Khayrimoz

INSTRUKCJA dotyczÄ c zastosowania leku Hyrimoz (Hyrimoz)

SkÅad:

substancja czynna: adalimumab;

1 prezentujÄ ca siÄ szpryca zawiera 20 mg adalimumabu w 0,2 ml roztworu;

substancje pomocnicze: kwas adipinowy; manitol (E 421); polisorbat 80; sodu hydroxidum (do korygowania pH); kwas chlorowodorowy (do korygowania pH); woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwaÅ„.

GÅówne wÅasnoÅci fizyko-chemiczne: przezroczysty lub ÅwieÅcie odbÅsÅujÄ cy, bezbarwny lub ÅwieÅcie ÅóÅto zabarwiony roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Immunosupresanty. Inhibitory czynnika martwicy nowotworów alfa. Adalimumab.

Kod ATC L04AB04.

Właściwości farmakologiczne

Mechanizm działania

Adalimumab wiąże się specyficznie z czynnikiem martwicy nowotworów (TNF) i neutralizuje jego efekty biologiczne, blokując jego interakcję z receptorami TNF p55 i p75 na powierzchni komórek.

Adalimumab moduluje również reakcje biologiczne wywołane lub regulowane przez TNF, w tym zmiany poziomów cząsteczek adhezji odpowiedzialnych za migrację leukocytów (ELAM-1, VCAM-1 i ICAM-1 przy IC50 0,1–0,2 nM).

Farmakodynamika

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) adalimumab powodował szybkie zmniejszenie, w porównaniu z wartościami wyjściowymi, wskaźników ostrej fazy zapalenia (białka C-reaktywnego (CRP), cytokin osocza (IL-6) oraz szybkości osiadania erytrocytów (SOE)). Obserwowano również obniżenie poziomu metaloproteaz macierzy zewnątrzkomórkowej (MMP-1 i MMP-3) we krwi, które są odpowiedzialne za przebudowę tkanek leżącą u podstawy niszczenia chrząstki. W trakcie leczenia adalimumabem obserwowano zazwyczaj poprawę hematologicznych objawów przewlekłego zapalenia.

Po leczeniu adalimumabem szybkie obniżenie poziomu CRP obserwowano również u pacjentów z wielostawowym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym (JZI), chorobą Crohna (ChC), wrzodziejącym zapaleniem jelita (WZJ) oraz zgorzelą potową (ZP). Równocześnie u pacjentów z chorobą Crohna obserwowano istotne zmniejszenie ekspresji TNF-α oraz zmniejszenie liczby komórek wyrażających markery zapalenia w jelicie grubym. Badania endoskopowe błony śluzowej jelita u pacjentów leczonych adalimumabem wykazały oznaki gojenia się.

Farmakokinetyka

Absorpcja i rozkład

Po jednorazowym podaniu podskórnym 40 mg adalimumabu absorpcja i rozkład adalimumabu były powolne, średnie stężenie maksymalne w osoczu osiągano około 5 dni po podaniu. Średnia absolutna biodostępność adalimumabu, obliczona w trzech badaniach po jednorazowej dawce 40 mg podanej podskórnie, wynosiła 64%.

Po jednorazowym wstrzyknięciu dożylnym w dawkach od 0,25 do 10 mg/kg stężenia były proporcjonalne do dawki. Po podaniu dawki 0,5 mg/kg (około 40 mg) klirens wynosił 11–15 ml/godz., objętość rozkładu (Vss) wynosiła od 5 do 6 l, średni okres półtrwania eliminacji wynosił około 2 tygodnie. Stężenia adalimumabu w płynie stawowym u pacjentów z RZS wynosiły 31–96% stężenia w osoczu krwi.

Po podaniu podskórnym adalimumabu w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie u pacjentów z RZS stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły od 5 μg/ml (bez współistniejącego stosowania metotreksatu) do 8–9 μg/ml (z metotreksatem). Stężenia adalimumabu w osoczu krwi w stanie stacjonarnym wzrastały niemal proporcjonalnie do podanych podskórnie dawek 20, 40 i 80 mg raz na 2 tygodnie lub co tydzień.

Po podaniu podskórnym adalimumabu w dawce 24 mg/m² (do 40 mg) raz na 2 tygodnie u pacjentów z wielostawowym młodzieńczym zapaleniem stawów (MŻZS) w wieku od 4 do 17 lat stężenia w stanie stacjonarnym (pomiar od 20. do 48. tygodnia) wynosiły 5,6 ± 5,6 μg/ml (102% CV – współczynnik zmienności) bez współistniejącego stosowania metotreksatu oraz 10,9 ± 5,2 μg/ml (47,7% CV) – z metotreksatem.

U dzieci z wielostawowym MŻZS w wieku 2–4 lat oraz u dzieci w wieku od 4 lat o masie ciała mniejszej niż 15 kg, po podaniu adalimumabu w dawce 24 mg/m² z metotreksatem średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło 6,0 ± 6,1 μg/ml (101% CV) bez współistniejącego stosowania metotreksatu oraz 7,9 ± 5,6 μg/ml (71,2% CV) – z metotreksatem.

Po podaniu podskórnym adalimumabu w dawce 24 mg/m² (do 40 mg) raz na 2 tygodnie u pacjentów w wieku od 6 do 17 lat z zapaleniem stawów związanych z entezją stężenia w stanie stacjonarnym (pomiar na 24. tygodniu) wynosiły 8,8 ± 6,6 μg/ml bez współistniejącego stosowania metotreksatu oraz 11,8 ± 4,3 μg/ml – z metotreksatem.

Po podaniu podskórnym adalimumabu w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie dorosłym pacjentom z niepromieniującym zapaleniem stawów osiowych średnie (± odchylenie standardowe) stężenie w stanie stacjonarnym w 68. tygodniu wynosiło 8,0 ± 4,6 μg/ml.

U dorosłych pacjentów z łuszczycą średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło 5 μg/ml podczas monoterapii adalimumabem w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie.

Po podaniu podskórnym adalimumabu w dawce 0,8 mg/kg (do maksymalnie 40 mg) raz na 2 tygodnie u dzieci z przewlekłą łuszczycą plakową stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 7,4 ± 5,8 μg/ml (79% CV).

U pacjentów z zgorzelą potową po podaniu adalimumabu w dawce 160 mg w 0. tygodniu, a następnie 80 mg w 2. tygodniu, jego stężenie w osoczu krwi wynosiło około 7–8 μg/ml w 2. i 4. tygodniu. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym od 12. do 36. tygodnia wynosiło około 8–10 μg/ml podczas podawania adalimumabu w dawce 40 mg co tydzień.

Wpływ adalimumabu na nastolatków z zgorzelą potową określono za pomocą modelowania farmakokinetycznego i symulacji opartych na farmakokinetyce w innych wskazaniach u dzieci (łuszczycy plakowej, młodzieńczym zapaleniu stawów (idiopatycznym) (MŻZS), chorobie Crohna (ChC) oraz zapaleniu stawów związanych z entezją). Zalecany schemat dawkowania dla nastolatków z zgorzelą potową to 40 mg raz na 2 tygodnie. Ponieważ wpływ adalimumabu może zależeć od masy ciała, nastolatkom o dużej masie ciała i niewystarczającej odpowiedzi na leczenie można podawać zalecaną dawkę dla dorosłych – 40 mg raz w tygodniu.

U pacjentów z chorobą Crohna po podaniu adalimumabu w dawce 80 mg w 0. tygodniu, a następnie 40 mg w 2. tygodniu, stężenie w osoczu krwi wynosiło około 5,5 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Po podaniu adalimumabu w dawce 160 mg w 0. tygodniu, a następnie 80 mg w 2. tygodniu, jego stężenie w osoczu krwi wynosiło około 12 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 7 μg/ml podczas podawania adalimumabu w dawce utrzymującej 40 mg raz na 2 tygodnie.

U dzieci z chorobą Crohna o średnim i wysokim stopniu aktywności początkowa dawka adalimumabu w badaniu otwartym wynosiła 160/80 mg lub 80/40 mg w tygodniach 0 i 2, w zależności od masy ciała. W 4. tygodniu pacjenci zostali randomizowani w stosunku 1:1 do grup otrzymujących, w zależności od masy ciała, dawkę standardową (40/20 mg raz na 2 tygodnie) lub niską dawkę (20/10 mg raz na 2 tygodnie) w terapii utrzymującej. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 15,7 ± 6,6 μg/ml w 4. tygodniu u pacjentów o masie ciała 40 kg lub więcej (160/80 mg) oraz 10,6 ± 6,1 μg/ml u pacjentów o masie ciała mniejszej niż 40 kg (80/40 kg).

U pacjentów kontynuujących leczenie w swojej grupie średnie (± odchylenie standardowe) stężenia adalimumabu w 52. tygodniu wynosiły 9,5 ± 5,6 μg/ml w grupie dawek standardowych oraz 3,5 ± 2,2 μg/ml w grupie dawek niskich. Średnie stężenia utrzymywały się u pacjentów kontynuujących leczenie adalimumabem przez 52 tygodnie. U pacjentów, u których dawkę zwiększono z jednej raz na dwa tygodnie do jednej raz w tygodniu, średnie (± odchylenie standardowe) stężenia adalimumabu w osoczu krwi w 52. tygodniu wynosiły 15,3 ± 11,4 μg/ml (40/20 mg, co tydzień) oraz 6,7 ± 3,5 μg/ml (20/10 mg, co tydzień).

U pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita po podaniu adalimumabu w dawce początkowej 160 mg w 0. tygodniu, a następnie 80 mg w 2. tygodniu, jego stężenie w osoczu krwi wynosiło około 12 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 8 μg/ml podczas podawania adalimumabu w dawce utrzymującej 40 mg raz na 2 tygodnie.

U dzieci z wrzodziejącym zapaleniem jelita średnie stężenie w stanie stacjonarnym adalimumabu w osoczu krwi w 52. tygodniu po podaniu podskórnym dawki zależnej od masy ciała 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) raz na dwa tygodnie wynosiło 5,01 ± 3,28 μg/ml. U pacjentów, którym podawano dawkę 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) co tydzień, średnie (± odchylenie standardowe) stężenie w stanie stacjonarnym adalimumabu w osoczu krwi w 52. tygodniu wynosiło 15,7 ± 5,60 μg/ml.

U dorosłych pacjentów z zapaleniem tęczówki i ciała rzęskowego po podaniu adalimumabu w dawce początkowej 80 mg w 0. tygodniu, a następnie 40 mg raz na 2 tygodnie począwszy od 1. tygodnia, średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 8–10 μg/ml.

Wpływ adalimumabu na stan dzieci z zapaleniem tęczówki i ciała rzęskowego określono za pomocą modelowania farmakokinetycznego i symulacji opartych na farmakokinetyce w innych wskazaniach u dzieci (łuszczycy plakowej, młodzieńczym zapaleniu stawów (idiopatycznym) (MŻZS), chorobie Crohna (ChC) oraz zapaleniu stawów związanych z entezją). Brak danych klinicznych dotyczących wpływu dawki początkowej adalimumabu na dzieci do 6 roku życia. Prognozuje się, że w przypadku braku metotreksatu dawka początkowa może prowadzić do zwiększenia wpływu systemowego.

Modelowanie farmakokinetyczne populacyjne oraz modelowanie farmakokinetyczno-farmakodynamiczne i symulacje przewidywały porównywalny wpływ i skuteczność adalimumabu u pacjentów otrzymujących 80 mg raz na 2 tygodnie oraz u pacjentów otrzymujących dawkę 40 mg co tydzień (w tym dorosłych pacjentów z RZS, ZP, WZJ, ChC lub łuszczycą, dzieci z ZP oraz dzieci o masie ciała 40 kg i więcej z ChC i WZJ).

Zależność „wpływ – odpowiedź” u dzieci

Na podstawie danych z badań klinicznych u pacjentów z JZI (wielostawowe młodzieńcze zapalenie stawów idiopatyczne i zapalenie stawów związane z entezją) stwierdzono zależność „wpływ – odpowiedź” między stężeniem w osoczu krwi a odpowiedzią według kryterium PedACR 50. Widoczne stężenie adalimumabu w osoczu krwi, które zapewnia połowę maksymalnej prawdopodobieństwa odpowiedzi PedACR 50 (EC50), wynosiło 3 μg/ml (95% CI 1–6 μg/ml). Zależność „wpływ – odpowiedź” między stężeniem adalimumabu a jego skutecznością u dzieci z przewlekłą łuszczycą plakową o wysokim stopniu ciężkości została ustalona dla odpowiedzi według indeksu PASI 75 i PGA („brak” lub „minimalny”). Wskaźniki PASI 75 i PGA „brak” lub „minimalny” wzrastały wraz ze wzrostem stężenia adalimumabu, przy czym oba wskaźniki miały podobne widoczne EC50 wynoszące około 4,5 μg/ml (95% CI 0,4–47,6 i 1,9–10,5 odpowiednio).

Eliminacja

Analiza populacyjna farmakokinetyki danych ponad 1300 pacjentów z RZS wykazała tendencję do wzrostu pozornego klirensu adalimumabu wraz ze wzrostem masy ciała pacjentów. Po uwzględnieniu korekt związanych z różnicami masy ciała stwierdzono, że płeć i wiek pacjenta mają minimalny wpływ na klirens adalimumabu. Poziomy wolnego adalimumabu (niezwiązanego z przeciwciałami anty-adalimumab) w osoczu krwi były niższe u pacjentów, u których wykryto przeciwciała anty-adalimumab. Nie badano stosowania leku Khayrimoz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS)

Khayrimoz w połączeniu z metotreksatem jest wskazany do:

• leczenia umiarkowanego i ciężkiego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych pacjentów, u których nie osiągnięto wystarczającej odpowiedzi na terapię lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs – disease-modifying antirheumatic drugs), w tym metotreksatem;
• leczenia aktywnego, postępującego reumatoidalnego zapalenia stawów o wysokim stopniu aktywności u dorosłych pacjentów, którzy wcześniej nie otrzymywali terapii metotreksatem.

Khayrimoz może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuacja terapii metotreksatem jest nieakceptowalna.

Adalimumab wykazał hamowanie postępowania uszkodzenia strukturalnego stawów potwierdzonego rentgenologicznie oraz poprawę funkcji fizycznej przy jednoczesnym stosowaniu z metotreksatem.

Utrzymujące się młodzieńcze zapalenie stawów (JZS)

Utrzymujące się młodzieńcze zapalenie stawów wielostawowe

Khayrimoz w połączeniu z metotreksatem jest wskazany do leczenia aktywnego poliarticularnego młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego u dzieci od 2. roku życia, u których nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi na terapię jednym lub kilkoma lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs).

Khayrimoz może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuacja terapii metotreksatem jest nieakceptowalna. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania leku Khayrimoz u pacjentów poniżej 2. roku życia.

Artytis związany z entezopatią

Khayrimoz jest wskazany do leczenia aktywnego artrozę z entezopatią u dzieci od 6. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjną terapię lub mają nietolerancję lub przeciwwskazania medyczne do takich form terapii.

Choroba zapalna stawów kręgosłupa

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa o wysokim stopniu aktywności u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali na tradycyjną terapię.

Choroba zapalna stawów kręgosłupa bez potwierdzenia radiologicznego ZZSK

Khayrimoz jest wskazany do leczenia choroby zapalnej stawów kręgosłupa o wysokim stopniu aktywności bez potwierdzenia radiologicznego ZZSK, ale z objawami stanu zapalnego na podstawie podwyższonego poziomu CRP i/lub wyników MRI (rezonansu magnetycznego) u dorosłych pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi na terapię niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) lub u których występuje nietolerancja tych leków.

Zapalenie stawów psorytyczne (ZSP)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia aktywnego i postępującego zapalenia stawów psorytycznego u dorosłych pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi na wcześniejszą terapię lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs). Adalimumab wykazał spowolnienie postępowania uszkodzenia stawów obwodowych, ocenianego rentgenologicznie, u pacjentów z symetryczną postacią poliarticularną oraz poprawę funkcji fizycznej.

Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z łuszczycą plakową o umiarkowanym lub ciężkim przebiegu, którzy wymagają terapii systemowej.

Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) u dzieci

Khayrimoz jest wskazany do leczenia przewlekłej łuszczycy plakowej o ciężkim przebiegu u dzieci od 4. roku życia, u których nie uzyskano odpowiedzi klinicznej lub występują przeciwwskazania/nietolerancja terapii miejscowej lub fototerapii.

Przewlekłe ropne zapalenie gruczołów potowych (acne inversum)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia aktywnego, umiarkowanego i ciężkiego przewlekłego ropnego zapalenia gruczołów potowych (acne inversum) u dorosłych pacjentów oraz u nastolatków od 12. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjną terapię systemową.

Choroba Crohna (CHC)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia choroby Crohna o umiarkowanym i ciężkim stopniu aktywności u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali na pełny cykl terapii kortykosteroidami i/lub immunosupresantami lub mają nietolerancję lub przeciwwskazania medyczne do takich form terapii.

Choroba Crohna (CHC) u dzieci

Khayrimoz jest wskazany do leczenia choroby Crohna o umiarkowanym i ciężkim stopniu aktywności u dzieci od 6. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjną terapię, w tym pierwotną terapię żywieniową, terapię kortykosteroidami i/lub immunomodulatorami, lub mają nietolerancję lub przeciwwskazania medyczne do takich form terapii.

Choroba wrzodziejąca (CW)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia choroby wrzodziejącej o umiarkowanym i ciężkim stopniu aktywności u dorosłych, którzy nie odpowiadali na tradycyjną terapię, w tym terapię kortykosteroidami i/lub 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, lub mają nietolerancję lub przeciwwskazania medyczne do takich form terapii.

Choroba wrzodziejąca (CW) u dzieci

Khayrimoz jest wskazany do leczenia choroby wrzodziejącej o umiarkowanym i ciężkim stopniu aktywności u dzieci (od 6. roku życia), którzy nie odpowiadali na tradycyjną terapię, w tym terapię kortykosteroidami i/lub 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, lub mają nietolerancję lub przeciwwskazania medyczne do takich form terapii.

Uveit

Khayrimoz jest wskazany do leczenia niezakaźnego uveitu pośredniego, tylnej części oka i panuveitu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali na terapię kortykosteroidami, u których konieczne jest zmniejszenie dawki kortykosteroidów lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do terapii kortykosteroidami.

Uveit u dzieci

Khayrimoz jest wskazany do leczenia przewlekłego niezakaźnego przedniego uveitu u dzieci od 2. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjną terapię lub mają nietolerancję tradycyjnej terapii lub u których tradycyjna terapia jest przeciwwskazana.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na adalimumab lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• Aktywne gruźlica lub inne ciężkie infekcje, takie jak sepsa i infekcje oportunistyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Umiarkowana i ciężka niewydolność serca (klasa III/IV wg NYHA) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Adalimumab był badany u pacjentów z RZS, JZS i ZSP, którzy otrzymywali lek jako monoterapię oraz jednocześnie z metotreksatem. Poziom powstawania przeciwciał był niższy przy jednoczesnym stosowaniu adalimumabu z metotreksatem w porównaniu z monoterapią. Podawanie adalimumabu bez metotreksatu prowadziło do wzrostu powstawania przeciwciał, zwiększenia klirensu i obniżenia skuteczności adalimumabu.

• Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Khayrimoz z anakinrą (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Khayrimoz z abataceptem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

W celu poprawy kontroli stosowania leków biologicznych, w dokumentacji medycznej pacjenta należy dokładnie odnotowywać nazwę handlową i numer serii podanego leku.

Infekcje

Pacjenci stosujący inhibitory TNF są bardziej narażeni na rozwój ciężkich infekcji.

Zaburzenia funkcji płuc mogą zwiększać ryzyko rozwoju infekcji. Dlatego należy dokładnie monitorować stan pacjentów i sprawdzać obecność infekcji, w tym gruźlicy, przed, podczas i po leczeniu lekiem Khayrimoz. Ponieważ eliminacja adalimumabu może trwać do czterech miesięcy, obserwację należy kontynuować przez ten okres.

Nie należy stosować adalimumabu pacjentom z aktywnym procesem infekcyjnym, w tym z przewlekłymi lub zlokalizowanymi infekcjami, dopóki infekcja nie zostanie skontrolowana. U pacjentów, którzy mieli kontakt z osobą choryą na gruźlicę lub wrócili z krajów o wysokim poziomie zachorowań na gruźlicę lub z obszarów endemicznych pod względem mikoz (histoplazmoza, kokcydioidomikoza lub blastomikoza), należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem stosowania leku Khayrimoz (patrz poniżej „Inne infekcje oportunistyczne”).

Należy przeprowadzić pełne badanie i dokładnie monitorować stan pacjentów, u których podczas leczenia lekiem Khayrimoz rozwinęła się nowa infekcja. W przypadku rozwoju ciężkiej infekcji lub sepsy należy przerwać leczenie i zastosować odpowiednie leki przeciwbakteryjne lub przeciwgrzybicze, aż do skontrolowania infekcji. Lek Khayrimoz należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z nawracającymi infekcjami lub z chorobami współistniejącymi, które zwiększają podatność na infekcje.

Ciężkie infekcje

Ciężkie infekcje, takie jak sepsa spowodowana przez bakterie, mikobakterie, inwazyjne grzyby, pasożyty, wirusy lub inne infekcje oportunistyczne (listerioza, legionella, pneumocystoza), obserwowano u pacjentów stosujących adalimumab.

W badaniach klinicznych obserwowano również inne ciężkie infekcje: zapalenie płuc, zapalenie nerek, septyczne zapalenie stawów i septicemię. Były doniesienia o hospitalizacji pacjentów z infekcjami, które wystąpiły (w tym o przypadkach śmiertelnych).

Gruźlica

Zgłaszano przypadki reaktywacji oraz rozwoju nowej infekcji gruźlicy, w tym formy płucnej i pozapłucnej (czyli gruźlicy rozsianej), u pacjentów leczonych adalimumabem. Przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz należy dokładnie zbadać pacjentów pod kątem aktywnej i nieaktywnej (utajonej) gruźlicy. Badanie powinno obejmować wyczerpującą ocenę wywiadu pacjenta z gruźlicą lub informacje o możliwym kontakcie z osobą choryą na aktywną gruźlicę oraz o poprzedniej i/lub współistniejącej terapii immunosupresyjnej. Wszystkim pacjentom przed rozpoczęciem terapii należy wykonać skórną próbę tuberkulinową (próba Mantoux) oraz rentgenografię klatki piersiowej (można stosować lokalne rekomendacje). Przeprowadzenie i wyniki testów zaleca się odnotować w karcie pacjenta. Lekarze powinni pamiętać o ryzyku fałszywie ujemnych wyników skórnych testów tuberkulinowych, szczególnie u ciężko chorych pacjentów lub pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Terapii lekiem Khayrimoz nie należy prowadzić, jeśli zdiagnozowano aktywną gruźlicę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

We wszystkich sytuacjach opisanych poniżej należy bardzo dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka terapii.

Decyzję o leczeniu pacjentów podejrzanych o utajoną gruźlicę należy podejmować po konsultacji z ftyzjologiem.

W przypadku utajonej gruźlicy przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz należy przeprowadzić specyficzne leczenie przeciwwirusowe zgodnie z lokalnymi rekomendacjami.

Należy rozważyć konieczność leczenia przeciwwirusowego przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz u pacjentów, którzy mają czynniki ryzyka rozwoju infekcji gruźlicy, ale u których otrzymano negatywny wynik testu na utajoną gruźlicę, oraz u pacjentów, którzy mieli w wywiadzie utajoną lub aktywną gruźlicę i u których nie można potwierdzić odpowiedniego leczenia.

Mimo leczenia przeciwwirusowego przypadki reaktywacji gruźlicy wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali adalimumab. U niektórych pacjentów, którzy wcześniej przebyli skuteczne leczenie aktywnej gruźlicy, obserwowano ponowny rozwój gruźlicy podczas przyjmowania adalimumabu.

Wszystkich pacjentów należy poinformować o konieczności konsultacji lekarskiej w przypadku pojawienia się objawów przypominających objawy gruźlicy (np. trwały kaszel, wyczerpanie / spadek masy ciała, subfebrilia, apatia) podczas lub po leczeniu lekiem Khayrimoz.

Inne infekcje oportunistyczne

Podczas leczenia adalimumabem zgłaszano rozwój infekcji oportunistycznych, w tym inwazyjnych infekcji grzybiczych. Czasami takie infekcje nie były w odpowiednim czasie rozpoznawane u pacjentów stosujących antagoniści TNF, co prowadziło do późnego rozpoczęcia leczenia i czasem kończyło się śmiercią.

W przypadku wystąpienia gorączki, niedyspozycji, spadku masy ciała, zwiększonego pocenia się, kaszlu, duszności i/lub infiltratów w płucach lub innych objawów ciężkiego schorzenia ogólnoustrojowego (z szokiem lub bez) pacjenci powinni natychmiast przejść badanie w celu wykrycia inwazyjnej infekcji grzybiczej i natychmiast przerwać stosowanie leku Khayrimoz. Decyzję o zastosowaniu empirycznej terapii przeciwgrzybiczej takim chorym należy podejmować po konsultacji z ekspertem w dziedzinie diagnostyki i leczenia inwazyjnych infekcji grzybiczych.

Reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B.

Stosowanie inhibitorów TNF, w tym adalimumabu, wiązano z reaktywacją wirusa zapalenia wątroby typu B u przewlekłych nosicieli (czyli u tych, którzy mieli pozytywny antygen powierzchniowy). Czasami przypadki reaktywacji wirusa zapalenia wątroby typu B były śmiertelne. Przed rozpoczęciem stosowania leku Khayrimoz należy zbadać pacjentów z grupy ryzyka pod kątem wirusa zapalenia wątroby typu B. W przypadku pozytywnego wyniku takiego badania decyzję o leczeniu należy podejmować po konsultacji z hepatologiem.

Należy ostrożnie przepisywać Khayrimoz pacjentom, którzy są nosicielami wirusa zapalenia wątroby typu B, a w przypadku przepisania – dokładnie monitorować tych pacjentów pod kątem objawów reaktywacji wirusa zapalenia wątroby typu B podczas terapii i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leków przeciwwirusowych w celu zapobiegania reaktywacji wirusa zapalenia wątroby typu B u nosicieli, którzy otrzymują antagoniści TNF w celu zapobiegania reaktywacji wirusa zapalenia wątroby typu B. W przypadku reaktywacji wirusa zapalenia wątroby typu B należy przerwać terapię lekiem Khayrimoz i zastosować skuteczne leczenie przeciwwirusowe oraz odpowiednią terapię wspierającą.

Zaburzenia neurologiczne

Podczas stosowania inhibitorów TNF, w tym adalimumabu, zgłaszano pojedyncze przypadki pojawienia się lub nasilenia objawów klinicznych i/lub cech radiograficznych chorób demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego, w tym stwardnienia rozsianego, zapalenia nerwu wzrokowego i chorób demielinizacyjnych obwodowego układu nerwowego, w tym zespołu Guillaina-Barré. Zaleca się dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka stosowania adalimumabu u pacjentów z zaburzeniami demielinizacyjnymi ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego. Należy przerwać terapię lekiem Khayrimoz w przypadku wystąpienia wymienionych zaburzeń. Wiadomo, że istnieje związek między uveitą pośrednią a zaburzeniami demielinizacyjnymi ośrodkowego układu nerwowego. Badanie neurologiczne należy przeprowadzić pacjentom z nieinfekcyjną uveitą pośrednią przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz oraz regularnie podczas terapii w celu oceny rozwoju chorób demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego.

Alergiczne reakcje

Podczas badań klinicznych pojawiały się pojedyncze ciężkie reakcje alergiczne związane z adalimumabem. Zgłaszano ciężkie reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, po podaniu adalimumabu. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku Khayrimoz i rozpocząć odpowiednią terapię.

Immunosupresja

Podczas badań klinicznych adalimumabu u 64 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów nie obserwowano przypadków zahamowania nadwrażliwości typu opóźnionego, obniżenia poziomu immunoglobulin ani zmian ilościowych efektorowych komórek T i B, a także komórek NK, monocytów/makrofagów i neutrofili.

Nowotwory złośliwe

W kontrolowanych badaniach klinicznych inhibitorów TNF częściej zgłaszano rozwój nowotworów złośliwych u pacjentów otrzymujących inhibitor TNF niż u pacjentów w grupie kontrolnej. Jednak te przypadki były pojedyncze. W praktyce pogwarancyjnej zgłaszano przypadki białaczki związane z stosowaniem antagonistów TNF. Ponadto u pacjentów z długotrwałym, silnie aktywnym reumatoidalnym zapaleniem stawów istnieje wysokie tło ryzyka wystąpienia chłoniaka i białaczki, co utrudnia ocenę ryzyka. Biorąc pod uwagę istniejące dane, nie można wykluczyć ryzyka rozwoju chłoniaków, białaczki lub innych nowotworów złośliwych u pacjentów leczonych antagonistami TNF.

Z praktyki pogwarancyjnej wiadomo o przypadkach nowotworów złośliwych (w tym śmiertelnych) u dzieci i dorosłych (do 22 roku życia), którzy otrzymywali leczenie antagonistami TNF (wiek rozpoczęcia terapii ≤ 18 lat), w tym adalimumabem. Chłoniaki stanowiły około połowy tych przypadków. Pozostałe stanowiły różne nowotwory złośliwe, w tym rzadkie nowotwory złośliwe, które zazwyczaj są kojarzone z immunosupresją. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych u dzieci leczonych antagonistami TNF.

W praktyce pogwarancyjnej pojawiły się pojedyncze doniesienia o rozwoju wątrobowo-śledzionowego chłoniaka T u pacjentów stosujących adalimumab. Jest to rzadki typ chłoniaka charakteryzujący się bardzo agresywnym przebiegiem i zazwyczaj kończy się śmiercią. Niektóre przypadki rozwoju wątrobowo-śledzionowego chłoniaka T podczas leczenia adalimumabem obserwowano u młodych ludzi, którzy wcześniej otrzymywali terapię infliksimabem w połączeniu z azatiopryną lub 6-merkaptopuryną w celu leczenia chorób zapalnych jelit. Potencjalne ryzyko jednoczesnego stosowania azatiopryny lub 6-merkaptopuryny z adalimumabem należy dokładnie ocenić. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju wątrobowo-śledzionowego chłoniaka T u pacjentów leczonych lekiem Khayrimoz (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania adalimumabu pacjentom z wywiadem nowotworów złośliwych lub kontynuacji terapii u pacjentów, u których rozwinął się nowotwór złośliwy. Dlatego należy to wziąć pod uwagę i ostrożnie podejmować decyzję o stosowaniu adalimumabu u takich chorych (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

U wszystkich pacjentów, szczególnie tych z intensywną immunosupresyjną terapią w wywiadzie, lub u pacjentów z łuszczycą, którzy otrzymywali terapię PUVA (psoraleny z UVA), należy wykluczyć obecność raka skóry nieczerniaka przed i w trakcie stosowania leku Khayrimoz. Zgłaszano również melanomę i raka komórek Merkel u pacjentów, którzy otrzymywali leczenie antagonistami TNF, w tym adalimumabem (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

W badaniu klinicznym poszukującym, w którym oceniano stosowanie innego antagonisty TNF (infliksimab), u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc zgłaszano częstsze przypadki nowotworów, głównie w płucach, głowie i szyi, w porównaniu z grupą kontrolną. Wszyscy pacjenci byli długotrwałymi palaczami. Dlatego należy ostrożnie stosować wszystkie inhibitory TNF pacjentom z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc i pacjentom z podwyższonym ryzykiem rozwoju nowotworów na tle palenia tytoniu.

Na dzień dzisiejszy nie wiadomo, czy stosowanie adalimumabu wpływa na ryzyko rozwoju dysplazji lub raka okrężnicy. Wszystkich chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego, którzy należą do grupy podwyższonego ryzyka rozwoju dysplazji lub raka okrężnicy (w szczególności pacjentów z długotrwałym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub pierwotnym zespolem zapięcia dróg żółciowych), lub tych, którzy mieli w wywiadzie dysplazję lub raka okrężnicy, należy poddać regularnym badaniom w celu wykrycia dysplazji przed rozpoczęciem terapii i w trakcie całej choroby. Badanie powinno obejmować kolonoskopię i biopsję zgodnie z lokalnymi rekomendacjami.

Zaburzenia hematologiczne

Podczas stosowania inhibitorów TNF pojawiły się pojedyncze doniesienia o rozwoju pancytopenii, anemii aplastycznej. Podczas stosowania adalimumabu (związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony) zgłaszano rozwój cytopenii (trombocytopenii, leukopenii), które miały znaczenie kliniczne. Wszystkich pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowej konsultacji lekarskiej w przypadku pojawienia się objawów charakterystycznych dla chorób krwi (takich jak trwała gorączka, siniaki, krwawienia, bladość skóry i błon śluzowych) podczas stosowania adalimumabu. Należy rozważyć konieczność przerwania stosowania leku Khayrimoz u pacjentów w przypadku potwierdzenia poważnych zaburzeń ze strony krwi.

Oszczepienia

Podobne reakcje przeciwciał na standardową 23-walentną szczepionkę przeciwko pneumokokom i trójwalentną szczepionkę przeciwko grypie obserwowano w badaniu z udziałem 226 dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy stosowali adalimumab lub placebo. Brak danych dotyczących wtórnej transmisji infekcji szczepionkami żywymi u pacjentów, którzy otrzymywali adalimumab.

Dzieciom zaleca się przeprowadzenie wszystkich niezbędnych szczepień zgodnie z kalendarzem przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz.

Pacjentom podczas stosowania adalimumabu można przeprowadzać szczepienia, z wyjątkiem szczepień szczepionkami żywymi. Stosowanie szczepionek żywych (np. szczepionki BCG) niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, nie jest zalecane przez 5 miesięcy po ostatniej iniekcji adalimumabu matce w czasie ciąży.

Przewlekła niewydolność serca (PNS)

W badaniu klinicznym z innym antagonistą TNF obserwowano pogorszenie przebiegu niewydolności serca i zwiększenie poziomu śmiertelności z nią związanej. Zgłaszano również przypadki pogorszenia przebiegu niewydolności serca u pacjentów stosujących adalimumab. Khayrimoz należy stosować z ostrożnością pacjentom z niewydolnością serca lekkiego stopnia (klasa I/II wg klasyfikacji NYHA (New York Heart Association)). Stosowanie leku Khayrimoz jest przeciwwskazane w przypadku niewydolności serca średniego i ciężkiego stopnia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku pojawienia się nowych objawów i pogorszenia przebiegu niewydolności serca leczenie lekiem Khayrimoz należy przerwać.

Procesy autoimmunologiczne

Leczenie adalimumabem może spowodować pojawienie się autoprzeciwciał. Wpływ długotrwałego stosowania leku Khayrimoz na rozwój chorób autoimmunologicznych jest nieznany. W przypadku pojawienia się objawów przypominających zespół toczenia i wykrycia przeciwciał przeciwko dwuniciowej DNA należy przerwać dalsze leczenie lekiem Khayrimoz (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Stosowanie jednoczesne z biologicznymi DMARDs lub z antagonistami TNF

Obserwowano ciężkie infekcje podczas badań klinicznych jednoczesnego stosowania anakinry i etanerceptu, co nie dawało korzyści terapeutycznych w porównaniu z monoterapią etanerceptem. Ze względu na charakter działań niepożądanych obserwowanych podczas leczenia skojarzonego etanerceptem i anakinrą, podobna toksyczność może się rozwinąć przy skojarzeniu anakinry i innego inhibitora TNF. Dlatego kombinacja adalimumabu i anakinry nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie adalimumabu z innymi biologicznymi DMARDs (np. anakinra i abatacept) lub z innymi antagonistami TNF nie jest zalecane ze względu na możliwe zwiększenie ryzyka infekcji i innych potencjalnych interakcji farmakologicznych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne

Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa zabiegów chirurgicznych u pacjentów otrzymujących adalimumab. Należy wziąć pod uwagę długotrwały okres półtrwania adalimumabu, jeśli planowany jest zabieg chirurgiczny. Pacjenta, który wymaga zabiegu chirurgicznego i jest leczony lekiem Khayrimoz, należy dokładnie zbadać pod kątem obecności infekcji. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania. Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u pacjentów, którzy poddawali się artroplastyce podczas terapii adalimumabem.

Nieprzepuszczalność jelita cienkiego

Brak odpowiedzi na leczenie choroby Crohna może wskazywać na obecność ustalonej włóknistej zwężki, która wymaga leczenia chirurgicznego. Dostępne dane pozwalają sądzić, że leczenie adalimumabem nie powoduje pojawienia się ani postępu zwężeń.

Pacjenci starsi

Częstość występowania ciężkich infekcji u pacjentów w wieku 65 lat i starszych, którzy otrzymywali adalimumab (3,7%), jest wyższa niż u młodszych pacjentów (1,5%). Niektóre przypadki były śmiertelne. Ze względu na to, że częstość występowania infekcji u pacjentów starszych jest wyższa, stosowanie adalimumabu pacjentom tej grupy wiekowej należy prowadzić z ostrożnością.

Dzieci

Patrz podsekcja „Oszczepienia” powyżej.

Substancje pomocnicze o znanych działaniach

Lek Khayrimoz zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 0,2 ml, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym

Aby zapobiec ciąży, kobiety w wieku rozrodczym powinny korzystać z wiarygodnych metod antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej pięć miesięcy po podaniu ostatniej dawki leku Khayrimoz.

Ciąża

W wyniku analizy prospektywnej danych dotyczących stosowania adalimumabu w czasie ciąży (około 2100 przypadków ciąży, które zakończyły się urodzeniem żywych dzieci znanymi skutkami, w tym ponad 1500 przypadków stosowania leku w pierwszym trymestrze) nie stwierdzono zwiększenia częstości występowania wad rozwojowych u noworodków.

