INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU IZIKARD® H (IZICARD® H)

Skład:

substancje czynne: telmisartan, hydrochlorothiazid;

1 tabletka zawiera telmisartanu 40 mg i hydrochlorothiazidu 12,5 mg,

lub

1 tabletka zawiera telmisartanu 80 mg i hydrochlorothiazidu 12,5 mg,

lub

1 tabletka zawiera telmisartanu 80 mg i hydrochlorothiazidu 25 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), povidon, sodu wodorotlenek, meglumin, stearynian magnezu, sodowa skrobioglikolan (typ A), tlenek żelaza czerwony (E 172) – obecny w tabletkach o dawce 40 mg/12,5 mg i 80 mg/12,5 mg, lub tlenek żelaza żółty (E 172) – obecny w tabletkach o dawce 80 mg/25 mg.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 40 mg/12,5 mg: dwuwarstwowe tabletki wydłużonego kształtu bez powłoki, jedna warstwa biała lub prawie biała z odciskiem „C31” oraz druga warstwa czerwona. Warstwa od białej do prawie białej zawiera wtrącenia czerwonego koloru;

tabletki 80 mg/12,5 mg: dwuwarstwowe tabletki wydłużonego kształtu bez powłoki, jedna warstwa biała lub prawie biała z odciskiem „C32” oraz druga warstwa czerwona. Warstwa od białej do prawie białej zawiera wtrącenia czerwonego koloru;

tabletki 80 mg/25 mg: dwuwarstwowe tabletki wydłużonego kształtu bez powłoki, jedna warstwa biała lub prawie biała z odciskiem „C33” oraz druga warstwa żółta. Warstwa od białej do prawie białej zawiera wtrącenia żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści angiotensyny II i diuretyki.

Kod ATC C09D A07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Izikard® N to lek kombinowany zawierający antagonistę receptorów angiotensyny II (telmisartan) i diuretyk tiazydowy (hydrochlorothiazid). Kombinacja tych składników wykazuje dodatkowy efekt przeciw nadciśnieniowy, obniżając ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każdy z tych składników stosowany oddzielnie. Izikard® N, stosowany raz dziennie w zakresie dawek terapeutycznych, prowadzi do skutecznego i stopniowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Telmisartan to specyficzny antagonist receptorów angiotensyny II (podtyp AT1). Ze względu na bardzo wysoką powinowactwo do tego podtypu receptorów telmisartan wypiera angiotensynę II z jej wiązań z receptorami AT1. Nie wykazuje żadnego częściowego działania agonistycznego na receptory AT1. Telmisartan wiąże się selektywnie z receptorami AT1. Wiązanie to jest długotrwałe. Telmisartan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym AT2 oraz innych mniej poznanych receptorów AT. Telmisartan nie hamuje reniny osocza krwi człowieka i nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ACE, kinaza II, enzym, który rozkłada również bradykininę). W związku z tym nie należy oczekiwać nasilenia efektów ubocznych związanych z bradykininą.

Preparat w dawce 80 mg niemal całkowicie hamuje działanie hipertensyjne angiotensyny II u człowieka. Działanie leku trwa ponad 24 godziny i utrzymuje się do 48 godzin.

Po pierwszej dawce telmisartanu działanie przeciw nadciśnieniowe stopniowo pojawia się w ciągu 3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się po 4-8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się w trakcie długotrwałej terapii. Efekt hipotensyjny utrzymuje się stabilnie przez 24 godziny po podaniu leku, w tym w ostatnich 4 godzinach przed podaniem kolejnej dawki. Potwierdza to pomiar ciśnienia tętniczego w punkcie maksymalnego działania i bezpośrednio przed podaniem następnej dawki (stosunek najniższych do najwyższych wartości powyżej 80% po podaniu dawek 40 mg i 80 mg telmisartanu w trakcie badań kontrolowanych placebo).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym telmisartan obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, bez wpływu na częstość skurczów serca. Skuteczność przeciw nadciśnieniowa telmisartanu jest porównywalna do skuteczności innych klas leków przeciw nadciśnieniowych (udokumentowano w badaniach klinicznych porównujących telmisartan z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorothiazidem, losartanem i lizynoprylem).

Po nagłym zaprzestaniu leczenia telmisartanem ciśnienie tętnicze stopniowo wraca do wartości sprzed leczenia w ciągu kilku dni, bez ryzyka wystąpienia zespołu odstawiennego.

W trakcie badań klinicznych porównujących dwie strategie leczenia nadciśnienia tętniczego, przypadki suchego kaszlu występowały znacznie rzadziej u pacjentów stosujących telmisartan niż u tych, którzy przyjmowali inhibitory ACE.

W badaniu „Preventive treatment to prevent recurrent stroke effectively” (PRoFESS) u pacjentów w wieku powyżej 50 lat, którzy niedawno przebyli udar mózgu, częściej obserwowano rozwój sepsy przy stosowaniu telmisartanu w porównaniu z placebo: odpowiednio 0,70% i 0,49% [RR 1,43 (95% przedział ufności (PU) 1,00–2,06)]; częstość śmiertelnej sepsy była wyższa wśród pacjentów przyjmujących telmisartan (0,33%) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (0,16%) [RR 2,07 (95% PU 1,14–3,76)].

Zwiększone ryzyko wystąpienia sepsy w trakcie przyjmowania telmisartanu może mieć charakter przypadkowy lub wynikać z dotąd nieznanego mechanizmu.

