Klar

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Klar (KLAR)

Skład:

substancja czynna: clarithromycin;

1 tabletka zawiera 250 mg lub 500 mg klaritromycyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy (natrii croscarmellosum), powidonon (K-30), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, powłoka filmowa: Opatrey żółty 20H82975 (hipromeloza, glikol propylenowy, dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropyloceluloza, wanilina, kwas sorbowy, tlenek żelaza żółty (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka 250 mg: tabletka powlekana powłoką filmową, jasnożółta, o kształcie owalnym, podwójnie wypukła, z wygrawerowanym oznaczeniem „D” z jednej strony i „62” z drugiej strony;

tabletka 500 mg: tabletka powlekana powłoką filmową, jasnożółta, o kształcie owalnym, podwójnie wypukła, z wygrawerowanym oznaczeniem „D” z jednej strony i „63” z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Makrolidy. Klaritromycyna. Kod ATC J01F A09.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Klaritromycyna – antybiotyk należący do grupy antybiotyków makrolidowych. Wykazuje działanie przeciwbakteryjne poprzez selektywne wiązanie się z podjednostką rybosomalną 50S wrażliwych bakterii, co zapobiega translokacji aktywowanych aminokwasów. Hamuje wewnątrzkomórkową syntezę białka wrażliwych bakterii.

14-hydroksymetabolit klaritromycyny, produkt metabolizmu klaritromycyny, jest również mikrobiologicznie aktywny. Metabolit jest mniej aktywny niż związek wyjściowy wobec większości organizmów, w tym Mycobacterium spp. Wyjątek stanowi Haemophilus influenzae, wobec którego 14-hydroksymetabolit jest dwa razy bardziej aktywny niż związek wyjściowy.

Minimalne stężenia hamujące (MIC) tego metabolitu są równe lub dwukrotnie wyższe w porównaniu do MIC związku wyjściowego, z wyjątkiem Haemophilus influenzae, wobec którego aktywność 14-hydroksymetabolitu jest dwa razy większa niż aktywność związku wyjściowego.

Klaritromycyna jest zazwyczaj aktywna in vitro wobec następujących mikroorganizmów:

Bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę), Streptococcus pyogenes (grupa A beta-hemolizujących streptokoków), streptokoki alfa-hemolizujące (grupa viridans), Streptococcus (Diplococcus) pneumoniae, Streptococcus agalactiae, Listeria monocytogenes.

Bakterie Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Legionella pneumophila, Bordetella pertussis, Helicobacter pylori, Campylobacter jejuni.

Mycoplasmy: Mycoplasma pneumoniae, Ureaplasma urealyticum.

Inne mikroorganizmy: Chlamydia trachomatis, Mycobacterium avium, Mycobacterium leprae, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium intracellulare.

Beztlenowce: Bacteroides fragilis wrażliwe na makrolidy, Clostridium perfringens, Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Propionibacterium acnes.

Klaritromycyna wykazuje działanie bakteriobójcze wobec kilku szczepów bakterii, w tym Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Helicobacter pylori oraz Campylobacter spp.

Wartości graniczne

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Klaritromycyna jest szybko i dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, głównie w jelicie cienkim, ale ulega intensywnemu metabolizmowi przy pierwszym przejściu przez wątrobę po doustnym przyjęciu. Absolutna biodostępność klaritromycyny (1 tabletka 250 mg) wynosi około 50%. Jedzenie nieco spowalnia wchłanianie, ale nie wpływa na biodostępność. Dlatego lek ten można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Dzięki strukturze chemicznej (6-O-metyloerytromycyna) klaritromycyna jest wystarczająco stabilna w kwaśnym środowisku żołądka. U dorosłych po podaniu klaritromycyny w dawce 250 mg dwa razy dziennie maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosiło 1–2 μg/ml, po podaniu 500 mg dwa razy dziennie – 2,8 μg/ml. Po podaniu klaritromycyny w dawce 250 mg dwa razy dziennie maksymalny poziom mikrobiologicznie aktywnego metabolitu 14-hydroksy w osoczu krwi wynosił 0,6 μg/ml. Stan równowagi osiągany był po 2 dniach stosowania.

Rozkład

Klaritromycyna dobrze przenika do płynów i tkanek organizmu. Objętość rozkładu wynosi 200–400 l. Stężenie klaritromycyny w niektórych tkankach jest wielokrotnie wyższe niż w osoczu krwi. Wysokie stężenia stwierdzono w migdałkach i płucach. Klaritromycyna przenika również do błony śluzowej żołądka. Przy poziomach terapeutycznych wiązanie klaritromycyny z białkami osocza krwi wynosi około 70%.

Biotransformacja i wydalanie

Klaritromycyna jest szybko i intensywnie metabolizowana w wątrobie. Metabolizm w wątrobie zachodzi przy udziale układu cytochromu P450. Opisano trzy metabolity: N-demetyloklaritromycynę, dekadynozyloklaritromycynę oraz 14-hydroksyklaritromycynę. Farmakokinetyka klaritromycyny nie jest liniowa z powodu nasycenia metabolizmu wątrobowego przy wysokich dawkach. Okres półtrwania (t1/2) wzrasta od 2–4 godzin po podaniu klaritromycyny w dawce 250 mg dwa razy dziennie do 5 godzin przy podawaniu 500 mg dwa razy dziennie. Okres półtrwania aktywnego metabolitu 14-hydroksy wynosi 5–6 godzin po podaniu klaritromycyny w dawce 250 mg dwa razy dziennie.

