u pacjentów z mniej poważnymi zaburzeniami fizjologicznymi oraz u zdrowych ochotników. Po wlewie kolistymetasu sodu nieaktywne proleki przekształcają się w aktywny kolistyn. Maksymalne stężenia kolistynu w osoczu osiągane są z opóźnieniem do 7 godzin po podaniu kolistymetasu sodu pacjentom ciężko chorym. Wchłanianie z przewodu pokarmowego u zdrowych ochotników jest znikome.

Gdy lek był stosowany w formie inhalacji, opisywano nierównomierne wchłanianie, zależne od wielkości cząstek aerozolu, systemu rozpylacza oraz stanu płuc. W badaniach z udziałem zdrowych ochotników i pacjentów z różnymi infekcjami stwierdzono, że stężenie leku w osoczu krwi wahało się od zera do potencjalnie terapeutycznych stężeń 4 mg/l i więcej. Dlatego należy zawsze brać pod uwagę możliwość wchłaniania systemowego przy stosowaniu drogą inhalacyjną.

Rozkład. Objętość rozkładu kolistynu u zdrowych ochotników jest niska i odpowiada mniej więcej płynowi pozakomórkowemu. Objętość rozkładu względnie wzrasta u pacjentów ciężko chorych. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane i zmniejsza się przy wyższych stężeniach. Przy braku zapalenia opon mózgowych przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego jest minimalne, ale wzrasta przy zapaleniu opon mózgowych. Zarówno kolistymetas sodu, jak i kolistyn wykazują kinetykę liniową w klinicznie istotnym zakresie dawkowania.

Eliminacja. U zdrowych ochotników około 30 % kolistymetasu sodu przekształca się w kolistyn. Jego klirens zależy od klirensu kreatyniny, a wraz ze spadkiem funkcji nerek większa część kolistymetasu sodu przekształca się w kolistyn. U pacjentów z istotnie obniżoną funkcją nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) przekształcanie może osiągać 60–70 %. Kolistymetas sodu wydalany jest z moczem przez filtrację kłębuszkową. U zdrowych ochotników od 60 % do 70 % kolistymetasu sodu wydala się w niezmienionej formie z moczem w ciągu 24 godzin.

Eliminacja aktywnego kolistynu jest niedostatecznie poznana. Kolistyn podlega znacznej kanalikowej resorpcji nerkowej i może być wydalany drogą pozanerkową lub podlegać nerkowemu metabolizmowi z możliwością kumulacji w nerkach. Klirens kolistynu zmniejsza się przy zaburzeniach funkcji nerek, prawdopodobnie z powodu zwiększonego przekształcania kolistymetasu sodu.

Okres półtrwania kolistynu u zdrowych ochotników i pacjentów z mukowiscydozą wynosił odpowiednio około 3 i 4 godziny, przy całkowitym klirensie około 3 l/godz. U pacjentów ciężko chorych okres półtrwania wydłużał się do około 9–18 godzin.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Stosowanie leku wstrzyknięciowo dożylnie jest wskazane u dorosłych i dzieci, w tym noworodków, do leczenia ciężkich infekcji wywołanych przez wybrane beztlenowe patogeny Gram-ujemne u pacjentów z ograniczonymi możliwościami leczenia. Lek Kolistyn-Vista w postaci inhalacji jest również wskazany u dorosłych i dzieci z mukowiscydozą do leczenia przewlekłych infekcji płuc wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa.

Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kolistymetan sodu (kolistynę) lub polimyksynę B.

Szczególne środki ostrożności.

Inhalacja antybiotyku jako procedura może spowodować skurcz oskrzeli. Skurczowi oskrzeli można zapobiec lub go zatrzymać za pomocą odpowiednich agonistów β2; jeśli to nie pomaga, leczenie należy przerwać.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie kolistymetanu sodu z innymi lekami wykazującymi działanie neurotoksyczne i/lub nefrotoksyczne wymaga dużej ostrożności. Należy ostrożnie przepisywać jednoczesne stosowanie różnych postaci leczniczych kolistymetanu sodu ze względu na brak doświadczenia oraz możliwość skumulowanej toksyczności.