Do prospektywnego rejestru kohortowego włączono 257 kobiet z RZS lub CH, które otrzymywały adalimumab co najmniej w pierwszym trymestrze, oraz 120 kobiet z RZS lub CH, które nie otrzymywały adalimumabu. Głównym punktem końcowym była częstość występowania znaczących wad wrodzonych u noworodków. Częstość przypadków ciąży, które zakończyły się urodzeniem co najmniej jednego żywego dziecka z istotną wadą wrodzoną, wynosiła 6 z 69 (8,7%) w grupie kobiet z RZS, które otrzymywały adalimumab, oraz 5 z 74 (6,8%) – w grupie kobiet z RZS, które nie stosowały leku (niepoprawione stosunek szans [SS] 1,31, 95% przedział ufności [PU] 0,38–4,52). W grupie kobiet z CH, które otrzymywały adalimumab, częstość takich przypadków wynosiła 16 z 152 (10,5%), a w grupie kobiet z CH, które nie stosowały leku, odpowiednio 3 z 32 (9,4%) (niepoprawione SS 1,14, 95% PU 0,31–4,16). W połączonej grupie kobiet z RZS i CH poprawione SS (z uwzględnieniem różnic na poziomie wyjściowym) wynosiło 1,10 (95% PU 0,45–2,73). Nie stwierdzono wyraźnych różnic między kobietami, które stosowały i nie stosowały adalimumabu, pod względem wtórnych punktów końcowych, takich jak poronienia samoistne, nieistotne wady wrodzone, porody przedwczesne, masa ciała i wzrost noworodków oraz infekcje ciężkie lub oportunistyczne, a także nie zarejestrowano przypadków martwego urodzenia ani rozwoju nowotworów złośliwych. Na interpretację danych mogły wpływać ograniczenia metodologiczne badania, w tym mała liczba próbek i nielosowy projekt badania.

W badaniu doświadczalnym toksyczności na małpach nie stwierdzono objawów toksycznego działania na organizm matki, a także działania embriotoksycznego i teratogennego. Brak danych klinicznych dotyczących toksyczności potomnej adalimumabu.

Ponieważ adalimumab hamuje TNF-α, jego stosowanie w czasie ciąży może zaburzyć normalne reakcje immunologiczne u noworodka. Kobiety w ciąży powinny stosować adalimumab tylko w przypadku oczywistej konieczności.

Adalimumab może przenikać przez łożysko do surowicy krwi noworodków, których matki otrzymywały adalimumab w czasie ciąży. Dlatego u takich noworodków może występować zwiększone ryzyko zakażenia. Stosowanie szczepionek żywych (np. szczepionki BCG) niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, nie jest zalecane przez 5 miesięcy po ostatniej iniekcji adalimumabu matce w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Ograniczone opublikowane dane wskazują, że adalimumab wydzielany jest w mleku matki w bardzo niskich stężeniach – od 0,1% do 1% poziomu w surowicy matki. Biorąc pod uwagę, że białka immunoglobuliny G ulegają w przewodzie pokarmowym proteolizie i mają niską biodostępność, mało prawdopodobne jest systemowe działanie adalimumabu na niemowlęta karmione piersią. Dlatego lek Khayrimoz można stosować w czasie karmienia piersią.

Niepłodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu adalimumabu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Khayrimoz może mieć nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Stosowanie leku Khayrimoz może spowodować pojawienie się zawrotów głowy i zaburzeń ostrości wzroku (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Terapię lekiem Khayrimoz powinien przepisywać lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu chorób, w przypadku których wskazany jest Khayrimoz. Okulistyce zaleca się skonsultowanie się z odpowiednim specjalistą przed przepisaniem terapii lekiem Khayrimoz. Pacjenci stosujący lek Khayrimoz powinni otrzymać kartę informacyjną dla pacjenta.

Khayrimoz można podawać samodzielnie tylko wtedy, gdy pacjent lub rodzice dziecka, któremu przepisano terapię adalimumabem, zostali odpowiednio przeszkoleni przez lekarza w technice wstrzykiwania i lekarz potwierdził możliwość samodzielnego podawania. Należy dodatkowo zapoznać się z informacją dotyczącą samodzielnego wstrzykiwania zawartą w niniejszej ulotce. Podczas leczenia lekiem Khayrimoz należy przeanalizować inne towarzyszące metody terapii (np. terapię kortykosteroidami i/lub lekami immunomodulującymi).

Reumatoidalne zapalenie stawów

Zalecana dawka dla dorosłych pacjentów wynosi 40 mg podskórnie co 2 tygodnie. Podczas terapii lekiem Khayrimoz należy kontynuować stosowanie metotreksylanu, można również kontynuować terapię glikokortykosteroidami, salicylanami, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i analgezjami. W przypadku stosowania innych leków modyfikujących przebieg choroby reumatycznej (DMARDs) należy zapoznać się z sekcją „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

U niektórych pacjentów z RZS, którzy nie stosują metotreksylanu, może być uzasadnione zwiększenie częstotliwości podawania leku do 40 mg podskórnie raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w tym czasie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

W razie potrzeby można przerwać terapię (np. przed zabiegiem chirurgicznym lub w przypadku ciężkiego zakażenia). Istnieją dane, że po wznowieniu terapii po 70 dniach lub dłużej odpowiedź kliniczna i profil bezpieczeństwa są podobne do tych obserwowanych przed przerwą.

Zapalenie stawów kręgosłupa (zespoły zapalne kręgosłupa – zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i zapalenie stawów kręgosłupa bez potwierdzenia radiologicznego AS) oraz reumatyczne zapalenie stawów w przebiegu łuszczycy

Zalecana dawka dla dorosłych pacjentów wynosi 40 mg podskórnie co 2 tygodnie.

Odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w tym czasie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Łuszczycowe zapalenie stawów

Zalecana początkowa dawka dla dorosłych wynosi 80 mg, a następnie po 1 tygodniu 40 mg podskórnie. Terapia utrzymująca – 40 mg podskórnie co 2 tygodnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii po 16 tygodniach u pacjentów, u których w tym czasie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

U pacjentów, u których nie obserwuje się odpowiedniej odpowiedzi na Khayrimoz w dawce 40 mg co 2 tygodnie w ciągu 16 tygodni terapii, może być skuteczne zwiększenie dawki do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie. Należy dokładnie przeanalizować stosunek korzyści do ryzyka kontynuacji terapii w dawce 40 mg tygodniowo lub 80 mg co 2 tygodnie u pacjentów, u których nie odnotowano odpowiedniej odpowiedzi na leczenie po zwiększeniu dawki (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli po przejściu na dawkę 40 mg tygodniowo lub 80 mg co 2 tygodnie osiągnięto odpowiednią odpowiedź, dawkę można następnie zmniejszyć do 40 mg co 2 tygodnie.

Przewlekłe ropne zapalenie gruczołów potowych (hidradenitis suppurativa, HS)

Zalecany schemat dawkowania dla dorosłych pacjentów z ropnym zapaleniem gruczołów potowych to 160 mg początkowo w tygodniu 0 (dzień 1), dawkę można podać w postaci 4 wstrzyknięć w jeden dzień lub po 2 wstrzyknięcia w ciągu dwóch kolejnych dni, następnie 80 mg po 2 tygodniach (dzień 15), dawkę należy podać w postaci 2 wstrzyknięć w jeden dzień. Po upływie dwóch tygodni (dzień 29) zalecana dawka to 40 mg raz w tygodniu. Podczas terapii lekiem Khayrimoz można kontynuować stosowanie antybiotyków, jeśli jest to konieczne. Zaleca się również kontynuację codziennego miejscowego przemywania powierzchni zmienionych chorobowo antyseptykami.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii po 12 tygodniach u pacjentów, u których w tym czasie nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

W przypadku przerwania terapii możliwe jest powrót do stosowania adalimumabu w dawce 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Podczas długotrwałej terapii należy okresowo oceniać stosunek korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Choroba Leśniowskiego-Crohna

W celu indukcji remisji zalecana początkowa dawka dla dorosłych pacjentów wynosi 80 mg w tygodniu 0 (dzień 1), z kolejnym zmniejszeniem dawki do 40 mg w tygodniu 2 (dzień 15) podskórnie. Jeśli konieczna jest szybsza odpowiedź kliniczna, można początkowo podać 160 mg w tygodniu 0 (dzień 1), dawkę można podać w postaci 4 wstrzyknięć w jeden dzień lub jako dwa wstrzyknięcia po 40 mg w ciągu dwóch kolejnych dni, a następnie w tygodniu 2 (dzień 15) podać dawkę 80 mg podskórnie. Należy wziąć pod uwagę, że w takim przypadku zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Po zakończeniu terapii indukcyjnej należy rozpocząć leczenie utrzymujące w dawce 40 mg podskórnie co 2 tygodnie. Alternatywnie, jeśli pacjent przerwał terapię i ponownie wystąpiły objawy choroby, terapię lekiem Khayrimoz można wznowić. Istnieją ograniczone dane dotyczące ponownej terapii lekiem Khayrimoz po przerwaniu dłuższym niż 8 tygodni od ostatniej dawki. Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można zmniejszać zgodnie z praktyką kliniczną.

W przypadku osłabienia odpowiedzi klinicznej niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia częstotliwości podawania leku do 40 mg podskórnie raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Niektórym pacjentom, u których nie osiągnięto odpowiedzi klinicznej w 4. tygodniu leczenia, należy kontynuować terapię utrzymującą do 12. tygodnia. Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w tym czasie nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

Przewlekłe zapalenie okrężnicy

Zalecana początkowa dawka w celu indukcji remisji u dorosłych pacjentów z przewlekłym zapaleniem okrężnicy o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu wynosi 160 mg w tygodniu 0 (dzień 1), dawkę można podać w postaci 4 wstrzyknięć w jeden dzień lub po 2 wstrzyknięcia w ciągu dwóch kolejnych dni, oraz 80 mg po 2 tygodniach (dzień 15). Po zakończeniu terapii indukcyjnej zalecana dawka to 40 mg podskórnie co 2 tygodnie.

Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można zmniejszać zgodnie z praktyką kliniczną.

W przypadku osłabienia odpowiedzi klinicznej niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia częstotliwości podawania leku do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Odpowiedź kliniczna powinna być osiągnięta w ciągu 2–8 tygodni leczenia. Terapię lekiem Khayrimoz można kontynuować wyłącznie u pacjentów, u których osiągnięto odpowiedź kliniczną w ciągu pierwszych 8 tygodni leczenia.

Uveitis

Zalecana początkowa dawka leku Khayrimoz dla dorosłych pacjentów z zapaleniem błony naczyniowej oka wynosi 80 mg, a następnie od pierwszego tygodnia po dawce początkowej należy przejść do terapii utrzymującej – 40 mg podskórnie co 2 tygodnie.

Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania wyłącznie adalimumabu jako terapii wstępnej. Terapię lekiem Khayrimoz można rozpocząć w połączeniu z kortykosteroidami i/lub innymi niobiologicznymi lekami immunomodulującymi. Dwa tygodnie po rozpoczęciu terapii skojarzonej można stopniowo przejść na monoterapię lekiem Khayrimoz zgodnie z doświadczeniem klinicznym.

Zaleca się coroczne ocenianie stosunku korzyści do ryzyka długotrwałej terapii.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie należy zmieniać dawki leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek

Stosowanie adalimumabu u tych pacjentów nie było badane, dlatego nie ma zaleceń dotyczących dawkowania.

Dzieci

młodzieńcze zapalenie stawów (JRA)

Poliartryczna postać młodzieńczego zapalenia stawów (JRA)

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla dzieci w wieku od 2 lat z poliartrycznym typem JRA zależy od masy ciała (tabela 1). Khayrimoz stosuje się podskórnie co 2 tygodnie.

Tabela 1. Dawkowanie leku Khayrimoz u pacjentów z poliartrycznym typem JRA

Odpowiedź kliniczna zgodnie z istniejącymi danymi zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu określonego czasu nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Khayrimoz nie stosuje się w tym wskazaniu u dzieci poniżej 2. roku życia.

Artyt w towarzystwie entezopatii

Zalecana dawka leku Khayrimoz u dzieci powyżej 6. roku życia zależy od masy ciała (tabela 2). Khayrimoz stosuje się podskórnie 1 raz na 2 tygodnie.

Tabela 2. Dawkowanie Khayrimoz u pacjentów z artrem w towarzystwie entezopatii

Stosowanie leku Khayrimoz dzieciom poniżej 6. roku życia z artrytisem związany z entezopatią nie było badane.

Łupież psoriazyczny u dzieci

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla pacjentów w wieku od 4 do 17 lat z łupieżem psoriazycznym zależy od masy ciała (tabela 3). Khayrimoz stosuje się podskórnie.

Tabela 3. Dawkowanie Khayrimoz u dzieci z łupieżem psoriazycznym

Należy starannie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu 16 tygodni nie stwierdzono odpowiedzi klinicznej.

W przypadku ponownego leczenia lekiem Khayrimoz należy przestrzegać powyżej wskazanego schematu terapii.

Bezpieczeństwo stosowania adalimumabu u dzieci z łuszczycą plamycową oceniano średnio przez 13 miesięcy.

Stosowanie adalimumabu u dzieci poniżej 4. roku życia z łuszczycą plamycową nie było badane.

Zespół Brocq–Léry'ego u dzieci w wieku od 12 lat i z masą ciała nie mniejszą niż 30 kg
Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania adalimumabu u dzieci w wieku od 12 lat z zespołem Brocq–Léry'ego. Dawkowanie adalimumabu u tych pacjentów ustalono metodą modelowania farmakokinetycznego i symulacji (patrz punkt «Farmakokinetyka»).

Zalecana dawka adalimumabu wynosi 80 mg podanego początkowo w tygodniu 0, następnie 40 mg raz na 2 tygodnie, począwszy od tygodnia 1, podskórnie.

U pacjentów, którzy nie odpowiadają wystarczająco na leczenie adalimumabem w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie, może być wskazane zwiększenie częstotliwości podawania dawki 40 mg do razu w tygodniu. Podczas terapii lekiem Khayrimoz można kontynuować stosowanie antybiotyków, jeśli jest to konieczne. Zaleca się również kontynuowanie codziennego miejscowego przemywania obszarów zmienionych chorobowo antyseptykami.

Należy starannie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii po 12 tygodniach u pacjentów, u których w tym okresie nie stwierdzono odpowiedzi klinicznej.

W razie przerwania terapii możliwe jest ponowne rozpoczęcie stosowania leku Khayrimoz, jeśli będzie to konieczne.

Podczas długotrwałej terapii należy okresowo oceniać stosunek korzyści do ryzyka (patrz dane u dorosłych w punkcie «Farmakodynamika»).

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 12. roku życia.

Choroba Leśniowskiego–Crohna u dzieci

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla pacjentów w wieku od 6 do 17 lat z chorobą Leśniowskiego–Crohna zależy od masy ciała (tabela 4).

Khayrimoz stosuje się podskórnie.

Tabela 4. Dawkowanie leku Khayrimoz u dzieci z chorobą Leśniowskiego–Crohna

U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią może być wskazane zwiększenie częstotliwości stosowania leku Khayrimoz:

• pacjentom o masie ciała < 40 kg: 20 mg 1 raz w tygodniu;
• pacjentom o masie ciała ≥ 40 kg: 40 mg 1 raz w tygodniu lub 80 mg 1 raz na 2 tygodnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu 12 tygodni nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

Leku Khayrimoz nie stosuje się w tym wskazaniu u dzieci poniżej 6. roku życia.

Choroba Leśniowskiego-Crohna (CLC) u dzieci

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla pacjentów w wieku od 6 do 17 lat z chorobą Leśniowskiego-Crohna jest zależna od masy ciała (tabela 5). Lek Khayrimoz podaje się podskórnie.

Tabela 5. Dawkowanie leku Khayrimoz u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna (CLC)

* Pacjenci, którzy w trakcie leczenia lekiem Khayrimoz osiągają 18 lat, powinni kontynuować leczenie terapią поддерживаjącą.

Niezbędne jest staranne przeanalizowanie konieczności kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu 8 tygodni nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

Stosowanie leku Khayrimoz dzieciom poniżej 6. roku życia z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy nie było badane.

Lek Khayrimoz jest dostępny w innych dawkach w zależności od indywidualnych potrzeb terapeutycznych.

Zapalenie tunic środkowych oka u dzieci

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla dzieci od 2. roku życia z przewlekłym niezakaźnym zapaleniem tunic środkowych oka zależy od masy ciała (tabela 6). Khayrimoz stosuje się podskórnie.

Brak danych dotyczących stosowania adalimumabu bez towarzyszącej terapii metotreksatem u dzieci z zapaleniem tunic środkowych oka.

Tabela 6. Dawkowanie leku Khayrimoz dzieciom z zapaleniem tunic środkowych oka

Początkowa dawka ładująca adalimumabu wynosi 40 mg dla pacjentów z masą ciała poniżej 30 kg i 80 mg dla pacjentów z masą ciała 30 kg i więcej; dawkę tę można podać tydzień przed rozpoczęciem terapii podtrzymującej. Brak danych klinicznych dotyczących podania początkowej dawki ładującej adalimumabu dzieciom w wieku poniżej 6 lat (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Stosowanie Khayrimoz dzieciom w wieku poniżej 2 lat w przypadku tego wskazania nie jest uzasadnione. Zaleca się coroczne ocenianie korzyści i ryzyka długotrwałego leczenia (patrz punkt „Farmakodynamika”).

Zapalenie stawów psorytyczne i zapalenie stawów osiowe, w tym zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych

Stosowanie adalimumabu dzieciom w przypadku wskazań: zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych i zapalenie stawów psorytyczne nie jest stosowne.

Sposób podania

Khayrimoz stosuje się podskórnie.

Podanie

Aby uniknąć możliwego zakażenia i zapewnić prawidłowe użycie leku, należy bezwzględnie przestrzegać tych instrukcji.

Przed podaniem leku Khayrimoz należy koniecznie przeczytać te instrukcje dotyczące stosowania leku, upewnić się, że wszystko jest jasne, i przestrzegać ich. Zanim zaczniesz stosować lek Khayrimoz, lekarz pokaże Ci, jak przygotować i wykonać zastrzyk za pomocą jednorazowego szpryca wstępnie napełnionego dawką leku. Wszelkie pytania należy kierować do lekarza.

Jednorazowy szpryc wstępnie napełniony dawką leku Khayrimoz

Zawsze postępuj zgodnie z poniższymi instrukcjami:

• Nie używaj wypełnionego strzykawki, jeśli uszkodzona jest folia opakowania, ponieważ może to stanowić zagrożenie.
• Nie otwieraj opakowania zewnętrznego, dopóki nie będziesz gotowy(-a) do zastosowania wypełnionej strzykawki lekiem Khayrimoz.
• Nigdy nie zostawiaj wypełnionej strzykawki bez nadzoru w miejscu, do którego mają dostęp inne osoby.
• Jeśli upuścisz strzykawkę, nie używaj jej, jeśli jest uszkodzona lub jeśli odpadł nasadka.
• Nie zdejmuj nasadki, dopóki nie będziesz gotowy(-a) do zastrzyku.
• Wstrzykuj Khayrimoz 15–30 minut po wyjęciu ze strzykawki z lodówki, aby zwiększyć komfort wstrzyknięcia.
• Natychmiast wyrzuć strzykawkę po użyciu. Nie używaj strzykawki ponownie. Zobacz punkt 4. „Utylizacja używanych strzykawek”.
• Zapytaj lekarza lub pielęgniarki, w które miejsce i w jaki sposób wstrzyknąć lek, jeśli masz niską masę ciała lub wstrzykujesz lek dziecku.
• Przechowuj wypełnioną strzykawkę z lekiem Khayrimoz w oryginalnym opakowaniu, aby chronić ją przed światłem.
• Przechowuj opakowanie zewnętrzne z wypełnionymi strzykawkami w lodówce w temperaturze 2–8 °C.
• W razie potrzeby (np. podczas podróży) wypełnioną strzykawkę można przechowywać w temperaturze pokojowej (do 25 °C) nie dłużej niż 42 dni.
• Wyrzuć wypełnioną strzykawkę, jeśli była przechowywana w temperaturze pokojowej dłużej niż 42 dni.
• Zapisz datę, w której strzykawka została po raz pierwszy wyjęta z lodówki, oraz datę, po której należy ją wyrzucić.
• Nie przechowuj wypełnionej strzykawki w warunkach ekstremalnie wysokiej lub niskiej temperatury.
• Nie zamrażaj wypełnionej strzykawki.
• Nie używaj wypełnionej strzykawki po upływie terminu ważności, podanego na opakowaniu zewnętrznym lub na etykiecie strzykawki. Jeśli termin ważności minął, zwróć całe opakowanie do farmaceuty.

