INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Irbigen (IRBIGEN)

Skład:

substancja czynna: irbesartan;

1 tabletka powlekana zawiera 75 mg lub 150 mg lub 300 mg irbesartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, karboksymetylowa celuloza wapniowa, povidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian wapnia, powłoka filmowa: Opadry white OY-S-38956 (hipromeloza, talk, dwutlenek tytanu).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 75 mg: tabletki białe lub prawie białe, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe, powlekane powłoką filmową, z oznaczeniem „158” po jednej stronie i „N” po drugiej;

tabletki 150 mg: tabletki białe lub prawie białe, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe, powlekane powłoką filmową, z oznaczeniem „159” po jednej stronie i „N” po drugiej;

tabletki 300 mg: tabletki białe lub prawie białe, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe, powlekane powłoką filmową, z oznaczeniem „160” po jednej stronie i „N” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antagoniści receptorów angiotensyny II (nie w kombinacji). Kod ATC C09C A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Irbesartan to silny, skuteczny doustnie, selektywny antagonist receptorów angiotensyny II (typu AT1). Może on blokować wszystkie efekty angiotensyny II pośredniczone przez receptory AT1, niezależnie od źródła lub sposobu syntezy angiotensyny II. Selektywny antagonizm receptorów angiotensyny II (AT1) powoduje wzrost stężenia reniny oraz angiotensyny II we krwi, a także zmniejszenie stężenia aldosteronu we krwi. Irbesartan w dawkach zalecanych stosowany jako monoterapia nie wykazuje istotnego wpływu na stężenie potasu w osoczu. Irbesartan nie hamuje ACE (kinazy II) – enzymu katalizującego powstawanie angiotensyny II i degradację bradykininy do metabolitów nieaktywnych. Irbesartan jest aktywny bez konieczności metabolicznej aktywacji.

Skuteczność kliniczna

Hipertensja tętnicza

Preparat obniża ciśnienie tętnicze, minimalnie wpływając na częstość skurczów serca. Obniżenie ciśnienia tętniczego zależy od dawki, z tendencją do osiągnięcia plateau przy dawkach powyżej 300 mg. Stosowanie irbesartanu w dawkach 150–300 mg raz na dobę powoduje, że ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej lub siedzącej pacjenta w momencie minimalnej skuteczności leku (czyli po 24 godzinach od przyjęcia dawki) jest średnio o
8–13/5–8 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) niższe niż przy stosowaniu placebo.

Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego następuje w ciągu 3–6 godzin po podaniu leku, a efekt obniżania ciśnienia tętniczego utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny. Przy stosowaniu zalecanych dawek, obniżenie ciśnienia tętniczego po 24 godzinach od przyjęcia dawki wynosi 60–70% odpowiednio maksymalnej odpowiedzi rozkurczowej i skurczowej. Stosowanie irbesartanu w dawce 150 mg raz na dobę zapewnia minimalny efekt i średni efekt dobowy podobny do efektu obserwowanego przy podawaniu leku dwa razy dziennie w tej samej całkowitej dawce dobowej.

Efekt obniżania ciśnienia tętniczego rozwija się w ciągu 1–2 tygodni, przy czym maksymalny efekt osiągany jest po 4–6 tygodniach od rozpoczęcia terapii. Ten efekt antyhipertensyjny utrzymuje się w trakcie długotrwałej terapii. Po odstawieniu leku ciśnienie tętnicze powoli wraca do poziomu wyjściowego. Nie obserwowano hipertensji odbiciowej.

Efekt obniżania ciśnienia tętniczego wynikający ze stosowania irbesartanu i diuretyków tiazydowych jest addytywny. U pacjentów, u których monoterapia irbesartanem nie zapewniała odpowiedniego kontroli ciśnienia tętniczego, dodanie niskiej dawki hydrochlorotiazydu (12,5 mg) raz na dobę prowadziło do dodatkowego obniżenia (skorygowanego o efekt placebo) ciśnienia tętniczego o 7–10/3–6 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) w momencie minimalnej skuteczności leku.

Skuteczność leku nie zależy od wieku ani płci pacjenta. Jak również przy stosowaniu innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna, u pacjentów nieczarnoskórych z hipertensją tętniczą obserwuje się znacznie mniejszą odpowiedź na monoterapię irbesartanem. Gdy irbesartan stosuje się jednocześnie z niską dawką hydrochlorotiazydu (np. 12,5 mg na dobę), antyhipertensyjna odpowiedź tych pacjentów zbliża się do odpowiedzi pacjentów rasy kaukaskiej.