Hydrochlorothiazid to diuretyk tiazydowy, pochodna sulfonamidu. Mechanizm działania przeciw nadciśnieniowego diuretyków tiazydowych nie jest jeszcze w pełni poznany. Diuretyki tiazydowe wpływają na mechanizmy resorpcji elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorku w przybliżeniu równoważnych objętościach. W wyniku działania diuretycznego hydrochlorothiazidu zmniejsza się objętość osocza, wzrasta aktywność reniny w osoczu krwi, wzrasta wydzielanie aldosteronu, co prowadzi do zwiększonego wydalania potasu i węglanów z moczem oraz do obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. Prawdopodobnie dzięki blokadzie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), wspólne stosowanie telmisartanu sprzyja odwróceniu procesu utraty potasu związanego z tymi diuretykami. Po podaniu hydrochlorothiazidu początek działania moczopędnego występuje po około 2 godzinach, maksymalny efekt osiągany jest po około 4 godzinach, a działanie trwa około 6–12 godzin. Badania epidemiologiczne wykazały, że długotrwałe leczenie hydrochlorothiazidem zmniejsza ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelność.

Na podstawie dostępnych danych epidemiologicznych stwierdzono skumulowaną zależność dawkowo-efektową między przyjmowaniem hydrochlorothiazidu a ryzykiem wystąpienia niemelanomowego raka skóry (NRS) – raka podstawnokomórkowego (PKK) i raka płaskokomórkowego (PPK). W badaniu zidentyfikowano 71 533 przypadki PKK i 8 629 przypadków PPK w próbkach odpowiednio 1 430 833 i 172 462 osób. Stosunek szans dla PKK przy stosowaniu hydrochlorothiazidu w wysokich dawkach skumulowanych – od 50 000 mg (≈ 5–6 lat przy dziennym przyjmowaniu 25 mg) wyniósł 1,29 (przedział ufności (PU) 95% – 1,23–1,35), a dla PPK – 3,98 (PU – 3,68–4,31). Obserwowano wyraźną zależność między dawką skumulowaną a częstością występowania zarówno PKK, jak i PPK. W innym badaniu wykazano możliwy związek między rakiem wargi (RW, odmiana PPK) a przyjmowaniem hydrochlorothiazidu:

633 przypadki RW porównano z grupą kontrolną liczącą 63 067 osób, wykorzystując strategię doboru próbek ryzyka. Stosunek szans RW przy długotrwałym przyjmowaniu hydrochlorothiazidu w porównaniu z populacją ogółem wyniósł 2,1 (PU – 1,7–2,6). Przy dawce skumulowanej 25 000 mg (≈ 3 lata przy dziennym przyjmowaniu 25 mg) stosunek szans wzrósł do 3,9 (PU – 3,0–4,9), a przy najwyższych dawkach skumulowanych 100 000 mg (≈ 10–12 lat przy dziennym przyjmowaniu 25 mg) – do 7,7 (PU – 5,7–10,5). (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wpływ ustalonej kombinacji telmisartan/hydrochlorothiazid na śmiertelność i choroby sercowo-naczyniowe nie jest znany.

Farmakokinetyka.

Jednoczesne stosowanie hydrochlorothiazidu i telmisartanu nie wpływa na farmakokinetykę każdego z leków u zdrowych osób.

Wchłanianie.

Telimsartan. Po doustnym podaniu maksymalne stężenie telmisartanu we krwi osiągane jest po 0,5–1,5 godziny. Bezpośrednia biodostępność telmisartanu w dawkach 40 mg i 160 mg wynosi odpowiednio 42% i 58%. Spożycie pokarmu nieznacznie obniża biodostępność telmisartanu, zmniejszenie pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla telmisartanu waha się od około 6% (dawka 40 mg) do około 19% (dawka 160 mg). Po 3 godzinach od podania stężenie w osoczu jest takie samo, niezależnie od tego, czy telmisartan przyjmuje się na czczo czy z posiłkiem. Uważa się, że niewielkie zmniejszenie AUC nie prowadzi do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej. Farmakokinetyka telmisartanu podawanego doustnie jest nieliniowa przy zwiększaniu dawki od 20 mg do 160 mg, przy wzroście stężenia w osoczu krwi (Cmax i AUC) ponad proporcjonalne. Telmisartan nie gromadzi się w znaczący sposób w osoczu krwi przy dawkowaniu wielokrotnym.

Hydrochlorothiazid. Po doustnym podaniu preparatu Izikard® N maksymalne stężenie hydrochlorothiazidu we krwi osiągane jest po 1–3 godzinach. Ze względu na całkowitą wydzielanie nerkowe hydrochlorothiazidu, biodostępność wynosi około 60%.

Rozkład.

Telimsartan. Telmisartan silnie wiąże się z białkami osocza krwi (> 99,5%), głównie z albuminą i alfa-1-glikoproteiną kwasową. Objętość rozkładu wynosi około 500 l.

Hydrochlorothiazid. Hydrochlorothiazid wiąże się z białkami osocza krwi w 68%, objętość rozkładu wynosi 0,83–1,14 l/kg.

Biotransformacja.

Telimsartan metabolizuje się poprzez koniugację, tworząc farmakologicznie nieaktywny acylglukuronid. Glukuronid pierwotnej substancji jest jedynym metabolitem zidentyfikowanym u człowieka. Po podaniu pojedynczej dawki 14C-oznaczonego telmisartanu glukuronid wykazał około 11% zmierzonej radioaktywności w osoczu krwi. Cytochrom P450 nie bierze udziału w metabolizmie telmisartanu.

Hydrochlorothiazid nie jest metabolizowany w organizmie człowieka.

Eliminacja.

Telimsartan. Po podaniu dożylnym lub doustnym 14C-oznaczonego telmisartanu większość dawki (> 97%) wydala się z kałem drogą żółciową. Tylko nieznaczna część została wykryta w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu doustnym wynosi > 1500 ml/min. Ostateczny okres półwylęgania wynosi ponad 20 godzin.

Hydrochlorothiazid wydala się niemal całkowicie w niezmienionej formie z moczem. Około 60% dawki doustnej wydala się w ciągu 48 godzin. Klirens nerkowy wynosi około 250–300 ml/min. Ostateczny okres półwylęgania wynosi 10–15 godzin.