Nie przeprowadzono badań interakcji in vivo. Mechanizm przemiany kolistymetanu sodu w substancję czynną – kolistynę – nie został zbadany. Mechanizm klirensu kolistyny, w szczególności wymiany nerkowej, również nie został opisany. Kolistymetan sodu ani kolistyna nie indukowały aktywności żadnego z przetestowanych enzymów P450 (CYP) (CYP1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19 oraz 3A4/5) w badaniach in vitro z hepatocytami ludzkimi.

Należy wziąć pod uwagę potencjał interakcji leków, gdy Kolistyn-Vista jest stosowany razem z lekami, które hamują lub indukują enzymy metabolizujące leki, lub z lekami, które są substratami mechanizmów transportu nerkowego.

Ze względu na wpływ kolistyny na uwalnianie acetylocholiny, należy ostrożnie przepisywać niemiotyczne leki rozkurczające mięśnie pacjentom otrzymującym kolistymetan sodu, ponieważ ich działanie może być przedłużone.

Należy ostrożnie stosować jednoczesne leczenie kolistymetanem sodu i makrolidami, takimi jak azytromycyna i klaritromycyna, lub fluorochinolonami, takimi jak norfloksacyna i cyprofloksacyna, u pacjentów z miastenią gravis.

Należy unikać jednoczesnego stosowania kolistymetanu sodu z innymi lekami o potencjale neurotoksycznym i/lub nefrotoksycznym. Do takich leków należą antybiotyki z grupy aminoglikozydów, takie jak gentamycyna, amikacyna, netilmicyna i tobramycyna. Jednoczesne stosowanie z antybiotykami z grupy cephalosporyn może zwiększać ryzyko nefrotoksyczności.

Szczególne środki ostrożności.

Należy rozważyć jednoczesne stosowanie dożylnego kolistymetu sodowego z innym lekiem przeciwbakteryjnym, o ile to możliwe, z uwzględnieniem wrażliwości patogenu/patogenów na leczenie. Ze względu na doniesienia o rozwoju oporności na kolistynę stosowaną dożylnie, szczególnie w monoterapii, należy rozważyć jednoczesne stosowanie w połączeniu z innym środkiem przeciwbakteryjnym w celu zapobiegania powstawaniu oporności.

Dane kliniczne dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa dożylnego stosowania kolistymetu sodowego są ograniczone. Zalecane dawki we wszystkich podgrupach oparte są na ograniczonych danych (klinicznych oraz farmakokinetycznych/farmakodynamicznych). W szczególności istnieją ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania wysokich dawek (>6000000 MI/doba) oraz stosowania dawki ładującej, a także dotyczące szczególnych grup pacjentów (dorośli z zaburzeniami funkcji nerek oraz dzieci). Kolistymet sodowy należy stosować wyłącznie wtedy, gdy inne, częściej stosowane antybiotyki są nieskuteczne lub niewskazane.

Nefrotoxiczność.

U wszystkich pacjentów zaleca się ocenę funkcji nerek na początku leczenia oraz monitorowanie jej w trakcie terapii. Dawkę kolistymetu sodowego należy dostosować zgodnie z klirensem kreatyniny. Kolistymet sodowy wydzielany jest z moczem i jest nefrotoksyczny, jeśli osiąga wysokie stężenia we krwi. Pacjenci z hipowolemją lub ci, którzy otrzymują inne potencjalnie nefrotoksyczne leki, mają zwiększone ryzyko nefrotoksyczności kolistyny. Opisywano zaburzenia funkcji nerek (zwykle po podaniu dawek wyższych niż zalecane) po wstrzymaniu dożylnym lub domięśniowym u pacjentów z normalną funkcją nerek lub przy braku zmniejszenia dawki po wstrzymaniu dożylnym lub domięśniowym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub przy jednoczesnym stosowaniu innych nefrotoksycznych antybiotyków. W niektórych badaniach nefrotoksyczność wiązano z dawką kumulatywną i długością trwania leczenia. Korzyści płynące z przedłużenia terapii należy rozważyć w kontekście potencjalnie zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności.

Neurotoxiczność.