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu irbesartanu na stężenia kwasu moczowego we krwi lub wydzielanie kwasu moczowego z moczem.

Przewlekłe choroby nerek u pacjentów z hipertensją tętniczą i cukrzycą typu 2

W podwójnie ślepej, kontrolowanej randomizowanej próbie oceniano długoterminowe efekty (średni czas obserwacji wyniósł 2,6 roku) irbesartanu w odniesieniu do postępowania choroby nerek i śmiertelności z przyczyn wszystkich. Dawkę irbesartanu od 75 mg do 300 mg (dawka utrzymująca), amlodypiny – od 2,5 mg do 10 mg lub placebo dostosowywano w zależności od tolerancji. Pacjenci we wszystkich grupach leczenia otrzymywali zazwyczaj od 2 do 4 leków przeciwhipertensyjnych. Wyniki badań nie wykazały wpływu leczenia irbesartanem na śmiertelność z przyczyn wszystkich, jednak zaobserwowano pozytywną tendencję do zmniejszenia ryzyka wystąpienia zaawansowanej niewydolności nerek oraz istotne statystycznie zmniejszenie ryzyka podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy. To świadczy o spowolnieniu postępowania przewlekłej choroby nerek u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i wyraźną proteinurią.

Efekt leczenia oceniano w podgrupach pacjentów według płci, przynależności rasowej, wieku, czasu trwania cukrzycy, wyjściowego ciśnienia tętniczego, stężenia kreatyniny w surowicy i szybkości wydzielania albumin do moczu. W podgrupach kobiet i pacjentów nieczarnoskórych, które stanowiły odpowiednio 32% i 26% ogólnej populacji uczestników badania, korzyści z leczenia badanym lekiem w odniesieniu do funkcji nerek nie zostały wykazane.

W podwójnie ślepej, kontrolowanej randomizowanej próbie długoterminowych efektów (czas obserwacji wyniósł 2 lata) irbesartanu na mikroalbuminurię u pacjentów z hipertensją tętniczą i cukrzycą typu 2 wykazano, że stosowanie irbesartanu w dawce 300 mg u pacjentów z mikroalbuminurią spowalnia postępowanie dysfunkcji nerek do wyraźnej proteinurii (szybkość wydzielania albumin do moczu (SWEA) > 300 mg na dobę i wzrost SWEA o co najmniej 30% od poziomu wyjściowego).

Spowolnienie postępowania dysfunkcji nerek do klinicznej proteinurii było widoczne już po 3 miesiącach leczenia i utrzymywało się przez 2-letni okres badania. Przypadki regresu do normoalbuminurii (< 30 mg na dobę) w grupie przyjmującej irbesartan występowały częściej (34%), niż w grupie przyjmującej placebo (21%).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Wyniki dwóch randomizowanych kontrolowanych badań stosowania kombinacji inhibitora ACE z antagonistą receptorów angiotensyny II wskazują na brak istotnych statystycznie korzyści z terapii kombinowanej tymi lekami w odniesieniu do nerkowych i/lub sercowo-naczyniowych następstw klinicznych i śmiertelności, podczas gdy zaobserwowano zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Biorąc pod uwagę podobne właściwości farmakodynamiczne tych leków, te wyniki mają również zastosowanie do innych inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II. Z tego powodu inhibitory ACE i antagoniści receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

W badaniu oceniającym efekt dodania aliskireny do standardowej terapii inhibitorem ACE lub antagonistą receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub obiema patologiami stwierdzono zwiększone ryzyko hiperkaliemii, hipotensji tętniczej i dysfunkcji nerek, a także zwiększoną częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i udarów.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym podaniu irbesartan jest dobrze wchłaniany, biodostępność wynosi około 60–80%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wywiera istotnego wpływu na biodostępność irbesartanu.

Rozkład

Wiązanie irbesartanu z białkami osocza krwi wynosi około 96%, a wiązanie z elementami morfotycznymi krwi jest nieistotne. Objętość rozkładu irbesartanu wynosi 53–93 litry.

Metabolizm

Po doustnym lub dożylnej aplikacji 14C-irbesartanu 80–85% radioaktywności krążącej w osoczu krwi przypada na niezmieniony irbesartan. Irbesartan jest metabolizowany w wątrobie poprzez koniugację z glukuronidami i utlenianie. Głównym krążącym metabolitem irbesartanu jest glukuronid (około 6%). Badania in vitro wskazują, że irbesartan jest utleniany głównie przez enzym CYP2C9 cytochromu P450, a izoenzym CYP3A4 bierze nieistotny udział w jego metabolizmie.

