INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Grypgo Hotmix® (GRIPGO HOTMIX®)

Skład:

substancje czynne: paracetamol, phenylephrine hydrochloride, ascorbic acid;

1 saszetka zawiera paracetamolum 750 mg, fenylefryny hydrochloridu 10 mg, kwasu askorbinowego, pokrytego w przeliczeniu na kwas askorbinowy 60 mg;

substancje pomocnicze: sacharoza, sacharyna sodowa, powidon, kwas cytrynowy bezwodny, cytrynian sodu, skrobiopreżelowana, chinolowy żółty (E 104), dodatek smakowy cytrusowy.

Postać leku. Granulki do sporządzenia roztworu doustnego o smaku cytrynowym.

Główne właściwości fizykochemiczne: granulowany proszek od jasnożółtego do żółtego koloru z domieszką białych granulek różnego kształtu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Paracetamol, kombinacje bez psycholeptyków. Kod ATX N02BE51.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Grypgo Hotmix® — lek kombinowany, którego działanie wynika ze składników wchodzących w jego skład.

Paracetamol wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Ma zdolność hamowania syntezy prostaglandyn w wyniku inhibicji cyklooksygenazy kwasu arachidonowego w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Skutkiem tego jest zmniejszenie wrażliwości OUN na działanie kinin i serotoniny, co prowadzi do zmniejszenia wrażliwości na ból. Ponadto zmniejszenie stężenia prostaglandyn w podwzgórzu wywołuje efekt przeciwgorączkowy. Paracetamol nie wpływa na agregację płytek krwi.

Chlorowodorek fenyloeptryny należy do amin sympatykomimetycznych, działa głównie bezpośrednio na receptory adrenergiczne, głównie na receptory α-adrenergiczne, co zmniejsza hiperemię błony śluzowej nosa.

Kwas askorbinowy (witamina C) — niezbędnym składnikiem odżywczym, którego niedobór może wystąpić na początku ostrych infekcji wirusowych.

Efekt uspokajający substancji czynnych leku nie został potwierdzony.

Farmakokinetyka.

Paracetamol szybko i niemal całkowicie wchłania się w przewodzie pokarmowym i równomiernie rozkłada się we wszystkich płynach organizmu. Szybkość wchłaniania zmniejsza się po podaniu paracetamolu podczas posiłku. W dawkach terapeutycznych paracetamol niewielu wiąże się z białkami osocza krwi. Lek jest metabolizowany w wątrobie i niemal całkowicie wydalany z moczem, głównie w postaci glukuronidów i koniugatów siarczanowych.

Potencjalnie hepatotoksyczny metabolit pośredni N-acetylo-p-benzochinonimin (NAPQI), powstający w niewielkiej ilości (~5%), po koniugacji z glutationem wydalany jest z cysteiny lub kwasem merkapurowym. W przypadku stosowania dużych dawek paracetamolu zapasy glutationu w wątrobie są wyczerpane, co prowadzi do gromadzenia się toksycznych metabolitów. Może to prowadzić do uszkodzenia hepatocytów, ich obumarcia i ostrej niewydolności wątroby.

Mniej niż 5% podanej dawki paracetamolu wydala się w niezmienionej formie.

Średni okres półwylu paracetamolu wynosi od 1 do 4 godzin.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Czas półwylu paracetamolu u osób z kompensowaną niewydolnością wątroby jest taki sam jak u osób zdrowych. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby czas półwylu paracetamolu może być wydłużony. Kliniczne znaczenie wydłużenia czasu półwylu paracetamolu u pacjentów z chorobą wątroby jest nieznane. Nie obserwowano jednakże kumulacji, hepatotoksyczności ani zaburzeń koniugacji z glutationem.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Ponad 90% terapeutycznej dawki paracetamolu jest zazwyczaj wydalane z moczem w postaci metabolitów w ciągu 24 godzin. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zdolność wydalania metabolitów polarnych jest ograniczona, co może prowadzić do ich gromadzenia się. Pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek zaleca się wydłużenie przedziału między dawkami paracetamolu.

Kwas askorbinowy (witamina C) szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym i dostarczany jest do wszystkich tkanek organizmu, 25% wiąże się z białkami osocza krwi. Nadmiar kwasu askorbinowego przekraczający zapotrzebowanie organizmu wydala się z moczem w postaci metabolitów.