Około 20–40% klaritromycyny wydala się w niezmienionej formie z moczem. Ta frakcja wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki. 10–15% dawki wydala się z moczem w postaci metabolitu 14-hydroksy. Reszta wydala się z kałem. Przy zaburzeniach funkcji nerek poziom klaritromycyny w osoczu krwi wzrasta, jeśli dawka nie jest zmniejszana. Całkowity klirens z osocza krwi wynosi około 700 ml/min (11,7 ml/s), klirens nerkowy – około 170 ml/min (2,8 ml/s).

Osobliwe populacje pacjentów

Przy zaburzeniach funkcji nerek wzrasta stężenie klaritromycyny i jej aktywnego metabolitu w osoczu krwi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji bakteryjnych wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na klaritromycynę:

• bakteryjny zapalenie gardła;
• zapalenie płuc nabywane poza szpitalem o lekkim i umiarkowanym nasileniu;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok (rozpoznane odpowiednio);
• zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli;
• infekcje skóry i tkanek miękkich o lekkim i umiarkowanym nasileniu;
• w odpowiedniej kombinacji z antybakteryjnymi schematami terapeutycznymi i odpowiednim lekiem wspomagającym gojenie owrzodzeń – eliminacja Helicobacter pylori u pacjentów z chorobą wrzodową związaną z Helicobacter pylori.

Tabletki Klar 250 mg i 500 mg przeznaczone są dla dorosłych i dzieci od 12. roku życia.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną (klaritromycynę) lub inne makrolidy, lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Jednoczesne stosowanie z którąkolwiek z następujących substancji czynnych: astemizol, cyzapryda, pimozyd i terfenadyna, ponieważ może to prowadzić do wydłużenia interwału QT (wrodzone lub potwierdzone nabyte wydłużenie interwału QT) oraz rozwoju arytmii serca, w tym tachyarytmii komorowej, migotki komór i torsade de pointes.

Jednoczesne stosowanie z tikagrelolą, iwabradyną lub ranolazyną jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie z ergotaminą lub dihydroergotaminą jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do toksyczności ergotaminowej.

Jednoczesne stosowanie z lomitapydem jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Wpływ innych leków i inne rodzaje interakcji”).

Klaritromycyna nie powinna być stosowana:

• pacjentom z wywiadem wydłużenia interwału QT lub arytmii komorowej, w tym torsade de pointes;
• pacjentom z zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia lub hipomagnezemia) ze względu na ryzyko wydłużenia interwału QT;
• jednoczesnie z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy (statynami), które głównie metabolizują się drogą CYP3A4 (lowastatyna lub simwastatyna) ze względu na zwiększony ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy;
• pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby towarzyszącymi zaburzeniom funkcji nerek;
• jak i inne silne inhibitory CYP3A4, klaritromycyna nie powinna być stosowana u pacjentów przyjmujących kolkochinę.

Wpływ innych leków i inne rodzaje interakcji.

Stosowanie poniższych leków jest surowo przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich skutków interakcji:

Cizapryda, pimozyd, astemizol i terfenadyna

Zgłaszano wzrost stężenia cizaprydy u pacjentów jednoczesnie przyjmujących klaritromycynę i cizaprydę. Może to prowadzić do wydłużenia interwału QT oraz rozwoju arytmii serca, w tym tachyarytmii komorowej, migotki komór i torsade de pointes. Podobne efekty obserwowano u pacjentów jednoczesnie przyjmujących klaritromycynę i pimozyd.

Zgłaszano zdolność makrolidów do zmiany metabolizmu terfenadyny, co prowadziło do wzrostu stężenia terfenadyny, co czasem wiązano z arytmiami serca, takimi jak wydłużenie interwału QT, tachyarytmia komorowa, migotka komór i torsade de pointes. W jednym badaniu u 14 zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie terfenadyny i klaritromycyny prowadziło do wzrostu stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny w surowicy krwi 2–3-krotnie oraz do wydłużenia interwału QT, bez widocznych skutków klinicznych.

Podobne efekty obserwowano również przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Ergotamina/dihydroergotamina

Doniesienia po wprowadzeniu na rynek wskazują, że jednoczesne stosowanie klaritromycyny z ergotaminą lub dihydroergotaminą wiąże się z rozwojem ostrej toksyczności ergotaminowej, charakteryzującej się wazospazmem i niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym ośrodkowego układu nerwowego. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i tych leków jest przeciwwskazane.

Hydroksychlorochina i chlorochina:

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające interwał QT, ze względu na potencjalne ryzyko wystąpienia arytmii serca i poważnych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lowastatyną lub simwastatyną jest przeciwwskazane, ponieważ te statyny głównie metabolizują się drogą CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klaritromycyną zwiększa ich stężenie w osoczu krwi, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów jednoczesnie przyjmujących klaritromycynę i te statyny. Jeśli leczenia klaritromycyną nie można uniknąć, terapię lowastatyną lub simwastatyną należy przerwać na czas leczenia.

