Kineiron

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku KINEYRON (KINEYRON)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, talk;

otoczka kapsułki 75 mg: żelatyna, ditlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172);

otoczka kapsułki 150 mg: żelatyna, ditlenek tytanu (E 171), żółć zachodnia (E 110);

otoczka kapsułki 300 mg: żelatyna, ditlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

twarda żelatynowa kapsułka cylindryczna z nieprzezroczystym korpuskiem białego koloru i nieprzezroczystym kapturkiem brązowego koloru (dawka 75 mg) lub nieprzezroczystym kapturkiem pomarańczowego koloru (dawka 150 mg), lub nieprzezroczystym kapturkiem białego koloru (dawka 300 mg), wypełniona proszkiem białym lub prawie białym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe, inne leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, która jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny *

W trakcie badań wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem dawkowania 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z trybem dawkowania 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących obwodowego bólu neuropatycznego u 35% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawę taką zaobserwowano u 33% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym dotyczącym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 7% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu.

• Epilepsja *

Leczenie uzupełniające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem dawkowania 2 lub 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci do 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami drgawkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii uzupełniającej napadów drgawkowych częściowych, oraz otwartego badania oceny bezpieczeństwa trwającego 1 rok z udziałem 54 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg na dobę (maksymalnie 150 mg/ dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (maksymalnie 600 mg/ dobę) lub placebo. Zmniejszenie napadów drgawkowych częściowych o co najmniej 50% w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg na dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6% pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg na dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg na dobę lub placebo. Mediana dobowej częstości napadów na poziomie wyjściowym i wizycie końcowym wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg na dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg na dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg na dobę istotnie zmniejszała logarytmicznie przekształconą częstość napadów drgawkowych częściowych w porównaniu z placebo (p=0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg na dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem dawkowania 2 razy na dobę. W przypadku stosowania pregabaliny osiągnięto nie mniejszą skuteczność w porównaniu z lamotrygyną, zgodnie z oceną po 6 miesiącach punktu końcowego – braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe *

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu oceny zapobiegania nawrotom z podwójnie ślepą fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) zaobserwowano już w tygodniu 1.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38% pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o nie mniej niż 50% według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrze widzenia występowało częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, formalne sprawdzenie pola widzenia oraz badanie dna oka przy rozszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1% pacjentów w grupie placebo.

• Fibromialgia *

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym badaniu randomizowanym z odstawieniem leku (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozpowszechniony ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono również według ogólnej oceny pacjenta oraz ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono badanie placebo-kontrolowane trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

• Farmakokinetyka. *

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90% i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym spożyciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia Cmax o około 25–30% i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono również, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest w mleku szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znakowanej radioaktywną znaczką około 98% radioaktywnej substancji wydalane było z moczem w postaci niezmienionej pregabaliny. Część N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosiła 0,9% od dawki podanej. W trakcie badań przedklinicznych nie następowało racemizacji enancjomeru S-pregabaliny do enancjomeru R.

Wydalanie

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Średni okres eliminacji (półwydalenia) pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie konieczna jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (<20%). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowanego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/ dobę, 5 mg/kg/ dobę, 10 mg/kg/ dobę i 15 mg/kg/ dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynikało ze wzrostu o 43% klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg. Ostateczny okres półwydalenia pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie analizy populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku do 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci starsi

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny po jej doustnym podaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po jej podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76% stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/ dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/ dobę lub w dawce maksymalnej 600 mg/ dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/ dobę. Te obliczone dawki stanowią około 7% całkowitej dawki dobowej u matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny

Lek Kineiron jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja

Lek Kineiron jest wskazany dorosłym jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Lek Kineiron jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromialgia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega nieznacznemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydzielanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być przedmiotem takiej interakcji.

Badania in vivo i analiza populacyjna farmakokinetyki

W związku z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepanem, oksykodonem ani etanolem. Analiza populacyjna farmakokinetyki wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki antykoncepcyjne doustne, noretysteron i (lub) etynilostradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi lekami antykoncepcyjnymi, noretysteronem i (lub) etynilostradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może wzmacniać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej i śpiączki u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała w trakcie leczenia pregabaliny, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano występowanie reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w wieku podeszłym. Ponadto po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż do momentu ustalenia, jakie efekty może wywoływać ten lek.

