Kokocyna

INSTRUKCJA dot. stosowania leku KOKOTSINA (KOKOTSINA)

Skład:

substancja czynna: cynakalcet hydrochloran;

1 tabletka powlekana o powłoce filmowej zawiera 33,06 mg lub 66,12 mg lub 99,18 mg cynakalcetu hydrochloranu, co odpowiada 30 mg lub 60 mg lub 90 mg cynakalcetu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia prażelatynizowana, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Powłoka filmowa: hydroksypropylo metyloceluloza 6 cps/hypromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropylo metyloceluloza 3 cps/hypromeloza, laktoza monohydrat, triacetyna/gliceryna triacetyna, tlenek żelaza żółty (E 172), barwnik aluminiowy indygotyny Blue 2/FD&C Blue 2 (12–14% barwnika) (E 132), HPMC/hypromeloza, makrogol/PEG.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane o powłoce filmowej.

Główne właściwości fizykochemiczne:

30 mg: jasnozielone, owalne tabletki powlekane o powłoce filmowej, z oznaczeniem „30” po jednej stronie;

60 mg: jasnozielone, owalne tabletki powlekane o powłoce filmowej, z oznaczeniem „60” po jednej stronie;

90 mg: jasnozielone, owalne tabletki powlekane o powłoce filmowej, z oznaczeniem „90” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Preparaty hormonów do stosowania systemowego (poza hormonami płciowymi i insulina). Preparaty wpływające na przemianę wapnia. Inne leki przeciwprzysączkowe. Cynakalcet. Kod ATC H05B X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Receptory wrażliwe na wapń, znajdujące się na powierzchni komórek gruczołu przytarczyc, są głównymi regulatorami wydzielania hormonu przytarczyc (PTH). Cynakalcyt wykazuje działanie kalcymimetyczne, bezpośrednio obniżając stężenie PTH poprzez zwiększenie wrażliwości receptora wrażliwego na wapń na poziom wapnia pozakomórkowego. Obniżenie stężenia PTH wiąże się ze zmniejszeniem zawartości wapnia w osoczu krwi. Obniżenie stężenia PTH koreluje z koncentracją cynakalcytu. Po osiągnięciu fazy stacjonarnej stężenie wapnia w osoczu krwi pozostaje na stałym poziomie przez cały okres między dawkowaniem.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po doustnym podaniu maksymalne stężenie (Cmax) cynakalcytu w osoczu krwi osiągane jest w ciągu około 2–6 godzin. Biologiczna dostępność cynakalcytu po podaniu na czczo, ustalona na podstawie porównania wyników różnych badań, wynosiła około 20–25%. Podawanie cynakalcytu wraz z posiłkiem zwiększa jego dostępność biologiczną o około 50–80%. Podobne zwiększenie stężenia cynakalcytu w osoczu krwi obserwowano niezależnie od zawartości tłuszczu w pożywieniu.

Podczas podawania dawek powyżej 200 mg wchłanianie było nasycane, prawdopodobnie z powodu niskiej rozpuszczalności.

Rozkład.

Stwierdza się dużą objętość rozkładu (około 1000 l), co wskazuje na szeroki rozdział. Cynakalcyt wiąże się z białkami osocza krwi w około 97% i rozkłada się jedynie w minimalnym stopniu w erytrocytach.

Po wchłonięciu stężenie cynakalcytu obniża się dwuetapowo; początkowy okres półtrwania wynosi około 6 godzin, końcowy okres półtrwania wynosi od 30 do 40 godzin. Stężenie cynakalcytu w stanie ustalonym osiągane jest w ciągu 7 dni z minimalną kumulacją. Właściwości farmakokinetyczne cynakalcytu nie zmieniają się w czasie.

Metabolizm.