Wykazano, że wysokie stężenia kolistymetu sodowego we krwi, które mogą być związane z przedawkowaniem lub brakiem zmniejszenia dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, prowadzą do wystąpienia efektów neurotoksycznych, takich jak mrowienie twarzy, osłabienie mięśni, zawroty głowy, niezwykle jasna mowa, niestabilność naczyniowa, zaburzenia widzenia, dezorientacja, psychoza i apneę. Zmniejszenie dawki kolistymetu może zmniejszyć nasilenie objawów. Konieczne jest monitorowanie występowania mrowienia w okolicy ust i kończyn, które są objawami przedawkowania. Podczas terapii inhalacyjnej małoprawdopodobne jest wystąpienie reakcji neurotoksycznych, jednak należy obserwować pacjentów (szczególnie tych z zaburzeniami funkcji nerek) pod kątem wystąpienia tych reakcji, a także monitorować funkcję nerek.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu kolistymetu sodowego u niemowląt (do 1 roku życia), ponieważ funkcja nerek u tej grupy wiekowej jest jeszcze niedostatecznie dojrzała. Ponadto wpływ niedojrzałej funkcji nerek i metabolizmu na przemianę kolistymetu sodowego w kolistynę jest nieznany.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej leczenie kolistymetem sodowym należy przerwać i podjąć odpowiednie działania.

Myasthenia gravis.

Wiadomo, że kolistymet sodowy zmniejsza presynaptyczne uwalnianie acetylocholiny w połączeniu nerwowo-mięśniowym, dlatego należy stosować go z dużą ostrożnością u pacjentów z miastenią gravis (ze względu na możliwość blokady nerwowo-mięśniowej) i tylko w przypadku nagłej potrzeby.

Podanie domięśniowe.

Po domięśniowym podaniu kolistymetu sodowego donoszono o zatrzymaniu oddechu. Zaburzenia funkcji nerek zwiększają ryzyko wystąpienia apnei i blokady nerwowo-mięśniowej po podaniu kolistymetu sodowego.

Porfiria.

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z porfirią.

Kolitis antybiotykowy i kolitis pseudomembranaceus.

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych donoszono o kolitis antybiotykowym i kolitis pseudomembranaceus, które mogą wystąpić również podczas stosowania kolistymetu sodowego. Stopień ich nasilenia może wahać się od łagodnego do zagrożonego życia. Ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których występuje biegunka podczas lub po stosowaniu kolistymetu sodowego. Może być konieczne przerwanie terapii i zastosowanie specyficznych środków leczących Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Podanie do opon mózgowych lub komor mózgu.

Podczas dożylnego stosowania kolistymet sodowy nie przenika barierę krew-mózg w ilościach klinicznie istotnych. Zastosowanie kolistymetu sodowego do opon mózgowych lub komor mózgu w leczeniu zapalenia opon mózgowych nie było systematycznie badane w badaniach klinicznych; istnieją jedynie doniesienia o pojedynczych przypadkach. Dane dotyczące dawkowania są bardzo ograniczone. Najczęściej obserwowanym niepożądanym efektem po stosowaniu kolistymetu sodowego był zapalenie opon mózgowych typu aseptycznego.

Bronchospazm.

Inhalacja kolistymetu sodowego może wywołać kaszel lub bronchospazm. Pierwszą dawkę zaleca się podawać pod nadzorem lekarza. Zaleca się stosowanie zalecanej ilości leku rozszerzającego oskrzela (np. agonisty β2), szczególnie jeśli jest to część bieżącego trybu terapeutycznego pacjenta. Nadreaktywność oskrzeli mimo podania leku rozszerzającego może wskazywać na reakcję alergiczną i stosowanie kolistymetu należy przerwać. Występujący bronchospazm wymaga leczenia. Nie należy naruszać zasad stosowania leku, ponieważ może to zaszkodzić zdrowiu.

Oporność na kolistymet sodowy.

Podczas klinicznego stosowania donoszono o rozwoju oporności kolistymetu sodowego na mucoidealną Pseudomonas aeruginosa. Testy wrażliwości należy wykonywać u pacjentów leczonych przez dłuższy czas kolistymetem sodowym, u pacjentów z częstymi chorobami i w przypadku nasilenia objawów. Jeśli stosowana jest fizjoterapia lub leczenie inhalacyjne, ten lek należy podawać po nich.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania kolistymetu sodowego u kobiet w ciąży. Badania jednorazowych dawek z udziałem kobiet w ciąży wykazały, że kolistymet sodowy przenika przez barierę łożyskową, dlatego istnieje ryzyko fetotoksyczności w przypadku przepisania leku w czasie ciąży.