Chlorowodorek fenyloeptryny łatwo i szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym. Podlega pierwszoprzebiegowemu metabolizmowi przez monoaminooksydazę w jelitach i wątrobie, jego biodostępność wynosi około 40%. Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi osiąga się po 1–2 godzinach. Okres półwylu wynosi od 2 do 3 godzin. Wydala się z moczem głównie w postaci siarczanów.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe złagodzenie objawów przeziębienia i grypy, w tym bólu głowy, gorączki, zatkania nosa, zatkania zatok, bólu z nimi związanego, bólu gardła oraz bólu ciała.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku.
Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, wrodzona hiperbilirubinemia.
Choroby układu krwiotwórczego (w tym wyraźna leukopenia, anemia), niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, zakrzepica, zakrzepowe zapalenie żył.
Ciężka niewydolność serca i naczyń, nadciśnienie tętnicze, ciężkie postacie miażdżycy, choroba niedokrwienna serca.
Ciężkie zaburzenia funkcji nerek, przerost gruczołu krokowego.
Stany podwyższonego pobudzenia, zaburzenia snu, padaczka.
Nadczynność tarczycy, cukrzyca, fochromocytoza.
Ostry zapalenie trzustki.
Jaskra zamkniętociętkowa.
Alkoholizm.
Stosowanie jednoczesne z:
- inhibitorem monoaminooksydazy (MAO) oraz w ciągu 2 tygodni po zakończeniu ich stosowania;
- lekami przeciwdrgawkowymi trójcyklicznymi;
- beta-blokerami lub innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi;
- sympatykomimetykami.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Wchłanianie paracetamolu może być zwiększane podczas jednoczesnego stosowania z metoklopramidem i domperydonem oraz zmniejszane – z cholestyraminą. Działanie przeciwkrwotoczne warfaryny i innych kumaryn może być nasilone, co zwiększa ryzyko krwawień podczas długotrwałego, regularnego, codziennego stosowania paracetamolu. Przy krótkotrwałym stosowaniu zgodnie z zalecanym trybem dawkowania wymienione interakcje nie mają znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ takie jednoczesne przyjmowanie wiąże się z kwasem metabolicznym o wysokim przerwaniu anionowym jako następstwem kwasicy pirzglutaminowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu. Leki przeciwdrgawkowe (w tym fenytoina, barbiturany, karbamazepina), które stymulują aktywność mikrosomalnych enzymów wątroby, mogą nasilać toksyczne działanie paracetamolu na wątrobę poprzez zwiększenie stopnia przekształcania leku w metabolity hepatotoksyczne. Jednoczesne stosowanie wysokich dawek paracetamolu z izoniazydem zwiększa ryzyko wystąpienia zespołu hepatotoksycznego. Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków. Nie należy stosować jednoczesnie z alkoholem.

Interakcje fenylefryny z inhibitorami MAO powodują efekt hipertensyjny, z lekami trójcyklicznymi (np. amitryptyliną) – zwiększają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych kardiowaskularnych, z derywatami cyfrowca i glikozydami naparstnicy – prowadzą do zaburzeń rytmu serca lub zawału mięśnia sercowego. Fenylefryna w połączeniu z innymi sympatykomimetykami zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego. Fenylefryna może zmniejszać skuteczność beta-blokerów oraz innych leków przeciwnadciśnieniowych (w tym debrizochiny, guanetydyny, rezerpiny, metyldopy), zwiększając ryzyko wystąpienia nadciśnienia oraz innych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Jednoczesne stosowanie fenylefryny z alkaloidami sporyszu (ergotamina, metysergidy) zwiększa ryzyko rozwoju ergotyzmu.

Witamina C (kwas askorbinowy) podana doustnie nasila wchłanianie penicyliny i żelaza, zmniejsza skuteczność heparyny i pośrednich leków przeciwkrwotocznych, zwiększa ryzyko wystąpienia kryształomoczu podczas leczenia salicylanami. Leki przeciwdepresyjne, leki przeciwparkinsoniczne i leki przeciwpsychotyczne, pochodne fenylozyny zwiększają ryzyko wystąpienia zatrzymania moczu, suchości w ustach i zaparć. Glikokortykosteroidy zwiększają ryzyko wystąpienia jaskry.