Przechowuj lek Khayrimoz i wszystkie leki w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Co jest potrzebne do zastrzyku?

Ułóż poniższe przedmioty na czystej, równej powierzchni.

Zawartość opakowania z wypełnioną strzykawką:

• Wypełniona strzykawka z lekiem Khayrimoz (zob. rys. A). Każda wypełniona strzykawka zawiera 20 mg / 0,2 ml adalimumabu.

Nie zawarte w opakowaniu z wypełnioną strzykawką z lekiem Khayrimoz (zob. rys. B):

• Wacik alkoholowy
• Watę lub bandaż
• Pojemnik na przedmioty ostry; zob. punkt 4 „Utylizacja używanych strzykawek”
• Plaster

Rys. B. Przedmioty, które nie są zawarte w opakowaniu

Przygotowanie wypełnionej strzykawki

• Aby zwiększyć komfort zastrzyku, wyjmij z lodówki opakowanie z wypełnioną strzykawką i pozostaw je nieotwarte na powierzchni roboczej przez około 15–30 minut, aż osiągnie temperaturę pokojową.
• Wyjmij wypełnioną strzykawkę z pudełka i sprawdź ją. Roztwór powinien być bezbarwny lub lekko żółtawy oraz przezroczysty lub lekko opalizujący. Nie używaj leku, jeśli widoczne są cząstki i/lub nastąpiła zmiana koloru. Jeśli obawy budzi wygląd roztworu, skontaktuj się z farmaceutą.
• Nie używaj wypełnionej strzykawki, jeśli jest uszkodzona. Zwróć strzykawkę razem z opakowaniem do apteki.
• Sprawdź termin ważności (Wazne do) na wypełnionej strzykawce. Nie używaj wypełnionej strzykawki po upływie terminu ważności.

Jeśli masz jakiekolwiek pytania, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, którzy są obeznani z zastosowaniem leku Khayrimoz.

Wstępnie napełniony strzykawka może być przechowywana w temperaturze do 25 °C przez okres do 42 dni. Wstępnie napełnioną strzykawkę należy przechowywać w miejscu chronionym przed światłem i poddać utylizacji, jeśli nie zostanie użyta w ciągu 42 dni.

Dzieci

Wskazany do stosowania u dzieci zgodnie z sekcją „Wskazania”.

Przedawkowanie

W trakcie badań klinicznych adalimumabu nie zaobserwowano przypadków dawkolimitującej toksyczności. Pacjentom podawano wielokrotne dawki do 10 mg/kg, co stanowi około 15-krotność dawki zalecanej. Takie stosowanie nie wiązało się z wystąpieniem objawów toksyczności związanych z przedawkowaniem.

Efekty uboczne

Ogólne informacje dotyczące profilu bezpieczeństwa

Adalimumab został zbadany w kontrolowanych badaniach klinicznych i badaniach otwartych trwających około 60 miesięcy lub dłużej, w których wzięło udział 9506 pacjentów. Badania te obejmowały pacjentów z wcześniejszym i długotrwałym reumatoidalnym zapaleniem stawów, JZRA (poliarticularnym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym i zapaleniem stawów związanych z entezopatią), a także z osiowym zapaleniem stawów kręgosłupa (zespołem Bechtera, nie rentgenograficznym osiowym spondyloarthrytem), zapaleniem stawów reumatoidalnym, chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, łuszczycą, trądzszem paszczynowatym i zapaleniem tuniczki.

Poniżej przedstawiono dane uzyskane podczas głównych kontrolowanych badań, w których adalimumab podawano 6089 pacjentom, a placebo lub lek porównawczy podawano 3801 pacjentom w okresie kontrolowanym.

W trakcie głównych badań klinicznych leczenie zostało przerwane z powodu efektów ubocznych u 5,9 % pacjentów otrzymujących adalimumab oraz u 5,4 % pacjentów z grupy kontrolnej.

Najczęściej zgłaszane były efekty uboczne w postaci infekcji (takich jak zapalenie gardła, infekcje górnych dróg oddechowych i zapalenie zatok), reakcji w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, swędzenie, krwawienie, ból lub obrzęk), bólu głowy oraz bólu mięśniowo-szkieletowego.

Zgłaszano poważne efekty uboczne podczas stosowania adalimumabu. Antagoniści TNF, takie jak Khayrimoz, wpływają na układ odpornościowy, a ich stosowanie może prowadzić do obniżenia odporności organizmu na infekcje i nowotwory złośliwe.

Podczas stosowania adalimumabu zgłaszano występowanie infekcji, które mogą zagrażać życiu i prowadzić do śmierci (w tym sepsę, infekcje oportunistyczne i gruźlicę), reaktywację wirusa zapalenia wątroby typu B oraz pojawienie się różnych nowotworów (w tym białaczki, chłoniaków i hepatolienalnego chłoniaka T-komórkowego).

Zgłaszano również poważne reakcje hematologiczne, neurologiczne i autoimmunologiczne. Obejmowały one pojedyncze przypadki pancytopenii, anemii aplastycznej, przypadki centralnych i obwodowych zaburzeń demielinizacyjnych, wystąpienie toczenia, stanów przypominających toczenie oraz zespołu Stevensa-Johnsona.

Dzieci

Zazwyczaj efekty uboczne występujące u dzieci były podobne pod względem częstości i charakteru do efektów ubocznych obserwowanych u dorosłych pacjentów.

W tabeli 7 przedstawiono efekty uboczne z możliwym związkem przyczynowo-skutkowym, które obserwowano podczas badań klinicznych i w okresie postmarketingowym. Efekty uboczne wymieniono według układów narządów i częstości występowania (≥ 1/10 – bardzo często; od ≥1/100 do <1/10 – często; od ≥1/1000 do <1/100 – rzadko; od ≥1/10000 do <1/1000 – pojedyncze przypadki; częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych)). W ramach każdej grupy według częstości występowania efekty uboczne są wymienione według malejącego stopnia ich powagi.

Najwyższa częstość występowania efektów ubocznych zarejestrowana wśród różnych wskazań została uwzględniona w poniższej tabeli. Gwiazdka (*) w kolumnie „Układy narządów” wskazuje na istnienie dodatkowych informacji w sekcjach „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Efekty uboczne”.

Tabela 7

* Zob. także sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”.

** W tym okres otwarty badań.

1 W tym dane zgłoszeń spontanicznych.

2 Średnia zmiana masy ciała od wartości wyjściowej wynosiła od 0,3 kg do 1,0 kg przy stosowaniu adalimumabu w wskazaniach dla dorosłych w porównaniu z (minus) -0,4 kg do 0,4 kg przy stosowaniu placebo w okresie leczenia 4–6 miesięcy. Zwiększenie masy ciała o 5–6 kg obserwowano również w długoterminowym badaniu rozszerzonym ze średnią ekspozycją około 1–2 lat bez grupy kontrolnej, szczególnie u pacjentów z chorobą Crohna i wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy. Mechanizm tego efektu nie jest znany, ale może być związany z działaniem przeciwzapalnym adalimumabu.

Zespół potonowy

Profil bezpieczeństwa u pacjentów z zespołem potonowym, którzy otrzymywali leczenie adalimumabem raz w tygodniu, odpowiada znanemu profilowi bezpieczeństwa adalimumabu.

Uveitis

Profil bezpieczeństwa u pacjentów z zapaleniem tęczówki, którzy otrzymywali adalimumab raz na 2 tygodnie, odpowiada znanemu profilowi bezpieczeństwa adalimumabu.

Opis wybranych działań niepożądanych

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

W kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych i dzieci otrzymujących adalimumab reakcje w miejscu wstrzyknięcia (erytem, świąd, krwawienie, ból lub obrzęk) wystąpiły u 12,9% pacjentów w porównaniu z 7,2% pacjentów w grupie kontrolnej. Większość reakcji była łagodna i ogólnie nie wymagała odstawienia leku.

Infekcje

W kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych i dzieci częstość infekcji wynosiła 1,51/na pacjenta-rok w grupie pacjentów otrzymujących adalimumab i 1,46/na pacjenta-rok w grupie kontrolnej. Częstość ciężkich infekcji wynosiła 0,04/na pacjenta-rok w grupie pacjentów otrzymujących adalimumab i 0,03/na pacjenta-rok w grupie kontrolnej. Najczęściej występujące infekcje to zapalenie gardła i nosa, infekcje górnych dróg oddechowych i zapalenie zatok. Większość pacjentów kontynuowała stosowanie adalimumabu po wyzdrowieniu.

W kontrolowanych i otwartych badaniach u dorosłych i dzieci zgłaszano wystąpienie ciężkich infekcji (w tym przypadkach zakończonych zgonem): gruźlicy (w tym gruźlicy rozsianej i pozapłucnej) oraz inwazyjnych infekcji oportunistycznych (takich jak rozsiana histoplazmoza, pneumocystyczna zapalenie płuc, aspergiloza, listerioza). Większość przypadków gruźlicy odnotowano w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy od rozpoczęcia terapii i może to odzwierciedlać nawrót ukrytej choroby.

Nowotwory i zaburzenia limfoproliferacyjne

W trakcie badań klinicznych adalimumabu u dzieci z JZB (poliarticularnym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów związanych z entezopatią) nie zaobserwowano nowotworów złośliwych (n = 249, 655,6 pacjenta-roku).

Dodatkowo nie zaobserwowano nowotworów złośliwych w badaniach klinicznych u dzieci z chorobą Crohna (n = 192; 498,1 pacjenta-roku), łuszczycą plamistą (n = 77; 80,0 pacjenta-roku), zapaleniem tęczówki (n = 60; 58,4 pacjenta-roku).

W trakcie kontrolowanych okresów głównych badań stosowania adalimumabu u dorosłych przez co najmniej 12 tygodni u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów o umiarkowanym do wysokiego stopnia aktywności, pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów, osiowym zapaleniem stawów (zespołem Bechterewa i niepromieniograficznym osiowym zapaleniem stawów), chorobą Crohna, wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy, zespołem potonowym, zapaleniem tęczówki i łuszczycą częstość nowotworów (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry) wynosiła (95% przedział ufności) 6,8 (4,4; 10,5) na 1000 pacjenta-roków u 5291 pacjentów przyjmujących adalimumab w porównaniu do 6,3 (3,4; 11,8) na 1000 pacjenta-roków u 3444 pacjentów w grupie kontrolnej (średni czas leczenia wynosił 4,0 miesiąca w grupie adalimumabu i 3,8 miesiąca u pacjentów w grupie kontrolnej). Częstość niemelanomowego raka skóry (95% przedział ufności) wynosiła 8,8 (6,0; 13,0) na 1000 pacjenta-roków u pacjentów przyjmujących adalimumab i 3,2 (1,3; 7,6) na 1000 pacjenta-roków u pacjentów w grupie kontrolnej. Wśród wymienionych przypadków częstość występowania raka skóry, raka płaskokomórkowego (95% przedział ufności) wynosiła 2,7 (1,4; 5,4) na 1000 pacjenta-roków u pacjentów przyjmujących adalimumab i 0,6 (0,1; 4,5) na 1000 pacjenta-roków u pacjentów w grupie kontrolnej. Częstość chłoniaków (95% przedział ufności) wynosiła 0,7 (0,2; 2,7) na 1000 pacjenta-roków u pacjentów przyjmujących adalimumab i 0,6 (0,1; 4,5) na 1000 pacjenta-roków u pacjentów w grupie kontrolnej.

Tempa występowania nowotworów (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry) obserwowane w kontrolowanych badaniach oraz badaniach otwartego okresu, które trwają lub zostały zakończone, wynoszą około 8,5/1000 pacjenta-roków. Tempo rozwoju niemelanomowego raka skóry wynosiło około 9,6/1000 pacjenta-roków, a tempo rozwoju chłoniaków – około 1,3/1000 pacjenta-roków. Badania te trwały około 3,3 roku i obejmowały 6427 pacjentów, którzy przyjmowali adalimumab co najmniej przez 1 rok lub u których nowotwory wystąpiły w ciągu roku od rozpoczęcia terapii, co stanowiło ponad 26439 pacjenta-roków terapii.

W okresie posprzedażowym od stycznia 2003 do grudnia 2010 roku, głównie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów leczonych adalimumabem, częstość nowotworów złośliwych wynosiła około 2,7 na 1000 pacjenta-roków. Zarejestrowano poziomy niemelanomowego raka skóry i chłoniaków wynoszące odpowiednio około 0,2 i 0,3 na 1000 pacjenta-roków (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

W praktyce posprzedażowej, w pojedynczych przypadkach u pacjentów stosujących adalimumab zgłaszano wystąpienie hepatolienalnej limfomy T-komórkowej (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Autoprzeciwciała

W trakcie badań klinicznych reumatoidalnego zapalenia stawów faz I–V pacjentom wielokrotnie przeprowadzano badania krwi pod kątem obecności autoprzeciwciał. W tych kontrolowanych badaniach u 11,9% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 8,1% pacjentów w grupie placebo stwierdzono pozytywne miana, przy czym podczas aktywnego monitorowania leczenia obserwowano negatywne miana przeciwciał antyjądrowych w 24 tygodniu. U dwóch pacjentów (spośród 3441 pacjentów z RZS, ZŁP i ZOS, którzy otrzymywali adalimumab w trakcie badań klinicznych) rozwinęły się objawy zespołu podobnego do toczenia układowego (pierwotnie wykrytego), które ustąpiły po przerwaniu leczenia. U żadnego pacjenta nie rozwinęła się naczyniówka toczniowa ani uszkodzenie układu nerwowego centralnego.

Aktywność enzymów wątrobowych

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy III z udziałem pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i łuszczycowym zapaleniem stawów w trakcie kontrolowanego okresu trwającego od 4 do 104 tygodni wzrost ALAT (alaninotransaminazy) o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy zaobserwowano u 3,7% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 1,6% pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy III z udziałem pacjentów w wieku 4–17 lat z poliarticularnym zapaleniem stawów i pacjentów w wieku 6–17 lat z zapaleniem stawów związanym z entezopatią wzrost ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy zaobserwowano u 6,1% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 1,3% pacjentów w grupie kontrolnej. Większość przypadków wzrostu ALAT obserwowano podczas terapii towarzyszącej metotreksatem. Nie zaobserwowano wzrostu ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy w badaniach klinicznych fazy III u pacjentów z poliarticularnym zapaleniem stawów w wieku 2–4 lat.

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy III z udziałem pacjentów z chorobą Crohna i wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy z kontrolowanym okresem trwającym od 4 do 52 tygodni wzrost ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy zaobserwowano u 0,9% pacjentów w obu grupach.

W badaniu klinicznym fazy III z udziałem dzieci z chorobą Crohna, w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dwukrotnie stosowanego dawkowania zależnego od masy ciała z późniejszym przejściem na dawkowanie zależne od masy ciała z czasem terapii do 52 tygodni, wzrost ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy zaobserwowano u 2,6% (5/192) pacjentów, z których czterech otrzymywało adalimumab w połączeniu z lekami immunosupresyjnymi.

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy III z udziałem pacjentów z łuszczycą plamistą z kontrolowanym okresem trwającym od 12 do 24 tygodni wzrost ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy zaobserwowano u 1,8% pacjentów w obu grupach.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (dawka początkowa 160 mg (tydzień 0) i 80 mg (tydzień 2), a następnie 40 mg raz w tygodniu począwszy od tygodnia 4) z udziałem pacjentów z zespołem potonowym z kontrolowanym okresem trwającym od 12 do 16 tygodni wzrost ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy zaobserwowano u 0,3% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 0,6% pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (dawka początkowa 80 mg (tydzień 0), a następnie od tygodnia 1, 40 mg raz na 2 tygodnie) z udziałem pacjentów z zapaleniem tęczówki z kontrolowanym okresem trwającym do 80 tygodni (średnie wartości 166,5 dnia i 105 dni w grupie leczonej adalimumabem i grupie kontrolnej odpowiednio) wzrost ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy zaobserwowano u 2,4% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 2,4% pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanym badaniu fazy III stosowania adalimumabu dzieciom z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy (N = 93), w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dawki podtrzymującej 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) podawanej raz na 2 tygodnie (N = 31) i dawki podtrzymującej 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) podawanej raz w tygodniu (N = 32) po podaniu dawki indukcyjnej zależnej od masy ciała 2,4 mg/kg (maksymalnie 160 mg) w tygodniu 0 i tygodniu 1 oraz dawki 1,2 mg/kg (maksymalnie 80 mg) w tygodniu 2 (N = 63) lub po podaniu dawki indukcyjnej 2,4 mg/kg (maksymalnie 160 mg) w tygodniu 0, placebo w tygodniu 1 i dawki 1,2 mg/kg (maksymalnie 80 mg) w tygodniu 2 (N = 30), przypadki wzrostu aktywności ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 1,1% (1/93) pacjentów.

Przy stosowaniu we wszystkich wskazaniach w badaniach klinicznych pacjenci mieli bezobjawowy wzrost poziomu ALAT i w większości przypadków wzrost był przemijający przy długotrwałym leczeniu. Jednakże bardzo rzadko w okresie posprzedażowym zgłaszano przypadki niewydolności wątroby oraz mniej poważne reakcje wątrobowe, które mogą prowadzić do niewydolności wątroby, takie jak zapalenie wątroby, w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby, u pacjentów otrzymujących adalimumab.

Terapia towarzysząca z azatiopryną/6-merkaptopuryną

W badaniach u dorosłych pacjentów z chorobą Crohna, którzy otrzymywali adalimumab w połączeniu z azatiopryną/6-merkaptopuryną, obserwowano zwiększoną częstość występowania nowotworów i ciężkich infekcji w porównaniu z pacjentami otrzymującymi monoterapię adalimumabem.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie należy stosować leku po upływie okresu ważności.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze 2–8 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Dozwolone jest przechowywanie wstępnie napełnionego strzykawki w temperaturze nie wyższej niż 25 °C przez okres nie dłuższy niż 42 dni. Wstępnie napełnioną strzykawkę należy przechowywać w miejscu chronionym przed światłem i zutylizować, jeśli nie została wykorzystana w ciągu 42 dni.