Cynakalcyt jest metabolizowany przez wiele enzymów, głównie CYP3A4 i CYP1A2 (rola CYP1A2 nie została potwierdzona metodami klinicznymi). Główne metabolity krążące we krwi są nieaktywne. Według danych badań in vitro, cynakalcyt jest silnym inhibitorem CYP2D6, jednak przy stężeniach osiąganych w warunkach klinicznych nie jest inhibitorem innych enzymów CYP, w tym CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, a także nie jest induktorem CYP1A2, CYP2C19 i CYP3A4.

Wydalanie.

Po podaniu zdrowym ochotnikom dawki 75 mg znakowanej metodą radioizotopową cynakalcyt ulegał szybkiemu i znacznemu metabolizmowi utleniającemu, a następnie koniugacji. Wydalanie radioaktywności następowało głównie poprzez wydalanie metabolitów z moczem. Oколо 80% podanej dawki wykryto w moczu i 15% – w kale. Liniowość/nieliniowość.

Zwiększenie pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie – czas” (AUC) oraz Cmax jest praktycznie liniowe w zakresie dawek od 30 mg do 180 mg przy podawaniu 1 raz dziennie.

Związek parametrów farmakokinetyki/farmakodynamiki.

Niebawem po podaniu cynakalcytu stężenie PTH zaczyna spadać i osiąga najniższy poziom około 2–6 godzin później, co odpowiada czasowi osiągnięcia Cmax cynakalcytu. Następnie stężenie cynakalcytu zaczyna maleć, a stężenie PTH wzrasta w ciągu 12 godzin po podaniu dawki, przy czym hamowanie PTH pozostaje na zbliżonym poziomie aż do końca dobowego okresu przy dawkowaniu 1 raz dziennie. Stężenie PTH w trakcie badań klinicznych cynakalcytu mierzono na końcu okresu dawkowania.

Pacjenci w podeszłym wieku. W farmakokinetyce cynakalcytu nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic związanych z wiekiem pacjentów.

Niewydolność nerek. Profil farmakokinetyczny cynakalcytu u pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu łagodnym, umiarkowanym i ciężkim oraz u pacjentów poddawanych hemodializie lub dializie otrzewnowej nie wykazuje istotnych różnic w porównaniu z osobami zdrowymi.

Niewydolność wątroby. Przy niewydolności wątroby w stopniu łagodnym nie obserwuje się istotnego wpływu na farmakokinetykę cynakalcytu. W porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby średnie wartości AUC były około 2 razy wyższe u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby i około 4 razy wyższe przy ciężkiej formie niewydolności wątroby. Średni okres półtrwania cynakalcytu u pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu umiarkowanym i ciężkim wydłuża się odpowiednio o 33% i 70%. Niewydolność wątroby nie wpływa na poziom wiązania cynakalcytu z białkami osocza krwi. Ponieważ doboru dawki dla każdego pacjenta dokonuje się na podstawie parametrów skuteczności i bezpieczeństwa, u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest konieczna dodatkowa korekta dawki. Płeć. Klirens cynakalcytu może być niższy u kobiet niż u mężczyzn. Ponieważ dobór dawki odbywa się indywidualnie, nie jest konieczna dodatkowa korekta dawki w zależności od płci pacjenta. W celu oceny wpływu cech demograficznych przeprowadzono analizę populacyjną farmakokinetyczną. Analiza ta nie wykazała istotnego wpływu wieku, płci, rasy, powierzchni ciała i masy ciała na farmakokinetykę cynakalcytu.

Palenie tytoniu. Klirens cynakalcytu jest wyższy u palaczy niż u osób niepalących, prawdopodobnie z powodu indukcji metabolizmu zależnego od CYP1A2. Jeśli pacjent rzuci lub zacznie palić, stężenie cynakalcytu w osoczu krwi może ulec zmianie, w związku z czym może być konieczna korekta dawki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Hiperaldosteronizm wtórny.

Dorośli.

Leczenie wtórnego hiperaldosteronizmu (WHP) u pacjentów w terminalnym stadium niewydolności nerek (TGN), poddawanych wspomagającemu hemodializom. Lek można stosować w ramach terapii skojarzonej, obejmującej leki wiążące fosforany i/lub witaminę D (patrz dział: Właściwości farmakologiczne). Rak przytarczyc i pierwotny hiperaldosteronizm u dorosłych.