Wchłanianie witaminy C zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych, spożyciu soków owocowych lub warzywnych oraz napojów alkalicznych. Kwas askorbinowy można przyjmować dopiero po upływie 2 godzin od wstrzyknięcia deferozaminy, ponieważ ich jednoczesne stosowanie zwiększa toksyczność żelaza, szczególnie w mięśniu sercowym. Długotrwałe przyjmowanie dużych dawek u osób leczonych disulfiramem hamuje reakcję „disulfiram–alkohol”.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem.

Grypgo Hotmix® zawiera paracetamol. Opisywano przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwą anionową (HAGMA) jako wynik kwasicy piroglutaminowej u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem czy innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy leczono paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy okres lub kombinacją paracetamolu i flooksalicyliny. W przypadku podejrzenia HAGMA jako wyniku kwasicy piroglutaminowej zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania paracetamolu i dokładne monitorowanie pacjenta. Pomiar poziomu 5-oksoproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy piroglutaminowej jako głównej przyczyny HAGMA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi lekami stosowanymi objawowo w przeziębieniu i grypie, lekami zwężającymi naczynia stosowanymi w leczeniu rinitis, oraz lekami zawierającymi paracetamol. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami zawierającymi paracetamol może prowadzić do przedawkowania. Przedawkowanie paracetamolu może spowodować niewydolność wątroby, która może wymagać przeszczepienia wątroby lub mieć śmiertelny skutek. Ryzyko przedawkowania jest większe u pacjentów z alkoholową chorobą wątroby niecirrhotyczną.

Zgłoszono przypadki zaburzeń czynności wątroby/niewydolności wątroby u pacjentów z obniżonymi poziomami glutationu, np. u pacjentów cierpiących na niedożywienie, anoreksję, o niskim wskaźniku masy ciała lub z przewlekłą alkoholową uzależnieniem, sepsą.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem u pacjentów przyjmujących warfarynę; z chorobą Raynauda (która może objawiać się bólem palców rąk i stóp w odpowiedzi na zimno lub stres), nadciśnieniem tętniczym, chorobami sercowo-naczyniowymi, zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Lek zawiera fenyloefrynę, która może wywołać napady dławicy piersiowej.

Jeden saszetka (1 dawka) zawiera 2,9 g sacharozy. Należy to wziąć pod uwagę u chorych na cukrzycę.

Nie należy stosować tego leku pacjentom przyjmującym inne sympatomietyki (np. leki przeciwobrzękowe, leki hamujące apetyt i psychostymulanty amfetaminopodobne). Ostrożnie stosować u pacjentów przyjmujących cyfostatyny, glikozydy nasercowe lub alkaloidy sporyszu (np. ergotamina, metisergid).

Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy nie ustępują przez ponad 5 dni, nasilają się lub towarzyszą im wysoka gorączka, wysypka skórna lub trwający ból głowy.

U pacjentów z ciężkimi infekcjami, takimi jak sepsa, towarzyszącymi obniżeniu poziomu glutationu, przyjmowanie paracetamolu zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy metabolicznej. Objawami kwasicy metabolicznej są głębokie, przyśpieszone lub utrudnione oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Dodatkowe substancje.

Skład leku zawiera sacharozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Lek zawiera żółć chinolinową (E 104), która może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie stosować leku w czasie ciąży.

Paracetamol i fenyloefryna mogą przenikać do mleka matki, dlatego w razie konieczności zastosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W przypadku wystąpienia niektórych działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do przyjmowania doustnego. Zawartość 1 opakowania proszku należy wysypać do szklanki i zaleć gorącą wodą (ale nie wrzątkiem). Mieszać do całkowitego rozpuszczenia. W razie potrzeby dodać wody zimnej.

Dorosłym i dzieciom od 12. roku życia: 1 opakowanie. Zawartość 1 opakowania należy przyjmować co 4–6 godzin w zależności od potrzeby. Minimalny odstęp między dawkami leku to 4 godziny. Maksymalna dawka dobową to 5 opakowań. Nie należy stosować leku dłużej niż przez 5 dni bez konsultacji z lekarzem.

