Insufor

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU INSUFOR (INSUFOR)

Skład:

substancja czynna: metformina;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy;

substancje pomocnicze: povidon, skrobia prażelatynizowana, crospovidon, stearynian magnezu, Opadry® II White 85F18422 (alkohol polowinylowy, częściowo zhydrolizowany; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol 4000; talk).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki powlekane powłoką filmową, 500 mg, 850 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane powłoką filmową;

tabletki powlekane powłoką filmową, 1000 mg: białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki powlekane powłoką filmową, z ryflowaną linią podziału z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na układ trawienny i metabolizm. Leki przeciwdziaconiczne. Peroralne środki hipoglikemiczne, z wyjątkiem insuliny. Biguanidy. Kod ATC A10BA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Metformina jest biguanidem o działaniu antyhiperglikemicznym, zarówno na hiperglikemię na czczo, jak i po spożyciu pokarmu. Nie stymuluje wydzielania insuliny i nie powoduje efektu hipoglikemicznego.

Metformina zmniejsza hiperglikemię na czczo, a w połączeniu z insuliną zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę.

Metformina wywiera działanie antyhiperglikemiczne poprzez kilka mechanizmów:

• metformina zmniejsza produkcję glukozy w wątrobie, metformina ułatwia obwodowe wychwycenie i wykorzystanie glukozy, częściowo dzięki wzmocnieniu działania insuliny;
• metformina zmienia metabolizm glukozy w przewodzie pokarmowym: wchłanianie do krwiobiegu wzrasta, a resorpcja z pożywienia maleje. Dodatkowe mechanizmy związane z jelitami obejmują zwiększenie uwalniania peptydu podobnego do glukagonu 1 (GLP-1) i zmniejszenie resorpcji kwasów żółciowych. Metformina zmienia mikrobiom jelitowy;
• metformina może poprawić profil lipidowy u pacjentów z hiperlipidemią.

W trakcie badań klinicznych, podczas stosowania metforminy, masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie się zmniejszała.

Metformina jest aktywatorem kinazy białkowej zależnej od adenozynomonofosforanu (AMPK) i zwiększa zdolność transportową wszystkich typów błonowych przenośników glukozy (GLUT).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Cmax) wynosi około 2,5 godziny (Tmax). Bezwzględna biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 800 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym zastosowaniu frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym zastosowaniu absorpcja metforminy jest nasycana i niepełna.

Przyjmuje się, że wchłanianie metforminy jest nieliniowe. Przy stosowaniu metforminy w zalecanych dawkach i schematach dawkowania stężenie ustalone w osoczu osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenia metforminy w osoczu (Cmax) nie przekraczały 5 μg/ml nawet przy stosowaniu maksymalnych dawek.

W połączeniu z posiłkiem absorpcja metforminy jest obniżona i nieco opóźniona.

Po doustnym zastosowaniu w dawce 850 mg obserwowano obniżenie maksymalnego stężenia w osoczu o 40%, zmniejszenie AUC o 25% i wydłużenie o 35 minut czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu. Kliniczna istotność tych zmian jest nieznana.

Rozkład

Łączenie z białkami osocza jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu, natomiast czas osiągnięcia jest zbliżony. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią wtórny kompartment rozkładu metforminy. Średni objętość rozkładu (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metabolizm

Metformina jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem. Metabolitów u człowieka nie wykazano.

Wydalanie

Clirens nerkowy metforminy wynosi >400 ml/min. Wskazuje to, że metformina jest wydalana poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym przyjęciu okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzonej funkcji nerek clirens nerkowy maleje proporcjonalnie do clirensu kreatyniny, wskutek czego okres półtrwania wydłuża się, co prowadzi do zwiększenia stężenia metforminy w osoczu.

Osobliwe grupy pacjentów.

Niewydolność nerek.

Dostępne są ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek, dlatego niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek. Dlatego konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną/przenoszeniem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci.

W wyniku badania jednorazowej dawki 500 mg chlorowodorku metforminy profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był analogiczny do takiego u zdrowych dorosłych.

Dane dotyczące stosowania dawek wielokrotnych są ograniczone jednym badaniem.