Liniowość/nieliniowość

Irbesartan ma liniowe i proporcjonalne dawkowo właściwości farmakokinetyczne w zakresie dawek od 10 mg do 600 mg. Obserwowano mniejsze niż proporcjonalne zwiększenie jego wchłaniania po doustnym przyjęciu przy dawkach powyżej 600 mg (czyli dwukrotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka); mechanizm tego zjawiska nie został wyjaśniony. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po 1,5–2 godzinach po doustnym przyjęciu. Całkowity i nerkowy klirens wynoszą odpowiednio 157–176 ml/min i 3–3,5 ml/min. Okres półtrwania terminalnego irbesartanu wynosi 11–15 godzin. Stężenia równowagowe w osoczu krwi osiągane są w ciągu 3 dni po rozpoczęciu przyjmowania irbesartanu raz na dobę. Przy wielokrotnym przyjmowaniu raz na dobę obserwuje się ograniczoną kumulację irbesartanu w osoczu krwi (< 20%).

W jednym z badań u pacjentek z hipertensją tętniczą obserwowano nieco wyższe stężenie irbesartanu w osoczu krwi w porównaniu z mężczyznami. Jednakże nie stwierdzono różnic w okresie półtrwania i kumulacji irbesartanu u mężczyzn i kobiet. U pacjentek nie jest konieczna korekta dawki irbesartanu. U pacjentów starszych (≥ 65 lat) wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) i Cmax irbesartanu są wyższe niż u młodszych pacjentów (18–40 lat).

Jednakże okres półtrwania terminalny istotnie się nie różni. U pacjentów starszych nie jest konieczna korekta dawki leku.

Wydalanie

Irbesartan i jego metabolity wydalane są zarówno z żółcią, jak i z moczem. Po doustnym i dożylnej aplikacji 14C-irbesartanu około 20% radioaktywności wydzielane jest z moczem, a reszta – z kałem. Mniej niż 2% dawki wydzielane jest z moczem w niezmienionej formie irbesartanu.

Populacja pediatryczna. Farmakokinetykę irbesartanu oceniano u 23 dzieci z hipertensją tętniczą po pojedynczym i wielokrotnym (raz na dobę) przyjęciu irbesartanu (2 mg/kg) w dawce dobowej maksymalnie do 150 mg przez 4 tygodnie. Z tych 23 dzieci 21 mogło być ocenionych pod względem porównania farmakokinetyki z taką u dorosłych pacjentów (12 dzieci w wieku od 12 lat, 9 dzieci w wieku od 6 do 12 lat). Wyniki wykazały, że Cmax, AUC i klirens leku były porównywalne z tymi u dorosłych pacjentów przyjmujących 150 mg irbesartanu na dobę. Przy wielokrotnym przyjmowaniu leku raz na dobę obserwowano ograniczoną kumulację irbesartanu (18%) w osoczu krwi.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie parametry farmakokinetyki irbesartanu istotnie się nie zmieniają. Irbesartan nie jest usuwany podczas hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z marskością wątroby w stopniu lekkim lub średnim parametry farmakokinetyki irbesartanu istotnie się nie zmieniają. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężką dysfunkcją wątroby.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych.

Leczenie przewlekłej choroby nerek u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 jako część schematu terapii przeciw nadciśnieniowej.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z dodatkowych składników preparatu.

II i III trymestr ciąży.

Jednoczesne stosowanie leku Irbigen z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub dysfunkcją nerek (przepływ kłębuszkowy (GFR) < 60 ml/min/1,73 m²).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Diuretyki i inne leki przeciw nadciśnieniowe

Podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami przeciw nadciśnieniowym możliwe jest nasilenie ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej, choć irbesartan był stosowany bezpiecznie z niektórymi lekami przeciw nadciśnieniowym, takimi jak beta-blokery, blokery kanałów wapniowych o długim działaniu i diuretyki tiazydowe. Wcześniejsze leczenie wysokimi dawkami diuretyków może również prowadzić do hipowolemii i zwiększać ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej po rozpoczęciu przyjmowania irbesartanu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zawierające aliskiren lub inhibitory ACE

