Hemate® P

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku Hemate® P (Haemate® P)

Skład:

Substancje czynne: czynnik krzepnięcia krwi człowieka VIII (FVIII), czynnik von Willebranda człowieka (VWF).

1 fiolka leku Hemate® P o aktywności 250 MI FVIII / 600 MI VWF zawiera 250 MI czynnika krzepnięcia krwi człowieka VIII (FVIII) oraz 600 MI czynnika von Willebranda człowieka (VWF);

po odtworzeniu przez dodanie 5 ml wody do wstrzykiwań roztwór zawiera 50 MI/ml FVIII oraz 120 MI/ml VWF.

1 fiolka leku Hemate® P o aktywności 500 MI FVIII / 1200 MI VWF zawiera 500 MI czynnika krzepnięcia krwi człowieka VIII (FVIII) oraz 1200 MI czynnika von Willebranda człowieka (VWF);

po odtworzeniu przez dodanie 10 ml wody do wstrzykiwań roztwór zawiera 50 MI/ml FVIII oraz 120 MI/ml VWF.

1 fiolka leku Hemate® P o aktywności 1000 MI FVIII / 2400 MI VWF zawiera 1000 MI czynnika krzepnięcia krwi człowieka VIII (FVIII) oraz 2400 MI czynnika von Willebranda człowieka (VWF);

po odtworzeniu przez dodanie 15 ml wody do wstrzykiwań roztwór zawiera 66,6 MI/ml FVIII oraz 160 MI/ml VWF;

Substancje pomocnicze: albumina człowiecza, kwas aminooctowy, chlorek sodu, cytrynian sodu, wodorotlenek sodu lub kwas solny (w małych ilościach do regulacji wartości pH).

Rozpuszczalnik: woda do wstrzykiwań – po 5 ml, 10 ml oraz 15 ml.

Aktywność FVIII (MI) oznacza się metodą chromatogeniczną zgodnie z Europejską Farmakopeą. Aktywność specyficzna FVIII w preparacie Hemate® P wynosi około 2–6 MI FVIII/mg białka.

Aktywność VWF (MI) oznacza się zgodnie z aktywnością kofaktora rystocetyny (VWF:RCo) w porównaniu z międzynarodowym wzorcem referencyjnym koncentratu czynnika von Willebranda (WHO). Aktywność specyficzna VWF w preparacie Hemate® P wynosi około 5–17 MI VWF:RCo/mg białka.

Hemate® P wytwarza się z osocza dawcy człowiecza.

Postać leku. Proszek i rozpuszczalnik do roztworu do wstrzykiwań lub do przetaczania.

Główne cechy fizykochemiczne: biały proszek oraz klarowny, bezbarwny rozpuszczalnik do roztworu do wstrzykiwań/przetaczania.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki hemostatyczne. Czynniki krzepnięcia krwi. Czynnik von Willebranda w kombinacji z czynnikiem krzepnięcia VIII.

Kod ATC B02B D06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Faktor von Willebranda

Hemate® P działa tak samo jak endogenny VWF.

Oprócz funkcji białka chroniącego czynnik VIII, faktor von Willebranda pośredniczy w adhezji płytek krwi w miejscach uszkodzenia naczyń i odgrywa główną rolę w agregacji płytek krwi.

Stosowanie VWF pozwala na korekcję zaburzeń hemostazy u pacjentów z niedoborem VWF (VWD) na dwóch poziomach:

• VWF przywraca adhezję płytek krwi do subendotelium naczyniowego w miejscu uszkodzenia naczyń (ponieważ wiąże się zarówno z subendotelem naczyniowym, jak i z błoną płytki krwi), zapewniając hemostazę pierwotną, o czym świadczy skrócenie czasu krwawienia. Ten efekt pojawia się natychmiast i, jak wiadomo, w znacznym stopniu zależy od wysokiego stężenia wielkocząsteczkowych multimerów VWF.
• VWF sprzyja opóźnionej korekcji towarzyszącego niedoboru FVIII. Po podaniu dożylnym VWF wiąże endogenny FVIII (który zazwyczaj jest wytwarzany u pacjenta) i, stabilizując ten czynnik, zapobiega jego szybkiej degradacji.

W wyniku tego podanie czystego VWF (preparatu VWF o niskim stężeniu FVIII) przywraca poziom FVIII:C do normy jako efekt wtórny po pierwszej infuzji z niewielkim opóźnieniem.