Należy ostrożnie przepisywać klaritromycynę jednoczesnie z statynami. W przypadku gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statynami, zaleca się podanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest stosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny). Konieczna jest kontrola pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii.

Lomitapida

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lomitapydem jest przeciwwskazane ze względu na możliwe znaczne zwiększenie stężenia transaminaz (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie klaritromycyny jest również przeciwwskazane z alkaloidami sporyszu, doustnym midazolamem, inhibitorami HMG-CoA-reduktazy metabolizującymi się głównie drogą CYP3A4 (np. lowastatyna i simwastatyna), kolkochiną, tikagrelolą, iwabradyną i ranolazyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ innych leków na klaritromycynę

Leki, które są induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty z włościcy), mogą stymulować metabolizm klaritromycyny. Może to prowadzić do subterapeutycznych stężeń klaritromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczna kontrola stężeń induktora CYP3A w osoczu, które mogą być podwyższone z powodu hamowania CYP3A przez klaritromycynę (patrz również instrukcja do stosowania odpowiedniego inhibitora CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klaritromycyny prowadziło do wzrostu stężenia ryfabutyny i obniżenia stężenia klaritromycyny w surowicy krwi, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia tunic.

Wpływ poniższych leków na stężenie klaritromycyny we krwi jest znany lub przypuszczalny, dlatego może być konieczna zmiana dawki lub zastosowanie terapii alternatywnej.

Efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klaritromycyny, zmniejszając jej stężenie w osoczu krwi, ale zwiększając stężenie 14-OH-klaritromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klaritromycyny i 14-OH-klaritromycyny różni się w zależności od bakterii, oczekiwanego efektu terapeutycznego może nie być osiągnięte przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i induktorów enzymów.

Etrawiryna

Działanie klaritromycyny było osłabiane przez etrawirynę, jednak stężenie aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny wzrastało. Ponieważ 14-OH-klaritromycyna ma zmniejszoną aktywność wobec Mycobacterium avium complex (MAC), ogólna aktywność wobec tego patogenu może ulec zmianie. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych wobec klaritromycyny.

Fluconazol

Jednoczesne stosowanie fluconazolu 200 mg na dobę i klaritromycyny 500 mg 2 razy na dobę u 21 zdrowych ochotników prowadziło do wzrostu minimalnego stężenia w osoczu krwi (Cmin) i pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) klaritromycyny w stanie stacjonarnym odpowiednio o 33 % i 18 %. Przy jednoczesnym stosowaniu fluconazolu stężenie aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny w stanie stacjonarnym nie zmieniało się istotnie. Korekta dawki klaritromycyny nie jest wymagana.

Rytonawir

Badanie farmakokinetyczne wykazało, że jednoczesne stosowanie rytonawiru (200 mg co 8 godzin) i klaritromycyny (500 mg co 12 godzin) prowadziło do znacznego hamowania metabolizmu klaritromycyny. Przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) klaritromycyny wzrastało o 31 %, Cmin – o 182 %, a AUC – o 77 %. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klaritromycyny. Ze względu na szeroki zakres terapeutyczny, zmniejszenie dawki klaritromycyny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek nie jest konieczne. Jednak u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek konieczna jest korekta dawki: klirens kreatyniny 30–60 ml/min – dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50 %, klirens kreatyniny < 30 ml/min – zmniejszyć o 75 %. Dawek klaritromycyny przekraczających 1 g na dobę nie należy przepisywać przy jednoczesnym stosowaniu z rytonawirem.

Tę samą korektę dawki należy stosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i sakwinawirem (patrz poniżej „Dwukierunkowe interakcje leków”).

Wpływ klaritromycyny na inne leki

Interakcje związane z CYP3A

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny, znanego jako inhibitor enzymu CYP3A, i leku, który głównie metabolizuje się drogą CYP3A, może prowadzić do wzrostu stężenia tego ostatniego w osoczu krwi, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego działanie terapeutyczne i działania niepożądane. Należy ostrożnie stosować klaritromycynę u pacjentów przyjmujących leki będące substratami CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zakres terapeutyczny (np. karbamazepina) i/lub jest intensywnie metabolizowany przez ten enzym.

Może być konieczna korekta dawkowania oraz, jeśli to możliwe, dokładna kontrola stężeń leku głównie metabolizowanego drogą CYP3A u pacjentów jednoczesnie przyjmujących klaritromycynę.

Wiadomo (lub przypuszcza się), że następujące leki lub grupy leków metabolizują się przez izoenzym CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cyklostazol, cizapryda, cyklosporyna, dysopyramida, alkaloidy sporyszu, lowastatyna, metylprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. kwietyapina), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, simwastatyna, syrolimus, tarkolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna. Ten wykaz nie jest wyczerpujący. Podobny mechanizm interakcji zaobserwowano przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinianu, które metabolizują się przez inne izoenzymy układu cytochromu P450.