Nie należy przekraczać zalecanych dawek. Należy przyjmować najniższą dawkę niezbędną do osiągnięcia efektu terapeutycznego przez najkrótszy możliwy okres.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie jest zazwyczaj spowodowane paracetamolem i objawia się bladością skóry, anoreksją, nudnościami, wymiotami, bólem brzucha, martwicą wątroby, podwyższeniem aktywności transaminaz wątrobowych, wydłużeniem czasu protrombinowego.

U pacjentów z takimi czynnikami ryzyka jak długotrwałe leczenie karbamazepiną, fenylobarbitalą, fenytoiną, primidonem, ryfampicyną, ziołem św. Jana lub innymi lekami indukującymi enzymy wątrobowe; nadużywanie alkoholu; kacheksja glutationowa (zaburzenia trawienia, mukowiscydoza, zakażenie HIV, niedożywienie, kacheksja), przyjmowanie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby.

Objawy uszkodzenia wątroby pojawiają się po 12–48 godzinach od przedawkowania i mogą osiągnąć szczyt po 4–6 dniach. Mogą wystąpić zaburzenia metabolizmu glukozy oraz kwasica metaboliczna. W przypadku ciężkiego zatrucia niewydolność wątroby może się nasilać i prowadzić do rozwoju toksycznej encefalopatii z zaburzeniami świadomości, w pojedynczych przypadkach — do konieczności przeszczepienia wątroby lub skutku śmiertelnego. Uszkodzenie wątroby może wystąpić u dorosłych, którzy przyjęli 10 g lub więcej paracetamolu, oraz u dzieci, które przyjęły ponad 150 mg/kg masy ciała paracetamolu.

Ostre zaburzenia czynności nerek z ostrym nekrozą kanalików mogą objawiać się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem i mogą się rozwinąć nawet w przypadku braku ciężkiego uszkodzenia wątroby. Obserwowano również zaburzenia rytmu serca oraz zapalenie trzustki.

Przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach możliwe są anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia.

Leczenie przedawkowania paracetamolu: należy udzielić natychmiastowej pomocy medycznej, nawet jeśli nie stwierdzono objawów przedawkowania. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania ani ryzyka uszkodzenia narządów. Należy przepłukać żołądek, podać węgiel aktywny (w ciągu 1 godziny po przedawkowaniu) oraz prowadzić leczenie objawowe. Stosowanie antydot paracetamolu — N-acetylocysteiny dożylnie oraz metioniny doustnie — może przynieść pozytywny efekt w ciągu 24 godzin od przedawkowania.

Przedawkowanie spowodowane działaniem fenylefryny może prowadzić do efektów podobnych do opisanych w sekcji „Działania niepożądane”. Ponadto możliwe są podniecenie, niepokój, nadciśnienie tętnicze i odruchowa bradykardia. W ciężkich przypadkach możliwe są dezorientacja, halucynacje, drgawki oraz zaburzenia rytmu serca. Jednak ilość leku, która może prowadzić do rozwoju ciężkiej toksyczności fenylefryny, jest większa niż ilość powodująca toksyczne działanie paracetamolu na wątrobę.

Leczenie przedawkowania fenylefryny: konieczne są przepłukanie żołądka, podanie węgla aktywnego, leczenie objawowe oraz stosowanie alfa-blokatorów, takich jak fentolamina, w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego.

Wysokie dawki kwasu askorbinowego (powyżej 3000 mg) mogą powodować tymczasową biegunkę osmotyczną oraz zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak nudności i dyskomfort brzuszny. Skutki przedawkowania kwasu askorbinowego mogą być zaliczone do tych, które są spowodowane ciężkim uszkodzeniem wątroby w wyniku przedawkowania paracetamolu.

Działania niepożądane.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka na skórze i błonach śluzowych (zazwyczaj rumieniowa, pokrzywka), świąd, zapalenie skóry alergicznego typu, wielopostaciowa wypryskowata rumieniowica, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne odczynowe martwicze zapalenie nabłonka (zespół Lyella), purpura, krwawienia.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwościowe, reakcje alergiczne (w tym obrzęk naczynioruchowy), anafilaksja, szok anafilaktyczny.

