Inopranol

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ a stosowania leku Inopranol

SkÅ ad:

substancja czynna: inozyna pranobeks;

5 ml syropu zawiera 250 mg inozyny pranobeksu;

substancje pomocnicze: sacharoza (cukrozÄ ), metylo-p-hydroksybenzoesan (E 218), propylo-p-hydroksybenzoesan (E 216), kwas cytrynowy jednowodny, sodu wodorotlenek, aromat \u001CÅ wiÅ owa\u001D, woda oczyszczona.

PostaÄ lekarska. Syrop.

GÅ ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: przejrzysta, lepka ciecz, bezbarwna lub Å wiecÅ o Å oÅ oÅ atawoÅ oÅ a, o charakterystycznym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Å rodki przeciwwirusowe do stosowania systemowego. Å rodki przeciwwirusowe o dziaÅ aniu bezpoÅ rednim. Inne Å rodki przeciwwirusowe. Inozyna pranobeks.

Kod ATC J05A X05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Inopranol — lek przeciwwirusowy o działaniu immunomodulującym. Inozyna pranobeks normalizuje (do indywidualnej normy) niedobór lub dysfunkcję odporności komórkowej, indukując dojrzewanie i różnicowanie limfocytów T oraz pomocniczych limfocytów T1, potencjując indukcję odpowiedzi limfoproliferacyjnej w komórkach aktywowanych mitogenem lub antygenem.

Inozyna pranobeks modeluje cytotoksyczność limfocytów T i naturalnych komórek zabójczych, funkcjonowanie limfocytów supresyjnych CD8+ i pomocniczych limfocytów CD4+, a także zwiększa ilość immunoglobuliny G oraz dodatnich powierzchniowych markerów dopełniacza. Wzmacnia syntezę interleukiny-1 (IL-1) i syntezę interleukiny-2 (IL-2), regulując ekspresję receptorów IL-2. Inozyna pranobeks istotnie zwiększa sekrecję endogennego interferonu gamma i zmniejsza produkcję interleukiny-4 w organizmie. Wzmacnia działanie neutrofilowych granulocytów, chemotaksję oraz fagocytozę monocytów i makrofagów. Inozyna pranobeks hamuje synteza wirusa poprzez następujące potencjalne mechanizmy:

• wbudowanie kwasu inozyno-orotowego w polirybosomy komórki zainfekowanej wirusem;
• hamowanie przyłączania kwasu adenylowego do wirusowego mRNA;
• molekularną reorganizację wewnętrznych błonowych cząstek limfocytów, co zwiększa ich gęstość prawie trzykrotnie.

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Po doustnym podaniu inozyna pranobeks jest szybko i całkowicie wchłaniana (≥ 90 %) z przewodu pokarmowego do krwi.

Rozkład. Po podaniu inozyny pranobeks zwierzętom znakowany radioizotopami materiał wykrywano w następujących narządach (w kolejności malejącej aktywności): nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg oraz mięśnie szkieletowe.

Metabolizm. Po doustnym podaniu ludziom 1 g znakowanej radioizotopami inozyny pranobeks stwierdzono następujące stężenia w osoczu 1-dimetyloamino-2-propanolu i 4-acetyloaminobenzoesowego kwasu odpowiednio: 3,7 μg/ml (2 godz.) i 9,4 μg/ml (1 godz.). W trakcie badań klinicznych tolerancji dawek ustalono, że szczytowe zwiększenie stężenia kwasu moczowego jako wskaźnika metabolizmu inozyny ma charakter nieliniowy i może się zmieniać w granicach 10 % w ciągu 1–3 godzin.