Doustne leki przeciwkrzepliwe działające bezpośrednio

Doustne leki przeciwkrzepliwe działające bezpośrednio, dabigatran i edoksaban, są substratami dla transportera efluksu – glikoproteiny P (P-gp). Rywaroksaban i apiksaban metabolizują się drogą CYP3A4 i są również substratami P-gp. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z tymi lekami, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z kortykosteroidami do stosowania ogólnoustrojowego lub inhalacyjnego, które głównie metabolizują się drogą CYP3A, ze względu na potencjalne zwiększenie wpływu systemowego kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania pacjenci powinni być pod dokładną kontrolą w celu wykrycia działań niepożądanych kortykosteroidów systemowych.

Leki przeciwarytmiczne

W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki wystąpienia torsade de pointes przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z chinidyną lub dysopyramidą. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia interwału QT podczas jednoczesnego stosowania klaritromycyny z tymi lekami. Podczas terapii klaritromycyną należy monitorować stężenie chinidyny i dysopyramidu w surowicy krwi.

W okresie po rejestracji zgłaszano hipoglikemię przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i dysopyramidy, dlatego konieczna jest kontrola stężenia glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Leki hipoglikemiczne doustne/insulina

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami hipoglikemicznymi, takimi jak naglitynid i repaglinid, klaritromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy.

Omeprazol

Klaritromycynę (500 mg co 8 godzin) stosowano w połączeniu z omeprazolem (40 mg na dobę) u zdrowych ochotników.

Stężenie omeprazolu w osoczu krwi w stanie stacjonarnym wzrastało (Cmax, AUC0–24 i t1/2 wzrastały odpowiednio o 30 %, 89 % i 34 %) przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną. Przy stosowaniu tylko omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego mierzona przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klaritromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalafl i wardenafil

Każdy z tych inhibitorów fosfodiesterazy przynajmniej częściowo metabolizuje się przez enzym CYP3A, który może być hamowany przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny. Przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila, tadalafla lub wardenafla z klaritromycyną istnieje prawdopodobieństwo zwiększenia stężeń inhibitora fosfodiesterazy w osoczu krwi. Należy rozważyć zmniejszenie dawki syldenafila, tadalafla i wardenafla, jeśli te leki są stosowane jednoczesnie z klaritromycyną.

Teofilina, karbamazepina

Wyniki badań klinicznych wykazały niewielki, ale statystycznie istotny wzrost stężenia teofiliny lub karbamazepiny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Może być konieczne zmniejszenie dawki.

Tolterodyna

Tolterodyna metabolizuje się głównie przez izoenzym 2D6 cytochromu P450 (CYP2D6). Jednak u części populacji bez CYP2D6 identyfikowaną drogą metabolizmu jest CYP3A. U tej podpopulacji hamowanie CYP3A prowadzi do istotnego wzrostu stężenia tolterodyn. Pacjentom z obniżonym metabolizmem przez izoenzym CYP2D6 może być konieczne zmniejszenie dawki tolterodyn przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A, takich jak klaritromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Przy stosowaniu midazolamu z klaritromycyną w postaci tabletów (500 mg 2 razy na dobę) AUC midazolamu zwiększała się 2,7-krotnie po podaniu dożylnej i 7-krotnie po podaniu doustnym midazolamu. Należy unikać jednoczesnego stosowania doustnego midazolamu i klaritromycyny. Przy dożylnej aplikacji midazolamu z klaritromycyną należy dokładnie obserwować pacjenta w celu odpowiedniej korekty dawki. Należy zachować te same środki ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A, w tym triazolamu i alprazolamu.

Dla benzodiazepin, których metabolizm nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klaritromycyną jest mało prawdopodobny.

W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki interakcji leków i działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i triazolamu. Należy obserwować pacjenta pod kątem możliwych efektów farmakologicznych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

Inne rodzaje interakcji

Aminoglikozydy

Należy ostrożnie stosować klaritromycynę jednoczesnie z innymi lekami otohepatotoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami.

Kolkochina

Kolkochina jest substratem CYP3A i transportera efluksu P-gp. Wiadomo, że klaritromycyna i inne makrolidy hamują CYP3A i P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolkochiny hamowanie P-gp i/lub CYP3A przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolkochinę (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Digoksyna

Uważa się, że digoksyna jest substratem transportera efluksu, P-gp. Wiadomo, że klaritromycyna jest inhibitorem P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i digoksyny hamowanie P-gp przez klaritromycynę może prowadzić do wzrostu ekspozycji na digoksynę. W obserwacjach po wprowadzeniu na rynek zgłaszano również zwiększone stężenie digoksyny w surowicy krwi u pacjentów jednoczesnie przyjmujących klaritromycynę i digoksynę. U niektórych pacjentów rozwijały się objawy toksyczności digitalis, w tym potencjalnie śmiertelna arytmia. Należy dokładnie kontrolować stężenie digoksyny w surowicy krwi u pacjentów jednoczesnie przyjmujących digoksynę i klaritromycynę.