Osobliwe grupy chorych.

Pacjenci w podeszłym wieku. Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się u młodych pacjentów i u pacjentów w podeszłym wieku.

<Płeć. Stężenie telmisartanu w osoczu krwi u kobiet jest ogólnie 2–3 razy wyższe niż u mężczyzn. Jednakże, według danych z badań klinicznych, poziom obniżenia ciśnienia tętniczego u kobiet nie wzrasta istotnie, tak jak i liczba przypadków hipotensji ortostatycznej. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

U kobiet obserwuje się tendencję do wyższego stężenia hydrochlorothiazidu w osoczu krwi niż u mężczyzn, jednak nie ma to znaczenia klinicznego.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Wydalanie nerkowe nie wpływa na eliminację telmisartanu. Ze względu na niewielkie doświadczenie w stosowaniu u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny – 30–60 ml/min, średnio około 50 ml/min) nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tych pacjentów. Telmisartan nie jest usuwany podczas hemodializy. U pacjentów z niewydolnością nerek prędkość eliminacji hydrochlorothiazidu zmniejsza się. W typowych badaniach u pacjentów ze średnią wartością klirensu kreatyniny 90 ml/min okres półwylęgania hydrochlorothiazidu wydłuża się. U pacjentów z usuniętą lub nieczynną nerką okres półwylęgania wynosi około 34 godziny.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby wykazały wzrost bezwzględnej biodostępności do prawie 100%. Okres półwylęgania u tych pacjentów nie ulega zmianie.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Izikard® N w stałej dawce skojarzonej jest wskazany do stosowania, jeśli leczenie telmiszartanem jako monoterapią nie zapewnia odpowiedniego kontroli ciśnienia tętniczego.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Nadwrażliwość na inne pochodne sulfonamidu.

Zaburzenia cholestazyczne i obturacyjne dróg żółciowych.

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

Jednoczesne stosowanie Izikard® N z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub z niewydolnością nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Anuria, ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Odporność na hipokaliemię/hiponatremię, hiperkalcemia.

Objawowa hiperurykemia (podagra).

Ciąża lub okres planowania ciąży.

Karmienie piersią.

Wiek pediatryczny (do 18 roku życia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lit.

Podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu krwi oraz zwiększenie jego toksyczności. O takich przypadkach interakcji donoszono również przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II (ARA II). Jednoczesne stosowanie litu i preparatu Izikard® N nie jest zalecane. Jeśli uznaje się za konieczne zastosowanie tej kombinacji, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu krwi.

Leki związane z utratą potasu i hipokaliemią (np. inne diuretyki wydalające potas, środki przeczyszczające, kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G sodowa, kwas salicylowy i pochodne).

Podczas stosowania tych leków razem z kombinacją telmizartan/hydrochlorotiazyd zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi. Wymienione leki mogą nasilać wpływ hydrochlorotiazydu na stężenie potasu w osoczu krwi.

Leki, które mogą podnosić stężenie sodu i powodować hiperkaliemię.

Tak jak inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), telmizartan może powodować hiperkaliemię. Ryzyko to może wzrosnąć przy stosowaniu w połączeniu z innymi lekami, które mogą również wywoływać hiperkaliemię (zawierające potas substytuty soli, oszczędzające potas diuretyki, inhibitory ACE, ARA II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) (w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, immunosupresanty (cyklosporyna lub tacrolius) oraz trimetoprim).

Częstość występowania hiperkalemii zależy od towarzyszących czynników ryzyka. Ryzyko wzrasta przy stosowaniu powyższych kombinacji terapeutycznych. Ryzyko jest szczególnie wysokie przy stosowaniu w połączeniu z oszczędzającymi potas diuretykami i substytutami soli zawierającymi potas. Połączenie np. z inhibitorami ACE lub NSAID wiąże się z mniejszym ryzykiem, o ile ściśle przestrzega się zaleceń stosowania.

Podczas stosowania wymienionych leków razem z kombinacją telmizartan/hydrochlorotiazyd zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi. Na podstawie doświadczeń z zastosowania innych leków hamujących RAAS jednoczesne stosowanie wymienionych leków może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi i dlatego nie jest zalecane.

Leki powodujące zaburzenia stężenia potasu w osoczu krwi.

Podczas stosowania preparatu Izikard® N z lekami powodującymi zaburzenia stężenia potasu w osoczu krwi (np. glikozydy nasierdziowe, leki przeciwarytmiczne) oraz lekami wywołującymi migotanie komór serca (w tym niektóre leki przeciwarytmiczne) lub hipokaliemię, która jest czynnikiem wyzwalającym migotanie komór:

leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewopromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sulpryda, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol);
inne (np. beprydyl, cyzapryda, difemanil, erytromycyna IV, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina IV).

Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi oraz EKG.

Glikozydy nasierdziowe.

Hipokaliemia lub hipomagnezemia spowodowana przez tiazydy sprzyja powstawaniu arytmii serca wywołanej przez nasierdzie.

Digoksyna.

Podczas jednoczesnego stosowania telmizartanu z digoksyną obserwowano wzrost średnich wartości stężenia szczytowego (49%) oraz stężenia minimalnego (20%) digoksyny w osoczu krwi. Na początku leczenia, podczas korekty dawki oraz po odstawieniu terapii telmizartanem należy kontrolować poziom digoksyny, aby utrzymać go w granicach terapeutycznych.

Inne leki przeciw nadciśnieniu.

Telmizartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciw nadciśnieniu. Dane kliniczne wykazały, że podwójna blokada RAAS przy stosowaniu kombinacji inhibitorów ACE, ARA II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością takich działań niepożądanych jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu ze stosowaniem jednego leku działającego na RAAS.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina).