Badania kliniczne wykazały, że podwójna blokada układu renyna-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez stosowanie łączone inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się ze zwiększonym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i zaburzenia funkcji nerek (w tym rozwój ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze stosowaniem pojedynczego leku oddziałującego na układ RAAS (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Suplementy potasu, diuretyki z zachowaniem potasu

Ze względu na doświadczenie z innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna, jednoczesne stosowanie diuretyków z zachowaniem potasu, suplementów potasu, substytutów soli zawierających potas lub innych leków, które mogą podnosić stężenie potasu we krwi (np. heparyny), może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi i dlatego nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II, w tym irbesartanu, z lekami litu możliwe jest zwiększenie stężenia litu w osoczu krwi i nasilenie efektów toksycznych. Stosowanie tej kombinacji nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W razie konieczności jednoczesnego stosowania należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu krwi.

Leki przeciwnowotrzewne niesteroidowe (NLPZ)

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II, w tym irbesartanu, z NLPZ (z selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym (> 3 g/dobę) i nieselektywnymi NLPZ) możliwe jest osłabienie efektu przeciw nadciśnieniowego.

Tak jak przy stosowaniu inhibitorów ACE, jednoczesne przyjmowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może również prowadzić do zaburzeń funkcji nerek, w tym do wystąpienia ostrej niewydolności nerek, oraz do podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Takiej kombinacji należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Zaleca się zapewnienie odpowiedniego nawodnienia oraz monitorowanie funkcji nerek na początku tej terapii skojarzonej, a także okresowo w dalszym jej przebiegu.

Repaglinid

Irbesartan może hamować transporter OATP1B1. W trakcie badania klinicznego zgłoszono, że stosowanie irbesartanu 1 godzinę przed podaniem repaglinidu zwiększało Cmax i AUC repaglinidu (substratu transportera OATP1B1) odpowiednio 1,8 i 1,3 raza. W ramach innego badania nie odnotowano istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu irbesartanu i repaglinidu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków może być konieczna korekta dawkowania repaglinidu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dodatkowe informacje o interakcjach irbesartanu

Zgłaszano, że hydrochlorotiazyd nie zaburza farmakokinetyki irbesartanu.

Irbesartan metabolizowany jest głównie przez enzym CYP2C9, w mniejszym stopniu poprzez glukuronidację. Nie obserwowano istotnych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych przy jednoczesnym stosowaniu irbesartanu z warfaryną (lek, który metabolizowany jest przez enzym CYP2C9). Wpływ induktorów CYP2C9, takich jak ryfampycyna, na farmakokinetykę irbesartanu nie był oceniany. Podczas jednoczesnego stosowania irbesartanu z cyfogostyną farmakokinetyka cyfogostyny nie ulegała zmianie.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Ryzyko hipowolemii wewnątrznaczyniowej

U pacjentów, u których hipowolemia i/lub hiponatremia rozwijają się w wyniku intensywnej terapii diuretykami, ograniczonego spożycia soli w diecie, biegunki lub wymiotów, może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza, szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki irbesartanu. Takie stany należy skorygować przed rozpoczęciem leczenia.

Ryzyko nadciśnienia naczyniowo-renalnego

U pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej funkcjonującej nerki istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek podczas stosowania leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Podobne efekty mogą również wystąpić podczas stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II.

Pacjenci z niewydolnością nerek i przeszczepieniem nerki

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w osoczu. Brak doświadczenia w stosowaniu irbesartanu u pacjentów, u których przeszczepienie nerki wykonano niedawno.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek

Wyniki badań wykazały, że wpływ irbesartanu zarówno na nerki, jak i na układ sercowo-naczyniowy nie był jednakowy. W szczególności jego korzyści okazały się mniej wyraźne u kobiet oraz u mężczyzn nienależących do rasy europejskiej.

Ryzyko podwójnej blokady RAAS

Wykazano, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym rozwój ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeżeli terapia w postaci takiej podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie niezbędną, powinna być stosowana wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym kontroli czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz poziomu ciśnienia tętniczego. Nie można jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Ryzyko hiperkaliemii

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków oddziałujących na RAAS, podczas leczenia irbesartanem może wystąpić hiperkaliemia, szczególnie na tle niewydolności nerek, wyraźnej proteinurii spowodowanej nefropatią cukrzycową i/lub niewydolnością serca. Należy dokładnie monitorować stężenie potasu w osoczu u pacjentów z ryzykiem rozwoju tego powikłania (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ryzyko hipoglikemii

Irbesartan może powodować hipoglikemię, szczególnie u pacjentów z cukrzycą. W przypadku stosowania leku u pacjentów przyjmujących insulinę lub leki przeciwcukrzycowe należy rozważyć odpowiednie monitorowanie stężenia glukozy w osoczu. W razie potrzeby może być wymagana korekta dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie z lekami litu

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku z lekami litu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie u pacjentów ze zwężeniem zastawek aortalnej i mitralnej, z obturacyjną kardiomiopatią przerostową

Tak jak inne leki rozszerzające naczynia, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej oraz z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Stosowanie u pacjentów z pierwotnym aldosteronizmem

Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania leku w leczeniu tych pacjentów.