Zydowudyna

Jednoczesne doustne stosowanie klaritromycyny w postaci tabletów i zydowudyny u pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do zmniejszenia stężenia zydowudyny w stanie stacjonarnym. Ponieważ klaritromycyna wpływa na wchłanianie zydowudyny stosowanej jednoczesnie doustnie, tej interakcji można w dużej mierze uniknąć, przestrzegając 4-godzinnego odstępu między dawkami klaritromycyny i zydowudyny. Takiej interakcji nie obserwowano przy stosowaniu zawiesiny klaritromycyny i zydowudyny lub didesoksynazy u dzieci zakażonych HIV. Gdy klaritromycyna jest podawana dożylnie, takiej interakcji się nie spodziewa.

Fenytoina i walproinian

Były spontaniczne lub opublikowane doniesienia o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klaritromycyny, z lekami, które nie są uważane za metabolizowane przez CYP3A (np. fenytoina i walproinian). Zaleca się oznaczanie stężenia tych leków w surowicy krwi przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną. Zgłaszano wzrost stężenia w surowicy krwi.

Dwukierunkowe interakcje leków

Atazanawir

Klaritromycyna i atazanawir są substratami i inhibitorami CYP3A. Istnieje potwierdzenie dwukierunkowej interakcji leków. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) z atazanawirem (400 mg 1 raz na dobę) prowadziło do podwojenia ekspozycji na klaritromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klaritromycynę o 70 %, z jednoczesnym wzrostem AUC atazanawiru o 28 %. Ponieważ klaritromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50 %, a pacjentom z klirens kreatyniny < 30 ml/min – o 75 %, stosując odpowiednią postać leku klaritromycyny.

Dawek klaritromycyny przekraczających 1000 mg na dobę nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokery kanałów wapniowych

Z powodu ryzyka hipotensji tętniczej należy ostrożnie stosować klaritromycynę jednoczesnie z blokerami kanałów wapniowych metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, diltiazem). W interakcji może wzrastać stężenie w osoczu krwi zarówno klaritromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych.

U pacjentów jednoczesnie przyjmujących klaritromycynę i werapamil obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmię i kwasycę mlekową.

Itrakonazol

Klaritromycyna i itrakonazol są substratami i inhibitorami CYP3A, co prowadzi do dwukierunkowej interakcji leków.

Klaritromycyna może zwiększać stężenie itrakonazolu w osoczu krwi i odwrotnie – przy stosowaniu itrakonazolu razem z klaritromycyną pacjenci powinni być pod ścisłą kontrolą w celu wykrycia objawów lub objawów nasilonego lub przedłużonego działania farmakologicznego.

Sakwinawir

Klaritromycyna i sakwinawir są substratami i inhibitorami CYP3A. Istnieje potwierdzenie dwukierunkowej interakcji leków. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) i sakwinawiru (miękkie żelatynowe kapsuły 1200 mg 3 razy na dobę) u 12 zdrowych ochotników prowadziło do wzrostu AUC i Cmax sakwinawiru w stanie stacjonarnym odpowiednio o 177 % i 187 % w porównaniu z samym sakwinawirem. W tym czasie AUC i Cmax klaritromycyny wzrastały o około 40 % w porównaniu z samym klaritromycyną. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki są stosowane jednoczesnie przez ograniczony czas i w powyższych dawkach i postaciach leku. Wyniki badań interakcji leków z zastosowaniem miękkich żelatynowych kapsuł mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakwinawiru w postaci twardych żelatynowych kapsuł. Wyniki badań interakcji leków przeprowadzonych tylko z sakwinawirem mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakwinawirem/rytonawirem. W przypadku jednoczesnego stosowania sakwinawiru z rytonawirem należy wziąć pod uwagę możliwy wpływ rytonawiru na klaritromycynę.

Особливости stosowania.

Nie należy przepisywać klarotromycyny kobietom w ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży.

Klarotromycyna jest wydalana głównie przez wątrobę. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego antybiotyku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Należy również zachować ostrożność przy stosowaniu klarotromycyny u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Zanotowano przypadki niewydolności wątroby zakończone śmiercią. Część pacjentów miała współistniejące choroby wątroby lub przyjmowała inne leki hepatotoksyczne. Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów choroby wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd skóry lub ból brzucha.

O rozwoju kolitu pseudomembranoznego, jak również biegunki związanej z Clostridium difficile, w stopniu od łagodnego do ciężkiego, zagrażającej życiu, zgłaszano przy stosowaniu prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym klarotromycyny. Leczenie antybiotykami prowadzi do zaburzeń normalnej mikroflory jelit, co może prowadzić do nadmiernej proliferacji Clostridium difficile. Biegunkę związaną z Clostridium difficile należy podejrzewać u wszystkich pacjentów z biegunką po zastosowaniu środków przeciwbakteryjnych. Należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ o rozwoju biegunki związanej z Clostridium difficile zgłaszano nawet do 2 miesięcy po zastosowaniu środków przeciwbakteryjnych. Należy przerwać stosowanie klarotromycyny niezależnie od wskazań, dla których została ona przepisana, przeprowadzić badanie mikrobiologiczne i rozpocząć odpowiednie leczenie. Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę.