Może wystąpić potrzeba korekty dawki leku przeciwcukrzycowego.

Metformina.

Metforminę należy stosować z ostrożnością ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej podczas jednoczesnego stosowania z hydrochlorotiazydem.

Smolę cholestyraminową i cholestepolową.

Wchłanianie hydrochlorotiazydu jest osłabione w obecności żywic wymieniających aniony.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne.

NSAID (a mianowicie: kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2, nieselektywne NSAID) mogą zmniejszyć działanie moczopędne, wydalające sód i przeciw nadciśnieniowe diuretyków tiazydowych oraz działanie przeciw nadciśnieniowe ARA II. U pacjentów odwodnionych lub u pacjentów starszych z zaburzeniami funkcji nerek jednoczesne stosowanie ARA II i środków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, z możliwym rozwojem ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Taką kombinację leków należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Na początku terapii kombinacją oraz okresowo należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta i starannie monitorować funkcję nerek.

Ramipryl.

W trakcie badania klinicznego przy stosowaniu kombinacji telmizartanu i ramiprylu zaobserwowano 2,5-krotne zwiększenie pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC0-24) oraz maksymalnego stężenia w osoczu krwi (Cmax) ramiprylu i ramiprylatu. Kliniczne znaczenie tego zjawiska nie zostało ustalone.

Aminy vazopresyjne (np. noradrenalina).

Działanie amin vazopresyjnych może być osłabione.

Niedepolaryzujące leki rozkurczowe mięśni szkieletowych (np. tubokuraryna).

Działanie niedepolaryzujących leków rozkurczowych mięśni szkieletowych może być nasilone przez hydrochlorotiazyd.

Leki stosowane w leczeniu podagry (np. probenecyd, sulfinpirazon i alopurynol).

Może wystąpić potrzeba korekty dawki leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorotiazyd może podnieść stężenie kwasu moczowego w osoczu krwi. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie tiazydu może zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na alopurynol.

Sole wapnia.

Diuretyki tiazydowe mogą podnieść stężenie wapnia w osoczu krwi w wyniku zmniejszenia wydalania. W razie potrzeby podania suplementów wapnia należy monitorować stężenie wapnia w osoczu krwi i odpowiednio korygować dawkę.

Blokery beta i diazoksyd.

Działanie hiperglikemiczne blokerów beta i diazoksydu może być nasilone przez tiazydy.

Leki przeciwbłoniaste (np. atropina, biperidyna) mogą zwiększyć biodostępność diuretyków tiazydowych poprzez zwiększenie motoryki przewodu pokarmowego i stopnia opróżnienia żołądka.

Amantadyna.

Tiazydy mogą zwiększyć ryzyko działania niepożądanego wywołanego przez amantadynę.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat).

Tiazydy mogą zmniejszyć wydalanie z nerek leków cytotoksycznych i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Ze względu na właściwości farmakologiczne oczekuje się, że baklofen i amifostyna mogą nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciw nadciśnieniu, w tym telmizartanu. Ponadto hipotensja ortostatyczna może być nasilona przez alkohol, barbiturany, środki narkotyczne lub antydepresanty.

Salicylany.

Podczas stosowania wysokich dawek salicylanów hydrochlorotiazyd może nasilać ich toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.

Metildopa.

Donoszono o pojedynczych przypadkach wystąpienia anemii hemolitycznej podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i metildopy.

Cyklosporyna.

Podczas jednoczesnego stosowania cyklosporyny może nasilić się hiperurykemia i wzrosnąć ryzyko powikłań takich jak podagra.

Wpływ leków na wyniki badań laboratoryjnych.

Ze względu na wpływ na metabolizm wapnia tiazydy mogą wpływać na wyniki oceny funkcji gruczołów przytarczycznych.

Karbamazepina.

Ze względu na ryzyko objawowej hiponatremii należy przeprowadzać monitorowanie kliniczne i biologiczne.

Środki kontrastowe zawierające jod.

W przypadku odwodnienia wywołanego przez diuretyki wzrasta ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek środków kontrastowych zawierających jod. Pacjenci wymagają nawodnienia przed podaniem środków zawierających jod.

Amfoterycyna B (do wstrzykiwań dożylnych), kortykosteroidy, ACTH i stymulujące środki przeczyszczające.

Hydrochlorotiazyd nasila zaburzenia równowagi elektrolitowej, głównie hipokaliemię.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ciąża.

Nie należy rozpoczynać terapii ARB II w okresie ciąży. Pacjentkom planującym zajście w ciążę, u których nie będzie uznawana za stosowną terapia ARB II, należy przejść na stosowanie alternatywnych leków przeciwhypertensyjnych o ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie ARB II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Izikard® N nie należy stosować u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem dróg żółciowych, obturacyjnymi zaburzeniami dróg żółciowych lub ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ telmisartan jest wydalany głównie z żółcią. U tych pacjentów oczekuje się obniżenia klirensu telmisartanu w wątrobie. Izikard® N należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub postępującą chorobą wątroby, ponieważ te leki mogą powodować cholestazę wewnątrzwątrobową, a nawet niewielkie zmiany w gospodarce wodno-elektrolitowej mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu leków z tą kombinacją substancji czynnych w leczeniu pacjentów z niewydolnością wątroby.

Obrzęk naczynioruchowy przewodu pokarmowego.

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po przerwaniu stosowania blokerów receptorów angiotensyny II. W przypadku rozpoznania obrzęku naczynioruchowego przewodu pokarmowego należy przerwać stosowanie telmisartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Hipertensja nerek.

Istnieje zwiększony ryzyko ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki, którzy przyjmują leki wpływające na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Niewydolność nerek i przeszczepienie nerki.