Wydalanie. Dobowa ekspresja 4-acetyloaminobenzoesowego kwasu i jego głównego metabolitu z moczem w warunkach stanu równowagi po codziennym stosowaniu 4 g leku wynosiła około 85 % przyjętej dawki. 95 % radioaktywnego 1-dimetyloamino-2-propanolu w moczu wykrywano w postaci niezmienionego 1-dimetyloamino-2-propanolu i jego metabolitu (N-tlenku). Okres półwydalenia wynosi 3,5 godziny dla 1-dimetyloamino-2-propanolu i 50 minut dla 4-acetyloaminobenzoesowego kwasu. Głównymi metabolitami inozyny pranobeks w organizmie człowieka są N-tlenek dla 1-dimetyloamino-2-propanolu i orto-acyloglukuronid dla 4-acetyloaminobenzoesowego kwasu. Ponieważ inozyna metabolizowana jest drogą degradacji purynowej do kwasu moczowego, badania eksperymentalne z użyciem znakowanej radioizotopami inozyny pranobeks u ludzi są mało informacyjne. U zwierząt do 70 % podanej inozyny pranobeks może być wydalane z moczem w postaci kwasu moczowego po doustnym podaniu formy tabletkowej, a reszta — w postaci typowych metabolitów: ksantyny i hipoksantyny.

Dostępność biologiczna. Ilości w moczu w warunkach stanu równowagi 4-acetyloaminobenzoesowego kwasu i jego metabolitu wynosiły > 90 % oczekiwanych wartości roztworu. Ilości 1-dimetyloamino-2-propanolu i jego metabolitu wynosiły > 76 %. Wartości AUC w osoczu 1-dimetyloamino-2-propanolu wynosiły ≥ 88 %, 4-acetyloaminobenzoesowego kwasu — ≥ 77 %.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Lek Inopranol wskazany jest w leczeniu obniżonego lub niefunkcjonalnego odporności komórkowej oraz w leczeniu objawów klinicznych następujących chorób:

• pierwotne i wtórne wirusowe infekcje dróg oddechowych;
• infekcje wirusowe wywołane wirusem opryszczki pospolitej typu 1 i 2, wirusem ospy wietrznej, wirusem cytomegalii, wirusem Epsteina-Barr;
• brodawki genitalne (Condyloma acuminata) — zmiany zewnętrzne (z wyłączeniem lokalizacji meatalnej (wewnątrz kanału analnego) i okołoodbytowej) — jako monoterapia lub jako leczenie wspomagające w stosunku do standardowego leczenia miejscowego lub chirurgicznego;
• infekcje skóry i błon śluzowych, infekcje wulwowaginalne (subkliniczne) lub infekcje wywołane HPV (wirusem brodawczaka ludzkiego), związane z endocyksem — w ramach terapii skojarzonej;
• wirusowe zapalenie wątroby — w ramach terapii skojarzonej;
• odra z ciężkim przebiegiem lub powikłaniami;
• podostre stwardniejące zapalenie mózgu — w ramach terapii skojarzonej.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku, zaostrzenie dny moczanowej, hiperurykemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inozynu pranobeksu nie należy stosować podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, ponieważ jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych może wpływać na oczekiwany efekt terapeutyczny ze względu na specyfikę mechanizmów farmakokinetycznych (stosowanie możliwe wyłącznie po zakończeniu terapii).

Z ostrożnością należy przepisywać lek Inopranol w połączeniu z inhibitorami ksantynooksydazy (np. z alopurynolem) lub lekami sprzyjającymi wydaleniu kwasu moczowego, w tym z moczopędnymi, z tiazydowymi diuretykami (takimi jak hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) lub pętlowymi diuretykami (takimi jak furosemid, torasemid, kwas etakrynowy).

W przypadku jednoczesnego stosowania z zydowudyną (azydotymidyną) zwiększa się powstawanie nukleotydu w wyniku zwiększenia biodostępności zydowudyny w osoczu krwi oraz zwiększenia fosforylacji wewnątrzkomórkowej w monocytach krwi ludzkiej. Skutkuje to wzmocnieniem działania zydowudyny pod wpływem leku.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Podczas leczenia Inopranolem może wystąpić tymczasowy wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy i w moczu, szczególnie u mężczyzn i u pacjentów w wieku podeszłym, jednak zazwyczaj wartości te pozostają w granicach normy (do 8 mg/dl oraz 420 µmol/l, odpowiednio).