W okresie po rejestracji napływały doniesienia o rozwoju toksyczności kolkochiny przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny i kolkochiny, szczególnie u pacjentów starszych, w tym na tle zaburzeń funkcji nerek. Niektóre przypadki miały zakończenie śmiertelne. Jednoczesne stosowanie klarotromycyny i kolkochiny jest przeciwwskazane.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny i triazolobenzodiazepin (np. triazolam, midazolam).

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny i innych środków ototoksycznych, szczególnie aminoglikozydów. Zaleca się monitorowanie funkcji przedsionkowej i słuchu podczas i po leczeniu.

Zdarzenia sercowo-naczyniowe

Przedłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, wskazujące na ryzyko rozwoju arytmii serca i tachyarytmii typu torsade de pointes, obserwowano podczas leczenia makrolidami, w tym klarotromycyną. Ponieważ poniższe sytuacje mogą prowadzić do wzrostu ryzyka rozwoju arytmii serca (w tym tachyarytmii typu torsade de pointes), klarotromycynę należy stosować z ostrożnością u następujących pacjentów:

• Z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub klinicznie istotną bradykardią.
• U pacjentów, którzy jednocześnie stosują inne leki związane z przedłużeniem odcinka QT.
• Jednoczesne stosowanie klarotromycyny z astemizolem, cyzapyrydem, pimozydem i terfenadyną jest przeciwwskazane.
• Klarotromycynę nie można stosować pacjentom z wrodzonym lub potwierdzonym nabytym przedłużeniem odcinka QT lub z wywiadem arytmii komorowej.

Wyniki badań epidemiologicznych dotyczące ryzyka niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych przy stosowaniu makrolidów są różnorodne. W niektórych badaniach obserwacyjnych wykryto rzadkie, krótkoterminowe ryzyko rozwoju arytmii, zawału mięśnia sercowego i śmiertelnego skutku sercowo-naczyniowego związanego ze stosowaniem makrolidów, w tym klarotromycyny. Rozważanie tych wyników przy przepisywaniu klarotromycyny powinno być zrównoważone w odniesieniu do korzyści z leczenia.

Choroba płucna:

Ponieważ możliwe jest istnienie oporności Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klarotromycyny w celu leczenia zapalenia płuc nabytego poza szpitalem. W przypadku zapalenia płuc nabytego w szpitalu klarotromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Infekcje skóry i tkanek miękkich o łagodnym i umiarkowanym nasileniu:

Te infekcje są najczęściej spowodowane przez Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, z których każdy może być oporny na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadkach, gdy nie można zastosować antybiotyków beta-laktamowych (np. alergia), jako lek pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, np. klinidamycynę. Obecnie makrolidy odgrywają rolę jedynie w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich, np. infekcji spowodowanych przez Corynebacterium minutissimum, trądzik pospolity (acne vulgaris), zapalenie Behceta, oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować penicylin.

W przypadku rozwoju ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne działania niepożądane (np. ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekrolyz epidermy), leczenie klarotromycyną należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny z lekami, które są induktorami enzymu cytochromu CYP3A4.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny):

Łączne stosowanie klarotromycyny z wawastatyną lub simwastatyną jest przeciwwskazane. Należy ostrożnie przepisywać klarotromycynę jednocześnie z innymi statynami.

Zgłaszano o rozwoju rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny i statyn. Konieczny jest monitoring pacjentów pod kątem wykrycia objawów i objawów miopatii. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarotromycyny i statyn, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyna).

Środki hipoglikemiczne doustne/insulina:

Jednoczesne stosowanie klarotromycyny i doustnych środków hipoglikemicznych (np. pochodnych sulfonemoczniny) i/lub insuliny może powodować wyraźną hipoglikemię. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy.

Antykoagulancje doustne:

Przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny i warfaryny istnieje ryzyko poważnego krwawienia, istotnego wzrostu wskaźnika międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i czasu protrombinowego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny z doustnymi antykoagulantami bezpośredniego działania, takimi jak dabigatran, rywaryoksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Podczas jednoczesnego przyjmowania przez pacjentów klarotromycyny i doustnych antykoagulantów należy często kontrolować wskaźnik INR i czas protrombinowy.

Stosowanie terapii antybakteryjnej, w tym klarotromycyny, w celu leczenia infekcji Helicobacter pylori może wiązać się z selekcją mikroorganizmów opornych na środki przeciwbakteryjne.

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie może prowadzić do nadmiernej proliferacji bakterii i grzybów opornych. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy rozpocząć odpowiednią terapię.