Izikard® N nie należy stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Brak doświadczenia w stosowaniu leków z tą kombinacją substancji czynnych u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub po niedawnym przeszczepieniu nerki. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu tej kombinacji substancji czynnych w leczeniu pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek może wystąpić azotemia spowodowana diuretykami tiazydowymi.

Obniżona objętość krwi krążącej (OCC) i/lub hiponatremia.

Hipotensja objawowa, szczególnie po pierwszej dawce, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością płynów i/lub sodu spowodowaną terapią moczopędną, ograniczeniem soli w diecie, biegunką lub wymiotami. Przed zastosowaniem leku Izikard® N należy skorygować takie stany.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek).

Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, ARB II lub aliskirenu nie jest zalecana.

Jeśli podwójna blokada jest uznawana za absolutnie konieczną, powinna odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ciągłym, starannym monitorowaniu funkcji nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nerką cukrzycową.

Inne stany wymagające aktywacji RAAS.

U pacjentów, u których napięcie naczyń i funkcja nerek zależy głównie od aktywności RAAS (np. pacjenci z niewydolnością serca lub zaawansowaną chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie lekami wpływającymi na RAAS może wiązać się z ostrą hipotensją tętniczą, hiperazotemią, oligurią lub rzadko – ostrą niewydolnością nerek.

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwhypertensyjne działające poprzez blokadę RAAS. Dlatego stosowanie leku Izikard® N nie jest zalecane.

Zwężenie aorty i zastawki mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa.

Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną ostrożność przy leczeniu pacjentów z zwężeniem aorty i zastawki mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Działanie metaboliczne i endokrynologiczne.

Terapia tiazydem może zmniejszyć tolerancję glukozy, natomiast u pacjentów z cukrzycą przyjmujących insulinę lub leki przeciwcukrzycowe oraz leczenie telmisartanem może wystąpić hipoglikemia. Dlatego u tych pacjentów należy kontrolować poziom glukozy we krwi; może być konieczna korekta dawki insuliny lub leków hipoglikemicznych. Podczas terapii tiazydami może ujawnić się utajona cukrzyca. Z terapią tiazydową wiąże się podwyższenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów; jednak przy stosowaniu leku zawierającego 12,5 mg hydrochlorothiazidu obserwowano minimalne podwyższenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów lub wcale go nie obserwowano. U niektórych pacjentów przyjmujących terapię tiazydową może wystąpić hiperurykemia lub wyraźna dnia.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Wszystkim pacjentom przyjmującym terapię moczopędną należy okresowo oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy. Tiazydy, w tym hydrochlorothiazid, mogą powodować zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia i alkaloza hipochloremiczna), które mogą się rozwinąć w przypadku jednoczesnej biegunki lub wymiotów. Objawami zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej są suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, wiotkość, senność, niepokój, ból mięśni lub skurcze, zmęczenie mięśni, hipotensja tętnicza, oliguria, tachykardia oraz zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty.

Hipokaliemia. Pomimo że w wyniku stosowania moczopędnych tiazydowych może rozwinąć się hipokaliemia, terapia towarzysząca telmisartanem może zmniejszyć objawy hipokaliemii spowodowanej moczopędnikami. Ryzyko hipokaliemii jest najwyższe u chorych na marskość wątroby, u pacjentów z intensywnym moczowaniem, u pacjentów przyjmujących niewystarczające doustne dawki elektrolitów oraz u pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą kortykosteroidami lub ACTH.
Hiperkaliemia. Z kolei z powodu antagonizmu receptorów angiotensyny II (AT1) wywołanego przez telmisartan – składnik leku Izikard® N – może wystąpić hiperkaliemia. Jednak klinicznie istotna hiperkaliemia w wyniku przyjmowania leków z tą kombinacją substancji czynnych nie została potwierdzona dokumentalnie. Czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii obejmują niewydolność nerek i/lub niewydolność serca oraz cukrzycę. Moczopędniki zatrzymujące potas, suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas należy stosować z ostrożnością jednocześnie z lekiem Izikard® N.
Hiponatremia i alkaloza hipochloremiczna. Nie ma dowodów, że lek Izikard® N obniży lub zapobiegnie hiponatremii spowodowanej moczopędnikami. Deficyt chloru jest zazwyczaj niewielki i zazwyczaj nie wymaga leczenia. W okresie letnim u pacjentów z obrzękami może wystąpić hiponatremia spowodowana rozcieńczeniem krwi.
Hiperkalcemia. Tiazydy mogą zmniejszyć wydalanie wapnia z moczem i spowodować nagły i niewielki wzrost stężenia wapnia w surowicy krwi w przypadku braku znanych zaburzeń gospodarki wapniem. Znaczna hiperkalcemia może być objawem utajonego hiperparateroidyzmu. Należy przerwać stosowanie tiazydów przed przeprowadzeniem badań funkcji przytarczyc.
Hipomagnezemia. Tiazydy wykazały zwiększone wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii.

Przynależność rasowa.

Tak jak w przypadku innych ARB II, telmisartan prawdopodobnie jest mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów czarnoskórych z powodu powszechnego niskiego stężenia reniny u tej populacji chorych z nadciśnieniem tętniczym.

Inne.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwhypertensyjnych, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego u chorych z chorobą niedokrwienną serca lub z niedokrwieniem mięśnia sercowego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Ogólne informacje.

Większe prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji nadwrażliwości na hydrochlorothiazid jest możliwe u pacjentów z alergią lub astmą oskrzelową, ale bardziej prawdopodobne jest u pacjentów z takimi chorobami w wywiadzie. Zaostrzenie lub aktywacja toczeńczego zapalenia skóry było obserwowane przy stosowaniu moczopędnych tiazydowych, w tym hydrochlorothiazidu.