Podanie preparatu FVIII:C zawierającego VWF natychmiast przywraca poziom FVIII:C do normy po pierwszej infuzji.

Czynnik VIII

Hemate® P działa tak samo jak endogenny FVIII.

Złożony czynnik VIII/czynnik von Willebranda składa się z dwóch cząsteczek (czynnika VIII i czynnika von Willebranda) o różnych funkcjach fizjologicznych.

Po podaniu pacjentowi z hemofilią czynnik VIII wiąże się z czynnikiem von Willebranda w układzie krążenia pacjenta.

Aktywowany czynnik VIII działa jako kofaktor dla aktywowanego czynnika IX, przyspieszając przekształcanie czynnika X w aktywowany czynnik X. Aktywowany czynnik X przekształca protrombinę w trombinę. Trombina z kolei przekształca fibrynogen w fibrynę i sprzyja powstawaniu skrzepliny. Hemofilia A jest wrodzonym, sprzężonym z płcią zaburzeniem krzepnięcia krwi spowodowanym obniżonym poziomem czynnika VIII, co prowadzi do obfitych krwawień do stawów, mięśni lub narządów wewnętrznych, spontanicznie lub w wyniku przypadkowego urazu lub interwencji chirurgicznej. Terapia zastępcza zwiększa poziom czynnika VIII we krwi, umożliwiając tymczasowe usunięcie niedoboru czynnika i korekcję skłonności do krwawień.

Należy zaznaczyć, że roczna częstość krwawień (ABR) nie jest porównywalna przy stosowaniu różnych koncentratów czynników oraz w różnych badaniach klinicznych.

Farmakokinetyka

Faktor von Willebranda

Farmakokinetykę preparatu Hemate® P oceniano u 28 pacjentów z VWD [typ 1, n = 10; typ 2A, n = 10; typ 2M, n = 1; typ 3, n = 7] w stanie bez krwawienia. Mediana okresu półwypływu końcowego VWF:RCo (model dwukomorowy) wynosiła 9,9 godz. (zakres 2,8–51,1 godz.). Mediana okresu półwypływu początkowego wynosiła 1,47 godz. (zakres 0,28–13,86 godz.). Mediana odzysku in vivo dla aktywności VWF:RCo wynosiła 1,9 (MU/dl)/(MU/kg) [zakres 0,6–4,5 (MU/dl)/(MU/kg)]. Mediana AUC wynosiła 1664 MU/dl·godz. (zakres 142–3846 MU/dl·godz.), mediana MRT wynosiła 13,7 godz. (zakres 3,0–44,6 godz.), a średni klirens wynosił 4,81 ml/kg/godz. (zakres 2,08–53,0 ml/kg/godz.).

Maksymalny poziom VWF we krwi osoczu obserwuje się zazwyczaj około 50 minut po podaniu. Maksymalny poziom FVIII obserwuje się po 1–1,5 godz. po podaniu.

Czynnik VIII

Po wstrzyknięciu dożylnym obserwuje się szybki wzrost aktywności czynnika VIII (FVIII:C) we krwi osoczu, po którym następuje szybkie zmniejszenie aktywności, a następnie powolniejsze zmniejszanie aktywności. Badania przeprowadzone u pacjentów z hemofilią A wykazały średni okres półwypływu 12,6 godz. (zakres 5,0–27,7 godz.). Całkowita mediana odzysku FVIII in vivo wynosiła 1,73 MU/dl na 1 MU/kg (zakres 0,5–4,13). W jednym z badań stwierdzono, że średni czas utrzymywania (MRT) wynosił 19,0 godz. (zakres 14,8–40,0 godz.), średnia powierzchnia pod krzywą (AUC) wynosiła 36,1 (% * godz.)/(MU/kg) (zakres 14,8–72,4 (% * godz.)/(MU/kg)), średni klirens wynosił 2,8 ml/godz./kg (zakres 1,4–6,7 ml/godz./kg).

Dzieci

Brak danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów w wieku poniżej 12 lat.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Hemate® P zawiera czynnik VIII i faktor von Willebranda jako substancje czynne, uzyskiwane z ludzkiej osocza i działające jako endogenne składniki osocza. Po podaniu pojedynczej dawki preparatu Hemate® P u różnych gatunków zwierząt nie zaobserwowano efektów toksycznych. Uzasadnione przeprowadzenie badań przedklinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych (toksykologia chroniczna, kancerogenność i mutagenność) nie jest możliwe na typowych modelach zwierzęcych ze względu na rozwój przeciwciał po zastosowaniu heterologicznych białek ludzkich.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Choroba von Willebranda (VWD)

W celu zapobiegania i leczenia krwawień lub krwawień podczas zabiegów chirurgicznych, gdy monoterapia desmopresyną (DDAVP) jest nieskuteczna lub jest przeciwwskazana.