Należy zwrócić uwagę na możliwość krzyżowej oporności między klarotromycyną a innymi makrolidami, a także lincomycyną i klinidamycyną.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania klarotromycyny u kobiet w ciąży nie zostało ustalone. Biorąc pod uwagę różne wyniki badań na zwierzętach i doświadczenie u ludzi, nie można wykluczyć ryzyka niekorzystnego wpływu na rozwój embrionalno-płodowy. Według niektórych badań obserwacyjnych, w których badano stosowanie klarotromycyny w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, stwierdzono zwiększone ryzywo samoistnego przerwania ciąży w porównaniu z ciężarnymi, które nie stosowały klarotromycyny ani innych antybiotyków w tym okresie. Dostępne badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka poważnych wad rozwojowych przy stosowaniu makrolidów, w tym erytromycyny, w czasie ciąży wykazały sprzeczne wyniki. Dlatego klarotromycynę nie należy stosować kobietom w ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyść/ryzyko.

Okres karmienia piersią

Bezpieczeństwo stosowania klarotromycyny w okresie karmienia piersią nie zostało ustalone. Klarotromycyna wydzielana jest w niewielkich ilościach do mleka matki. Ustalono, że niemowlęta karmione wyłącznie piersią otrzymują około 1,7% dawki matki klarotromycyny przeliczonej na masę ciała.

Fertylność

Brak danych dotyczących wpływu klarotromycyny na płodność człowieka. Dostępne ograniczone dane dotyczące szczurów nie wskazują na wpływ na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak danych dotyczących wpływu klarotromycyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy, uczucie wirującego ruchu, dezorientacja, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji oraz w każdym przypadku jest ustalane przez lekarza.

Dorośli i nastolatkowie (od 12. roku życia)

• Dawkowanie standardowe: zwykła dawka wynosi 250 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem).
• Dawkowanie wysokie (leczenie ciężkich infekcji): w przypadku ciężkich infekcji zwykłą dawkę można zwiększyć do 500 mg 2 razy na dobę.

Dzieci poniżej 12. roku życia

Stosowanie klarotromycyny w formie tabletów dzieciom poniżej 12. roku życia oraz o masie ciała mniejszej niż 30 kg nie jest zalecane. W badaniach klinicznych prowadzonych u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12. roku życia stosowano klarotromycynę w formie zawiesiny. Dlatego dzieciom poniżej 12. roku życia klarotromycynę należy podawać w formie zawiesiny.

Dzieciom o masie ciała powyżej 30 kg stosuje się dawkę dla dorosłych.

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) dawkę klarotromycyny należy zmniejszyć o połowę, tj. 250 mg 1 raz na dobę lub 250 mg 2 razy na dobę w przypadku cięższych infekcji. U takich pacjentów długość leczenia nie powinna przekraczać 14 dni.

Upośledzenie funkcji wątroby

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu klarotromycyny u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby.

Eradykacja Helicobacter pylori w przypadku choroby wrzodowej

Przy doborze antybiotyków do eradykacji Helicobacter pylori należy uwzględnić indywidualną tolerancję leków przez pacjenta, dane krajowe, regionalne i lokalne dotyczące wrażliwości mikroorganizmów oraz kierować się standardami opieki medycznej.

Zwykle klarotromycynę stosuje się w połączeniu z innym antybiotykiem oraz inhibitorem pompy protonowej przez okres 1 tygodnia.

Terapię można powtórzyć, jeśli u pacjenta nadal występuje pozytywny wynik testu na Helicobacter pylori.

Długość leczenia:

Długość leczenia zależy od typu i ciężkości infekcji oraz w każdym przypadku jest ustalana przez lekarza.

• Zazwyczaj długość leczenia wynosi 7–14 dni.

Leczenie należy kontynuować przynajmniej przez kolejne 2 dni po ustąpieniu objawów.

• W przypadku infekcji Streptococcus pyogenes (beta-hemolityczny paciorkowiec grupy A) długość leczenia powinna wynosić co najmniej 10 dni.
• Kombinowaną terapię w celu eradykacji Helicobacter pylori należy prowadzić przez 7 dni.

Sposób stosowania:

Tabletkę należy połknąć całą, popijając wystarczającą ilością płynu (np. jednym szklankiem wody), niezależnie od spożycia pokarmu.

Dzieci.

Stosowanie klarotromycyny w formie tabletów dzieciom poniżej 12. roku życia oraz o masie ciała mniejszej niż 30 kg nie jest zalecane. W badaniach klinicznych prowadzonych u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12. roku życia stosowano klarotromycynę w formie zawiesiny. Dlatego dzieciom poniżej 12. roku życia klarotromycynę należy podawać w formie zawiesiny.

Dzieciom o masie ciała powyżej 30 kg stosuje się dawkę dla dorosłych.

Przedawkowanie.

Objawy

Doniesienia wskazują, że po przyjęciu dużej ilości klarotromycyny można oczekiwać zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z wywiadem zaburzenia dwubiegunowego po przyjęciu 8 g klarotromycyny opisano zmiany stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemię oraz hipoksemię.

Leczenie

Leczenie powinno obejmować możliwie szybkie usunięcie nie wchłoniętego leku oraz działania wspierające. Podobnie jak w przypadku innych makrolidów, nie oczekuje się, że hemodializa i dializa otrzewnowa istotnie wpłyną na poziom klarotromycyny w osoczu krwi.