Obniżenie hiperkalcemii u dorosłych pacjentów z:

• rakiem przytarczyc,
• pierwotnym HPT, gdy w celu obniżenia stężenia wapnia w surowicy krwi wskazane jest przeprowadzenie parateyreoidectomii (zgodnie z uznawanymi schematami leczenia), ale stan pacjenta uniemożliwia lub przeciwwskazuje wykonanie parateyreoidectomii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku.

Hipokalcemia (patrz działy: Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania oraz Sposób stosowania i dawki).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, które znane są z obniżania stężenia wapnia w surowicy krwi.

Jednoczesne stosowanie leków obniżających stężenie wapnia w surowicy krwi oraz cynakalcytu może prowadzić do zwiększenia ryzyka hipokalcemii. Pacjentom stosującym cynakalcyt nie należy przepisywać etelkalcetydu.

Wpływ innych leków na cynakalcyt.

Cynakalcyt metabolizowany jest przy udziale enzymu CYP3A4. Jednoczesne stosowanie 200 mg ketokonazolu, silnego inhibitora CYP3A4, spowodowało około dwukrotne zwiększenie stężenia cynakalcytu. Może być konieczna korekta dawki cynakalcytu, jeśli pacjent stosujący cynakalcyt rozpoczyna lub kończy leczenie silnym inhibitorem (np. ketokonazolem, itrakonazolem, telitromycyną, worykonazolem, rytonawirem) lub induktorem (np. ryfampycyną) tego enzymu.

Dane in vitro wskazują, że cynakalcyt jest częściowo metabolizowany przy udziale CYP1A2. Palenie tytoniu stymuluje CYP1A2; stężenie cynakalcytu obserwowane u palaczy było wyższe o 36–38% niż u niepalaczy. Wpływ inhibitorów CYP1A2 (np. fluwoksaminy, cyfrofloksacyny) na stężenie cynakalcytu w osoczu krwi nie był badany. Korekta dawki może być konieczna, jeśli pacjent rozpoczyna lub kończy palenie lub rozpoczyna się lub kończy leczenie towarzyszące z użyciem silnego inhibitora CYP1A2.

Węglan wapnia. Jednoczesne stosowanie węglanu wapnia (dawka pojedyncza 1500 mg) nie zmienia farmakokinetyki cynakalcytu.

Sevelamer. Jednoczesne stosowanie sevelameru (2400 mg 3 razy dziennie) nie zaburzało farmakokinetyki cynakalcytu.

Pantoprazol. Jednoczesne stosowanie pantoprazolu (80 mg 1 raz dziennie) nie zmienia farmakokinetyki cynakalcytu.

Wpływ cynakalcytu na inne leki.

Leki metabolizowane przez enzym P450 2D6 (CYP2D6). Cynakalcyt jest silnym inhibitorem CYP2D6, dlatego może być konieczna korekta dawki leków towarzyszących, które mają wąski zakres terapeutyczny i są głównie metabolizowane przez enzym CYP2D6 (np. fenylokinidu, propafenonu, metoprololu, dezyprominy, nortryptyliny, klozapraminy).

Dezypromina. Stosowanie równoległe 90 mg cynakalcytu 1 raz dziennie z 50 mg dezyprominy (trójcykliczny lek przeciwdrgawkowy, metabolizowany głównie przez CYP2D6) znacząco zwiększyło działanie dezyprominy – 3,6-krotnie (90% przedział ufności (PU) 3,0) u pacjentów z aktywnym metabolizmem CYP2D6.

Dekstrometorfan. Wielokrotne dawki 50 mg cynakalcytu zwiększały AUC dekstrometorfanu 11-krotnie (metabolizowany głównie przez CYP2D6).

Warfaryna. Wielokrotne doustne podawanie cynakalcytu nie wpływało na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny (oceniono na podstawie czasu protrombinowego i czynnika krzepnięcia VII).