Przy stosowaniu moczopędnych tiazydowych obserwowano przypadki reakcji fotouczulenia. Jeśli podczas leczenia wystąpią reakcje fotouczulenia, zaleca się przerwanie stosowania leku. Jeśli uznaje się za konieczne ponowne zastosowanie moczopędników, zaleca się ochronę odsłoniętych części ciała przed działaniem promieni słonecznych lub sztucznego światła ultrafioletowego.

Wypływ naczyniówki, ostre krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętociętna.

Leki zawierające sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkrazyjną, prowadzącą do wypływu naczyniówki z defektem pola widzenia, przemijającego krótkowzroczności i ostrej jaskry zamkniętociętnej. Objawy obejmują nagłe wystąpienie obniżenia ostrości widzenia lub ból oka i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętociętna może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku. Należy jak najszybciej odstawić leczenie hydrochlorothiazidem. Może być konieczne natychmiastowe leczenie medyczne lub chirurgiczne, jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętociętnej mogą obejmować uczulenie na sulfonamid lub penicylinę w wywiadzie.

Ostra toksyczność oddechowa.

Po przyjęciu hydrochlorothiazidu zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorothiazidu. Początkowe objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie stanu płuc i hipotensję. W przypadku podejrzenia ARDS należy odstawić hydrochlorothiazid i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorothiazid nie należy stosować pacjentom, u których wcześniej wystąpił ARDS po przyjęciu hydrochlorothiazidu.

Nieczerniakowy rak skóry.

Zwiększony ryzyko NMSC (nieczerniakowego raka skóry) przy zwiększaniu się skumulowanej dawki hydrochlorothiazidu zostało zbadane w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na analizie przypadków z Duńskiego Narodowego Rejestru Raka. Działanie fotosensybilizujące hydrochlorothiazidu może stanowić możliwy mechanizm rozwoju NMSC.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorothiazid należy poinformować o ryzyku NMSC i należy ich regularnie badać pod kątem nowych zmian skórnych. W przypadku samodzielnego wykrycia zmian na skórze pacjenci powinni natychmiast powiadomić lekarza.

W celu zminimalizowania ryzyka rozwoju NMSC możliwe jest podjęcie określonych środków zapobiegawczych, takich jak ograniczenie oddziaływania promieni słonecznych i ultrafioletowych, a w przypadku niemożliwości – stosowanie odpowiedniej ochrony skóry. W przypadku wykrycia podejrzanych zmian skórnych należy je natychmiast zbadać jako potencjalnie złośliwe, w tym poprzez badanie histologiczne biopsji. Należy przeanalizować celowość dalszego stosowania hydrochlorothiazidu u pacjentów z wywiadem przypadków NMSC (patrz również sekcja „Działania niepożądane”).

Lek może wpływać na wyniki następujących badań laboratoryjnych:

może obniżać poziom jodu związanego z białkami w osoczu krwi;
leczenie lekiem należy przerwać przed przeprowadzeniem badań laboratoryjnych w celu oceny funkcji przytarczyc;
może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w surowicy krwi.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciąża podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dopuszczonym do stosowania.

Brak danych dotyczących stosowania leku Izikard® N u kobiet w ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po stosowaniu ARB II w I trymestrze ciąży nie są ostateczne; jednakże niewielki wzrost ryzyka nie może być wykluczony.

Pacjentów planujących zajście w ciążę, u których nie będzie uznawana za stosowną terapia ARB II, należy przejść na stosowanie alternatywnych leków przeciwhypertensyjnych o ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie ARB II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Leczenie ARB II w II i III trymestrze ciąży powoduje toksyczność płodową (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). W przypadku stosowania ARB II od II trymestru ciąży zaleca się przeprowadzenie badania USG oceniającego funkcję nerek i stan czaszki płodu. Noworodkom, których matki przyjmowały ARB II, należy zapewnić staranne monitorowanie pod kątem wystąpienia hipotensji tętniczej.

Doświadczenie w stosowaniu hydrochlorothiazidu w okresie ciąży jest ograniczone, szczególnie w I trymestrze.

Hydrochlorothiazid przenika przez barierę łożyskową. Ze względu na farmakologiczny mechanizm działania hydrochlorothiazidu, stosowanie leku w II i III trymestrze może zaburzyć przepływ krwi łożysko-płód i prowadzić do następujących wewnątrzmacicznych i noworodkowych efektów, takich jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej u płodu i trombocytopenia.

Hydrochlorothiazid nie należy stosować w przypadku obrzęków, nadciśnienia tętniczego spowodowanego ciążą, lub późnego zatrucia ciążowego ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyskowej bez pozytywnego wpływu na przebieg choroby.

Hydrochlorothiazid nie należy stosować u ciężarnych z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, z wyjątkiem rzadkich przypadków, gdy niemożliwe jest zastosowanie innej terapii.

Karmienie piersią.

Ze względu na brak informacji dotyczących stosowania leku Izikard® N w okresie karmienia piersią, nie zaleca się przyjmowania leku w tym okresie. Należy rozważyć terapię alternatywną z użyciem leków o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Hydrochlorothiazid w niewielkich ilościach przenika do mleka matki. Tiazydy w wysokich dawkach, powodując intensywny efekt moczopędny, mogą hamować produkcję mleka. W przypadku stosowania leku Izikard® N w okresie karmienia piersią należy przyjmować najniższe możliwe dawki.

Plodność.

Badania przedkliniczne nie wykazały wpływu telmisartanu i hydrochlorothiazidu na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Podczas prowadzenia samochodu i obsługi innych maszyn należy wziąć pod uwagę, że terapia lekiem Izikard® N może powodować zawroty głowy lub senność.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Izikard® N przeznaczony jest do długotrwałego leczenia.

Pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane przez telmisartan jako lek pojedynczy, można przełożyć na terapię kombinowaną lekiem Izikard® N. Zalecana dawka to 1 tabletka dziennie.