Hemofilia A (wrodzony niedobór czynnika VIII)

W celu zapobiegania i leczenia krwawień u pacjentów z hemofilią A.

Preparat można stosować w celu kontroli przebiegu nabytego niedoboru czynnika VIII oraz w leczeniu pacjentów z obecnością przeciwciał przeciwko czynnikowi VIII.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych (patrz rozdział „Skład”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje VWF i FVIII z innymi lekami nie były badane.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie dokumentować nazwę i numer serii stosowanego leku.

Zwiększona wrażliwość

Możliwe są reakcje nadwrażliwościowe o charakterze alergicznym. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości pacjentom zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania leku i skontaktowanie się z lekarzem. Pacjenci powinni być poinformowani o wczesnych objawach reakcji nadwrażliwościowych, w szczególności o wysypce, uogólnionym pokrzywce, uczuciu ściskania w klatce piersiowej, świstach w oddechu, hipotensji i anafilaksji. W przypadku rozwoju wstrząsu należy stosować się do obowiązujących standardów medycznych postępowania w ostrym wstrząsie.

Choroba von Willebranda

Istnieje ryzyko wystąpienia powikłań zakrzepowych, w tym zakrzepowo-zatorowej tętnicy płucnej, szczególnie u pacjentów znanymi czynnikami ryzyka klinicznymi lub laboratoryjnymi (np. brakiem zapobiegania tworzeniu się zakrzepów w okresie okołochirurgicznym, brakiem wczesnej mobilizacji, otyłością, przedawkowaniem, chorobami nowotworowymi). Dlatego należy monitorować stan pacjentów z grupy ryzyka pod kątem wczesnych objawów zakrzepicy. Zapobieganie zakrzepowo-zatorowej chorobie żył należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi zaleceniami.

Lekarz stosujący lek zawierający VWF powinien mieć świadomość, że długotrwałe leczenie może prowadzić do nadmiernego wzrostu stężenia FVIII:C. U pacjentów otrzymujących leki zawierające VWF i czynnik VIII należy monitorować poziom FVIII:C we krwi, aby uniknąć trwałego podwyższenia stężenia FVIII:C we krwi, które wiąże się z zwiększonym ryzykiem powikłań zakrzepowych, a także należy rozważyć podjęcie działań przeciwzakrzepowych.

U pacjentów z VWF, szczególnie u pacjentów z typem 3 choroby von Willebranda (VWD), mogą powstawać przeciwciała neutralizujące (inhibitory) przeciwko VWF. Jeśli nie uda się osiągnąć oczekiwanego poziomu aktywności VWF:RCo we krwi lub jeśli nie uda się zatrzymać krwawienia odpowiednią dawką, należy przeprowadzić analizę w celu wykrycia obecności inhibitorów VWF. U pacjentów z wysokim poziomem inhibitorów terapia może być nieskuteczna, dlatego należy rozważyć inne opcje leczenia.

Hemofilia A

Inhibitory

Tworzenie się przeciwciał neutralizujących (inhibitorów) przeciwko czynnikowi VIII jest znanym powikłaniem leczenia pacjentów z hemofilią A. Inhibitory te są zazwyczaj immunoglobulinami IgG skierowanymi przeciwko aktywności prokoagulacyjnej czynnika VIII, które ilościowo mierzy się w jednostkach Bethesda (J.B.) na 1 ml osocza za pomocą zmodyfikowanego testu. Ryzyko powstawania inhibitorów koreluje z ciężkością choroby oraz z wpływem czynnika VIII. Ryzyko to jest najwyższe w ciągu pierwszych 50 dni ekspozycji, ale utrzymuje się przez całe życie, choć jest rzadkie.

Kliniczne znaczenie rozwoju inhibitora zależy od jego miana, przy czym niższe miano wiąże się z mniejszym ryzykiem niewystarczającej odpowiedzi klinicznej niż wysokie miano inhibitora.