Zaburzenia wzroku

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków objawy te ustępowały po kontynuowaniu terapii. W badaniach klinicznych, w których przeprowadzono badania okulistyczne, częstość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; natomiast częstość zmian w dnie oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po zaprzestaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroju mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zarejestrowano przypadki wystąpienia niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po zaprzestaniu stosowania pregabaliny.

Wycofanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli napadów w wyniku dodania pregabaliny do terapii w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po zaprzestaniu krótko- lub długoterminowej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, napady padaczkowe, nadpotliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Napady padaczkowe, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej odstawieniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących ten lek. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w wieku podeszłym z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po zaprzestaniu stosowania pregabaliny objawy te mogą ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

W trakcie leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgow0ego, zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych oraz działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych) koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddychania związanej ze stosowaniem pregabaliny. U pacjentów z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, przy jednoczesnym stosowaniu depresantów OUN (w tym leków zawierających opioidy) oraz u osób starszych może występować zwiększony ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Mysli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi wskutek różnych wskazań. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększonego ryzyka przy stosowaniu pregabaliny.

Z tego powodu należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem objawów myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć stosowność leczenia. W przypadku wystąpienia objawów myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się o pomoc medyczną.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano zjawiska związane z zaburzeniem funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zespół jelitowy, zastój paralityczny, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami mogącymi powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w wieku podeszłym).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednocześnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W badaniu przypadków-kontrolnym osób stosujących opioidy, pacjenci otrzymujący terapię pregabaliną jednocześnie z opioidem mieli zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami w porównaniu z samym stosowaniem opioidów (skorygowane stosunki szans [aOR], 1,68 [95 % przedział ufności, 1,19–2,36]). Zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % przedział ufności, 1,04–2,22]) i obserwowano tendencję do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % przedział ufności 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji; należy monitorować pacjentów pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (zarejestrowano przypadki uzależnienia, przekroczenia dawki i zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z współistniejącymi chorobami, które mogą wywołać encefalopatię.

Reakcje skórne

W związku z leczeniem pregabaliną rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek. Przy przepisywaniu leku należy poinformować pacjenta o charakterystycznych objawach i objętościowo monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast odstawić pregabalinę i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Nietolerancja laktozy

Kineiron zawiera laktozę. Pacjentom z takimi rzadkimi dziedzicznymi chorobami jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lappego lub zespół niewłaściwego wchłaniania glukozy i galaktozy nie należy stosować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym / środki zapobiegania ciąży u kobiet i mężczyzn

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u przyszłego dziecka. Pregabaliny nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia.

Ciąża

W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność rozrodczą.

Wykazano, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Pregabalina może przenikać przez ludzkie łożysko.

Okres karmienia piersią

Małe ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet karmiących piersią. Należy poinformować kobiety karmiące piersią, że karmienie piersią nie jest zalecane w trakcie stosowania pregabaliny.

Plodność

Brakuje danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W badaniu klinicznym oceniającym wpływ pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg dziennie. Po trzech miesiącach stosowania leku nie zaobserwowano wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu dotyczącym płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu dotyczącym płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Podstawowe wady wrodzone

Na podstawie danych z badań klinicznych ponad 2700 ciężarnych stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży nieco zwiększa ryzyko wystąpienia podstawowych wad wrodzonych u noworodków (żywych lub martwych).

Analiza konkretnych wad wrodzonych wykazała wyższe ryzyko wad rozwoju układu nerwowego, oczu, twarzy (obszar szczękowo-twarzowy), układu moczowego i narządów płciowych, jednak oszacowania ryzyka mogą być niedokładne ze względu na małą liczbę przypadków i ograniczony czas obserwacji.

Pregabaliny nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje oczywista konieczność (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Pregabalina może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Pregabalina może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, aż do momentu ustalenia, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Lek Kineiron przyjmuje się niezależnie od spożycia pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do stosowania doustnego.

Dawki

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową dzieli się na 2–3 dawki.