Zaburzenia psychiczne: pobudzenie psychoruchowe i zaburzenia orientacji, niepokój, pobudzenie nerwowe, uczucie strachu, drażliwość, zaburzenia snu, bezsenność, dezorientacja, depresja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, drżenie, parestezje, pobudzenie nerwowe, stan uspokajający, niepokój, osłabienie ogólne, zawroty głowy, pobudzenie; zaburzenia koncentracji uwagi w dniu następnym, szczególnie przy niewystarczającej długości snu po podaniu leku.

Ze strony narządów słuchu i przedsionkowego aparatu: szumy w uszach, zawroty głowy.

Ze strony narządów wzroku: midriaza, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, jaskra zamkniętoplewowa (częściej u pacjentów z jaskrą), zaburzenia widzenia i akomodacji.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, dyskomfort i ból w nadbrzuszu, zgaga, zmniejszony apetyt, zaparcia, biegunka, wzdęcia, suchość w ustach, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, nadmierne ślinienie, krwawienia.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, zazwyczaj bez rozwoju żółtaczki, martwica wątroby (efekt zależny od dawki), zaburzenia funkcji wątroby, niewydolność wątroby.

Ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej.

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego: anemia, siarkohemoglobinemia i metheMOglobinemia (cyna, duszność, ból w okolicy serca), anemia hemolityczna, trombocytopenia, siniaki lub krwawienia, leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony nerek i układu moczowego: przy stosowaniu wysokich dawek – zaburzenia oddawania moczu, zatrzymanie moczu (prawdopodobnie u chorych z przerośnięciem gruczołu krokowego), nefrotoxyczność (kolka nerkowa, zapalenie nerek typu międzylątkowego, martwica brodawek), oliguria, beztuczna piuria.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: podwyższenie ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, ból w sercu, uczucie kołatania serca, przyspieszone bicie serca, tachykardia, tachykardia zatokowa, duszność, obrzęki, odruchowa bradykardia.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy mostkowej: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na aspirynę i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: kwasica metaboliczna z wysokim odstępem anionowym.

Inne: osłabienie ogólne, gorączka, glukozuria, zaburzenia metabolizmu cynku i miedzi.

Preparat może wywoływać niewielki efekt przeczyszczający.

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

Kwasica metaboliczna z wysokim odstępem anionowym: przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim odstępem anionowym jako następstwo kwasicy piroglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz rozdział „Szczególne wskazania”). Kwasica piroglutaminowa może wystąpić jako następstwo niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 g w saszetkach. Po 5, 10, 20 lub 50 saszetek w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Bez recepty.

Producent.

Kusum Healthcare Pvt Ltd/

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Miejsce produkcji i adres działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India/

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.

INSTRUKCJA

do użytku medycznego leku

Grypgo Hotmix®

(GRIPGO HOTMIX®)

Skład:

substancje czynne: paracetamol, fenylefryny hydrochloride, kwas askorbinowy;

1 saszetka zawiera: paracetamolu 750 mg, fenylefryny hydrochloridu 10 mg, kwasu askorbinowego, pokrytego w przeliczeniu na kwas askorbinowy 60 mg;

substancje pomocnicze: sacharoza, sody sacharyna, powidon, kwas cytrynowy bezwodny, cytrynian sodu, skrobia prażelatynizowana, chinoliny żółte (E 104), substancja zapachowa cytrynowa.

Postać leku. Granulki do sporządzenia roztworu doustnego o smaku cytrynowym.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek ziarnisty od jasnożółtego do żółtego koloru z domieszką białych granulek o różnym kształcie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Paracetamol, kombinacje bez leków przeciwlękowych. Kod ATX N02B E51.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Grypgo Hotmix® — lek kombinowany, którego działanie wynika ze składników wchodzących w jego skład.

Paracetamol wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Może hamować syntezę prostaglandyn poprzez inhibicję cyklooksygenazy kwasu arachidonowego w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). W efekcie zmniejsza się wrażliwość OUN na działanie kinin i serotoniny, co prowadzi do zmniejszenia wrażliwości na ból. Ponadto, obniżenie stężenia prostaglandyn w podwzgórzu wywołuje działanie przeciwgorączkowe. Paracetamol nie wpływa na agregację płytek krwi.