Zwiększenie stężenia kwasu moczowego jest wynikiem katabolicznego metabolizmu składnika inozynowego substancji czynnej do kwasu moczowego i nie jest spowodowane zmianami aktywności enzymatycznej lub klirensu nerkowego wywołanymi stosowaniem leków. Dlatego lek należy stosować z dużą ostrożnością u chorych z podagrą, hiperurykemią, w wywiadzie z kamicą moczową, a także przy obniżonej funkcji nerek. U tych pacjentów w trakcie leczenia należy regularnie kontrolować poziom kwasu moczowego w surowicy krwi.

Przy długotrwałym stosowaniu leku Inopranol istnieje ryzyko rozwoju kamicy nerkowej. U każdego pacjenta podczas długotrwałego leczenia należy prowadzić monitorowanie stężenia kwasu moczowego w surowicy i w moczu, funkcji wątroby, parametrów krwi oraz czynności nerek.

U niektórych pacjentów mogą wystąpić ostry reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, anafilaktyczny wstrząs, pokrzywka). W takich przypadkach leczenie Inopranolem należy przerwać.

Dodatkowe substancje. Lek Inopranol zawiera metylo- i propylo-p-hydroksybenzoesan, które mogą powodować reakcje alergiczne (może to być reakcja opóźniona).

Środek leczniczy zawiera 6,5 g sacharozy (cukrozy) w 10 ml, dlatego należy go stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę. Może być szkodliwy dla zębów.

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja fruktozy, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedostateczność sacharazy-izomalatazy, nie należy przyjmować tego leku.

W 10 ml syropu znajduje się 1 mmol sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety niskosodowej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Wpływ inozytu na rozwój płodu i płodność u ludzi nie był badany. Nie wiadomo, czy inozyt pranobeks przenika do mleka matki. Leku nie należy stosować w czasie ciąży ani karmienia piersią.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami. Inopranol nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z urządzeniami mechanicznymi.

Należy jednak pamiętać, że przy podejmowaniu decyzji o prowadzeniu samochodu lub pracy z innymi urządzeniami mechanicznymi, należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub innych działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Dawka dobową zależna jest od masy ciała, przebiegu i ciężkości choroby oraz stanu pacjenta.

Dawkę dobową należy równomiernie rozłożyć na przyjęcia w ciągu doby.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku starszym: zalecana dawka dobową wynosi 50 mg/kg masy ciała (1 ml/kg), zazwyczaj 3 g/dobę (20 ml syropu 3–4 razy na dobę). Maksymalna dawka dobową dla dorosłych to 80 ml syropu (4 g inozynu pranobeksu).

Dzieci od 1. roku życia: zalecana dawka dobową wynosi 50 mg/kg masy ciała (1 ml/kg), równomiernie rozłożona na 3–4 dawki zgodnie z poniższą tabelą:

* Do dawkowania leku należy używać urządzenia dawkującego z podziałką pomiarową, które jest częścią zestawu leku.

Czas trwania leczenia

Choroby ostry. W przypadku chorób o krótkotrwałym przebiegu leczenie trwa 5–14 dni. Po złagodzeniu objawów choroby leczenie należy kontynuować jeszcze przez 1–2 dni lub dłużej, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Choroby wirusowe o długim przebiegu. Leczenie należy kontynuować przez 1–2 tygodnie po złagodzeniu objawów choroby lub dłużej, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Choroby nawrotowe. Na wstępnym etapie leczenia stosuje się te same zalecenia, co w przypadku chorób ostrych. W trakcie terapii utrzymującej dawkę można zmniejszyć do 500–1000 mg/doba. Po pojawieniu się pierwszych objawów nawrotu należy wznowić przyjmowanie dawki dobowej zalecanej w przypadku chorób ostrych i kontynuować przyjmowanie tej dawki przez 1–2 dni po zniknięciu objawów. Cykl leczenia można powtarzać kilkakrotnie w razie potrzeby, w zależności od stanu pacjenta i według wskazań lekarza.

Choroby przewlekłe. Lek należy stosować w dawce dobowej 50 mg/kg masy ciała zgodnie z następującymi schematami:

choroby bezobjawowe — przyjmować przez 30 dni z przerwą 60 dni;

choroby ze średnim nasileniem objawów — przyjmować przez 60 dni z przerwą 30 dni;

choroby z ciężkimi objawami — przyjmować przez 90 dni z przerwą 30 dni.