Dane dotyczące możliwej genotoksyczności leku są ograniczone, a dane dotyczące rakotwórczości kolistymetu sodowego są nieistniejące. Wykazano, że in vitro kolistymet sodowy powoduje odchylenia chromosomowe u ludzkich limfocytów. Ten efekt może być związany ze zmniejszeniem indeksu mitotycznego, co również obserwowano.

Kolistymet sodowy można stosować w czasie ciąży wyłącznie wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią. Kolistymet sodowy przenika do mleka matki. Kolistymet sodowy można stosować w czasie karmienia piersią wyłącznie w przypadku wyraźnej potrzeby.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Podczas leczenia parenteralnego kolistymetem sodowym może rozwinąć się neurotoksyczność, w tym zawroty głowy, dezorientacja i zaburzenia widzenia. Pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami w przypadku wystąpienia takich zjawisk.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka leku oraz długość leczenia zależą od ciężkości infekcji oraz odpowiedzi klinicznej pacjenta. Należy przestrzegać zaleceń terapeutycznych. Stosowanie dożylne.

Dawkę leku podaje się w jednostkach międzynarodowych (j.m.) kolistymetanu sodu. Poniżej znajduje się tabela przeliczania j.m. kolistymetanu sodu na miligramy (mg) kolistymetanu sodu oraz na miligramy aktywności podstawowej kolistyny (APK).

Przeliczanie dawek. W UE dawkę kolistymetanu sodu przepisuje się i stosuje wyłącznie w j.m. Oznakowanie opakowania leku wskazuje liczbę j.m. w jednym fiolce. W przeszłości dochodziło do pomyłek i nieporozumień medycznych z powodu różnego sposobu wyrażania dawki w odniesieniu do zawartości substancji czynnej. W Stanach Zjednoczonych oraz innych regionach świata dawkę podaje się w miligramach aktywności podstawowej kolistyny (mg APK). Tabela przeliczeniowa jednostek zamieszczona jest wyłącznie w celach informacyjnych, a podane wartości należy traktować jako orientacyjne i przybliżone.

Tabela 2

Przeliczanie jednostek dawkowania kolistymetanu sodu

* Nominalna zawartość substancji leku – 12500 JM/mg.

Dawka.

Niniejsze zalecenia dotyczące dawkowania opracowano na podstawie ograniczonych danych farmakokinetycznych populacyjnych uzyskanych u pacjentów w ciężkim stanie.

Dorośli i młodzież.

Dawka utrzymująca – 9 milionów JM na dobę, podzielona na 2–3 dawki. Pacjentom w ciężkim stanie należy podać dawkę załadunkową 9 milionów JM. Optymalny przedział czasowy do pierwszej dawki utrzymującej nie został ustalony. Modelowanie pozwala przypuszcza游戏副本

Dla pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min zaleca się stosowanie leku 2 razy na dobę.

Hemodializa i ciągła hemodiafiltracja.

Kolistyna prawdopodobnie wydalana jest podczas dializy stosując powszechnie stosowaną hemodializę oraz ciągłą wenozwenousną hemodiafiltrację. Dane farmakokinetyczne populacyjne z małą liczbą pacjentów poddawanych hemodializie są bardzo ograniczone. Nie można podać jednoznacznych zaleceń dotyczących dawkowania. Można stosować poniższe schematy.

Hemodializa. Dni bez hemodializy: 2,25 mln MI na dobę (2,2–2,3 mln MI na dobę). Dni z hemodializą: 3 mln MI na dobę w dni hemodializy, stosować po sesji hemodializy. Zaleca się stosowanie 2 razy na dobę.

Ciągła wenozwenousna hemodiafiltracja. Jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Zaleca się stosowanie 3 razy na dobę.

Niewydolność wątroby.

Brak danych dotyczących pacjentów z niewydolnością wątroby. Stosowanie kolistymetanu sodowego tym pacjentom należy prowadzić z ostrożnością.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek. Dzieci.

Dane dotyczące dawkowania u dzieci są bardzo ograniczone. Przy doborze dawki należy wziąć pod uwagę dojrzałość nerek. Dawka powinna opierać się na masie mięśniowej ciała.

Dzieci ≤ 40 kg. 75 000–150 000 MI/kg/dobę, podzielone na 3 dawki.