Chlorowodorek fenyloeptryny należy do amin sympatymimetycznych, działa głównie bezpośrednio na receptory adrenergiczne, głównie na receptory α-adrenergiczne, co zmniejsza hiperemię błony śluzowej nosa.

Kwas askorbinowy (witamina C) — niezbędną witaminę, której niedobór może wystąpić na początku ostrych infekcji wirusowych.

Efekt uspokajający substancji czynnych leku nie został potwierdzony.

Farmakokinetyka.

Paracetamol szybko i niemal całkowicie wchłania się w przewodzie pokarmowym i równomiernie rozprowadza się we wszystkich płynach organizmu. Szybkość wchłaniania zmniejsza się po podaniu paracetamolu podczas posiłku. W dawkach terapeutycznych paracetamol niewielu wiąże się z białkami osocza krwi. Lek metabolizuje się w wątrobie i jest niemal całkowicie wydalany z moczem głównie w postaci glukuronidów i koniugatów siarczanowych.

Potencjalny hepatotoksyczny metabolit pośredni N-acetylo-p-benzochinonimin (NAPQI), powstający w niewielkiej ilości (~5%), po skoniugowaniu z glutationem wydala się z cysteiną lub kwasem merkapurowym. Po podaniu dużych dawek paracetamolu zapasy glutationu w wątrobie są wyczerpane, co prowadzi do gromadzenia się toksycznych metabolitów. Może to prowadzić do uszkodzenia hepatocytów, ich śmierci i ostrej niewydolności wątroby.

Mniej niż 5% podanej dawki paracetamolu wydala się w postaci niezmienionej.

Średni okres półwydalenia paracetamolu wynosi od 1 do 4 godzin.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby. Czas półwydalenia paracetamolu u osób z kompensowaną niewydolnością wątroby jest taki sam jak u osób zdrowych. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby czas półwydalenia paracetamolu może być wydłużony. Kliniczne znaczenie wydłużenia czasu półwydalenia paracetamolu u pacjentów z chorobą wątroby jest nieznane. Nie obserwowano jednak gromadzenia się leku, hepatotoksyczności ani zaburzeń koniugacji z glutationem.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Ponad 90% terapeutycznej dawki paracetamolu jest zazwyczaj wydalane z moczem w postaci metabolitów w ciągu 24 godzin. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zdolność wydalania metabolitów polarnych jest ograniczona, co może prowadzić do ich gromadzenia się. Pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek zaleca się wydłużenie odstępu między dawkami paracetamolu.

Kwas askorbinowy (witamina C) szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym i dostarczany jest do wszystkich tkanek organizmu, 25% wiąże się z białkami osocza krwi. Nadmiar kwasu askorbinowego, który przekracza zapotrzebowanie organizmu, wydala się z moczem w postaci metabolitów.

Chlorowodorek fenyloeptryny łatwo i szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym. Podlega pierwszoprzebiegowemu metabolizmowi przez monoaminooksydazę w jelitach i wątrobie, jego biodostępność wynosi około 40%. Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi osiąga się po 1–2 godzinach. Okres półwydalenia wynosi od 2 do 3 godzin. Wydala się z moczem głównie w postaci siarczanów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe złagodzenie objawów przeziębienia i grypy, w tym bólu głowy, gorączki, zatkania nosa, zatkania zatok, bólu z nimi związanego, bólu gardła oraz bólu ciała.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku.
Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, wrodzona hiperbilirubinemia.
Choroby układu krwiotwórczego (w tym wyraźna leukopenia, anemia), niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, tromboza, tromboflebita.
Ciężka niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, ciężkie formy miażdżycy, choroba niedokrwienna serca;
Ciężkie zaburzenia funkcji nerek, przerost gruczołu krokowego.
Stany podwyższonego pobudzenia, zaburzenia snu, padaczka.
Nadczynność tarczycy, cukrzyca, feochromocytoma.
Ostry zapalenie trzustki.
Jaskra zamkniętociśnieniowa.
Alkoholizm.
Stosowanie jednoczesne z:
- inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz przez 2 tygodnie po zakończeniu ich stosowania;
- lekami przeciwdepresyjnymi trójcyklicznymi;
- beta-blokerami lub innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi;
- sympatykomimetykami.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Wchłanianie paracetamolu może być zwiększane przy jednoczesnym stosowaniu z metoklopramidem i domperydonem, a zmniejszane — z cholestryminą. Działanie przeciwkrzepne warfaryny i innych kumaryn może być wzmocnione, zwiększając ryzyko krwawień, przy jednoczesnym długotrwałym regularnym codziennym stosowaniu paracetamolu. Przy krótkotrwałym stosowaniu zgodnie z zalecanym trybem dawkowania wymienione interakcje nie mają znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ takie jednoczesne przyjmowanie jest związane z kwasością metaboliczną o wysokim przerwaniu anionowym jako następstwem kwasowości pirzglutaminowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu. Leki przeciwpadaczkowe (w tym fenytoina, barbiturany, karbamazepina), które stymulują aktywność enzymów mikrosomalnych wątroby, mogą nasilać toksyczne działanie paracetamolu na wątrobę w wyniku zwiększenia stopnia przekształcania leku w metabolity hepatotoksyczne. Jednoczesne stosowanie wysokich dawek paracetamolu z izoniazydem zwiększa ryzyko rozwoju zespołu hepatotoksycznego. Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków. Nie stosować jednoczesnie z alkoholem.