Cykl leczenia należy powtarzać tyle razy, ile będzie konieczne, jednocześnie prowadząc monitorowanie stanu pacjenta i wskazań do przedłużenia terapii.

Dawkowanie w przypadku szczególnych wskazań

Zewnętrzna brodawka płciowa (Condyloma acuminata) lub infekcje HPV związane z endocytysem: stosować po 3 g/doba przez 14–28 dni jako monoterapię lub jako uzupełnienie terapii miejscowej lub leczenia chirurgicznego zgodnie z poniższymi schematami:

− w leczeniu pacjentów z grupy niskiego ryzyka (pacjenci bez niedoboru odporności lub pacjenci z niskim ryzykiem nawrotu) lek stosuje się bez przerwy przez 14–28 dni, po czym następuje dwumiesięczny okres bez leczenia, podczas którego zmiany zmniejszają się lub zanikają;

lub

− w leczeniu pacjentów z grupy wysokiego ryzyka* (pacjenci z niedoborem odporności lub z wysokim ryzykiem nawrotu) lek stosuje się przez 3 miesiące: 5 dni w tygodniu przez 2 tygodnie z rzędu w każdym miesiącu lub 5 dni w tygodniu co drugi tydzień. W razie potrzeby cykle leczenia można powtarzać kilkakrotnie.

* Czynniki wysokiego ryzyka wystąpienia nawrotów lub dysplazji szyjki macicy u pacjentów z infekcją HPV narządów płciowych, podobnie jak w innych podobnych chorobach, obejmują:

• infekcję HPV narządów płciowych trwającą dłużej niż 2 lata lub z 3 lub więcej nawrotami w wywiadzie;
• niedobór odporności spowodowany:
  • nawrotami lub przewlekłymi infekcjami;
  • chorobami przenoszonymi drogą płciową;
• chemioterapią przeciwnowotworową;
• przewlekłym alkoholizmem;
• słabo kontrolowanym cukrzycą;
• atopią (dziedziczną skłonnością do nadwrażliwości);
• długotrwałym stosowaniem środków antykoncepcyjnych (dłużej niż 2 lata);
• poziom folianów w erytrocytach ≤ 660 nmol/l;
• wieloma partnerami seksualnymi lub zmianą stałego partnera seksualnego;
• częstymi stosunkami waginalnymi (≥ 2–6 razy w tygodniu);
• seksem analnym;
• obecność brodawek skórnych w dzieciństwie w wywiadzie;
• wiek > 20 lat;
• przewlekłe palenie tytoniu.

W przypadku podostrego twardniejącego zapalenia mózgu i rdzenia (SSPE) dawka dobową wynosi 100 mg/kg masy ciała, maksymalna dawka — 60–80 ml/doba. Leczenie jest długotrwałe, ciągłe, z regularną obserwacją stanu zdrowia pacjenta i przeglądem dalszego leczenia. Zalecana dawka dobową może być zwiększona, szczególnie w ciężkich przypadkach.

Dzieci. Lek można stosować u dzieci od 1. roku życia.

Przedawkowanie. Nie zgłaszano przypadków przedawkowania. Przedawkowanie może spowodować wzrost stężenia kwasu moczowego w osoczu i w moczu. Leczenie jest objawowe.

Działania niepożądane.

Jedynym działaniem niepożądany, które występuje najczęściej zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, jest tymczasowy wzrost (zazwyczaj w granicach normy) stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i w moczu, który powraca do początkowych wartości normalnych w ciągu kilku dni po zakończeniu leczenia.

Częstość działań niepożądanych podano według następującej klasyfikacji: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), częstotliwość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Po pierwszym otwarciu opakowania okres ważności leku wynosi 6 miesięcy pod warunkiem przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Warunki przechowywania. W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 120 ml preparatu w butelce, 1 butelka z dawkownikiem w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-Produkcyjny Ośrodek „Borszczagiwska Fabryka Chemiczno-Farmaceutyczna”.

Adres siedziby producenta oraz miejsce wykonywania działalności. Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.