Ogólne środki ostrożności

U pacjentów, u których tonus naczyniowy i czynność nerek zależą głównie od aktywności RAAS (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II oddziałującymi na ten układ wiązało się z ostrą hipotensją tętniczą, azotemią, oligurią i czasem z ostrą niewydolnością nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jak przy stosowaniu każdego leku przeciwnadciśnieniowego, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z kardiopatią niedokrwienną lub chorobą sercowo-naczyniową może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Podobnie jak inhibitory ACE, irbesartan i inne antagoniści angiotensyny wydają się mniej skutecznie obniżać ciśnienie tętnicze u osób czarnoskórych niż u osób innych ras, być może ze względu na częstsze występowanie stanów z niskim poziomem reniny w grupie pacjentów czarnoskórych z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Stosowanie w czasie ciąży

Nie należy rozpoczynać stosowania antagonistów receptora angiotensyny II w czasie ciąży. Jeśli kontynuowanie przyjmowania antagonistów receptora angiotensyny II jest uznawane za konieczne, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekierowane na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie antagonistów receptora angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie u dzieci

Irbesartan był badany u grupy dzieci w wieku od 6 do 16 lat, jednak dostępne dotychczas dane są niewystarczające do rozszerzenia wskazań na dzieci, dopóki nie zostaną uzyskane dodatkowe dane.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARA II) nie jest zalecane w pierwszym trymestrze ciąży (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Stosowanie ARA II jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcje 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w wyniku stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brak kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, podobne ryzyko może istnieć również dla tej grupy leków. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuowanie terapii jest uznawane za konieczne, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny zostać przekierowane na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie antagonistów receptora angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży powoduje u człowieka fetotoksyczność (osłabienie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie w osifikacji kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II miało miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie USG oceniającego funkcję nerek i stan kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały antagoniści receptora angiotensyny II, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Okres karmienia piersią

Ponieważ informacje dotyczące stosowania irbesartanu w okresie karmienia piersią są dotąd niedostępne, nie zaleca się stosowania leku tym pacjentkom; należy preferować alternatywne leki o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa w czasie karmienia piersią, szczególnie przy karmieniu noworodków lub wcześniaków.

Nie wiadomo, czy irbesartan lub jego metabolity przechodzą do mleka matki. Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne z badań na szczurach wykazały wydalanie irbesartanu lub jego metabolitów z mlekiem.

Plodność

Irbesartan nie wpływał na płodność szczurów i ich potomstwo w dawkach powyżej poziomu, który wywoływał pierwsze objawy toksyczności dla organizmu matki.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ze względu na właściwości farmakodynamiczne wpływ na tę zdolność jest mało prawdopodobny. Należy jednak podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zwiększonego zmęczenia podczas leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony do stosowania doustnego.

Leczenie napierwotnej nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów

Zwykła zalecana dawka początkowa i utrzymaniowa wynosi 150 mg raz na dobę, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Irbesartan w dawce 150 mg raz na dobę zapewnia zazwyczaj lepszą dobową kontrolę ciśnienia tętniczego niż w dawce 75 mg. Należy jednak rozważyć stosowanie dawki początkowej 75 mg, w szczególności u pacjentów poddawanych hemodializie oraz u pacjentów starszych (powyżej 75. roku życia).

U pacjentów, u których dawka 150 mg raz na dobę nie zapewnia wystarczającej kontroli, dawkę można zwiększyć do 300 mg lub dodać inne leki przeciwnadciśnieniowe. W szczególności wykazano, że dodatkowe stosowanie diuretyku takiego jak hydrochlorothiazid wykazuje efekt addytywny w stosunku do działania irbesartanu.