Niezgodność

Ze względu na brak przeprowadzonych badań zgodności tego leku nie można go mieszać z innymi lekami.

Opakowanie

Po 20 mg / 0,2 ml roztworu w strzykawce wstępnie napełnionej; po 2 strzykawki wstępnie napełnione w blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

Novartis Pharmaceuticals Manufacturing GmbH

lub

Sandoz GmbH – Wydział Produkcyjny Środki Lecznicze Aseptyczne Schaffhausen (ALZS)

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności

Biochemiestrasse 10, Unterlangkampfen, Langkampfen, 6336, Austria

lub

Biochemiestrasse 10, 6336 Langkampfen, Austria

INSTRUKCJA

do użytku medycznego środka leczniczego

Khayrimoz

(Hyrimoz)

Skład:

substancja czynna: adalimumab;

1 strzykawka wstępnie wypełniona zawiera 40 mg adalimumabu w 0,4 ml roztworu;

substancje pomocnicze: kwas adipinowy; mannit (E 421); polisorbat 80; wodorotlenek sodu (do regulacji pH); kwas chlorowodorowy (do regulacji pH); woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty lub nieco opalescencyjny, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki immunosupresyjne. Inhibitory czynnika martwicy nowotworu-alfa. Adalimumab.

Kod ATX L04AB04.

Właściwości farmakologiczne

Mechanizm działania

Adalimumab wiąże się specyficznie z czynnikiem martwicy nowotworów (TNF) i neutralizuje jego efekty biologiczne, blokując jego oddziaływanie z receptorami TNF p55 i p75 na powierzchni komórek.

Adalimumab moduluje również reakcje biologiczne wywołane lub regulowane przez TNF, w tym zmiany poziomów cząsteczek adhezyjnych odpowiedzialnych za migrację leukocytów (ELAM-1, VCAM-1 i ICAM-1 przy IC50 0,1–0,2 nM).

Farmakodynamika

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RA) adalimumab powodował szybkie zmniejszenie się, w porównaniu z wartościami wyjściowymi, wskaźników ostrej fazy zapalenia (białka C-reaktywnego (CRP), cytokin osocza (IL-6) oraz szybkości osiadania erytrocytów (SOE)). Obserwowano również obniżenie stężenia metaloproteaz macierzy (MMP-1 i MMP-3) we krwi, które są odpowiedzialne za przebudowę tkanek leżącą u podstawy niszczenia chrząstki. Leczenie adalimumabem wiązało się zazwyczaj z poprawą hematologicznych objawów przewlekłego zapalenia.

Po leczeniu adalimumabem szybkie zmniejszenie stężenia CRP obserwowano również u pacjentów z młodzieńczym zapaleniem stawów wielostawowym (JZI), chorobą Leśniowskiego-Crohna (CLC), wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (WZJG) oraz zgorzelnym zapaleniem jeleni (ZZJ). Jednocześnie u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna obserwowano istotne zmniejszenie ekspresji TNF-α oraz zmniejszenie liczby komórek wyrażających markery zapalenia w okrężnicy. Badania endoskopowe błony śluzowej jelita u pacjentów leczonych adalimumabem wykazały oznaki gojenia się.

Farmakokinetyka

Wchłanianie i rozkład

Po jednorazowym podaniu podskórnie 40 mg adalimumabu wchłanianie i rozkład substancji aktywnej były powolne, średnie stężenie maksymalne w osoczu osiągano około 5 dni po podaniu. Średnia absolutna biodostępność adalimumabu, obliczona w trzech badaniach, po jednorazowej dawce 40 mg podanej podskórnie wynosiła 64%.

Po jednorazowym wstrzyknięciu dożylnym w dawkach od 0,25 do 10 mg/kg stężenia były proporcjonalne do dawki. Po podaniu dawki 0,5 mg/kg (około 40 mg) klirens wynosił 11–15 ml/godz., objętość rozkładu (Vss) wynosiła od 5 do 6 l, średni okres półtrwania końcowego wynosił około 2 tygodnie. Stężenia adalimumabu w płynie stawowym u pacjentów z RA stanowiły 31–96% poziomu w osoczu.

Po podaniu podskórnie adalimumabu w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie u pacjentów z RA stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły od 5 μg/ml (bez współczesnego stosowania metotreksatu) do 8–9 μg/ml (z metotreksatem). Stężenia adalimumabu w osoczu we krwi w stanie stacjonarnym wzrastały prawie proporcjonalnie do dawek podanych podskórnie: 20, 40 i 80 mg raz na 2 tygodnie lub co tydzień.

Po podaniu podskórnie adalimumabu w dawce 24 mg/m² (do 40 mg) raz na 2 tygodnie u pacjentów z młodzieńczym zapaleniem stawów wielostawowym (JZS) w wieku od 4 do 17 lat stężenia w stanie stacjonarnym (pomiary od 20. do 48. tygodnia) wynosiły 5,6 ± 5,6 μg/ml (102% CV – współczynnik zmienności) bez współczesnego stosowania metotreksatu oraz 10,9 ± 5,2 μg/ml (47,7% CV) – z metotreksatem.

U dzieci z JZS w wieku 2–4 lat oraz u dzieci w wieku od 4 lat o masie ciała poniżej 15 kg po podaniu adalimumabu w dawce 24 mg/m² z metotreksatem średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło 6,0 ± 6,1 μg/ml (101% CV) bez metotreksatu oraz 7,9 ± 5,6 μg/ml (71,2% CV) – z metotreksatem.

Po podaniu podskórnie adalimumabu w dawce 24 mg/m² (do 40 mg) raz na 2 tygodnie u pacjentów w wieku od 6 do 17 lat z zapaleniem stawów związany z entezopatią stężenia w stanie stacjonarnym (pomiary w 24. tygodniu) wynosiły 8,8 ± 6,6 μg/ml bez metotreksatu oraz 11,8 ± 4,3 μg/ml – z metotreksatem.

Po podaniu podskórnie adalimumabu w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie dorosłym pacjentom z niepromieniologicznym spondyloarthrytem średnie (± odchylenie standardowe) stężenie w stanie stacjonarnym w 68. tygodniu wynosiło 8,0 ± 4,6 μg/ml.

U dorosłych pacjentów z łuszczycą średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło 5 μg/ml podczas monoterapii adalimumabem w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie.

Po podaniu podskórnie adalimumabu w dawce 0,8 mg/kg (do maksymalnie 40 mg) raz na 2 tygodnie u dzieci z przewlekłą łuszczycą plakową stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 7,4 ± 5,8 μg/ml (79% CV).

U pacjentów z zgorzelnym zapaleniem jeleni po podaniu adalimumabu w dawce 160 mg w 0. tygodniu, a następnie 80 mg w 2. tygodniu, stężenie w osoczu wynosiło około 7–8 μg/ml w 2. i 4. tygodniu. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym od 12. do 36. tygodnia wynosiło około 8–10 μg/ml podczas podawania adalimumabu w dawce 40 mg co tydzień.

Wpływ adalimumabu na nastolatków z zgorzelnym zapaleniem jeleni określono za pomocą modelowania farmakokinetycznego i symulacji opartych na farmakokinetyce w innych wskazaniach u dzieci (łuszczycy plakowej, młodzieńczego zapalenia stawów (idiopatycznego) (JZS), choroby Leśniowskiego-Crohna (CLC) oraz zapalenia stawów związanego z entezopatią). Zalecany tryb dawkowania dla nastolatków z zgorzelnym zapaleniem jeleni to 40 mg raz na 2 tygodnie. Ponieważ wpływ adalimumabu może zależeć od masy ciała, nastolatkom o dużej masie ciała i niewystarczającej odpowiedzi na leczenie można stosować zalecaną dawkę dla dorosłych – 40 mg raz w tygodniu.

U pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna po podaniu adalimumabu w dawce 80 mg w 0. tygodniu, a następnie 40 mg w 2. tygodniu, stężenie w osoczu wynosiło około 5,5 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Po podaniu adalimumabu w dawce 160 mg w 0. tygodniu, a następnie 80 mg w 2. tygodniu, stężenie w osoczu wynosiło około 12 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 7 μg/ml podczas podawania adalimumabu w dawce utrzymującej 40 mg raz na 2 tygodnie.

U dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym i wysokim stopniu aktywności, początkowa dawka adalimumabu w badaniu otwartym wynosiła 160/80 mg lub 80/40 mg w tygodniach 0 i 2, w zależności od masy ciała. W 4. tygodniu pacjenci zostali zrandomizowani w stosunku 1:1 do grup otrzymujących, w zależności od masy ciała, dawkę standardową (40/20 mg raz na 2 tygodnie) lub niską (20/10 mg raz na 2 tygodnie) w terapii utrzymującej. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 15,7 ± 6,6 μg/ml w 4. tygodniu u pacjentów o masie ciała 40 kg lub więcej (160/80 mg) oraz 10,6 ± 6,1 μg/ml u pacjentów o masie ciała poniżej 40 kg (80/40 kg).

U pacjentów kontynuujących leczenie w swojej grupie, średnie (± odchylenie standardowe) stężenia adalimumabu w 52. tygodniu wynosiły 9,5 ± 5,6 μg/ml w grupie dawek standardowych i 3,5 ± 2,2 μg/ml w grupie dawek niskich. Średnie stężenia utrzymywały się u pacjentów kontynuujących leczenie adalimumabem przez 52 tygodnie. U pacjentów, u których dawkę zwiększono z jednej co dwa tygodnie do jednej co tydzień, średnie (± odchylenie standardowe) stężenia adalimumabu w osoczu w 52. tygodniu wynosiły 15,3 ± 11,4 μg/ml (40/20 mg, co tydzień) oraz 6,7 ± 3,5 μg/ml (20/10 mg, co tydzień).

U pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego po podaniu adalimumabu w dawce początkowej 160 mg w 0. tygodniu, a następnie 80 mg w 2. tygodniu, stężenie w osoczu wynosiło około 12 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 8 μg/ml podczas podawania adalimumabu w dawce utrzymującej 40 mg raz na 2 tygodnie.

U dzieci z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego średnie stężenie w stanie stacjonarnym adalimumabu w osoczu we krwi w 52. tygodniu po podaniu podskórnym dawki zależnej od masy ciała 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) raz na dwa tygodnie wynosiło 5,01 ± 3,28 μg/ml. U pacjentów, którym podawano dawkę 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) co tydzień, średnie (± odchylenie standardowe) stężenie w stanie stacjonarnym adalimumabu w osoczu we krwi w 52. tygodniu wynosiło 15,7 ± 5,60 μg/ml.

U dorosłych pacjentów z zapaleniem tunic choroidalnych po podaniu adalimumabu w dawce początkowej 80 mg w 0. tygodniu, a następnie 40 mg raz na 2 tygodnie od 1. tygodnia, średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 8–10 μg/ml.

Wpływ adalimumabu na dzieci z zapaleniem tunic choroidalnych określono za pomocą modelowania i symulacji farmakokinetycznej opartej na farmakokinetyce w innych wskazaniach u dzieci (łuszczycy plakowej, młodzieńczego zapalenia stawów (idiopatycznego) (JZS), choroby Leśniowskiego-Crohna (CLC) oraz zapalenia stawów związanego z entezopatią). Brak danych klinicznych dotyczących wpływu dawki początkowej adalimumabu na dzieci poniżej 6 roku życia. Prognozuje się, że w przypadku braku metotreksatu dawka początkowa może prowadzić do zwiększenia wpływu systemowego.

Modelowanie populacyjne farmakokinetyczne oraz farmakokinetyczno-farmakodynamiczne i symulacje przewidywały porównywalny wpływ i skuteczność adalimumabu u pacjentów otrzymujących 80 mg raz na 2 tygodnie oraz u pacjentów otrzymujących dawkę 40 mg co tydzień (w tym dorosłych pacjentów z RA, ZZJ, WZJG, CLC lub łuszczycą, dzieci z ZZJ oraz dzieci o masie ciała 40 kg i więcej z CLC i WZJG).

Zależność „wpływ – odpowiedź” u dzieci

Na podstawie danych z badań klinicznych u pacjentów z JZI (młodzieńcze zapalenie stawów wielostawowe i zapalenie stawów związane z entezopatią) stwierdzono zależność „wpływ – odpowiedź” między stężeniem we krwi a odpowiedzią według kryterium PedACR 50. Widoczne stężenie adalimumabu we krwi, które zapewnia połowę maksymalnej prawdopodobieństwa odpowiedzi PedACR 50 (EC50), wynosiło 3 μg/ml (95% CI 1–6 μg/ml). Zależność „wpływ – odpowiedź” między stężeniem adalimumabu a jego skutecznością u dzieci z ciężką przewlekłą łuszczycą plakową została ustalona dla odpowiedzi według indeksu PASI 75 oraz PGA („brak” lub „minimalny”). Wskaźniki PASI 75 oraz PGA „brak” lub „minimalny” rosły wraz ze wzrostem stężenia adalimumabu, przy czym oba miały podobne widoczne EC50 wynoszące około 4,5 μg/ml (95% CI 0,4–47,6 oraz 1,9–10,5 odpowiednio).

Eliminacja

Analiza populacyjna farmakokinetyki danych ponad 1300 pacjentów z RA wykazała tendencję do wzrostu pozornego klirensu adalimumabu wraz ze wzrostem masy ciała pacjentów. Po uwzględnieniu korekt związanych z różnicą masy ciała stwierdzono, że płeć i wiek pacjenta mają minimalny wpływ na klirens adalimumabu. Poziomy wolnego adalimumabu (niezwiązanego z przeciwciałami przeciwko adalimumabowi) w osoczu były niższe u pacjentów, u których wykryto przeciwciała przeciwko adalimumabowi. Nie badano stosowania leku Khayrimoz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Reumatoidalne zapalenie stawów (RA)

Khayrimoz w skojarzeniu z metotreksatem jest wskazany do:

• leczenia umiarkowanego i ciężkiego aktywnego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych pacjentów, u których nie osiągnięto adekwatnej odpowiedzi na leczenie lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs – disease-modifying antirheumatic drugs), w tym metotreksatem;
• leczenia aktywnego postępującego reumatoidalnego zapalenia stawów o wysokiej aktywności u dorosłych pacjentów, którzy wcześniej nie byli leczeni metotreksatem.

Khayrimoz może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuacja leczenia metotreksatem jest nieakceptowalna.

Adalimumab wykazał hamowanie postępowania uszkodzenia strukturalnego stawów potwierdzonego rentgenologicznie oraz poprawę funkcjonalną przy jednoczesnym stosowaniu z metotreksatem.

Utrzymujący się młodzieńczy zapalenie stawów (JZS)

Poliserialne młodzieńcze zapalenie stawów

Khayrimoz w skojarzeniu z metotreksatem jest wskazany do leczenia aktywnego poliserialnego młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego u dzieci od 2. roku życia, u których nie osiągnięto adekwatnej odpowiedzi na leczenie jednym lub kilkoma lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs).

Khayrimoz może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuacja leczenia metotreksatem jest nieakceptowalna. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania leku Khayrimoz u pacjentów poniżej 2. roku życia.

Zapalenie stawów związane z entezopatią

Khayrimoz jest wskazany do leczenia aktywnego zapalenia stawów związanego z entezopatią u dzieci od 6. roku życia, u których nie uzyskano odpowiedzi na tradycyjne leczenie lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich metod terapii.

Aksjalny zapalenie stawów kręgosłupa

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZSK)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa o wysokiej aktywności u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie.

Aksjalne zapalenie stawów kręgosłupa bez potwierdzenia rentgenologicznego ZSK

Khayrimoz jest wskazany do leczenia aksjalnego zapalenia stawów kręgosłupa o wysokiej aktywności bez potwierdzenia rentgenologicznego ZSK, ale z obecnością oznak zapalenia na podstawie podwyższonego poziomu CRP i/lub wyników MRI (rezonansu magnetycznego) u dorosłych pacjentów, u których nie osiągnięto adekwatnej odpowiedzi na leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) lub u których występuje nietolerancja tych leków.

Zapalenie stawów psoriacyjne (ZSP)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia aktywnego i postępującego zapalenia stawów psoriacyjnego u dorosłych pacjentów, u których nie osiągnięto adekwatnej odpowiedzi na wcześniejsze leczenie lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARDs). Adalimumab wykazał spowolnienie tempa postępowania uszkodzenia stawów obwodowych, ocenianego rentgenologicznie, u pacjentów z symetryczną postacią poliserialną oraz poprawę stanu funkcjonalnego.

Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZ)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów o umiarkowanym lub ciężkim przebiegu, którzy wymagają leczenia systemowego.

Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZ) u dzieci

Khayrimoz jest wskazany do leczenia ciężkiego przewlekłego łuszczycowego zapalenia stawów u dzieci od 4. roku życia, u których nie osiągnięto odpowiedzi klinicznej lub u których występują przeciwwskazania/nietolerancja terapii miejscowej lub fototerapii.

Ugryzienie potowe (UP)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia aktywnego umiarkowanego i ciężkiego ugryzienia potowego (acne inversa) u dorosłych pacjentów oraz u nastolatków od 12. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie systemowe.

Choroba Crohna (CHC)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia choroby Crohna o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali na pełny cykl leczenia kortykosteroidami i/lub immunosupresyjnymi lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich metod terapii.

Choroba Crohna (CHC) u dzieci

Khayrimoz jest wskazany do leczenia choroby Crohna o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dzieci od 6. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie, w tym pierwotną terapię żywieniową, leczenie kortykosteroidami i/lub immunomodulatorami, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich metod terapii.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG)

Khayrimoz jest wskazany do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie, w tym leczenie kortykosteroidami i/lub 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich metod terapii.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) u dzieci

Khayrimoz jest wskazany do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dzieci od 6. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie, w tym leczenie kortykosteroidami i/lub 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich metod terapii.

Uwielit

Khayrimoz jest wskazany do leczenia niezakaźnego uwielitu pośredniego, tylnego i panuwielitu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali na leczenie kortykosteroidami, u których konieczne jest zmniejszenie dawki kortykosteroidów lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do leczenia kortykosteroidami.

Uwielit u dzieci

Khayrimoz jest wskazany do leczenia przewlekłego niezakaźnego przedniego uwielitu u dzieci od 2. roku życia, którzy nie odpowiadali na tradycyjne leczenie lub u których występuje nietolerancja tradycyjnego leczenia lub u których tradycyjne leczenie jest przeciwwskazane.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na adalimumab lub którykolwiek inny składnik leku.
• Aktywne gruźlica lub inne ciężkie infekcje, takie jak sepsa i infekcje oportunistyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Umiarkowana i ciężka niewydolność serca (klasa III/IV wg NYHA) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Adalimumab badano u pacjentów z RA, JZS i ZSP, którzy otrzymywali lek jako monoterapię oraz jednocześnie z metotreksatem. Poziom tworzenia przeciwciał był niższy przy jednoczesnym stosowaniu adalimumabu z metotreksatem w porównaniu z monoterapią. Podawanie adalimumabu bez metotreksatu prowadziło do zwiększenia poziomu tworzenia przeciwciał, zwiększenia klirensu oraz zmniejszenia skuteczności adalimumabu.

• Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Khayrimoz z anakinrą (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Khayrimoz z abataceptem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

W celu poprawy kontroli stosowania leków biologicznych należy dokładnie odnotować nazwę handlową i numer serii podanego leku w dokumentacji medycznej pacjenta.

Infekcje

Pacjenci stosujący inhibitory TNF są bardziej narażeni na rozwój ciężkich infekcji.

Zaburzenia funkcji płuc mogą zwiększać ryzyko rozwoju infekcji. Dlatego należy dokładnie monitorować stan pacjentów i badać ich pod kątem obecności infekcji, w tym gruźlicy, przed, podczas i po leczeniu lekiem Khayrimoz. Ponieważ eliminacja adalimumabu może trwać do czterech miesięcy, obserwację należy kontynuować przez ten okres.

Nie należy stosować adalimumabu u pacjentów z aktywnym procesem infekcyjnym, w tym z infekcjami przewlekłymi lub lokalizowanymi, dopóki infekcja nie zostanie skontrolowana. U pacjentów, którzy mieli kontakt z osobą chorym na gruźlicę lub powrócili z krajów o wysokim poziomie zachorowań na gruźlicę lub z obszarów endemicznych pod względem mikoz (histoplazmoza, kokcydioidomikoza lub blastomikoza), należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem stosowania leku Khayrimoz (patrz niżej „Inne infekcje oportunistyczne”).

Należy przeprowadzić pełne badanie i dokładnie monitorować stan pacjentów, u których rozwinęła się nowa infekcja podczas leczenia lekiem Khayrimoz. W przypadku rozwoju ciężkiej infekcji lub sepsy należy przerwać leczenie i zastosować odpowiednie leki przeciwbakteryjne lub przeciwgrzybicze, aż do skontrolowania infekcji. Lek Khayrimoz należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z nawracającymi infekcjami lub z chorobami współistniejącymi, które zwiększają podatność na rozwój infekcji.

Ciężkie infekcje

Obserwowano ciężkie infekcje, takie jak sepsa spowodowana przez bakterie, mikobakterie, inwazyjne grzyby, pasożyty, wirusy lub inne infekcje oportunistyczne (listerioza, legionarioza i pneumocystoza), u pacjentów stosujących adalimumab.

W badaniach klinicznych obserwowano również inne ciężkie infekcje: zapalenie płuc, zapalenie nerek, zapalenie stawów septycznych i septicemię. Były doniesienia o hospitalizacji pacjentów z infekcjami, które wystąpiły (w tym o przypadkach zakończonych śmiercią).

Gruźlica

Były doniesienia o przypadkach reaktywacji oraz rozwoju nowej infekcji gruźlicy, w tym postaci płucnej i pozapłucnej (czyli gruźlicy rozsianej), u pacjentów leczonych adalimumabem. Przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz należy dokładnie przebadać pacjentów pod kątem aktywnej i nieaktywnej (ukrytej) gruźlicy. Badanie powinno obejmować wyczerpującą ocenę wywiadu pacjenta dotyczącą gruźlicy lub informacji o możliwych kontaktach z osobami chorymi na aktywną gruźlicę oraz o wcześniejszej i/lub współistniejącej terapii immunosupresyjnej. Wszystkim pacjentom przed rozpoczęciem terapii należy wykonać skórną próbę tuberkulinową (próba Mantoux) i zdjęcie RTG klatki piersiowej (można stosować lokalne zalecenia). Przeprowadzenie i wyniki testów zaleca się odnotować w karcie pamięci pacjenta. Lekarze powinni pamiętać o ryzyku fałszywie ujemnych wyników testów skórnych tuberkulinowych, szczególnie u ciężko chorych pacjentów lub pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Nie należy prowadzić terapii lekiem Khayrimoz, jeśli stwierdzono aktywną gruźlicę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

We wszystkich opisanych poniżej sytuacjach należy bardzo dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka terapii.

Decyzję o leczeniu pacjentów z podejrzeniem ukrytej gruźlicy należy podejmować po konsultacji z ftyziologiem.

W przypadku ukrytej gruźlicy przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz należy przeprowadzić specyficzne leczenie przeciwwąglikowe zgodnie z lokalnymi zaleceniami.

Należy rozważyć potrzebę leczenia przeciwwąglikowego przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju infekcji gruźlicy, u których otrzymano negatywny wynik testu na ukrytą gruźlicę, oraz u pacjentów, którzy mieli w wywiadzie ukrytą lub aktywną gruźlicę, ale nie można potwierdzić odpowiedniego leczenia.

Mimo profilaktycznego leczenia przeciwwąglikowego przypadki reaktywacji gruźlicy wystąpiły u pacjentów przyjmujących adalimumab. U niektórych pacjentów, którzy wcześniej przebyli skuteczne leczenie aktywnej gruźlicy, obserwowano ponowny rozwój gruźlicy podczas przyjmowania adalimumabu.

Wszystkich pacjentów należy poinformować o konieczności skonsultowania się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów przypominających objawy gruźlicy (np. trwały kaszel, wyczerpanie/spadek masy ciała, subfebrilia, apatia) podczas lub po leczeniu lekiem Khayrimoz.

Inne infekcje oportunistyczne

Podczas leczenia adalimumabem zgłaszano rozwój infekcji oportunistycznych, w tym inwazyjnych infekcji grzybiczych. Czasem takie infekcje nie były w odpowiednim czasie rozpoznawane u pacjentów stosujących antagoniści TNF, co prowadziło do późnego rozpoczęcia leczenia i czasem kończyło się śmiercią.

W przypadku rozwoju gorączki, niedyspozycji, spadku masy ciała, zwiększonego pocenia, kaszlu, duszności i/lub infiltratów w płucach lub innych objawach ciężkiego schorzenia ogólnego (z wstrząsem lub bez) pacjenci powinni natychmiast przejść badanie w celu wykrycia inwazyjnej infekcji grzybiczej i natychmiast przerwać stosowanie leku Khayrimoz. Decyzję o stosowaniu empirycznej terapii przeciwgrzybiczej takim chorym należy podejmować po konsultacji z ekspertem w zakresie diagnostyki i leczenia inwazyjnych infekcji grzybiczych.

Reaktywacja wirusa żółtaczki typu B

Stosowanie inhibitorów TNF, w tym adalimumabu, wiązano z reaktywacją wirusa żółtaczki typu B u nosicieli przewlekłych (czyli tych, którzy mieli pozytywny antygen powierzchniowy). Czasem przypadki reaktywacji wirusa żółtaczki typu B kończyły się śmiercią. Przed rozpoczęciem stosowania leku Khayrimoz należy przebadać pacjentów z grupy ryzyka pod kątem wirusa żółtaczki typu B. W przypadku pozytywnego wyniku takiego badania decyzję o leczeniu należy podejmować po konsultacji z hepatologiem.

Należy ostrożnie przepisywać Khayrimoz pacjentom, którzy są nosicielami wirusa żółtaczki typu B, a w przypadku przepisania – dokładnie monitorować stan takich pacjentów pod kątem pojawienia się objawów reaktywacji wirusa żółtaczki typu B podczas terapii i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leków przeciwwirusowych w celu zapobiegania reaktywacji wirusa żółtaczki typu B u nosicieli, którzy otrzymują antagoniści TNF w celu zapobiegania reaktywacji wirusa żółtaczki typu B. W przypadku reaktywacji wirusa żółtaczki typu B należy przerwać terapię lekiem Khayrimoz i przepisać skuteczne leczenie przeciwwirusowe oraz odpowiednią terapię wspomagającą.

Zaburzenia neurologiczne

Podczas stosowania inhibitorów TNF, w tym adalimumabu, zgłaszano pojedyncze przypadki pojawienia się lub nasilenia objawów klinicznych i/lub cech radiograficznych chorób demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego, w tym stwardnienia rozsianego, zapalenia nerwu wzrokowego oraz chorób demielinizacyjnych obwodowego układu nerwowego, w tym zespołu Guillaina-Barré. Zaleca się dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka stosowania adalimumabu u pacjentów z zaburzeniami demielinizacyjnymi ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego. Należy przerwać terapię lekiem Khayrimoz w przypadku wystąpienia wymienionych zaburzeń. Wiadomo, że istnieje związek między uveitą pośrednim a zaburzeniami demielinizacyjnymi ośrodkowego układu nerwowego. Badanie neurologiczne należy przeprowadzić pacjentom z nieinfekcyjną uveitą pośrednią przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz oraz regularnie podczas terapii, aby ocenić rozwój zaburzeń demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego.

Alergiczne reakcje

Podczas badań klinicznych pojawiały się pojedyncze ciężkie reakcje alergiczne związane z adalimumabem. Zgłaszano ciężkie reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, po podaniu adalimumabu. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku Khayrimoz i rozpocząć odpowiednią terapię.

Immunosupresja

Podczas badań klinicznych adalimumabu u 64 pacjentów z PR nie obserwowano przypadków hamowania nadwrażliwości opóźnionego typu, obniżenia poziomów immunoglobulin ani zmian ilościowych komórek efektorowych T i B, a także komórek NK, monocytów/makrofagów i neutrofili.

Złośliwe nowotwory

W kontrolowanych badaniach klinicznych inhibitorów TNF częściej zgłaszano rozwój złośliwych nowotworów u pacjentów otrzymujących inhibitor TNF niż u pacjentów w grupie kontrolnej. Jednak te przypadki były pojedyncze. W praktyce pogwarancyjnej zgłaszano przypadki białaczki związane z zastosowaniem antagonistów TNF. Co więcej, u pacjentów z długotrwałym, silnie aktywnym reumatoidalnym zapaleniem stawów istnieje wysokie tło ryzyka wystąpienia chłoniaka i białaczki, co utrudnia ocenę ryzyka. Na podstawie istniejących danych nie można wykluczyć ryzyka rozwoju chłoniaków, białaczki lub innych złośliwych nowotworów u pacjentów leczonych antagonistami TNF.

Z praktyki pogwarancyjnej znane są przypadki złośliwych nowotworów (w tym śmiertelne) u dzieci i dorosłych (do 22 lat), którzy otrzymywali leczenie antagonistami TNF (wiek rozpoczęcia terapii ≤ 18 lat), w tym adalimumabem. Chłoniaki stanowiły około połowę tych przypadków. Pozostałe stanowiły różne złośliwe nowotwory, w tym rzadkie nowotwory złośliwe, które zazwyczaj są związane z immunosupresją. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju złośliwych nowotworów u dzieci leczonych antagonistami TNF.

W praktyce pogwarancyjnej pojawiły się pojedyncze doniesienia o rozwoju hepatolienalnego chłoniaka T u pacjentów stosujących adalimumab. Jest to rzadki typ chłoniaka charakteryzujący się bardzo agresywnym przebiegiem i zazwyczaj kończy się śmiercią. Niektóre przypadki rozwoju hepatolienalnego chłoniaka T podczas leczenia adalimumabem obserwowano u młodych osób, które wcześniej otrzymywały terapię infliksymabem w połączeniu z azatiopryną lub 6-merkapto-puryną w celu leczenia chorób zapalnych jelit. Potencjalne ryzyko jednoczesnego stosowania azatiopryny lub 6-merkapto-puryny z adalimumabem należy dokładnie ocenić. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju hepatolienalnego chłoniaka T u pacjentów leczonych lekiem Khayrimoz (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania adalimumabu u pacjentów z wywiadem złośliwych nowotworów ani kontynuowania terapii u pacjentów, u których rozwinął się złośliwy nowotwór. Dlatego należy to wziąć pod uwagę i ostrożnie podejmować decyzje dotyczące stosowania adalimumabu tym chorym (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

U wszystkich pacjentów, szczególnie przy intensywnej immunosupresyjnej terapii w wywiadzie, lub u pacjentów z łuszczycą, którym przeprowadzono terapię PUVA (psoraleny z UVA), należy wykluczyć obecność niemelanomowego raka skóry przed i podczas okresu stosowania leku Khayrimoz. Zgłaszano również melanomę i rak Merkel komórkowy u pacjentów, którzy otrzymywali leczenie antagonistami TNF, w tym adalimumabem (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

W badaniu klinicznym, w którym oceniano zastosowanie innego antagonisty TNF (infliksymabu), u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc zgłaszano częstsze przypadki nowotworów, głównie w płucach, głowie i szyi, w porównaniu z grupą kontrolną. Wszyscy pacjenci długo palili papierosy. Dlatego należy ostrożnie stosować wszystkie inhibitory TNF pacjentom z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc i pacjentom z zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworów związanym z paleniem papierosów.

Na dzień dzisiejszy nie wiadomo, czy stosowanie adalimumabu wpływa na ryzyko rozwoju dysplazji lub raka okrężnicy. Wszystkie chore na wrzodziejące zapalenie okrężnicy, które należą do grupy zwiększonego ryzyka rozwoju dysplazji lub raka okrężnicy (w szczególności pacjenci z długotrwałym wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy lub pierwotnym zespole sklerozującym zapalenia dróg żółciowych), lub ci, którzy mieli w wywiadzie dysplazję lub raka okrężnicy, powinni podlegać regularnym badaniom w celu wykrycia dysplazji przed rozpoczęciem terapii i w trakcie całej choroby. Badanie powinno obejmować kolonoskopię i biopsję zgodnie z lokalnymi zaleceniami.

Zaburzenia hematologiczne

Podczas stosowania inhibitorów TNF pojawiły się pojedyncze doniesienia o rozwoju pancytopenii, anemii aplastycznej. Podczas stosowania adalimumabu (związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony) zgłaszano rozwój klinicznie istotnej cytopenii (trombocytopenii, leukopenii). Wszystkich pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowej konsultacji lekarza w przypadku pojawienia się objawów charakterystycznych dla chorób krwi (takich jak trwała gorączka, siniaki, krwawienia, bladość skóry i błon śluzowych) podczas stosowania adalimumabu. Należy rozważyć konieczność przerwania stosowania leku Khayrimoz u pacjentów w przypadku potwierdzenia poważnych zaburzeń ze strony krwi.

Wakcyjnacja

Podobne reakcje przeciwciał na standardową 23-walentną szczepionkę przeciwko pneumokokom i trójwartościową szczepionkę przeciwko grypie obserwowano w badaniu z udziałem 226 dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy stosowali adalimumab lub placebo. Brak danych dotyczących wtórnego przenoszenia infekcji szczepionkami żywymi u pacjentów, którzy otrzymywali adalimumab.

Dzieciom zaleca się przeprowadzenie wszystkich niezbędnych szczepień zgodnie z kalendarzem przed rozpoczęciem terapii lekiem Khayrimoz.

Pacjentom podczas stosowania adalimumabu można przeprowadzać wakcyjnację, z wyjątkiem stosowania szczepionek żywych. Stosowanie szczepionek żywych (np. szczepionki BCG) niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, nie jest zalecane przez 5 miesięcy po ostatnim wstrzyknięciu adalimumabu matce w okresie ciąży.

Przewlekła niewydolność serca (PNS)

W badaniu klinicznym z innym inhibitorem TNF obserwowano pogorszenie przebiegu niewydolności serca i zwiększenie śmiertelności związanej z nią. Zgłaszano również przypadki pogorszenia przebiegu niewydolności serca u pacjentów stosujących adalimumab. Khayrimoz należy stosować z ostrożnością pacjentom z niewydolnością serca lekkiego stopnia ciężkości (klasa I/II wg klasyfikacji NYHA (New York Heart Association)). Stosowanie leku Khayrimoz jest przeciwwskazane w niewydolności serca średniego i ciężkiego stopnia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku pojawienia się nowych objawów i pogorszenia przebiegu niewydolności serca należy przerwać leczenie lekiem Khayrimoz.

Procesy autoimmunologiczne

Leczenie adalimumabem może spowodować pojawienie się autoprzeciwciał. Wpływ długotrwałego stosowania leku Khayrimoz na rozwój chorób autoimmunologicznych jest nieznany. W przypadku pojawienia się objawów przypominających zespół toczenia i wykrycia przeciwciał przeciwko dwuniciowej DNA należy przerwać dalsze leczenie lekiem Khayrimoz (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Stosowanie jednoczesne z biologicznymi DMARD lub antagonistami TNF

Obserwowano ciężkie infekcje podczas badań klinicznych jednoczesnego stosowania anakinry i etanerceptu, bez terapeutycznych korzyści w porównaniu z monoterapią etanerceptem. Ze względu na charakter działań niepożądanych obserwowanych podczas leczenia skojarzonego etanerceptem i anakinrą, podobna toksyczność może się rozwinąć przy połączeniu anakinry i innego inhibitora TNF. Dlatego kombinacja adalimumabu i anakinry nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania adalimumabu z innymi biologicznymi DMARD (np. anakinra i abatacept) lub z innymi antagonistami TNF ze względu na możliwe zwiększenie ryzyka infekcji i innych potencjalnych interakcji farmakologicznych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne

Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa zabiegów chirurgicznych u pacjentów otrzymujących adalimumab. Należy wziąć pod uwagę długi okres półwydalenia adalimumabu, jeśli planuje się zabieg chirurgiczny. Pacjenta, który wymaga zabiegu chirurgicznego i jest leczony lekiem Khayrimoz, należy dokładnie przebadać pod kątem obecności infekcji. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania. Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u pacjentów, którzy poddawali się artroplastyce podczas terapii adalimumabem.

Nieprzepuszczalność jelita cienkiego

Brak odpowiedzi na leczenie choroby Crohna może wskazywać na obecność ustalonej włóknistej zwężki, która wymaga leczenia chirurgicznego. Dostępne dane pozwalają sądzić, że leczenie adalimumabem nie powoduje pojawienia się ani postępu zwężeń.

Pacjenci w podeszłym wieku

Częstość występowania ciężkich infekcji u pacjentów w wieku powyżej 65 lat, którzy otrzymywali adalimumab (3,7%), jest wyższa niż u młodszych pacjentów (1,5%). Niektóre przypadki były śmiertelne. Ze względu na wyższą częstość występowania infekcji u pacjentów w podeszłym wieku, adalimumab należy stosować pacjentom tej grupy wiekowej z ostrożnością.

Dzieci

Patrz podsekcja „Wakcyjnacja” powyżej.

Substancje pomocnicze o znanych działaniach

Lek Khayrimoz zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) na 0,4 ml sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym

Aby zapobiec ciąży, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować niezawodne metody antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej pięć miesięcy po podaniu ostatniej dawki leku Khayrimoz.

Ciąża

W wyniku analizy prospektywnej danych dotyczących stosowania adalimumabu w ciąży (około 2100 przypadków ciąży, które zakończyły się urodzeniem żywych dzieci z znanymi skutkami, w tym ponad 1500 przypadków stosowania leku w pierwszym trymestrze) nie stwierdzono zwiększenia częstości występowania wad rozwojowych u noworodków.