Ogólnie u wszystkich pacjentów otrzymujących leczenie lekami zawierającymi czynnik krzepnięcia krwi VIII należy dokładnie monitorować rozwój inhibitorów poprzez odpowiednie obserwacje kliniczne i badania laboratoryjne. Jeśli nie uda się osiągnąć pożądanego poziomu aktywności czynnika VIII we krwi lub jeśli krwawienie nie ustaje mimo podania odpowiedniej dawki, należy przeprowadzić analizę w celu wykrycia obecności inhibitora FVIII. U pacjentów z wysokim poziomem inhibitora terapia czynnikiem VIII może być nieskuteczna, dlatego należy rozważyć inne opcje leczenia. Leczenie takich pacjentów powinien prowadzić lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu pacjentów z hemofilią A oraz pacjentów z inhibitorami czynnika VIII.

Ryzyko sercowo-naczyniowe

U pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego terapia zastępcza FVIII może zwiększyć ryzyko sercowo-naczyniowe.

Powikłania związane z zastosowaniem kaniuli

Jeśli konieczne jest zastosowanie urządzenia do dostępu do żyły centralnej (CVAD), należy wziąć pod uwagę ryzyko powikłań związanych z CVAD, takich jak infekcje miejscowe, bakteriemia i zakrzepica w miejscu wprowadzenia kaniuli.

Bezpieczeństwo wirusowe

Standardowe środki zapobiegające przeniesieniu infekcji w wyniku stosowania leków pochodzących z ludzkiej krwi lub osocza obejmują wybór dawców, testowanie indywidualnych dawek i puli osocza na obecność specyficznych markerów infekcji oraz skuteczne operacje produkcyjne mające na celu inaktywację/usunięcie wirusów. Pomimo tych środków nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia patogenów infekcyjnych przy podawaniu leków pochodzących z ludzkiej krwi lub osocza. Dotyczy to również nieznanych lub nowych wirusów i innych patogenów.

Przyjęte środki uważane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak wirus HIV (wirusa HIV), HBV (wirusa zapalenia wątroby typu B) i HCV (wirusa zapalenia wątroby typu C), a także wobec wirusów nieotoczkowych, takich jak HAV (wirus zapalenia wątroby typu A).

Te środki mogą mieć ograniczoną skuteczność wobec wirusów nieotoczkowych, takich jak parwowirus B19.

Zakażenie parwowirusem B19 może mieć poważne konsekwencje dla ciężarnych kobiet (zakażenie płodu) oraz osób z niedoborem odporności lub zwiększonym erytropoezą (np. przy anemii hemolitycznej).

Należy rozważyć odpowiednie szczepienia (przeciwko zapaleniu wątroby typu A i B) u pacjentów, którym wielokrotnie stosuje się leki FVIII/VWF pochodzące z ludzkiego osocza.

Sód.

Lek Hemate® P o aktywności 250 JFVIII / 600 J VWF zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jednostkę dawkowania, co oznacza, że można go uznać za lek niemający sodu.

Lek Hemate® P o aktywności 500 JFVIII / 1200 J VWF zawiera 26 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 1,3% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu, wynoszącego 2 g dla dorosłego człowieka.

Lek Hemate® P o aktywności 1000 JFVIII / 2400 J VWF zawiera 52,5 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,6% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu, wynoszącego 2 g dla dorosłego człowieka.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania toksyczności reprodukcyjnej leku Hemate® P na zwierzętach nie były prowadzone.

Hemofilia A

Ze względu na rzadkie występowanie hemofilii A u kobiet brakuje doświadczenia w stosowaniu czynnika VIII w czasie ciąży i laktacji.

Choroba von Willebranda

Choroba von Willebranda jest dziedziczona autosomalnie. U kobiet występuje częściej niż u mężczyzn z powodu dodatkowego ryzyka związanego z utratą krwi podczas menstruacji, ciąży, porodu oraz rozwoju chorób ginekologicznych. Na podstawie doświadczenia po rejestracji można zalecać stosowanie zastępców VWF w leczeniu i zapobieganiu krwawieniom ostrym. Brakuje danych klinicznych dotyczących terapii zastępczej VWF w czasie ciąży i laktacji.

W związku z tym w czasie ciąży i laktacji VWF i FVIII należy stosować wyłącznie w przypadku wyraźnych wskazań.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie zaobserwowano żadnego wpływu leku Hemate® P na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Lek wprowadza się dożylnie.

Leczenie należy przeprowadzać pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu pacjentów z hemofilią.