Dla dzieci o masie ciała powyżej 40 kg należy przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania u dorosłych.

Opisano stosowanie dawek >150 000 MI/kg/dobę u dzieci z mukowiscydozą. Brak danych dotyczących stosowania lub wielkości dawki ładującej u ciężko chorych dzieci. Brak zaleceń dotyczących dawkowania u dzieci z obniżoną funkcją nerek.

Sposób stosowania.

Lek Kolistyn-Vista stosuje się dożylnie w postaci powolnej infuzji trwającej 30–60 minut. Pacjenci z całkowicie wszczepionym urządzeniem do dostępu do żyły (TIVAD) mogą tolerować doładowanie w dawce do 2 mln MI w 10 ml, podanej w czasie nie krótszym niż 5 minut.

Kolistymetan sodowy ulega hydrolizie do czynnej substancji kolistyny w roztworze wodnym. W celu przygotowania dawki, szczególnie w przypadku konieczności połączenia kilku fiol, odtworzenie wymaganej dawki należy przeprowadzać z zachowaniem rygorystycznych zasad techniki jałowej. INHALACJA AEROZOLU.

Kolistymetanu sodowego w postaci inhalacji zaleca się stosować pod opieką lekarza posiadającego odpowiednie doświadczenie w jego stosowaniu.

Dawka.

Dawkę można dostosować w zależności od ciężkości stanu i odpowiedzi klinicznej.

Zaleca się następujące dawki.

Stosowanie w postaci inhalacji.

Dorośli, nastolatkowie i dzieci w wieku ≥2 lat.

1–2 mln MI 2–3 razy na dobę (dawka maksymalna – 6 mln MI/ dobę).

Dzieci w wieku <2 lat.

0,5–1 mln MI 2 razy na dobę (dawka maksymalna – 2 mln MI/ dobę).

Należy przestrzegać odpowiednich zaleceń klinicznych dotyczących schematu leczenia, w tym długości trwania leczenia, częstotliwości i współbieżnego stosowania innych środków przeciwbakteryjnych.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek.

Nie jest wymagana korekta dawki, jednak w przypadku stosowania u pacjentów z niewydolnością nerek należy zachować ostrożność.

Niewydolność wątroby.

Nie jest wymagana korekta dawki.

Sposób stosowania.

Stosuje się w postaci inhalacji. Kolistymetan sodowy ulega hydrolizie do czynnej substancji kolistyny w roztworze wodnym. Jeśli stosowane jest inne leczenie, należy postępować zgodnie z zaleceniem lekarza (patrz powyższa tabela przeliczania dawek). Przygotowanie roztworu.

Dla wstrzykiwania doładowującego.

Odtworzyć zawartość fiolki za pomocą nie więcej niż 10 ml wody do wstrzykiwań lub 0,9% roztworu chlorku sodu.

Dla infuzji.

Odtworzoną zawartość fiolki można rozcieńczyć, zazwyczaj za pomocą 50 ml 0,9% roztworu chlorku sodu.

Dla inhalacji przy użyciu nebulizera.

Odtworzyć zawartość fiolki wodą do wstrzykiwań w celu uzyskania roztworu hipotonicznego lub mieszaniną 50:50 wody do wstrzykiwań i 0,9% roztworu chlorku sodu w celu uzyskania roztworu izotonicznego, lub 0,9% roztworem chlorku sodu w celu uzyskania roztworu hipertonicznego. Objętość odtworzenia powinna odpowiadać instrukcji obsługi urządzenia do rozpylania, zazwyczaj nie więcej niż 4 ml.

Rozpylanie roztworu z nebulizera może odbywać się w otwarte powietrze lub przez filtr. Należy korzystać z nebulizera w dobrze wentylowanym pomieszczeniu. Podczas odtwarzania należy ostrożnie wstrząsać, aby uniknąć powstawania piany.

Roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku, wszelkie pozostałości roztworu należy zutylizować.

Odtworzone roztwory.

Hydroliza kolistymetanu znacznie wzrasta podczas odtwarzania i rozcieńczania poniżej krytycznego stężenia micelowania około 80 000 MI/ml. Roztwory o niższym stężeniu należy natychmiast wykorzystać.