Brak wpływu cynakalcytu na farmakokinetykę R- i S-warfaryny oraz brak autoindukcji u pacjentów po wielokrotnej dawce wskazuje, że cynakalcyt nie jest induktorem CYP3A4, CYP1A2 i CYP2C9 u ludzi.

Midazolam. Jednoczesne stosowanie cynakalcytu (90 mg) i doustnego midazolamu (2 mg), substratu CYP3A4 i CYP3A5, nie zmienia farmakokinetyki midazolamu. Dane te pozwalają przypuszczać, że cynakalcyt nie wpływa na farmakokinetykę tych klas leków metabolizowanych przez CYP3A4 i CYP3A5, w tym niektórych leków immunosupresyjnych, takich jak cyklosporyna i tarkolimus.

Szczególne środki ostrożności.

Poziom wapnia w surowicy krwi.

Nie należy rozpoczynać leczenia cinacalcetem u pacjentów z poziomem wapnia w surowicy krwi (skorygowanym o albuminę) poniżej dolnej granicy normy.

Zgłaszano przypadki zagrażające życiu oraz śmiertelne u dorosłych i dzieci otrzymujących terapię cinacalcetem. Potencjalne objawy hipokalcemii obejmują mrowienie, bóle mięśni, skurcze, tetanię i drgawki. Obniżenie poziomu wapnia w surowicy krwi może również prowadzić do wydłużenia interwału QT, co potencjalnie może powodować arytmie komorową na tle hipokalcemii. Przypadki wydłużenia interwału QT i arytmii komorowej odnotowano u pacjentów stosujących cinacalcet (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takich jak pacjenci z znanym wrodzonym zespołem wydłużonego interwału QT lub pacjenci przyjmujący leki, które wiadomo, że mogą wydłużać interwał QT. Ponieważ cinacalcet obniża poziom wapnia w surowicy krwi, pacjenci powinni być dokładnie monitorowani pod kątem wystąpienia hipokalcemii (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Poziom wapnia w surowicy krwi należy oznaczyć w ciągu 1 tygodnia po rozpoczęciu lub dostosowaniu dawki cinacalcetu. Po ustaleniu dawki utrzymania poziom wapnia w surowicy krwi należy oznaczać około raz w miesiącu.

U około 30% pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (PChN) poddawanych dializie i przyjmujących cinacalcet stwierdzono co najmniej raz stężenie wapnia w surowicy krwi poniżej 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l).

Cinacalcet nie jest wskazany u pacjentów z PChN nie poddawanych dializie. Badania wykazały, że pacjenci z PChN nie poddawani dializie mają zwiększone ryzyko rozwoju hipokalcemii (poziom wapnia w surowicy krwi < 8,4 mg/dl [2,1 mmol/l]) w porównaniu z pacjentami z PChN na dializie leczonymi cinacalcetem. Może to być związane z niskim poziomem wapnia i/lub obecnością resztkowej funkcji nerek.

Drgawki.

W trakcie badań klinicznych drgawki odnotowano u 1,4% pacjentów przyjmujących cinacalcet i u 0,7% pacjentów z grupy placebo. Choć przyczyny zgłaszanych różnic w częstości napadów drgawkowych nie są znane, próg drgawkowy obniża się przy istotnym obniżeniu stężenia wapnia w surowicy krwi.

Hipotensja tętnicza i/lub nasilenie niewydolności serca.

W trakcie nadzoru farmakologicznej bezpieczności po rejestracji cinacalcetu odnotowano pojedyncze przypadki hipotensji tętniczej i/lub nasilenia niewydolności serca u pacjentów z chorobą serca, przy czym nie można całkowicie wykluczyć związku przyczynowo-skutkowego między stosowaniem cinacalcetu a tymi stanami chorobowymi, które mogą być spowodowane obniżeniem poziomu wapnia w surowicy krwi. Według danych z badań klinicznych hipotensja tętnicza występowała u 7% pacjentów przyjmujących cinacalcet, u 12% pacjentów otrzymujących placebo, a niewydolność serca – u 2% pacjentów przyjmujących cinacalcet lub placebo.