Do prospektywnego rejestracji kohortowej włączono 257 kobiet z PR lub CH, które otrzymywały adalimumab co najmniej w pierwszym trymestrze, oraz 120 kobiet z PR lub CH, które nie otrzymywały adalimumabu. Głównym punktem końcowym była częstość występowania istotnych wad wrodzonych u noworodków. Częstość przypadków ciąży, które zakończyły się urodzeniem co najmniej jednego żywego dziecka z istotną wadą wrodzoną, wynosiła 6 z 69 (8,7%) w grupie kobiet z PR, które otrzymywały adalimumab, oraz 5 z 74 (6,8%) w grupie kobiet z PR, które nie stosowały leku (nieskorygowane stosunki szans [SS] 1,31, 95% przedział ufności [PU] 0,38–4,52). W grupie kobiet z CH, które otrzymywały adalimumab, częstość takich przypadków wynosiła 16 z 152 (10,5%), a w grupie kobiet z CH, które nie stosowały leku, odpowiednio 3 z 32 (9,4%) (nieskorygowane SS 1,14, 95% PU 0,31–4,16). W połączonej grupie kobiet z PR i CH skorygowane SS (z uwzględnieniem różnic na poziomie wyjściowym) wynosiło 1,10 (95% PU 0,45–2,73). Nie stwierdzono wyraźnych różnic między kobietami, które stosowały i nie stosowały adalimumabu, pod względem wtórnych punktów końcowych, takich jak poronienia samoistne, nieistotne wady wrodzone, porody przedwczesne, masa ciała i wzrost noworodków oraz infekcje ciężkie lub oportunistyczne, a także nie zarejestrowano przypadków martwego urodzenia ani rozwoju złośliwych nowotworów. Na interpretację danych mogły wpływać ograniczenia metodologiczne badania, w tym mała liczba próby i nielosowy projekt badania.

W badaniu doświadczalnym toksyczności na małpach nie stwierdzono objawów toksycznego działania na organizm matki, a także działania embryotoksycznego i teratogennego. Brak danych przedklinicznych dotyczących toksyczności po urodzeniu adalimumabu.

Ponieważ adalimumab hamuje TNF-α, jego stosowanie w ciąży może zakłócać normalne reakcje immunologiczne u noworodka. Kobiety w ciąży powinny stosować adalimumab tylko w przypadku wyraźnej konieczności.

Adalimumab może przenikać przez łożysko do surowicy krwi noworodków, których matki otrzymywały adalimumab w ciąży. Dlatego u takich noworodków może występować zwiększone ryzyko zakażenia. Stosowanie szczepionek żywych (np. szczepionki BCG) niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, nie jest zalecane przez 5 miesięcy po ostatnim wstrzyknięciu adalimumabu matce w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Ograniczone opublikowane dane wskazują, że adalimumab wydzielany jest w mleku matki w bardzo niskich stężeniach – od 0,1% do 1% poziomu w surowicy matki. Biorąc pod uwagę, że białka immunoglobuliny G są poddawane proteolizie w przewodzie pokarmowym i mają niską biodostępność, systematyczny wpływ adalimumabu na niemowlęta karmione piersią jest mało prawdopodobny. Dlatego lek Khayrimoz można stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych przedklinicznych dotyczących wpływu adalimumabu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Khayrimoz może mieć nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Stosowanie leku Khayrimoz może spowodować pojawienie się zawrotów głowy i zaburzeń ostrości widzenia (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Terapię lekiem Khayrimoz powinien przepisywać lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu chorób, w przypadku których wskazany jest Khayrimoz. Oftalmologom zaleca się skonsultowanie się z odpowiednim specjalistą przed przepisaniem terapii lekiem Khayrimoz. Pacjenci stosujący lek Khayrimoz powinni otrzymać kartę pacjenta.

Khayrimoz można wstrzykiwać samodzielnie tylko wtedy, gdy pacjent lub rodzice dziecka, któremu przepisano terapię adalimumabem, zostali odpowiednio przeszkoleni przez lekarza w technice wstrzykiwania zastrzyku oraz lekarz potwierdził możliwość samodzielnego podania leku. Należy dodatkowo zapoznać się z informacjami dotyczącymi samodzielnego wstrzykiwania zawartymi w niniejszej ulotce. Podczas leczenia lekiem Khayrimoz należy przeanalizować inne towarzyszące metody terapii (np. terapię kortykosteroidami i/lub lekami immunomodulującymi).

Reumatoidalne zapalenie stawów

Zalecana dawka dla dorosłych pacjentów wynosi 40 mg podskórnie co 2 tygodnie. Podczas terapii lekiem Khayrimoz należy kontynuować stosowanie metotreksatu, można również kontynuować terapię glikokortykosteroidami, salicylanami, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz lekami przeciwbólowymi. W przypadku stosowania innych leków modyfikujących przebieg choroby reumatycznej (DMARDs) – patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”.

U niektórych pacjentów z RZS, którzy nie stosują metotreksatu, uzasadnione może być zwiększenie częstotliwości podawania leku do 40 mg podskórnie raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

W razie potrzeby można przerwać terapię (np. przed zabiegiem chirurgicznym lub w przypadku ciężkiego zakażenia). Istnieją dane, że po wznowieniu terapii po 70 dniach lub dłużej, odpowiedź kliniczna i profil bezpieczeństwa są podobne do tych obserwowanych przed przerwą.

Zapalenie stawów kręgosłupa osiowego (zespołu Bechterewa i zapalenia stawów kręgosłupa osiowego bez potwierdzenia rentgenologicznego AS) oraz zapalenie stawów w przebiegu łuszczycy

Zalecana dawka dla dorosłych pacjentów wynosi 40 mg podskórnie co 2 tygodnie.

Odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Łuszczycowe zapalenie skóry

Zalecana początkowa dawka dla dorosłych wynosi 80 mg, a następnie po 1 tygodniu 40 mg podskórnie. Terapia utrzymująca – 40 mg podskórnie co 2 tygodnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii po 16 tygodniach u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

U pacjentów, u których nie obserwuje się odpowiedniej odpowiedzi na Khayrimoz w dawce 40 mg co 2 tygodnie w ciągu 16 tygodni terapii, może być skuteczne zwiększenie dawki do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie. Należy dokładnie przeanalizować stosunek korzyści do ryzyka kontynuacji terapii w dawce 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie u pacjentów, u których nie odnotowano odpowiedniej odpowiedzi na leczenie po zwiększeniu dawki (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli po przejściu na dawkę 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie osiągnięto odpowiednią odpowiedź, dawkę można następnie zmniejszyć do 40 mg co 2 tygodnie.

Przewlekłe ropne zapalenie gruczołów potowych (HS)

Zalecany schemat dawkowania dla dorosłych pacjentów z przewlekłym ropnym zapaleniem gruczołów potowych to początkowo 160 mg w tygodniu 0 (dzień 1), dawkę można podać w postaci 4 zastrzyków w jeden dzień lub po 2 zastrzyki w ciągu dwóch kolejnych dni, następnie – 80 mg po 2 tygodniach (dzień 15), dawkę należy podać w postaci 2 zastrzyków w jeden dzień. Po upływie dwóch tygodni (dzień 29) zalecana dawka wynosi 40 mg raz w tygodniu. Podczas terapii lekiem Khayrimoz można kontynuować stosowanie antybiotyków, jeśli jest to konieczne. Zaleca się również kontynuowanie codziennego miejscowego przemywania antyseptykami obszarów objętych chorobą.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii po ponad 12 tygodniach u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

W przypadku przerwania terapii możliwe jest powrót do stosowania adalimumabu w dawce 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Podczas długotrwałej terapii należy okresowo oceniać stosunek korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Choroba Crohna

W celu indukcji remisji zalecana początkowa dawka dla dorosłych pacjentów wynosi 80 mg w tygodniu 0 (dzień 1), a następnie zmniejszenie dawki do 40 mg w tygodniu 2 (dzień 15) podskórnie. Jeśli konieczna jest szybsza odpowiedź kliniczna, można początkowo podać 160 mg w tygodniu 0 (dzień 1), dawkę można podać w postaci 4 zastrzyków w jeden dzień lub jako dwa zastrzyki po 40 mg w ciągu dwóch kolejnych dni, a następnie w tygodniu 2 (dzień 15) podać dawkę 80 mg podskórnie. Należy wziąć pod uwagę, że w takim przypadku ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest zwiększone.

Po terapii indukcyjnej rozpocząć leczenie utrzymujące w dawce 40 mg podskórnie co 2 tygodnie. Alternatywnie, jeśli pacjent przerwał terapię i ponownie wystąpiły objawy choroby, terapię lekiem Khayrimoz można wznowić. Istnieją ograniczone dane dotyczące ponownego stosowania leku Khayrimoz po przerwie dłuższej niż 8 tygodni od ostatniego podania dawki. Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można stopniowo zmniejszać zgodnie z praktyką kliniczną.

W przypadku osłabienia odpowiedzi klinicznej niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia częstotliwości podawania leku do 40 mg podskórnie raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Niektórym pacjentom, u których nie osiągnięto odpowiedzi klinicznej w 4. tygodniu leczenia, należy kontynuować terapię utrzymującą do 12. tygodnia. Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Zalecana początkowa dawka dla indukcji remisji u dorosłych pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu wynosi 160 mg w tygodniu 0 (dzień 1), dawkę można podać w postaci 4 zastrzyków w jeden dzień lub po 2 zastrzyki dziennie w ciągu dwóch kolejnych dni, oraz 80 mg po 2 tygodniach (dzień 15). Po terapii indukcyjnej zalecana dawka wynosi 40 mg co 2 tygodnie w postaci podskórnej iniekcji.

Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można stopniowo zmniejszać zgodnie z praktyką kliniczną.

W przypadku osłabienia odpowiedzi klinicznej niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia częstotliwości podawania leku do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Odpowiedź kliniczna powinna być osiągnięta w ciągu 2–8 tygodni leczenia. Terapię lekiem Khayrimoz można kontynuować wyłącznie u pacjentów, którzy osiągnęli odpowiedź kliniczną w ciągu pierwszych 8 tygodni leczenia.

Uweit

Zalecana początkowa dawka leku Khayrimoz u dorosłych pacjentów z uweitem wynosi 80 mg, a począwszy od pierwszego tygodnia po dawce wstępnej należy przejść do terapii utrzymującej – 40 mg podskórnie co 2 tygodnie.

Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania wyłącznie adalimumabu jako terapii wstępnej. Terapię lekiem Khayrimoz można rozpocząć w połączeniu z kortykosteroidami i/lub innymi niobiologicznymi lekami immunomodulującymi. Dwa tygodnie po rozpoczęciu terapii skojarzonej można stopniowo przejść na monoterapię lekiem Khayrimoz zgodnie z doświadczeniem klinicznym.

Zaleca się coroczne ocenianie stosunku korzyści do ryzyka długotrwałej terapii.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie ma potrzeby zmiany dawki leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek

Stosowanie adalimumabu u tych pacjentów nie było badane, dlatego nie ma zaleceń dotyczących dawkowania.

Dzieci

Postać młodzieńcza zapalenia stawów (JZS)

Postać poliarticularna młodzieńczego zapalenia stawów

Zalecana dawka leku Khayrimoz u dzieci w wieku od 2 lat z postacią poliarticularną JZS zależy od masy ciała (tabela 1). Khayrimoz stosuje się podskórnie co 2 tygodnie.

Tabela 1. Dawkowanie leku Khayrimoz u pacjentów z postacią poliarticularną JZS

Odpowiedź kliniczna zgodnie z istniejącymi danymi jest zazwyczaj osiągana w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy ponownie ocenić konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w ciągu określonego okresu nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Khayrimoz nie stosuje się w tym wskazaniu u dzieci poniżej 2. roku życia.

Artytis związany z entezją

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla dzieci powyżej 6. roku życia zależy od masy ciała (tabela 2). Khayrimoz stosuje się podskórnie raz na 2 tygodnie.

Tabela 2. Dawkowanie leku Khayrimoz u pacjentów z artrytisem związanym z entezją

Stosowanie leku Khayrimoz dzieciom poniżej 6. roku życia z artrytysmem związanej z entezją nie było badane.

Łupież plamicy u dzieci

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla pacjentów w wieku od 4 do 17 lat z łupieżem plamicy zależy od masy ciała (tabela 3). Khayrimoz stosuje się podskórnie.

Tabela 3. Dawkowanie leku Khayrimoz dla dzieci z łupieżem plamicy

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu 16 tygodni nie zaobserwowano odpowiedzi klinicznej.

W przypadku ponownego leczenia lekiem Khayrimoz należy przestrzegać powyższego schematu terapii.

Bezpieczeństwo stosowania adalimumabu u dzieci z łuszczycą plamową oceniano średnio przez 13 miesięcy.

Stosowanie adalimumabu u dzieci poniżej 4. roku życia z łuszczycą plamową nie było badane.

Przewlekłe zapalenie gruczołów potowych u dzieci w wieku od 12. roku życia i masie ciała nie mniejszej niż 30 kg
Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania adalimumabu u dzieci od 12. roku życia z przewlekłym zapaleniem gruczołów potowych. Dawkowanie adalimumabu u tych pacjentów ustalono metodą modelowania farmakokinetycznego i symulacji (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zalecana dawka adalimumabu to 80 mg podana podskórnie w tygodniu 0, następnie 40 mg raz na 2 tygodnie, począwszy od tygodnia 1.

U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na leczenie adalimumabem w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie może być wskazane zwiększenie częstotliwości dawki 40 mg do razu w tygodniu. Podczas terapii lekiem Khayrimoz można kontynuować stosowanie antybiotyków, jeśli jest to konieczne. Zaleca się również kontynuowanie codziennego miejscowego przemywania obszarów zmienionych chorobowo preparatami antyseptycznymi.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii po przekroczeniu 12 tygodni u pacjentów, u których w tym okresie nie zaobserwowano odpowiedzi klinicznej.

W przypadku przerwania terapii możliwe jest ponowne rozpoczęcie stosowania Khayrimoz, jeśli jest to konieczne.

Podczas długotrwałej terapii należy okresowo oceniać stosunek korzyści do ryzyka (patrz dane u dorosłych w sekcji „Farmakodynamika”).

Adalimumab nie jest stosowany u dzieci poniżej 12. roku życia wskazanym w tym przypadku.

Choroba Leśniowskiego-Crohna u dzieci

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla pacjentów w wieku od 6 do 17 lat z chorobą Leśniowskiego-Crohna zależy od masy ciała (tabela 4).

Khayrimoz stosuje się podskórnie.

Tabela 4. Dawkowanie leku Khayrimoz u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna

Dla pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią może być wskazane zwiększenie częstotliwości stosowania leku Khayrimoz:

pacjentom o masie ciała < 40 kg: 20 mg raz w tygodniu;

pacjentom o masie ciała ≥ 40 kg: 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg raz na 2 tygodnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu 12 tygodni nie stwierdza się odpowiedzi klinicznej.

Leku Khayrimoz nie stosuje się w tym wskazaniu u dzieci poniżej 6. roku życia.

Choroba Leśniowskiego-Crohna (CL) u dzieci

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla pacjentów w wieku od 6 do 17 lat z chorobą Leśniowskiego-Crohna zależy od masy ciała (tab. 5). Khayrimoz podaje się w formie podskórnej iniekcji.

Tabela 5. Dawkowanie leku Khayrimoz u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna (CL)

* Pacjenci, którzy w trakcie leczenia lekiem Khayrimoz osiągają 18 lat, powinni kontynuować leczenie terapią поддерживающую.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu 8 tygodni nie zaobserwowano odpowiedzi klinicznej.

Stosowanie leku Khayrimoz dzieciom poniżej 6. roku życia z wrzodziejącym kolitem nie było badane.

Lek Khayrimoz jest dostępny w innych dawkach w zależności od indywidualnych potrzeb terapeutycznych.

Uveit u dzieci

Zalecana dawka leku Khayrimoz dla dzieci od 2. roku życia z przewlekłym niezakaźnym zapaleniem uvea, zależna jest od masy ciała (tabela 6). Khayrimoz stosuje się podskórnie.

Brak danych dotyczących stosowania adalimumabu bez towarzyszącej terapii metotreksatem u dzieci z zapaleniem uvea.

Tabela 6. Dawkowanie leku Khayrimoz dzieciom z zapaleniem uvea

Początkowa dawka ładująca adalimumabu wynosi 40 mg u pacjentów o masie ciała do 30 kg i 80 mg u pacjentów o masie ciała 30 kg i więcej; można ją podać tydzień przed rozpoczęciem terapii utrzymawczej. Brak danych klinicznych dotyczących podania początkowej dawki ładującej adalimumabu dzieciom poniżej 6. roku życia (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Stosowanie Khayrimoz dzieciom poniżej 2. roku życia w przypadku tego wskazania nie jest uzasadnione. Zaleca się coroczne ocenianie korzyści i ryzyka długotrwałego leczenia (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zapalenie stawów w przebiegu łuszczycy i zapalenie stawów osiowe, w tym zapalenie stawów kręgosłupa z osiowym zapaleniem stawów kręgosłupa

Stosowanie adalimumabu dzieciom w przypadku wskazań takich jak zapalenie stawów kręgosłupa z osiowym zapaleniem stawów kręgosłupa i zapalenie stawów w przebiegu łuszczycy nie jest odpowiednie.

Sposób stosowania

Khayrimoz stosuje się podskórnie.

Podanie

Aby uniknąć możliwego zakażenia i zapewnić prawidłowe użycie leku, należy ściśle przestrzegać tych instrukcji.

Przed podaniem leku Khayrimoz należy koniecznie przeczytać te instrukcje dotyczące stosowania leku, upewnić się, że wszystko jest jasne, i postępować zgodnie z nimi. Zanim zaczniesz stosować lek Khayrimoz, Twój lekarz pokaże Ci, jak przygotować się i wykonać zastrzyk za pomocą jednorazowej strzykawki wstępnie napełnionej lekiem. Wszelkie pytania należy kierować do lekarza.

Jednorazowa wstępnie napełniona strzykawka z lekiem Khayrimoz z ochronnym urządzeniem igły i dodatkowym uchwytem dla palców

Obowiązkowo należy przestrzegać następujących instrukcji:

• Nie używaj wypełnionego strzykawki, jeśli uszkodzona jest folia opakowania, ponieważ może to być niebezpieczne.
• Nie otwieraj zewnętrznego opakowania, dopóki nie będziesz gotowy(-wa) na użycie strzykawki.
• Nigdy nie pozostawiaj wypełnionej strzykawki bez nadzoru w miejscu, do którego mogą mieć dostęp inne osoby.
• Jeśli upuścisz strzykawkę, nie używaj jej, jeśli jest uszkodzona lub jeśli usunięto nakrywkę.
• Nie usuwaj nakrywki, dopóki nie będziesz gotowy(-wa) na zastrzyk.
• Nie dotykaj skrzydełek zabezpieczenia przed igłą przed użyciem. W przeciwnym razie zabezpieczenie może zostać aktywowane przedwcześnie.
• Nie usuwaj oparcia dla palca przed zastrzykiem.
• Wstrzykuj Khayrimoz 15–30 minut po wyjęciu ze lodówki, aby zwiększyć komfort wstrzykiwania.
• Natychmiast wyrzuć strzykawkę po użyciu. Nie używaj strzykawki ponownie. Zobacz punkt 4. „Utylizacja użytych strzykawek” na końcu niniejszej instrukcji stosowania.