W przypadku przedawkowania klarotromycyny podawanej dożylnie (proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań), należy przerwać podawanie i podjąć wszystkie odpowiednie działania wspierające.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęstsze i ogólne działania niepożądane podczas leczenia klarytromycyną u dorosłych i dzieci to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Działania niepożądane te są zazwyczaj łagodnego nasilenia i zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa antybiotyków z grupy makrolidów.

Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego między grupami pacjentów z obecną lub brakiem infekcji mikobakteryjnej.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych oraz w okresie poszerегистrowym podczas stosowania klarytromycyny w postaciach leku: tabletki o uwalnianiu natychmiastowym, granulki do sporządzenia zawiesiny doustnej, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, tabletki o uwalnianiu przedłużonym oraz tabletki o uwalnianiu modyfikowanym. Działania te uznaje się przynajmniej za prawdopodobnie powiązane ze stosowaniem klarytromycyny i podaje się je według klas narządów i częstości, określonej następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100) oraz częstość nieznana (działania niepożądane z doniesień z okresu posprzedażowego, których częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według malejącego nasilenia, jeśli nasilenie mogło być ocenione.

Infekcje i inwazje

Rzadko: cellulit, kandydoza, gastroenteryt, infekcja, infekcja pochwy.

Częstość nieznana: kolit pseudomembranozny, zapalenie beczki.

Ze strony krwi i układu chłonnego

Rzadko: leukopenia, neutropenia, trombocytoza, eozynofilia.

Częstość nieznana: agranulocytoza, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: reakcja anafilaktyczna, podwyższona wrażliwość.

Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Rzadko: anoreksja, zmniejszony apetyt.

Ze strony psychiki

Często: bezsenność.

Rzadko: niepokój, drażliwość.

Częstość nieznana: psychoza, dezorientacja, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, halucynacje, przerażające sny, mania.

Ze strony układu nerwowego

Często: dysgezja, ból głowy, zaburzenia smaku.

Rzadko: utrata przytomności, dyskinezja, zawroty głowy, senność, drżenie.

Częstość nieznana: drgawki, agezja, parosmia, anosmia, parestezje.

Ze strony narządów słuchu i przedsionkowego aparatu

Rzadko: zawroty głowy, pogorszenie słuchu, szumy w uszach.

Częstość nieznana: utrata słuchu.

Ze strony serca

Rzadko: zatrzymanie serca, migotanie przedsionków, wydłużenie odcinka QT, ekstrasystolia, kołatanie serca.

Częstość nieznana: tachykardia komorowa typu torsades de pointes, tachykardia komorowa, migotanie komór.

Ze strony układu naczyniowego

Często: wazodylatacja.

Częstość nieznana: krwawienie.

Zaburzenia oddechowe, piersiowe i śródpiersia

Rzadko: astma, krwawienie z nosa, zatorowość płucna.

Ze strony układu pokarmowego

Często: biegunka, wymioty, dyspepsja, nudności, ból brzucha.

Rzadko: zapalenie przełyku, choroba refluksowa przełyku, zapalenie żołądka, proktalgia, stomatyt, zapalenie języka, wzdęcia brzucha, zaparcia, suchość w ustach, odbijanie, meteorizm.

Częstość nieznana: ostry zapalenie trzustki, zmiana koloru języka, zmiana koloru zębów.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Często: odchylenia od normy wyników badań czynności wątroby.

Rzadko: cholestaza, zapalenie wątroby, podwyższenie poziomu ALT, AST, GGTP.

Częstość nieznana: niewydolność wątroby, żółtaczka hepatocelularna.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Często: wysypka, nadmierne pocenie się.

Rzadko: dermatopatia pęcherzowa, świąd, pokrzywka, wysypka plamisto-grudkowa.

Częstość nieznana: ciężkie reakcje skórne (SCAR) (np. ostra ogólna pustulopatia egzantematyczna (AGEP), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, lekowe wysypki z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), trądzik).

Ze strony układu mięśniowego i tkanki łącznej

Rzadko: skurcze mięśni, sztywność mięśniowo-szkieletowa, mialgia.

Częstość nieznana: rabdomioliza, miopatia.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Częstość nieznana: niewydolność nerek, zapalenie nerek śródmiąższowe.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Bardzo często: zapalenie żyły w miejscu podania.

Często: ból w miejscu podania, stan zapalny w miejscu podania.

Rzadko: niedowład, dreszcze, osłabienie, ból w klatce piersiowej, dreszcze, zwiększona zmęczliwość.

Badania laboratoryjne

Rzadko: zmiana stosunku albuminy-globuliny, podwyższenie stężenia fosfatazy zasadowej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi.

Częstość nieznana: podwyższenie INR, wydłużenie czasu protrombinowego, zmiana koloru moczu.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 1 lub 3 blisterach w tece kartonowej.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Aurorbindo Pharma Limited - Jednostka III / Aurobindo Pharma Limited - Unit III.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Survey no.: 313, 314 - Blok I, II, III, IV, Bachupally, Bachupally Mandal, Medchal-Malkajgiri District, Telangana State, 500090, Indie / Survey no.: 313, 314 - Block I, II, III, IV, Bachupally, Bachupally Mandal, Medchal-Malkajgiri District, Telangana State, 500090, India.