Ogólne.

Przy chronicznym hamowaniu stężenia PTH do poziomu 1,5 razy niższego niż dolna granica normy dla PTH może rozwinąć się adynamiczna choroba kości. Jeśli poziom PTH spadnie poniżej zalecanego zakresu u pacjentów przyjmujących cinacalcet, dawkę leku i/lub witaminy D należy zmniejszyć lub przerwać leczenie.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami.

Cinacalcet należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inne leki, które wiadomo, że obniżają poziom wapnia w surowicy krwi. Należy dokładnie monitorować poziom wapnia w surowicy krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom przyjmującym cinacalcet nie należy przepisywać etelcalcetidu. Jednoczesne stosowanie może prowadzić do ciężkiej hipokalcemii.

Poziom testosteronu.

Poziom testosteronu jest najczęściej niższy od wartości normy u chorych z niewydolnością nerek w stadium końcowym. Dane z badania klinicznego przeprowadzonego u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym poddawanych dializie wykazały, że stężenie wolnego testosteronu obniżyło się średnio o 31,3% u pacjentów przyjmujących cinacalcet i o 16,3% u pacjentów z grupy placebo po 6 miesiącach od rozpoczęcia terapii. Otwarta, przedłużona faza tego badania nie wykazała dalszego spadku stężenia wolnego i ogólnego testosteronu u pacjentów w trakcie 3-letniego leczenia cinacalcetem. Kliniczne znaczenie tych obniżeń poziomu testosteronu w surowicy krwi jest nieznane.

Niewydolność wątroby.

Z uwagi na potencjalny wzrost stężenia cinacalcetu w osoczu krwi od 2 do 4 razy u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby (według klasyfikacji Childa-Pugha), lek ten należy stosować u tych pacjentów z ostrożnością i dokładnie monitorować ich stan (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Jeśli stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania cinacalcetu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie szkodliwe skutki dla ciąży, porodu i rozwoju poporodowego. Nie odnotowano toksyczności embrionalnej/fetalnej w badaniach na ciężarnych zwierzętach, z wyjątkiem obniżenia masy ciała płodu przy dawkach związanych z toksycznością dla matki. Dlatego cinacalcet można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki usprawiedliwia potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy cinacalcet przenika do mleka matki. Cinacalcet wydzielany jest do mleka karmiących szczurów, przy czym stwierdza się wysokie stosunki stężenia w mleku do stężenia w osoczu krwi. Po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub stosowania cinacalcetu.

Plodność.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu cinacalcetu na płodność. W badaniach na zwierzętach nie obserwowano wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lek może istotnie wpływać na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami, ponieważ zgłaszano zawroty głowy i drgawki u pacjentów przyjmujących cinacalcet (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Sposób stosowania i dawki.

Wtórny hiperparatyreoidyzm.

Odruchy dorosłe, w tym osoby starsze (> 65 lat).

Zalecana dawka początkowa leku u dorosłych wynosi 30 mg 1 raz dziennie. Dawkę cinakalceptu należy korygować co 2–4 tygodnie aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 180 mg 1 raz dziennie, przy której u pacjentów poddawanych hemodializie osiąga się wymaganą stężenie hormonu przytarczycowego (PTH) w zakresie 150–300 pg/ml (15,9–31,8 pmol/l), wyznaczone na podstawie stężenia całkowitego PTH (test na zawartość PTH). Oznaczenie stężenia PTH należy przeprowadzać nie wcześniej niż po 12 godzinach od przyjęcia cinakalceptu. W celu oceny stężenia PTH należy odnieść się do obowiązujących wytycznych terapeutycznych.

Oznaczenie stężenia PTH należy wykonywać co 1–4 tygodnie po rozpoczęciu terapii lub po korekcie dawki cinakalceptu. W celu oznaczenia stężenia PTH zaleca się kontrolowanie zawartości iPTH lub bioaktywnego PTH (bPTH) co 1–3 miesiące podczas wizyt kontrolnych. Leczenie cinakalceptem nie wpływa na stosunek iPTH do bPTH.