Dla roztworów do wstrzykiwania doładowującego lub inhalacji wykazano chemiczną i fizyczną stabilność odtworzonego roztworu w oryginalnej fiolce przy stężeniu ≥ 80 000 MI/ml przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy natychmiast wykorzystać, z wyjątkiem przypadków, gdy metoda otwarcia/odtworzenia/rozcieńczenia wyklucza ryzyko zakażenia mikrobiologicznego.

Jeśli roztwór nie zostanie natychmiast wykorzystany, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania gotowego do użycia roztworu ponosi użytkownik.

Roztwory do infuzji, które zostały rozcieńczone powyżej objętości oryginalnej fiolki i/lub ze stężeniem <80 000 MI/ml, należy natychmiast wykorzystać.

Dzieci.

Można stosować dzieciom od momentu urodzenia.

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie leku może prowadzić do blokady nerwowo-mięśniowej, która z kolei może spowodować osłabienie mięśni, apneę i zatrzymanie oddechu. Przedawkowanie może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, charakteryzującej się zmniejszeniem diurezy oraz wzrostem stężenia BUN (azotu mocznika krwi) i kreatyniny w osoczu krwi.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot. Zalecana jest terapia wspierająca. Można podjąć następujące działania w celu zwiększenia szybkości wydalenia kolistyny: wymuszoną diurezę z zastosowaniem mannitolu, przedłużoną hemodializę lub dializę opłucnową, jednak ich skuteczność jest nieznana.

Działania niepożądane.

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych może być związane z wiekiem, funkcją nerek oraz stanem pacjenta.

U 27 % chorych na mukowiscydozę odnotowano wystąpienie reakcji neurologicznych. Zazwyczaj były one umiarkowane i ustępowały samoistnie w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu.

Neurotoksyczność może być związana z przedawkowaniem, niewystarczającym obniżeniem dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz współistniejącym stosowaniem blokerów nerwowo-mięśniowych lub innych leków o podobnych efektach neurologicznych. Zmniejszenie dawki może złagodzić te objawy. Działania niepożądane mogą obejmować apneę, przejściowe zaburzenia czucia (takie jak parestezje twarzy i zawroty głowy), świąd, pokrzywkę, ataksję, hipotensję oraz rzadziej – niestabilność naczynioruchową, niezrozumiałą mowę, zaburzenia wzroku, dezorientację lub psychozę.

Działania niepożądane ze strony nerek (w tym zaburzenia funkcji nerek) zazwyczaj pojawiały się po podaniu dawek przekraczających zalecane u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, w wyniku niewystarczającego obniżenia dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub w wyniku współistniejącego stosowania innych leków nefrotoksycznych. Reakcje te są zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia.

U pacjentów z mukowiscydozą leczonych zalecanymi dawkami leku reakcje nefrotoksyczne występowały rzadko (mniej niż u 1 % chorych). U ciężko chorych hospitalizowanych pacjentów bez mukowiscydozy o objawach nefrotoksyczności informowano w około 20 % przypadków.

Zanotowano reakcje nadwrażliwości, w tym wysypkę skórną oraz gorączkę lekową. W przypadku wystąpienia takich objawów należy przerwać leczenie lekiem. W miejscu wstrzyknięcia może wystąpić podrażnienie.

Stosowanie inhalacyjne.

Inhalacja może wywołać kaszel lub skurcz oskrzeli. Opisywano ból w gardle i jamie ustnej, który może być spowodowany infekcją Candida albicans lub nadwrażliwością. Wysypka skórna może również wskazywać na nadwrażliwość. W przypadku wystąpienia takich objawów należy przerwać leczenie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Roztwór pozostaje fizycznie i chemicznie stabilny przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, roztwór należy używać natychmiast. Jeśli roztwór nie został użyty natychmiast, użytkownik odpowiada za okres i warunki jego przechowywania.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Należy unikać mieszanych infuzji, wstrzykiwań oraz inhalacji zawierających kolistymet sodu.

Opakowanie.

Po 10 fiol w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producenci:

Altan Farmacéuticos, S.A.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Aut. de la Constitución, 198-199, Polígono Industrial Monte Boyal, Casarubios del Monte, Toledo, 45950, Hiszpania

Alfasigma S.p.A.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Via Enrico Fermi, 1, Alanno, 65020, Włochy