Po wielokrotnym podawaniu 500 mg metforminy dwa razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej stężenie szczytowe w osoczu (Cmax) oraz ekspozycja systemowa (AUC0-t) były obniżone o około 33% i 40% odpowiednio w porównaniu z pacjentami dorosłymi chorymi na cukrzycę, którzy otrzymywali dawki powtarzane 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni.

Ponieważ dawkę dobrać należy indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Cukrzyca typu 2, gdy dieta i aktywność fizyczna nie przynoszą skutku, szczególnie u pacjentów z nadwagą:

• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi lub z insuliną w leczeniu dorosłych;
• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną w leczeniu dzieci od 10 roku życia oraz u młodzieży.

W celu zmniejszenia powikłań cukrzycy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą – jako lek pierwszego wyboru po nieskutecznej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mleczanowa, ketoza cukrzycowa).
• Przedkomę cukrzycową.
• Ostra niewydolność nerek w zaawansowanym stopniu (filtracja kłębuszkowa <30 ml/min).
• Ostre stany zagrażające funkcji nerek, odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs.
• Choroby mogące prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenie przewlekłej choroby): niedostateczność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs.
• Niewydolność wątroby, ostra toksyczność alkoholem, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje, których nie zaleca się stosować.

Alkohol. Intoksycja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadku głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Środki kontrastowe jodowe. U pacjentów stosujących metforminę należy przerwać jej podawanie przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania, a jedynie po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób podania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”).

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością. Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe, mogą negatywnie wpływać na funkcję nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Na początku leczenia powyższymi lekami lub w przypadku ich stosowania w połączeniu z metforminą konieczna jest staranna kontrola funkcji nerek.

Leki wykazujące działanie hiperglikemizujące (glikokortykosteroidy o działaniu ogólnym i miejscowym, sympatykomimetyki). Należy częściej kontrolować poziom glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej należy dostosować dawkę metforminy.

Transportery kationów organicznych (OCT)

Metformina jest substratem obu transporterów OCT1 i OCT2.

Równoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamil) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampicyna) może zwiększyć wchłanianie przewodu pokarmowego i skuteczność metforminy;
• inhibitorami OCT2 (np. cyklotydyna, dolutegraviwr, ranolazyna, trimetoprym, wandetanib, izawukonazol) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do dalszego wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi;
• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (np. kryzotynib, olaparyb) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy równoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu krwi może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktory OCT mogą wpływać na jej skuteczność.

Szczególne środki ostrożności.

Ryzyko kwasicy mleczanowej

Kwasica mleczanowa jest bardzo rzadkim, ale poważnym zaburzeniem metabolicznym, najczęściej występującym w przebiegu ostrej niewydolności nerek, choroby sercowo-płucnej lub sepsy. W przypadku ostrego uszkodzenia funkcji nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej.

W przypadku odwodnienia (silnego biegunki lub wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe zaprzestanie stosowania leku i skorzystanie z pomocy medycznej.

Podczas stosowania metforminy należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą ostro pogorszyć funkcję nerek (np. lekami obniżającymi ciśnienie, diuretykami i lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi). Inne czynniki ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej obejmują nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowaną cukrzycę, stan ketotyczny, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków, które mogą prowadzić do kwasicy mleczanowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentów oraz osoby opiekujące się nimi należy poinformować o ryzyku rozwoju kwasicy mleczanowej. Typowymi objawami kwasicy mleczanowej są duszność kwasotyczna, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a w dalszym przebiegu możliwe jest rozwoj komatu.

Wyniki badań diagnostycznych – obniżenie poziomu pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia mleczanu w osoczu krwi (> 5 mmol/l), podwyższenie przerwy anionowej oraz podwyższenie stosunku mleczan/pirian.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów sugerujących kwasicę mleczanową należy natychmiast zaprzestać stosowania leku i skontaktować się z lekarzem.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi:

Pacjentom z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z kwasicą mleczanową i epizodami przypominającymi udar (zespół MELAS) oraz mitochondrialna dziedziczna cukrzyca i głuchota (MIDD), nie zaleca się stosowania metforminy ze względu na ryzyko nasilenia kwasicy mleczanowej i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na zespół MELAS lub MIDD po zastosowaniu metforminy, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Wpływ na funkcję nerek

Przed rozpoczęciem stosowania leku oraz regularnie po jego zakończeniu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) należy ocenić GFR. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z GFR <30 ml/min. W przypadku chorób wpływających na funkcję nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) należy tymczasowo zaprzestać stosowania metforminy.

