Ketodeksa

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku KETODEXA

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ml preparatu zawiera 25 mg deksketoprofenu;

substancje pomocnicze: etanol 96 %, chlorek sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwrzutowe. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamolu – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na ograniczeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklina PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto, hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na podstawowe działanie leku.

Skutki farmakodynamiczne

Wykazano działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych i u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne przeprowadzone w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen trometamolu wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły u pacjentów z bólem o umiarkowanej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból pleców) i w kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań skutek przeciwbólowy leku rozpoczynał się szybko i osiągał maksimum w ciągu pierwszych 45 minut.

Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie leku pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. U pacjentów, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samoobsługowego przeciwbólowego, a jednocześnie podawano deksketoprofen trometamolu, potrzeba morfiny była znacznie mniejsza (o 30–45%) niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia deksketoprofenu trometamolu człowiek osiąga maksymalne stężenie po około 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły dawek 25–50 mg pole pod krzywą AUC (stężenie–czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak inne leki o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99%), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylęgania – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym, z późniejszym wydalaniem przez nerki. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie optyczny izomer S-(+), co wskazuje na brak transformacji leku w optyczny izomer R-(–) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień działania leku u zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), uczestniczących w badaniu, był znacznie wyższy (do 55%) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwylęgania wydłużał się (do 48%), a całkowity klirens zmniejszał się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznego bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku, która nie wywołuje działań niepożądanych, jako 2-krotnie wyższą niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek leku małpom głównym działaniem niepożądanych było obecność krwi w stolcu, spadek przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embriona lub płodu u zwierząt, bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu średniej i silnej intensywności w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. po zabiegach operacyjnych, kolikach nerkowych i bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, którykolwiek inny niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) lub substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie substancji o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe ściszenie, ostry katar, polipy nosa, wyprysk czy obrzęk naczynioruchowy;
• jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami wystąpiły reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NSAID;
• czynna faza wrzodu żołądka lub dwunastnicy / krwawienie przewodu pokarmowego, lub obecność w wywiadzie krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w czynnej fazie lub podatność na krwawienie;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzne wrzodziejące zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek średniego lub ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• nasilone odwodnienie (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Z uwagi na zawartość etanolu w leku, środek ten jest przeciwwskazany do podania neuroaksjalnego (intratekalnego lub do przestrzeni podpajęczynówkowej).

Współdziałanie z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Zaleca się nie stosować jednocześnie następujących środków z NSAID:

• inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia przewodu pokarmowego z powodu wzajemnego nasilenia działania;
• leki przeciwpakrzepowe: NSAID nasilają działanie leków przeciwpakrzepowych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza i z dokładną kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza i z dokładną kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych;
• środki glikokortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawienia przewodu pokarmowego;
• lit (doniesienia dotyczące kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w przebiegu stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących środków z NSAID wymaga ostrożności:

• środki moczopędne, inhibitory enzymu przekształcającego angiotensynę (ACE), aminoglikozydy i antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie środków hamujących cyklooksygenazę jednocześnie z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II lub aminoglikozydami może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z jakimkolwiek środkiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w przebiegu stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania konieczne jest tygodniowe badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza;
• pentoksyfilina: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zydowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni od rozpoczęcia stosowania NSAID należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki sulfonilomocznikowe: NSAID mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych środków z powodu wypierania leków sulfonilomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe oddziaływania przy stosowaniu następujących środków:

• beta-blokery: NSAID mogą osłabić ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na nerkowe prostaglandyny. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek;
• środki trombolytyczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• środki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania kanalikowego wydzielania nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasierdziowe: NSAID mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NSAID w tym samym dniu co prostaglandyna nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do medycznego przerywania ciąży;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofir: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku łącznie z deferasirokeksem konieczny jest staranny nadzór nad pacjentem;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z chorobami alergicznymi w wywiadzie. Unikać stosowania leku w połączeniu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można zmniejszyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ w różnych etapach leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzegawczych lub wcześniejszych poważnych chorób układu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