Preparat należy odtworzyć zgodnie z „Instrukcją przygotowania leku przed zastosowaniem” zamieszczonej poniżej. Przed zastosowaniem odtworzony preparat należy ogrzać do temperatury pokojowej lub temperatury ciała. Należy wprowadzać dożylnie powoli, w tempie komfortowym dla pacjenta. Po przeniesieniu preparatu do strzykawki należy go natychmiast zastosować.

W razie potrzeby podania większej ilości czynnika, można również zastosować infuzję. W tym celu należy przenieść odtworzony preparat do odpowiedniego systemu infuzyjnego.

Prędkość wstrzykiwania lub infuzji nie powinna przekraczać 4 ml na minutę. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia ewentualnych natychmiastowych reakcji alergicznych. W przypadku wystąpienia jakiejkolwiek reakcji, która może być związana ze stosowaniem leku Hemate® P, należy zmniejszyć tempo infuzji lub przerwać stosowanie w zależności od stanu klinicznego pacjenta.

Dawkowanie

Choroba von Willebranda

Należy obliczyć dawkę, stosując podaną ilość MI VWF:RCo.

Ogólnie 1 MI/kg VWF:RCo zwiększa poziom krążącego VWF:RCo o 0,02 MI/ml (2 %).

Należy osiągnąć poziomy VWF:RCo > 0,6 MI/ml (60 %) oraz FVIII:C > 0,4 MI/ml (40 %).

Zazwyczaj do osiągnięcia hemostazy zaleca się 40–80 MI/kg czynnika von Willebranda (VWF:RCo) oraz 20–40 MI FVIII:C/kg masy ciała.

Może być potrzebna dawka początkowa 80 MI/kg czynnika von Willebranda, szczególnie u pacjentów z chorobą von Willebranda typu 3, gdy utrzymanie odpowiedniego poziomu może wymagać wyższych dawek niż w innych typach choroby von Willebranda.

Profilaktyka krwawień w przypadku zabiegu chirurgicznego lub ciężkiego urazu

W celu zapobieżenia nadmiernemu krwawieniu podczas lub po operacji, wstrzykiwanie należy rozpocząć 1–2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym.

Odpowiednią dawkę należy powtarzać co 12–24 godziny. Dawkę i długość trwania leczenia dobiera się indywidualnie, uwzględniając stan kliniczny pacjenta, rodzaj i ciężkość krwawienia oraz poziomy VWF:RCo i FVIII:C.

Podczas stosowania czynnika von Willebranda zawierającego FVIII, lekarz powinien wiedzieć, że długotrwałe leczenie może prowadzić do nadmiernego wzrostu FVIII:C. Po 24–48 godzinach leczenia, aby uniknąć niekontrolowanego wzrostu FVIII:C, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki i/lub wydłużenia przedziału między dawkami.

Dzieci

Dawkowanie u dzieci zależy od masy ciała i opiera się głównie na tych samych zaleceniach, co u dorosłych. Częstotliwość podawania należy zawsze dostosować do skuteczności klinicznej w każdym konkretnym przypadku.

Hemofilia A

Dawkowanie

Podczas leczenia należy oznaczać poziom czynnika VIII w celu obliczenia dawek i częstotliwości powtórzonych infuzji. Indywidualni pacjenci mogą różnić się reakcją na czynnik VIII, osiągając różne poziomy odbudowy in vivo oraz wykazując różne okresy półwydalenia. Pacjentom z niedożywieniem lub nadwagą może być konieczna korekta dawki w zależności od masy ciała. W przypadku dużych zabiegów chirurgicznych szczególnie ważnym jest dokładne monitorowanie terapii zastępczej za pomocą testów krzepnięcia (na aktywność czynnika VIII).

Należy monitorować pojawienie się inhibitora czynnika VIII, patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Należy obliczyć dawkę, stosując podaną ilość MI FVIII:RCo.

Dawkowanie i długość trwania terapii zastępczej zależy od stopnia niedoboru czynnika VIII, lokalizacji i nasilenia krwawienia oraz stanu klinicznego pacjenta.

Ilość czynnika VIII wyraża się w jednostkach międzynarodowych (MI), które są obliczane zgodnie z obecnym międzynarodowym standardem WHO preparatów zawierających czynnik krzepnięcia krwi VIII. Aktywność czynnika VIII w osoczu wyraża się albo w procentach (w stosunku do normalnego osocza ludzkiego), albo głównie w MI (zgodnie z międzynarodowym standardem czynnika VIII w osoczu krwi).