Korekta dawki w zależności od stężenia wapnia w surowicy krwi.

Przed podaniem pierwszej dawki cinakalceptu należy zmierzyć i kontrolować stężenie wapnia w surowicy krwi, które powinno znajdować się na dolnej granicy normy lub powyżej (patrz: Dział Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności). Zakres normy stężenia wapnia może się różnić w zależności od metod stosowanych w danej placówce laboratoryjnej. Podczas korekty dawki należy częściej kontrolować stężenie wapnia w surowicy krwi, a nie później niż po 1 tygodniu od rozpoczęcia leczenia lub korekty dawki cinakalceptu. Po ustaleniu dawki utrzymania stężenie wapnia w surowicy krwi należy oznaczać mniej więcej co miesiąc.

Jeśli stężenie wapnia w surowicy krwi spada poniżej 8,4 mg/dl (2,1 mmol/l) i/lub występują objawy hipokalcemii, zaleca się podjęcie poniższych działań.

Tabela 1

Przejście z etelcalcetidu na cinacalcet.

Przejście z etelcalcetidu na cinacalcet oraz odpowiedni okres wypływu nie był badany u pacjentów. Pacjentom, którzy przerwali leczenie etelcalcetidem, nie należy rozpoczynać przyjmowania cinacalcetu przed zakończeniem co najmniej trzech kolejnych sesji hemodializy, po czym należy zmierzyć stężenie wapnia w surowicy. Przed rozpoczęciem przyjmowania cinacalcetu należy upewnić się, że stężenie wapnia w surowicy mieści się w granicach normy (patrz rozdział „Szczególne wskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Nowotwór gruczołów przytarczyc i pierwotny hiperparateroidyzm.

Dorośli, w tym osoby starsze (> 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa cinacalcetu u dorosłych wynosi 30 mg 2 razy na dobę. Dawkę cinacalcetu należy dobrać indywidualnie co 2–4 tygodnie, zwiększając ją w następującej kolejności: 30 mg 2 razy na dobę, 60 mg 2 razy na dobę, 90 mg 2 razy na dobę, a następnie 90 mg 3 lub 4 razy na dobę, w razie potrzeby, w celu obniżenia stężenia wapnia w surowicy do górnej granicy normy lub poniżej tej wartości. Maksymalna dawka stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 90 mg 4 razy na dobę.

Stężenie wapnia w surowicy należy oznaczyć w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia terapii lub po każdej zmianie dawki cinacalcetu. Po osiągnięciu dawki utrzymania stężenie wapnia w surowicy należy oznaczać co 2–3 miesiące. Po zakończeniu okresu doboru dawki do dawki maksymalnej należy okresowo kontrolować stężenie wapnia w surowicy; jeśli nie osiągnięto klinicznie istotnego obniżenia stężenia wapnia w surowicy, należy rozważyć przerwanie leczenia cinacalcetem (patrz rozdział „Farmakodynamika”).

Dzieci.

Cinacalcet nie jest wskazany u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności (patrz rozdział „Szczególne wskazania”). Niewydolność wątroby.

Nie jest konieczna zmiana dawki początkowej. Cinacalcet należy stosować z ostrożnością u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby. Podczas doboru dawki oraz długotrwałego leczenia należy dokładnie monitorować stan tych pacjentów (patrz rozdziały „Farmakodynamika” oraz „Szczególne wskazania”).

Sposób stosowania.

Do użytku wewnętrznego. Cinacalcet zaleca się przyjmować podczas lub bezpośrednio po posiłku, ponieważ badania wykazały, że biodostępność cinacalcetu wzrasta, gdy jest on przyjmowany razem z posiłkiem (patrz rozdział „Farmakodynamika”). Należy przyjmować całe tabletki, nie łamiąc ani nie rozgniatając ich.

Dzieci.