Wpływ na funkcję serca

Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Lek można stosować pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca przy regularnym monitorowaniu funkcji serca i nerek. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z jodowanymi środkami kontrastowymi do rentgenu
Wewnątrznaczyniowe podanie jodowych środków kontrastowych może wywołać nefropatię indukowaną środkiem kontrastowym, co prowadzi do gromadzenia się metforminy i zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej. Należy zaprzestać stosowania leku przed lub podczas badania i nie wznowić wcześniej niż po 48 godzinach po badaniu, dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne

Należy zaprzestać stosowania leku podczas zabiegów chirurgicznych wykonywanych pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnąrzopajęczynówkowym i nie wznowić wcześniej niż po 48 godzinach po operacji lub przywróceniu żywienia doustnego, dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek.

Stosowanie u dzieci

Przed rozpoczęciem leczenia należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki rocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak brak danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Wyniki kontrolowanych badań klinicznych u 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i młodzieży.

Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u dzieci w wieku od 10 do 12 lat.

Ryzyko obniżenia poziomu witaminy B12 w osoczu krwi.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12, co może prowadzić do jej niedoboru. Ryzyko niedoboru witaminy B12 wzrasta wraz ze wzrostem dawki metforminy, przedłużaniem czasu leczenia oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru (np. u pacjentów z anemią megaloblastyczną lub niedawno wystąpiłą neuropatią) należy sprawdzić poziom witaminy B12 w osoczu krwi i postępować zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi dotyczącymi badań i leczenia niedoboru witaminy B12. U pacjentów z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 należy przeprowadzać okresowe monitorowanie poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować, dopóki jest dobrze tolerowane i nie jest przeciwwskazane, a niedobór witaminy B12 należy leczyć zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Inne środki ostrożności

Podczas stosowania leku pacjenci powinni przestrzegać diety oraz równomiernego spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni kontynuować stosowanie diety o obniżonej kaloryczności. Należy regularnie kontrolować parametry gospodarki węglowodanowej u pacjentów.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku z insuliną lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfoniliomocznika lub meglitynidami).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Niekontrolowana hiperglikemia w okresie przedkoncepcyjnym i podczas ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych, poronień, nadciśnienia spowodowanego ciążą, preeklampsji oraz śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków hiperglikemii dla matki i dziecka.

Metformina przenika przez łożysko w ilościach, które mogą być tak samo wysokie jak stężenia u matki.

Duża liczba danych z badań kohortowych opartych na rejestrach oraz opublikowanych wyników metaanaliz i badań klinicznych (ponad 1000 przypadków ekspozycji) wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności dla płodu/noworodka w wyniku wpływu metforminy w okresie przedkoncepcyjnym i/lub podczas ciąży.

Istnieją niepotwierdzone dane dotyczące długotrwałego wpływu metforminy na wagę dzieci narażonych na działanie leku w okresie wewnątrzmacicznym. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4. roku życia narażonych na działanie leku w okresie wewnątrzmacicznym, choć dane dotyczące długoterminowych skutków są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby stosowania metforminy podczas ciąży i w okresie przedkoncepcyjnym możliwe jest jej zastosowanie jako uzupełnienie lub alternatywa dla insuliny.

Okres karmienia piersią

Metformina wydzielana jest z mlekiem matki, jednak u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Niemniej jednak, ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku, karmienie piersią nie jest zalecane podczas terapii metforminą. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią oraz potencjalne ryzyko działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność

Metformina nie wpływała na płodność zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dzień, co jest niemal 3-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dobową dla człowieka, przeliczona na powierzchnię ciała.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn, ponieważ nie powoduje hipoglikemii. Jednak lek należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfoniliomocznika, insulina lub meglitynidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki.

Monoterapia lub terapia łączna równocześnie z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi

Pacjenci dorośli z normalną funkcją nerek (GFR ≥ 90 ml/min)

Zwykle dawkę początkową metforminy ustala się na 500 mg lub 850 mg, 2–3 razy na dobę podczas lub po spożyciu posiłku.