1 MI aktywności czynnika VIII odpowiada ilości czynnika VIII w 1 ml normalnego osocza ludzkiego.

Leczenie na żądanie

Potrzebna dawka czynnika VIII oblicza się na podstawie doświadczenia empirycznego, zgodnie z którym 1 MI czynnika VIII na 1 kg masy ciała zwiększa aktywność czynnika VIII w osoczu o około 2 % (2 MI/dl) w stosunku do normalnej aktywności. Potrzebną dawkę oblicza się według następującego wzoru:

Potrzebna liczba jednostek = masa ciała [kg] × pożądane zwiększenie czynnika VIII [% lub MI/dl] × 0,5.

Aby określić ilość i częstotliwość podania, należy kierować się skutecznością kliniczną w każdym indywidualnym przypadku.

W przypadku wystąpienia poniżej wymienionych objawów krwawienia, aktywność czynnika VIII w odpowiednim okresie nie powinna być niższa niż poziom aktywności osocza (w % od normalnego poziomu lub w MI/dl).

Poniższą tabelę 1 można wykorzystać do ustalenia dawkowania w przypadku krwawień i zabiegów chirurgicznych.

Tabela 1

Profilaktyka

W przypadku długotrwałej profilaktycznej terapii ciężkiej postaci hemofilii A zaleca się dawkowanie 20–40 MI czynnika VIII na 1 kg masy ciała co 2–3 dni. Czasami, szczególnie u młodych pacjentów, może być konieczne skrócenie odstępów między podaniami lub zwiększenie dawki.

Dzieci

Nie ma danych z badań klinicznych dotyczących dawkowania leku Hemate® P u dzieci.

Instrukcja przygotowania leku przed zastosowaniem

Ogólne instrukcje

• Roztwór powinien być klarowny lub lekko opalescencyjny. Po filtracji/pobraniu (patrz niżej) przywrócony lek należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności wtrąceń mechanicznych i zmiany zabarwienia przed jego podaniem. Nawet jeśli zalecenia dotyczące procedury rekonstytucji są dokładnie przestrzegane, często pozostaje kilka drobnych cząstek lub wtrąceń. Filtr znajdujący się w urządzeniu do dodawania rozpuszczalnika „Mix-2Vial™ 20/20” całkowicie usuwa te cząstki. Filtracja nie wpływa na obliczenie dawkowania. Nie wolno stosować mętnego roztworu ani roztworu, który nadal zawiera drobne cząstki lub wtrącenia mechaniczne po filtracji.
• Odtwarzanie roztworu i jego pobieranie należy przeprowadzać w warunkach aseptycznych.

Odtworzenie

Doprowadź rozpuszczalnik do temperatury pokojowej. Zdejmij nakrętki z fiolki z lekiem i fiolki z rozpuszczalnikiem, przekładki należy przetrzeć roztworem antyseptycznym i pozostawić do wyschnięcia przed otwarciem opakowania z wbudowanym filtrem „Mix-2Vial™ 20/20”.

Pobieranie i odłączanie

Do wstrzykiwania preparatu Hemate® P zaleca się stosowanie jednorazowych strzykawek plastikowych, ponieważ roztwory tego typu mogą przylegać do ścianek strzykawek szklanych.

Wprowadzić powoli dożylnie (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), zwracając uwagę, aby do strzykawki z preparatem nie dostała się krew.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z krajowymi wymaganiami.

Dzieci.

Lek stosuje się zgodnie z zaleceniami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Nie zgłaszano objawów przedawkowania VWF i FVIII. Jednak ryzyko zakrzepicy nie może być wykluczone przy nadmiernie wysokiej dawce, szczególnie w przypadku preparatów VWF zawierających FVIII o wysokiej zawartości FVIII.

Efekty uboczne.

Poniżej wymienione efekty uboczne są znane na podstawie doświadczeń zastosowania po rejestracji.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Podczas leczenia lekiem Hemate® P u dorosłych i młodzieży mogą wystąpić następujące efekty uboczne: nadwrażliwość lub reakcje alergiczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe oraz gorączka. Ponadto u pacjentów mogą pojawić się inhibitory FVIII oraz VWF.

Tabela podsumowująca reakcje niepożądane

Tabela 2 została sporządzona zgodnie z klasyfikacją układów narządów MedDRA.