Lek nie jest wskazany u dzieci. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia nowotworu gruczołów przytarczyc i pierwotnego hiperparateroidyzmu u tej grupy pacjentów. Brak danych.

Przedawkowanie.

Dorosłym pacjentom poddawanym dializie podawano dawki do 300 mg 1 raz na dobę bez powikłań. Zarejestrowano 1 przypadek u pacjenta pediatrycznego, któremu w badaniu klinicznym podano zalecaną dawkę dzienną 3,9 mg/kg masy ciała podczas dializy – wystąpiły łagodne bóle brzucha, nudności i wymioty. Objawy. Przedawkowanie cinacalcetu może prowadzić do hipokalcemii.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy ocenić występowanie objawów hipokalcemii, a leczenie powinno mieć charakter objawowy i wspierający. Ze względu na silne wiązanie cinacalcetu z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą leczenia przedawkowania.

Efekty uboczne.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa.

Wtórny hiperparatyreoidyzm, raka gruczołów przytarczycznych i pierwotny hiperparatyreoidyzm.

Na podstawie dostępnych danych dotyczących pacjentów otrzymujących cinacalcet w badaniach kontrolowanych placebo oraz badaniach niekontrolowanych, najczęściej zgłaszanymi efektami ubocznymi były nudności i wymioty. U większości pacjentów nudności i wymioty miały łagodny lub umiarkowany stopień ciężkości i nosiły charakter przemijający. Przerywanie leczenia z powodu efektów ubocznych było zazwyczaj spowodowane nudnościami i wymiotami.

Tabelaryczny wykaz efektów ubocznych.

Efekty uboczne, które przynajmniej prawdopodobnie mogą być związane z leczeniem cinacalcetem w badaniach kontrolowanych placebo i badaniach niekontrolowanych, na podstawie oceny związku przyczynowo-skutkowego, wymieniono poniżej według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2

Częstość występowania efektów ubocznych na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i doświadczenia pogwarancyjnego.

** Zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

* Zob. punkt „Opis poszczególnych działań niepożądanych”.

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

Reakcje nadwrażliwości.

Reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka, stwierdzono podczas stosowania po rejestracji leku cinacalcet. Częstości poszczególnych działań niepożądanych, w tym obrzęku naczynioruchowego i pokrzywki, nie można ustalić na podstawie dostępnych danych.

Hipotensja tętnicza i/lub nasilenie niewydolności serca.

Podczas postmarketingowego nadzoru bezpieczeństwa zgłaszano rzadkie przypadki hipotensji tętniczej i/lub nasilenia niewydolności serca u pacjentów z zaburzeniami czynności serca stosujących cinacalcet. Częstości tych zdarzeń nie można oszacować na podstawie dostępnych danych.

Wydłużenie odcinka QT i arytmia komorowa spowodowana hipokalcemią.

Wykazano wydłużenie odcinka QT i arytmie komorową wtórną w wyniku hipokalcemii podczas stosowania po rejestracji leku cinacalcet. Częstości tych zdarzeń nie można oszacować na podstawie dostępnych danych (zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Pacjenci pediatryczni.

Bezpieczeństwo cinacalcetu w leczeniu wtórnego hiperparatyreoidyzmu u dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych dializie oceniano w dwóch randomizowanych badaniach kontrolowanych oraz jednym badaniu niekontrolowanym. Wśród wszystkich dzieci uczestniczących w badaniach klinicznych i stosujących cinacalcet, co najmniej jedno działanie niepożądane w postaci hipokalcemii zaobserwowano u 19 pacjentów. Zanotowano przypadek śmiertelny u pacjenta z ciężką hipokalcemią. Cinacalcet stosuje się u dzieci tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągły nadzór nad stosunkiem korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletów powlekanych w blistrze; 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

DEVA Holding A.Ş.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Karaagach Mahallesi, Ataturk Cadesi nr 32, Cerkezkoy Organiz Sanaei Bolgesi, Kapakli, Tekirdag, 59510, Turcja