Tabletki Izikard® N można przyjmować niezależnie od posiłku, zaleca się przyjmowanie z dużą ilością płynu.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorothiazid i telmisartan oddzielnie, można przełożyć na lek Izikard® N zawierający te same dawki składników. Przed przejściem na kombinację dawek stałych zaleca się indywidualne dobranie dawki poszczególnych składników (czyli telmisartanu i hydrochlorothiazidu). W razie konieczności klinicznej można rozważyć bezpośrednią zamianę monoterapii na kombinację o stałych dawkach.

Zasady bezpieczeństwa przed stosowaniem leku.

Izikard® N należy przechowywać w opakowaniu foliowym, ze względu na higroskopijność tabletek. Tabletki należy wyjmować z opakowania bezpośrednio przed użyciem.

Stosowanie w szczególnych grupach pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Zaleca się okresowe monitorowanie funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dla pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby dobową dawkę leku Izikard® N nie należy przekraczać dawki 40 mg/12,5 mg. Leku Izikard® N nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Z ostrożnością należy stosować tiazydy u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci.

Leku nie stosuje się w pediatrii.

Przedawkowanie.

Informacje dotyczące przedawkowania telmisartanu są ograniczone. Stopień usuwania hydrochlorothiazidu przez hemodializę jest nieznany.

Objawy.

Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania telmisartanu są hipotensja tętnicza i tachykardia; obserwowano również bradykardię, zawroty głowy, wymioty, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy oraz ostre niewydolności nerek. Przedawkowanie hydrochlorothiazidu wiąże się ze spadkiem stężenia elektrolitów w surowicy (hipokaliemia, hipochloremia) oraz odwodnieniem spowodowanym nadmiernym działaniem moczopędnym. Najczęstsze objawy i oznaki przedawkowania to nudności i senność. Hipokaliemia może prowadzić do skurczów mięśni i/lub nasilenia arytmi serca, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków digitalowych lub niektórych leków przeciwarytmicznych.

Leczenie.

Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę. Należy dokładnie monitorować stan pacjenta. Leczenie objawów przedawkowania powinno być objawowe i wspierające. Terapia zależy od czasu przyjęcia tabletki oraz ciężkości objawów. Zaproponowane działania obejmują wywołanie wymiotów i/lub przemywanie żołądka. Może być również pomocne podanie węgla aktywowanego. Należy monitorować poziom elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej z uniesionymi nogami oraz podać płyny dolewki solne i zastępcze osocza.

Efekty uboczne.

Charakterystyka profilu bezpieczeństwa.

Ogólnie częstość zgłoszeń efektów ubocznych dla leków z tą kombinacją substancji czynnych można porównać z liczbą zgłoszeń oddzielnie dla telmiszartanu w trakcie randomizowanego badania kontrolowanego z udziałem 1471 pacjentów, którzy otrzymywali kombinację telmiszartanu i hydrochlorotiazydu (835 pacjentów) lub tylko telmiszartan (636 pacjentów). Liczba efektów ubocznych nie jest zależna od dawki i nie ma związku z płcią, wiekiem ani rasą pacjentów.

Efektem ubocznym często obserwowanym był zawrót głowy.

Charakterystyka efektów ubocznych.

Poniżej wymieniono efekty uboczne, które wykryto w trakcie badań klinicznych kombinacji telmiszartanu i hydrochlorotiazydu i które występowały częściej niż w grupie placebo. Efekty uboczne, których nie obserwowano w trakcie badań klinicznych, ale które mogą wystąpić podczas leczenia tą kombinacją substancji czynnych i są oparte na doświadczeniu stosowania telmiszartanu lub hydrochlorotiazydu oddzielnie, wymieniono poniżej.

Efekty uboczne podano według częstości występowania:

bardzo często (≥ 1/10),

często (≥ 1/100 - < 1/10),

nieczęsto (≥ 1/1000 - < 1/100),

rzadko (≥ 1/10000 - < 1/1000),

bardzo rzadko (< 1/10000),

nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów zgodnie z terminami MedDRA.

Infekcje i inwazje: rzadko – zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zapalenie zatok.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – nasilenie lub aktywacja toczeń systematyczny.

Zaburzenia psychiczne: nieczęsto – niepokój; rzadko – depresja.

Zaburzenia układu nerwowego: często – zawroty głowy; nieczęsto – omdlenia, parestezje; rzadko – bezsenność, zaburzenia snu.

Zaburzenia narządów wzroku: rzadko – zaburzenia widzenia, przemijające nieostre widzenie.

Zaburzenia narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: nieczęsto – zawroty głowy.

Zaburzenia serca: nieczęsto – tachykardia, arytmia.

Zaburzenia naczyniowe: nieczęsto – hipotensja tętnicza, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: nieczęsto – duszność; bardzo rzadko – ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) (w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc).

Zaburzenia przewodu pokarmowego: nieczęsto – biegunka, suchość w ustach, wzdęcia; rzadko – ból brzucha, zaparcia, niestrawność, wymioty, zapalenie żołądka.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – zaburzenia funkcji wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym z letalnym skutkiem), rumień, świąd, wysypka, zwiększone pocenie się, pokrzywka.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: nieczęsto – ból pleców, skurcze mięśni, mialgia; rzadko – artralgia, skurcze mięśni łydki, ból nóg.

Zaburzenia układu rozrodczego: nieczęsto – impotencja.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: nieczęsto – hipokaliemia; rzadko – hiperurykemia, hiponatremia.

Zaburzenia ogólne: nieczęsto – ból w klatce piersiowej; rzadko – objawy grypopodobne, ból.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych: nieczęsto – podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi; rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny, podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi, podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych.

Dodatek informacji dotyczącej poszczególnych składników leku.