Ból neuropatyczny

Terapię pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2–3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę jeszcze po 7 dniach.

Epilepsja

Terapię pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2–3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Dawkę, którą dzieli się na 2–3 dawki, można zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania leku dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Jeszcze po jednym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromyalgia

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromyalgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji, dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których zastosowanie dawki 300 mg na dobę jest niewystarczająco skuteczne, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto taka dawka miała gorszą tolerancję. Biorąc pod uwagę zależne od dawki działania niepożądane, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, należy dostosować dawkę leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie stosowania pregabaliny

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, zaleca się stopniowe przerywanie terapii pregabaliniem, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań (patrz punkty «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania» oraz «Działania niepożądane»).

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt «Farmakokinetyka»), dawkę należy zmniejszać u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek indywidualnie, zgodnie z tabelą 1, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, natychmiast po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dodatkową dawkę leku (patrz tabela 1).

Tabela 1

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/ dobę) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/ dawkę).

• Dawką uzupełniającą jest dodatkowa dawka pojedyncza.

Niewydolność wątroby

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na zaburzenia funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci w wieku do 18 roku życia. Dotychczasowa dostępna informacja została przedstawiona w sekcji „Działania niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na jej podstawie niemożliwe jest udzielenie jakichkolwiek zaleceń dotyczących dawkowania tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi przy przedawkowaniu pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Napływają również doniesienia o występowaniu drgawek.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających oraz, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Działania niepożądane.

W programie klinicznym badającym pregabalini otrzymało ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnych ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej odnotowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność. Działania niepożądane były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego stopnia. We wszystkich kontrolowanych badaniach wskaźnik odstawienia leku z powodu działań niepożądanych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalini oraz 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze działania niepożądane prowadzące do zaprzestania stosowania leku w grupie pregabalini to zawroty głowy i senność.

Poniżej przedstawiono wszystkie działania niepożądane, które występowały częściej niż przy stosowaniu placebo oraz u więcej niż jednego pacjenta; działania te są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według częstości występowania w kolejności malejącej ich nasilenia.

Wskazane działania niepożądane mogą również być związane z przebiegiem podstawowej choroby i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych oraz częstość działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senność (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosa i gardła.

Ze strony krwi i układu limfatycznego

Rzadko: neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i przemiany pokarmowej

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Ze strony psychiki

Często: euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie nastroju, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, nasilenie libidum, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie, myśli i zachowania samobójcze.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenie, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadaktywność psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólne niedowolstwo, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Ze strony narządu wzroku

Często: nieostrość widzenia, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, fotofobia, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, zez, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie tuniczki oka.

Ze strony narządu słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Ze strony serca

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowy bradykardia, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie interwału QT, zatokowa tachykardia, zatokowa arytmia.

Ze strony naczyń

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, ucisk w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, gastroenteropatia.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherza żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okostniowy.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadpotliwość, świerzb, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespoł Stevensa-Johnsona, zimny pot, zapalenie naskórka egfoliatywne, zapalenie skóry typu liścia, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamista, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne, toksyko-epidermalna nekroliza.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, artralgia, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, mialgia, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: nietrzymanie moczu, zaburzenia mikcji, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból piersi, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasieniowodów.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, niezwykłe uczucia, zwiększona zmęczliwość.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność w klatce piersiowej, ból, gorączka, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedowolstwo, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: granuloma, celowe krzywdzenie, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie stężenia leukocytów we krwi.

*Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów po zaprzestaniu krótkoterminowej lub długotrwałej terapii pregabalini obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie reakcje jak: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drżenie, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, nadpotliwość i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabalini po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabalini ustalony w trakcie czterech badań przeprowadzonych wśród pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do poniżej 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz otwarte badanie oceniające bezpieczeństwo trwające 1 rok, n=54) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabalini to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabalini to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Sposób i dawki stosowania”).

Zgłaszanie działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich przedstawicielom prawnym należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 kapsułek w blisterze, po 2 lub po 3 lub po 8 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z o.o. „Technologia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czercaski, miasto Uman, ulica Stara Prorizna 8.