Leczenie przewlekłego schorzenia nerek u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2

Zwykła zalecana dawka początkowa wynosi 150 mg raz na dobę, stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Lek należy stopniowo zwiększać do dawki utrzymaniowej 300 mg raz na dobę.

Korzyści irbesartanu w odniesieniu do funkcji nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 zostały wykazane w badaniach, w których irbesartan stosowano dodatkowo do innych leków przeciwnadciśnieniowych, jeśli to było konieczne, w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego.

Osobliwe kategorie pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u tych pacjentów.

U pacjentów poddawanych hemodializie należy rozważyć możliwość zastosowania niższej dawki początkowej (75 mg).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną dysfunkcją wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki. Brak doświadczeń klinicznych dotyczących stosowania irbesartanu u pacjentów z ciężką dysfunkcją wątroby.

Pacjenci starsi

Zazwyczaj nie ma potrzeby dostosowywania dawki u tych pacjentów. U pacjentów powyżej 75. roku życia należy rozważyć możliwość rozpoczęcia leczenia lekiem w dawce 75 mg.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania irbesartanu u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone.

Dostępne dotychczas dane są niewystarczające do rozszerzenia wskazań do stosowania leku u dzieci (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Działania niepożądane”), dopóki nie pojawią się dodatkowe dane dotyczące stosowania.

Przedawkowanie.

Objawy

Podczas stosowania irbesartanu u dorosłych pacjentów w dawkach do 900 mg/dobę przez 8 tygodni nie zaobserwowano żadnych reakcji toksycznych. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania są hipotensja tętnicza i tachykardia; przy przedawkowaniu możliwe jest również wystąpienie bradykardii.

Leczenie

Należy prowadzić ciągły monitoring stanu pacjenta oraz w razie potrzeby prowadzić terapię objawową i wspierającą. Zaleca się również wywołanie wymiotów, przepłukanie żołądka oraz zastosowanie środków adsorpcyjnych. Irbesartan nie jest usuwany za pomocą hemodializy.

Niepożądane działania.

Częstotliwość występowania wymienionych poniżej działań niepożądanych określono według następujących kryteriów: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezwykle rzadko (≥1/10 000, < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego:

częstość nieznana – anemia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego:

częstość nieznana – reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka.

Ze strony metabolizmu i odżywiania:

częstość nieznana – hiperkaliemia, hipoglikemia.

Ze strony układu nerwowego:

często – zawroty głowy, ortostatyczne zawroty głowy; częstość nieznana – zawroty głowy (vertigo), ból głowy.

Ze strony narządów słuchu i równowagi:

częstość nieznana – szumy w uszach.

Ze strony serca:

rzadko – tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego:

często – hipotensja ortostatyczna; rzadko – napoty cieplne.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko – kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności, wymioty; rzadko – biegunka, dyspepsja, zgaga; częstość nieznana – dysgezja.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

rzadko – żółtaczka; częstość nieznana – zapalenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

częstość nieznana – leukocytozalny naczyniopochławnik.

Ze strony narządu ruchu i tkanki łącznej:

często – ból mięśni i kości; częstość nieznana – artrodyne, miodyne (w niektórych przypadkach powiązane ze wzrostem stężenia kinazy kreatynowej w osoczu), skurcze mięśni.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

częstość nieznana – zaburzenia funkcji nerek, w tym przypadki niewydolności nerek u pacjentów z podwyższonym ryzykiem tego powikłania.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko – zaburzenia funkcji seksualnej.

Zaburzenia ogólne:

często – zwiększone zmęczenie; rzadko – ból w klatce piersiowej.

Wyniki badań:

bardzo często – hiperkaliemia; często – wzrost stężenia kinazy kreatynowej w osoczu krwi (żaden przypadek takiego wzrostu nie był powiązany z objawami klinicznymi ze strony narządu ruchu, które można było zidentyfikować).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaawansowaną nerektycznością cukrzycową leczonych irbesartanem obserwowano obniżenie stężenia hemoglobiny, które nie miało znaczenia klinicznego.

Populacja pediatryczna. U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat z nadciśnieniem tętniczym obserwowano następujące działania niepożądane: ból głowy (7,9%), hipotensja tętnicza (2,2%), zawroty głowy (1,9%), kaszel (0,9%). Najczęstszymi odchyleniami od normy w wynikach badań laboratoryjnych były podwyższenie stężenia kreatyniny (6,5%) oraz podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej u 2% dzieci stosujących lek.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.
Po 10 tabletek w blisterze, po 1 lub 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited / Hetero Labs Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.