Efekty uboczne, które obserwowano przy stosowaniu poszczególnych składników, mogą być potencjalnymi efektami ubocznymi podczas stosowania leku z tą kombinacją substancji czynnych, nawet jeśli nie wystąpiły w trakcie badań klinicznych.

Telmiszartan.

Efekty uboczne występowały z taką samą częstością u pacjentów przyjmujących telmiszartan i placebo. Poniżej wymieniono efekty uboczne zgłaszane w trakcie badań klinicznych monoterapii telmiszartanem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub u pacjentów w wieku powyżej 50 lat z wysokim ryzykiem chorób układu sercowo-naczyniowego.

Infekcje i inwazje: nieczęsto – infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje układu moczowego (w tym cystalgia); rzadko – sepsa, w tym z letalnym skutkiem.

Zaburzenia układu krwi i układu chłonnego: nieczęsto – anemia; rzadko – eozynofilia, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość, w tym reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: nieczęsto – hiperkaliemia; rzadko – hipokaliemia (u pacjentów z cukrzycą).

Zaburzenia serca: nieczęsto – bradykardia.

Zaburzenia układu nerwowego: nieznane – senność.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: nieczęsto – kaszel; bardzo rzadko – choroba śródmiąższowa płuc.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: rzadko – dyskomfort w żołądku.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: rzadko – egzema, zapalenie skóry lekowe, toksyczne zapalenie skóry.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko – artroza, ból ścięgien.

Zaburzenia układu moczowego: nieczęsto – niewydolność nerek (w tym ostra niewydolność nerek).

Zaburzenia ogólne: nieczęsto – osłabienie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych: rzadko – obniżenie stężenia hemoglobiny.

Hydrochlorotiazyd.

Hydrochlorotiazyd może powodować lub nasilać hipowolmię, która może prowadzić do zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Poniżej wymieniono efekty uboczne występujące z nieznaną częstością przy monoterapii hydrochlorotiazydem.

Infekcje i inwazje: nieznane – zapalenie ślinianek.

Zaburzenia układu krwi i układu chłonnego: nieznane – anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, zahamowanie funkcji szpiku kostnego, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: nieznane – reakcje anafilaktyczne, szok anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Zaburzenia układu endokrynnego: nieznane – utrata kontroli nad cukrzycą, obniżenie tolerancji glukozy, co może prowadzić do manifestacji ukrytej cukrzycy.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: nieznane – anoreksja, utrata apetytu, zaburzenia równowagi elektrolitowej, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipowolemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia, hipochlorymowy alkaloz, który może wywołać encefalopatię wątrobą lub śpiączkę wątrobą (prawdopodobne u pacjentów z marskością wątroby), hiperurykemia, która może wywołać napady podagry u pacjentów z bezobjawowym przebiegiem choroby.

Zaburzenia psychiczne: nieznane – niepokój, dezorientacja, senność, nerwowość, zmiany nastroju.

Zaburzenia układu nerwowego: nieznane – lekkie zawroty głowy, ból głowy, drgawki, dezorientacja.

Zaburzenia narządów wzroku: nieznane – ksenopsja, ostre krótkowzroczność, ostre przymknięte kątowe drżenie, wypływ naczyniowy.

Zaburzenia naczyniowe: nieznane – naczyniak martwiczy.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: nieznane – zapalenie trzustki, dyskomfort w żołądku, uczucie pragnienia, nudności.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: nieznane – żółtaczka hepatocelularna, żółtaczka cholesteryczna, zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: nieznane – zespół podobny do toczenia systematycznego, reakcje fotouczulenia, zapalenie naczyń skóry, toksyczny nekroliz epidermy, purpura, zespół Stevensa-Johnsona.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: nieznane – osłabienie.

Zaburzenia układu moczowego: nieznane – zapalenie nerek śródmiąższowych, zaburzenia funkcji nerek, glukozuria, niewydolność nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: nieznane – zaburzenia seksualne.

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślonego charakteru (w tym cysty i polipy): nieznane – niemelanomowy rak skóry (rak komórek podstawnych i rak płaskokomórkowy).

Zaburzenia ogólne: nieznane – uczucie gorąca.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych: nieznane – podwyższenie stężenia trójglicerydów.

Opis poszczególnych efektów ubocznych.

Zaburzenia funkcji wątroby. Większość przypadków zaburzeń funkcji wątroby przy stosowaniu telmiszartanu, o których zgłaszano w okresie postmarketingowym, obserwowano u pacjentów narodowości japońskiej. Ci ostatni są bardziej skłonni do tych efektów ubocznych.

Sepsa. W trakcie badania PRoFESS u pacjentów przyjmujących telmiszartan zaobserwowano wyższy poziom przypadków sepsy niż u tych, którzy otrzymywali placebo. Może to być przypadkowość lub objaw procesu, którego istota jest obecnie nieznana.

Niemelanomowy rak skóry. Na podstawie dostępnych danych epidemiologicznych badań obserwuje się skumulowaną zależność dawkową między przyjmowaniem hydrochlorotiazydu a niemelanomowym rakiem skóry.

Choroba śródmiąższowa płuc. O przypadkach choroby śródmiąższowej płuc związanych z przyjmowaniem telmiszartanu zgłaszano w okresie obserwacji postmarketingowych. Jednak związek przyczynowy nie został ustalony.

Obrzęk naczynioruchowy jelita. Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita po zastosowaniu inhibitorów receptora angiotensyny II (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze aluminiowym, po 2 lub po 4 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Ewer todżen Lajf Sajensiz Limityd / Evertogen Life Sciences Limited.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Plot No: S-8, S-9, S-13/P & S-14/P TSIIC, Pharma SEZ, Green Industrial Park, Polepally (V), Jadcherla (M), Mahabubnagar, Telangana, IN-509 301, India.