Kategorie częstości określono zgodnie z następującymi kryteriami: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2

* Częstotliwość określono na podstawie badań z udziałem wszystkich leków zawierających FVIII, w które włączono pacjentów z ciężką hemofilią typu A.

PTP – pacjenci wcześniej leczeni.

PUP – pacjenci wcześniej nieleczeni.

Opis niektórych działań niepożądanych

Zaburzenia układu krążenia i chłonnego

W przypadku konieczności podawania bardzo dużych dawek lub dawek często powtarzanych, w obecności inhibitorów lub w sytuacji opieki przed- i pooperacyjnej, należy monitorować wszystkich pacjentów pod kątem objawów hiperwolemii. Ponadto u pacjentów z grupami krwi A, B i AB należy monitorować objawy hemolizy wewnątrznaczyniowej i/lub spadek hematokrytu.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania

Bardzo rzadko obserwowano gorączkę.

Zaburzenia układu odpornościowego

Bardzo rzadko obserwowano nadwrażliwość lub reakcje alergiczne (mogące obejmować obrzęk naczynioruchowy, uczucie pieczenia i mrowienia w miejscu infuzji, dreszcze, zaczerwienienie, uogólnione pokrzywienie, ból głowy, wysypkę, hipotensję, osłabienie, nudności, niepokój, tachykardię, uczucie ściskania w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty, świsty oddechowe); w niektórych przypadkach mogą one postępować do ciężkiej anafilaksji (w tym z wstrząsem).

Choroba von Willebranda

Zaburzenia układu krążenia i chłonnego

U pacjentów z VWF, szczególnie u pacjentów z typem 3 choroby von Willebranda (VWD), bardzo rzadko mogą powstawać przeciwciała neutralizujące (inhibitory) przeciwko VWF. Jeśli takie inhibitory wystąpią, stan może objawiać się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. Takie przeciwciała mogą wywoływać wytrącanie się i mogą pojawiać się równocześnie z reakcjami anafilaktycznymi. Dlatego pacjentów, u których wystąpiła reakcja anafilaktyczna, należy przebadać pod kątem obecności inhibitora.

We wszystkich takich przypadkach zaleca się skonsultowanie się ze specjalistycznymi ośrodkami hemofilii.

Zaburzenia układu naczyniowego

Bardzo rzadko istnieje ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych (w tym zatorowości tętnicy płucnej).

U pacjentów otrzymujących leki zawierające VWF, w osoczu krwi obserwuje się wysoki poziom FVIII:C, co może zwiększyć ryzyko powikłań zakrzepowych (zob. również sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Hemofilia A

Zaburzenia układu krążenia i chłonnego

U pacjentów z hemofilią typu A leczonych czynnikiem VIII, w tym lekiem Hemate® P, może rozwinąć się powstawanie przeciwciał neutralizujących (inhibitorów). Jeśli takie inhibitory wystąpią, stan może objawiać się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. W takich przypadkach zaleca się skonsultowanie się ze specjalistycznymi ośrodkami hemofilii.

W kwestii bezpieczeństwa związanego z patogenami zakaźnymi zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Dzieci

Oczekuje się, że częstotliwość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u dzieci będą podobne jak u dorosłych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność odtworzonego leku przez 8 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, ponieważ lek nie zawiera substancji konserwujących, odtworzony roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli lek nie został zastosowany od razu, czas przechowywania roztworu w temperaturze pokojowej nie powinien przekraczać 8 godzin.

Jeśli lek został przeniesiony do strzykawki, należy go użyć natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Nie zamrażać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ten lek nie może być mieszany z innymi lekami, substancjami do rozcieńczania i rozpuszczalnikami, z wyjątkiem wody do wstrzykiwań zawartej w zestawie.

Opakowanie.

1 fiolka z proszkiem w zestawie z 1 fiolką z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań), 1 urządzeniem do dodawania rozpuszczalnika z wbudowanym filtrem 15 μm („Mix-2Vial™ 20/20”) oraz 1 tekturową paczką z zestawem do wstrzykiwania dożylnego (1 strzykawka jednorazowa, 1 igła motylkowa, 2 gazy dezynfekcyjne w indywidualnych szczelnych opakowaniach oraz 1 plastry niesterylne) w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

CSL Behring GmbH.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Emil-von-Behring-Strasse 76, 35041 Marburg, Niemcy.