Po upływie 10–15 dni dawkę metforminy należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki przyczynia się do zmniejszenia działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego.

W przypadku leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg na dobę) możliwe jest zastąpienie każdej 2 tabletek po 500 mg jedną tabletką 1000 mg.

Maksymalna zalecana dawka dobową metforminy wynosi 3000 mg na dobę, podzielona na 3 dawki.

W przypadku przejścia z innego leku przeciwdiabetycznego należy przerwać stosowanie tego leku i zastosować metforminę zgodnie z powyższym opisem.

Terapia łączna równocześnie z insuliną

Pacjenci dorośli z normalną funkcją nerek (GFR ≥ 90 ml/min)

W celu osiągnięcia lepszego kontroli stężenia glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii łącznej. Zwykle dawkę początkową metforminy ustala się na 500 mg lub 850 mg 2–3 razy na dobę, natomiast dawkę insuliny należy dobrać zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Pacjenci w podeszłym wieku

U tych pacjentów może występować obniżona funkcja nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny funkcji nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U takich pacjentów należy ocenić GFR przed rozpoczęciem leczenia metforminą oraz po jego rozpoczęciu przynajmniej raz w roku. Pacjentom z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz pacjentom w podeszłym wieku należy przeprowadzać dokładne monitorowanie funkcji nerek tak często, jak to możliwe, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci w wieku od 10 lat

Zwykle dawkę początkową metforminy ustala się na 500 mg lub 850 mg 1 raz dziennie podczas lub po spożyciu posiłku.

Po 10–15 dniach dawkę należy skorygować zgodnie z wynikami pomiarów poziomu glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki przyczynia się do zmniejszenia skutków ubocznych ze strony układu pokarmowego.

Maksymalna zalecana dawka dzienna wynosi 2000 mg, podzielona na 2–3 dawki.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 10 lat.

Przedawkowanie.

Przy zastosowaniu metforminy w dawce 85 g nie zaobserwowano rozwoju hipoglikemii. Jednakże w tym przypadku zaobserwowano rozwój kwasicy mlekowej. Istotne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą powodować wystąpienie kwasicy mlekowej. Kwasica mlekowa jest stanem nagłym i powinna być leczona w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszą metodą usuwania mleczanu i metforminy z organizmu jest hemodializa.

Efekty uboczne.

Najczęstsze działania niepożądane pojawiające się na początku stosowania metforminy to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują samorzutnie. W celu zapobiegania występowaniu wymienionych działań niepożądanych zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Działania niepożądane pod względem częstości występowania klasyfikuje się do następujących kategorii: bardzo często (>1/10), często (>1/100 i <1/10), rzadko (>1/1000 i <1/100), bardzo rzadko (>1/10000 i <1/1000), niezwykle rzadko (<1/10000). W każdej klasie narządowo-układowej działania niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Zaburzenia metaboliczne:

często – obniżenie/deficyt witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”); niezwykle rzadko – kwasica mlekowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

często – zaburzenia smaku.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Te działania niepożądane pojawiają się najczęściej na początku stosowania metforminy i w większości przypadków ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania występowaniu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po spożyciu posiłku.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

niezwykle rzadko – zaburzenia wskaźników czynności wątroby lub zapalenie wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

niezwykle rzadko – reakcje skórne, w tym wysypka, zaczerwienienie, świąd, pokrzywka.

Dzieci

Zgodnie z opublikowanymi danymi, doświadczeniem po rejestracji oraz wynikami kontrolowanych badań klinicznych, w których metforminę stosowano przez 1 rok ograniczonej liczbie dzieci i nastolatków w wieku 10–16 lat, działania niepożądane u tej grupy pod względem charakteru i nasilenia były podobne do tych obserwowanych u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki powlekane powłoką filmową, 500 mg i 850 mg: 15 tabletek w blistrze; 2, 4 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Tabletki powlekane powłoką filmową, 1000 mg: 10 tabletek w blistrze; 3, 6 lub 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

UORLDMEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S., Turcja/

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S., Turkey.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turcja / 15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, Sp. z o.o., Ukraina / WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.