Warunki przechowywania wypełnionej strzykawki z jednodawkową dawką leku Khayrimoz

• Przechowuj w lodówce w temperaturze 2–8 °C w zewnętrznym opakowaniu.
• W razie potrzeby (np. podczas podróży) wypełnioną strzykawkę można przechowywać w temperaturze pokojowej (do 25 °C) przez maksymalnie 42 dni, zawsze chroniąc przed światłem. Po wyjęciu strzykawki z lodówki i ogrzaniu do temperatury pokojowej należy ją użyć w ciągu 42 dni lub wyrzucić, nawet jeśli ponownie umieszczono ją w lodówce. Zapisz datę pierwszego wyjęcia strzykawki z lodówki oraz datę, po której należy ją wyrzucić.
• Przechowuj wypełnione strzykawki w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
• Nie przechowuj wypełnionych strzykawek w warunkach krytycznie wysokiej lub krytycznie niskiej temperatury.
• Nie mroź wypełnionych strzykawek.

Przechowuj lek Khayrimoz i wszystkie leki w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Co jest potrzebne do zastrzyku?

Ułóż poniższe przedmioty na czystej, równej powierzchni.

Zawartość opakowania z wypełnioną strzykawką:

• Wypełniona strzykawka z lekiem Khayrimoz (patrz rys. A). Każda wypełniona strzykawka zawiera 40 mg / 0,4 ml adalimumabu.
• Nie zawarte w opakowaniu z wypełnioną strzykawką z lekiem Khayrimoz (patrz rys. B):
• Ściereczka alkoholowa
• Wacik lub bandaż
• Pojemnik na ostre przedmioty; zobacz punkt 4 „Utylizacja użytych strzykawek”
• Plaster

Rys. B. Przedmioty, które nie są zawarte w opakowaniu

Przygotowanie strzykawki

• Aby zwiększyć komfort wstrzyknięcia, wyjmij wypełnioną strzykawkę z lodówki i pozostaw ją nieotwartą na powierzchni roboczej przez około 15–30 minut, aby osiągnęła temperaturę pokojową.
• Wyjmij wypełnioną strzykawkę z folii.
• Spójrz przez okienko. Roztwór powinien być bezbarwny lub lekko żółtawy oraz przejrzysty lub lekko opalescencyjny. Nie używaj leku, jeśli widoczne są cząstki i/lub występuje zmiana barwy. Jeśli obawy budzi wygląd roztworu, skontaktuj się z farmaceutą.
• Nie używaj wypełnionej strzykawki, jeśli jest uszkodzona lub jeśli aktywowany został zabezpieczenie. Zwróć strzykawkę i zewnętrzną opakowanie do apteki.
• Sprawdź datę ważności na wypełnionej strzykawce. Nie używaj wypełnionej strzykawki po upływie terminu ważności.

Skontaktuj się z farmaceutą, jeśli wypełniona strzykawka nie spełnia któregoś z tych warunków.

Jeśli masz jakiekolwiek pytania, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, którzy znają szczegóły dotyczące stosowania leku Khayrimoz.

Wstępnie napełniony strzykawka może być przechowywana w temperaturze do 25 °C przez okres do 42 dni. Wstępnie napełnioną strzykawkę należy przechowywać w miejscu chronionym przed światłem i poddać utylizacji, jeśli nie zostanie użyta w ciągu 42 dni.

Dzieci

Wskazany do stosowania u dzieci zgodnie z sekcją „Wskazania”.

Przedawkowanie

W trakcie badań klinicznych adalimumabu nie zaobserwowano przypadków dawkolimitującej toksyczności. Pacjentom podawano wielokrotne dawki do 10 mg/kg, co stanowi około 15-krotność zalecanej dawki. Takie stosowanie nie wiązało się z objawami toksyczności związanymi z przedawkowaniem.

Efekty uboczne

Ogólne informacje dotyczące profilu bezpieczeństwa

Adalimumab został zbadany w kontrolowanych badaniach klinicznych oraz badaniach otwartych trwających około 60 miesięcy lub dłużej, w których wzięło udział 9506 pacjentów. Badania te obejmowały pacjentów z wczesnym i długotrwałym reumatoidalnym zapaleniem stawów, JZS (poliarticularnym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym i zapaleniem stawów związanych z entezją), a także z zapaleniem stawów krzyżowo-biodrowych (zapalenie stawów krzyżowych, nieprzekazującego rentgenograficznie zapalenia stawów osiowych), zapaleniem stawów psorytycznym, chorobą Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita, łuszczycą, ropnym zapaleniem gruczołów potowych, zapaleniem tunic u oka. Poniżej przedstawiono dane uzyskane podczas głównych badań kontrolowanych, w których adalimumab podawano 6089 pacjentom, a placebo lub lek porównawczy 3801 pacjentom w trakcie okresu kontrolowanego.

W trakcie głównych badań klinicznych leczenie zostało przerwane z powodu efektów ubocznych u 5,9% pacjentów otrzymujących adalimumab i u 5,4% pacjentów z grupy kontrolnej.

Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to infekcje (takie jak zapalenie gardła i nosa, infekcje górnych dróg oddechowych i zatok), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, swędzenie, krwawienie, ból lub obrzęk), ból głowy oraz ból mięśniowo-szkieletowy.

Zgłaszano poważne efekty uboczne podczas stosowania adalimumabu. Inhibitory TNF, takie jak Khayrimoz, wpływają na układ odpornościowy, a ich stosowanie może prowadzić do obniżenia odporności organizmu na infekcje i nowotwory złośliwe.

Podczas stosowania adalimumabu zgłaszano wystąpienie infekcji, które mogą zagrażać życiu i prowadzić do śmierci (w tym sepsę, infekcje oportunistyczne i gruźlicę), reaktywację wirusa zapalenia wątroby typu B oraz wystąpienie różnych nowotworów (w tym białaczki, chłoniaka i hepatolienialnego chłoniaka T-komórkowego).

Zgłaszano również poważne reakcje hematologiczne, neurologiczne i autoimmunologiczne. Obejmowały one pojedyncze przypadki pancytopenii, anemii aplastycznej, przypadki centralnych i obwodowych zaburzeń demielinizacyjnych, wystąpienie toczenia układowego, stanów przypominających toczenie układowe oraz zespół Stevensa-Johnsona.

Dzieci

Zazwyczaj efekty uboczne występujące u dzieci były podobne pod względem częstości i charakteru do efektów ubocznych obserwowanych u dorosłych pacjentów.

W Tabeli 7 przedstawiono efekty uboczne o możliwym związku przyczynowo-skutkowym, które obserwowano w trakcie badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym. Efekty uboczne wymieniono według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania (≥ 1/10 – bardzo często, od ≥1/100 do <1/10 – często; od ≥ 1/1000 do <1/100 – rzadko, od ≥1/10000 do <1/1000 – pojedyncze przypadki; częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych)). W ramach każdej grupy według częstości występowania efekty uboczne wymieniono w kolejności malejącej ich powagi.

Najwyższą częstość występowania efektów ubocznych zarejestrowaną wśród różnych wskazań uwzględniono w poniższej tabeli. Gwiazdka (*) w kolumnie „Narządy i układy organizmu” wskazuje na dodatkowe informacje zawarte w sekcjach „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty uboczne”.

Tabela 7

* Zob. również sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Efekty niepożądane”.

** W tym okresy otwarte badań.

1 W tym przypadki zgłoszone spontanicznie.

2 Średnia zmiana masy ciała od wartości wyjściowej wahała się od 0,3 kg do 1,0 kg przy stosowaniu adalimumabu w wskazaniach dla dorosłych w porównaniu do (minus) -0,4 kg do 0,4 kg przy stosowaniu placebo w okresie leczenia trwającym 4–6 miesięcy. Zwiększenie masy ciała o 5–6 kg obserwowano również w długoterminowym badaniu rozszerzonym ze średnią ekspozycją około 1–2 lata bez grupy kontrolnej, szczególnie u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Mechanizm tego efektu nie jest znany, ale może być związany z działaniem przeciwzapalnym adalimumabu.

Zespół potnicy ropnej

Profil bezpieczeństwa u pacjentów z zespołem potnicy ropnej leczonych adalimumabem raz w tygodniu odpowiada znanemu profilowi bezpieczeństwa adalimumabu.

Uveit

Profil bezpieczeństwa u pacjentów z uveitą leczonych adalimumabem co 2 tygodnie odpowiada znanemu profilowi bezpieczeństwa adalimumabu.

Opis wybranych efektów niepożądanych

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

W kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych i dzieci otrzymujących adalimumab reakcje w miejscu wstrzyknięcia (rumień i/lub świąd, krwawienie, ból lub obrzęk) wystąpiły u 12,9% pacjentów, w porównaniu do 7,2% pacjentów w grupie kontrolnej. Większość reakcji była łagodna i zazwyczaj nie wymagała odstawienia leku.

Infekcje

W kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych i dzieci częstość występowania infekcji wynosiła 1,51/rok-pacjenta w grupie leczonej adalimumabem i 1,46/rok-pacjenta w grupie kontrolnej. Częstość występowania infekcji ciężkich wynosiła 0,04/rok-pacjenta w grupie leczonej adalimumabem i 0,03/rok-pacjenta w grupie kontrolnej. Najczęściej występujące infekcje to zapalenie gardła i nosa, infekcje górnych dróg oddechowych i zapalenie zatok. Większość pacjentów kontynuowała stosowanie adalimumabu po wyzdrowieniu.

W kontrolowanych i otwartych badaniach u dorosłych i dzieci zgłaszano rozwój ciężkich infekcji (w tym pojedyncze przypadki zakończone śmiercią): gruźlicy (w tym gruźlicy rozsianej i pozapłucnej) oraz inwazyjnych infekcji oportunistycznych (takich jak rozsiane grzybice histoplazmowe, pneumocystowa zapalenie płuc, aspergiloza, listerioza). Większość przypadków gruźlicy odnotowano w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy od rozpoczęcia terapii i może to odzwierciedlać nawrót ukrytej choroby.

Nowotwory i zaburzenia limfoproliferacyjne

W trakcie badań klinicznych adalimumabu u dzieci z JZWr (poliarticularnym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów związanych z entezopatią) nie zaobserwowano nowotworów złośliwych (n = 249, 655,6 roku-pacjenta).

Dodatkowo nie zaobserwowano nowotworów złośliwych w badaniach klinicznych u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna (n = 192; 498,1 roku-pacjenta), łuszczycą plakową (n = 77; 80,0 roku-pacjenta), uveitą (n = 60; 58,4 roku-pacjenta).

W trakcie kontrolowanych okresów głównych badań stosowania adalimumabu u dorosłych przez co najmniej 12 tygodni u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów o umiarkowanym do wysokiego stopnia aktywności, pacjentów z zapaleniem stawów opornym na leczenie przeciwpłytkowe, zapaleniem stawów osiowym (zespołem Bechtera i zapaleniem stawów osiowym nieujawniającym się w rentgenologii), chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, zespołem potnicy ropnej, uveitą i łuszczycą częstość występowania nowotworów (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry) wynosiła (95% przedział ufności) 6,8 (4,4; 10,5) na 1000 roku-pacjenta u 5291 pacjentów przyjmujących adalimumab, w porównaniu do 6,3 (3,4; 11,8) na 1000 roku-pacjenta u 3444 pacjentów w grupie kontrolnej (średnia długość leczenia wynosiła 4,0 miesiąca w grupie adalimumabu i 3,8 miesiąca w grupie kontrolnej). Częstość występowania niemelanomowego raka skóry (95% przedział ufności) wynosiła 8,8 (6,0; 13,0) na 1000 roku-pacjenta u pacjentów przyjmujących adalimumab i 3,2 (1,3; 7,6) na 1000 roku-pacjenta u pacjentów w grupie kontrolnej. Wśród wymienionych przypadków częstość występowania raka skóry, rakowi płaskokomórkowemu (95% przedział ufności) wynosiła 2,7 (1,4; 5,4) na 1000 roku-pacjenta u pacjentów przyjmujących adalimumab i 0,6 (0,1; 4,5) na 1000 roku-pacjenta u pacjentów w grupie kontrolnej. Częstość występowania chłoniaków (95% przedział ufności) wynosiła 0,7 (0,2; 2,7) na 1000 roku-pacjenta u pacjentów przyjmujących adalimumab i 0,6 (0,1; 4,5) na 1000 roku-pacjenta u pacjentów w grupie kontrolnej.

Tempa występowania nowotworów (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry) obserwowane w kontrolowanych badaniach oraz badaniach otwartych, trwających i zakończonych, wynosiły około 8,5/1000 roku-pacjenta. Tempo występowania niemelanomowego raka skóry wynosiło około 9,6/1000 roku-pacjenta, a tempo występowania chłoniaków – około 1,3/1000 roku-pacjenta. Badania te trwały około 3,3 roku i obejmowały 6427 pacjentów, którzy przyjmowali adalimumab przez co najmniej 1 rok lub u których nowotwory wystąpiły w ciągu roku od rozpoczęcia terapii, co stanowiło ponad 26439 roku-pacjenta terapii.

W okresie postmarketingowym od stycznia 2003 do grudnia 2010 roku, głównie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów leczonych adalimumabem, częstość występowania nowotworów złośliwych wynosiła około 2,7 na 1000 roku-pacjenta. Zarejestrowano poziomy niemelanomowego raka skóry i chłoniaków odpowiednio około 0,2 i 0,3 na 1000 roku-pacjenta (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

W praktyce postmarketingowej pojedyncze przypadki rozwoju limfoproliferacyjnej limfomy T-hepatolienalnej zgłaszano u pacjentów stosujących adalimumab (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Autoantyciała

W trakcie badań klinicznych reumatoidalnego zapalenia stawów faz 1–5 pacjentom wielokrotnie przeprowadzano analizę krwi pod kątem obecności autoantyciał. W tych kontrolowanych badaniach u 11,9% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 8,1% pacjentów w grupie placebo stwierdzono pozytywne miana, przy aktywnym monitorowaniu leczenia obserwowano negatywne miana antyciał antinuklearnych w 24 tygodniu. U dwóch pacjentów (spośród 3441 pacjentów z RZS, ZStP i ZStA, którzy otrzymywali adalimumab w trakcie badań klinicznych) rozwinęły się objawy nowo pojawiającego się zespołu podobnego do toczenia układowego, które ustąpiły po odstawieniu leku. U żadnego pacjenta nie rozwinęła się nerkopochłoniakotwórcza toczniówka ani uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego.

Aktywność enzymów wątrobowych

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy 3 u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów opornym na leczenie przeciwpłytkowe w okresie kontrolowanym trwającym od 4 do 104 tygodni zwiększenie ALAT (alaninotransaminazy) 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 3,7% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 1,6% pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy 3 u pacjentów w wieku 4–17 lat z poliarticularnym zapaleniem stawów i pacjentów w wieku 6–17 lat z zapaleniem stawów związanych z entezopatią zwiększenie ALAT 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 6,1% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 1,3% pacjentów w grupie kontrolnej. Większość przypadków zwiększenia ALAT obserwowano podczas terapii towarzyszącej metotreksatem. Nie obserwowano zwiększenia ALAT 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy w badaniach klinicznych fazy 3 u pacjentów z poliarticularnym zapaleniem stawów w wieku 2–4 lat.

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy 3 u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego z okresem kontrolowanym trwającym od 4 do 52 tygodni zwiększenie ALAT 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 0,9% pacjentów w obu grupach.

W badaniu klinicznym fazy 3 u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna, w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dwukrotnego, zależnego od masy ciała, schematu dawkowania z późniejszym przejściem na schemat dawkowania zależny od masy ciała z długością terapii do 52 tygodni, zwiększenie ALAT 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 2,6% (5/192) pacjentów, z których 4 otrzymywały adalimumab w połączeniu z immunosupresantami.

W kontrolowanych badaniach klinicznych fazy 3 u pacjentów z łuszczycą plakową z okresem kontrolowanym trwającym od 12 do 24 tygodni zwiększenie ALAT 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 1,8% pacjentów w obu grupach.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (dawka początkowa 160 mg (tydzień 0) i 80 mg (tydzień 2), a następnie 40 mg raz w tygodniu począwszy od tygodnia 4) u pacjentów z zespołem potnicy ropnej z okresem kontrolowanym trwającym od 12 do 16 tygodni zwiększenie ALAT 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 0,3% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 0,6% pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (dawka początkowa 80 mg (tydzień 0), a następnie od tygodnia 1, 40 mg co 2 tygodnie) u pacjentów z uveitą z okresem kontrolowanym do 80 tygodni (średnie wartości 166,5 dnia i 105 dni w grupie leczonej adalimumabem i grupie kontrolnej odpowiednio) zwiększenie ALAT 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 2,4% pacjentów przyjmujących adalimumab i u 2,4% pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanym badaniu fazy 3 stosowania adalimumabu u dzieci z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (N = 93), w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dawki utrzymującej 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) podawanej raz na 2 tygodnie (N = 31) i dawki utrzymującej 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) podawanej raz w tygodniu (N = 32) po podaniu dawki indukcyjnej zależnej od masy ciała 2,4 mg/kg (maksymalnie 160 mg) w tygodniu 0 i tygodniu 1 oraz dawki 1,2 mg/kg (maksymalnie 80 mg) w tygodniu 2 (N = 63) lub po podaniu dawki indukcyjnej 2,4 mg/kg (maksymalnie 160 mg) w tygodniu 0, placebo w tygodniu 1 i dawki 1,2 mg/kg (maksymalnie 80 mg) w tygodniu 2 (N = 30), przypadki zwiększenia aktywności ALAT 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 1,1% (1/93) pacjentów.

Przy stosowaniu we wszystkich wskazaniach w badaniach klinicznych pacjenci mieli bezobjawowe zwiększenie poziomu ALAT i w większości przypadków zwiększenie to było przejściowe przy długotrwałym leczeniu. Jednakże bardzo rzadko w okresie postmarketingowym zgłaszano niewydolność wątroby i mniej poważne reakcje wątrobowe, które mogą prowadzić do niewydolności wątroby, takie jak zapalenie wątroby, w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby, u pacjentów otrzymujących adalimumab.

Terapia towarzysząca azatiopryną/6-merkaptopuryną

W badaniach u dorosłych pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna otrzymujących adalimumab w połączeniu z azatiopryną/6-merkaptopuryną obserwowano zwiększoną częstość występowania nowotworów i ciężkich infekcji w porównaniu z pacjentami otrzymującymi monoterapię adalimumabem.

Zgłaszanie efektów niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 2 lata.

Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze 2–8 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie zamarzać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Dozwolone jest przechowywanie wstępnie napełnionego strzykawki w temperaturze nie wyższej niż 25 °C przez nie więcej niż 42 dni. Wstępnie napełnioną strzykawkę należy przechowywać w miejscu chronionym przed światłem i zutylizować, jeśli nie została użyta w ciągu 42 dni.

Niezgodność

Ze względu na brak przeprowadzonych badań zgodności tego leku nie należy go mieszać z innymi lekami.

Opakowanie

40 mg / 0,4 ml roztworu w strzykawce wstępnie napełnionej; po 2 strzykawki wstępnie napełnione w blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent

Novartis Pharmaceuticals Manufacturing GmbH

lub

Sandoz GmbH – Oddział Produkcyjny Środków Leczniczych Aseptycznych Schaftenu (ŚLZS)

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności

Biochemiestrasse 10, Unterlangkampfen, Langkampfen, 6336, Austria

lub

Biochemiestrasse 10, 6336 Langkampfen, Austria