Pacjenci starsi: u pacjentów starszych częściej występują działania niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie takie jak krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z chorobą przełyku, żołądka i/lub wrzodową w wywiadzie powinni mieć pewność, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z objawami chorób układu pokarmowego i z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, należy monitorować stan układu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie starszym, którzy mieli wcześniej działania niepożądane ze strony układu pokarmowego, należy zalecić powiadomienie lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie: doustne leki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lek należy przepisywać z ostrożnością, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi, a także u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. W czasie leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Tak jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia międzykomórkowego nerek, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lek należy przepisywać z ostrożnością. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników terapię należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia należy zapewnić kontrolę i pomoc konsultacyjną. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (w trakcie stosowania leku wzrasta ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że w trakcie stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko wystąpienia zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby niedokrwotnej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Zgłaszano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów leczonych deksketoprofenem. Zespół Kounisa definiuje się jako objawy sercowo-naczyniowe spowodowane reakcją alergiczną lub reakcją nadwrażliwości związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, co potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i heparyny o niskiej masie cząsteczkowej w dawkach profilaktycznych w okresie popołożowym było badane w badaniach klinicznych, a wpływ na wskaźniki krzepnięcia nie został wykryty. Jednak pacjentom, którzy stosują deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę (np. warfarynę, inne pochodne kumaryny lub heparyny), należy zapewnić ścisłą kontrolę lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów starszych.

Reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) w trakcie stosowania NLPZ, w tym odłuszczeniowego zapalenia skóry, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczego epidermolu. Największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku wystąpienia wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Lek może maskować objawy infekcji, co może utrudnić diagnozę i wczesne leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Gdy lek jest stosowany w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przemijającej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie niezbędne leczenie w takich przypadkach należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich w trakcie ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospa wietrzna nie zaleca się stosowania leku.

Lek należy ostrożnie podawać pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywację procesów infekcyjnych lokalizujących się w tkankach miękkich. Dlatego jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają objawy infekcji bakteryjnej, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację z lekarzem.

Ten lek zawiera 12,35 obj. % etanolu (alkoholu), czyli 200 mg/dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina w dawce. Jest szkodliwy dla pacjentów z alkoholizmem. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci oraz pacjentów z chorobami wątroby i chorych na epilepsję.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg)/dawkę sodu, czyli praktycznie jest pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Bezwzględne ryzyko wystąpienia wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długością terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i po implantacji oraz wzrost śmiertelności embrionalno-płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Stosowanie deksketoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to występować krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po przyjęciu leku przez ciężarne w II trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po odstawieniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku absolutnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Monitorowanie okołoporodowe pod kątem oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksketoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

Ryzyko dla płodu:

• zespół toksyczny kardiopłucny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej).

Ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużeniem porodu.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Płodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Kobietom, które mają problemy z zajściem w ciążę lub są objęte badaniami z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

W trakcie stosowania leku możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń wzroku lub senności. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dorośli. Zalecana dawka to 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek jest przeznaczony do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż przez 2 dni). Należy rozważyć przejście na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek może być stosowany według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczny spadek czynności nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, a mianowicie maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu czynności nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugh) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować czynność wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugh) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe.

Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna.

W celu przygotowania infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera-lakta. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach bezsterylności, unikając działania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać wolno dożylne w ciągu 10–30 minut.

Roztwór leku rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzyknięcie dożylne (bolusowe podanie).

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli wstrzyknąć dożylne przez nie krócej niż 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Nie można mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Nie wolno mieszać rozcieńczonych roztworów do infuzji z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

Po przygotowaniu do wstrzyknięcia wewnątrzmięśniowego lub dożylnego (bolusowego) lek należy natychmiast podać.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z etylenowinylu acetylu, celulozy propionianu, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie obserwowano zmian zawartości substancji czynnej w wyniku adsorpcji.

Lek jest przeznaczony do jednorazowego użycia, dlatego pozostałe po przygotowaniu roztwory należy zniszczyć. Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworów zawierających cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem uznawany jest na podstawie danych z badań klinicznych jako co najmniej możliwy, a także działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu leku na rynek.

Najczęściej obserwowano zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Dane wskazują, że w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia jelita grubego oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem NLPZ. Jak również w przypadku stosowania innych NLPZ możliwe są następujące działania niepożądane: oponowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które zazwyczaj występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub z mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz działania niepożądane ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowate, w tym zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczny epidermalny nekrolioza (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych oraz danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym wzrostem ryzyka rozwoju patologii spowodowanej trombozą tętnic, np. zawałem mięśnia sercowego i udarem mózgu.

Przekazywanie podejrzeń o działania niepożądane

Przekazywanie informacji o podejrzeniach działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzeń działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Po rozcieńczeniu roztwór przechowuje się przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C w lodówce.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie można mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczone roztwory do wlewu, przygotowane zgodnie z instrukcją zawartą w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze, po 2 blistry w pudełku z tektury.

Po 2 ml w ampułce; po 10 ampułek w blisterze, po 1 blisterze w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.