Interakcje fenylefryny z inhibitorami MAO powodują efekt nadciśnieniowy, z lekami przeciwdepresyjnymi trójcyklicznymi (np. amitryptyliną) – zwiększają ryzyko wystąpienia niepożądanych działań kardiowaskularnych, z deryzatyną i glikozydami nasierdziowymi – prowadzi do zaburzeń rytmu serca lub zawału mięśnia sercowego. Fenylefryna w połączeniu z innymi sympatykomimetykami zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji ze strony układu sercowo-naczyniowego. Fenylefryna może zmniejszać skuteczność beta-blokerów oraz innych leków przeciwnadciśnieniowych (w tym debrizochyny, guanetydyny, rezerpiny, metyldopy), zwiększając ryzyko wystąpienia nadciśnienia oraz innych niepożądanych reakcji ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Jednoczesne stosowanie fenylefryny z alkaloidami szczypułki (ergotamina, metyzergid) zwiększa ryzyko rozwoju ergotyzmu.

Acidum ascorbicum przy doustnym stosowaniu nasila wchłanianie penicyliny, żelaza, zmniejsza skuteczność heparyny i pośrednich leków przeciwkrzepnych, zwiększa ryzyko rozwoju kryształkomoczu podczas leczenia salicylanami. Leki przeciwdepresyjne, leki przeciwparkinsonowe i przeciwpsychotyczne, pochodne fenylozynazyny zwiększają ryzyko wystąpienia zatrzymania moczu, suchości w ustach, zaparć. Glikokortykosteroidy zwiększają ryzyko rozwoju jaskry.

Wchłanianie witaminy C zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych, spożyciu soków owocowych lub warzywnych, napojów alkalicznych. Kwasu askorbinowego można przyjmować dopiero po upływie 2 godzin po wstrzyknięciu deferoxaminy, ponieważ ich jednoczesne stosowanie zwiększa toksyczność żelaza, szczególnie w mięśniu sercowym. Długotrwałe przyjmowanie dużych dawek u osób leczonych disulfiramem hamuje reakcję „disulfiram–alkohol”.

Szczególne środki ostrożności.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem.

Grypgo Hotmix® zawiera paracetamol. Opisywano przypadki metabolicznego kwasicy z dużym przerostem anionowym (HAGMA) jako wyniku kwasicy piroglutaminowej u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek czy sepsa, albo u pacjentów z niedożywieniem czy innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przewlekłe alkoholizm), którzy byli leczeni paracetamolem w dawce terapeutycznej przez długi okres lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny. W przypadku podejrzenia HAGMA jako skutku kwasicy piroglutaminowej zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania paracetamolu i dokładne monitorowanie stanu pacjenta. Pomiar poziomu 5-oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy piroglutaminowej jako przyczyny HAGMA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi lekami stosowanymi objawowo w przeziębieniu i grypie, lekami zwężającymi naczynia stosowanymi w leczeniu rinitu, oraz lekami zawierającymi paracetamol. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami zawierającymi paracetamol może prowadzić do przedawkowania. Przedawkowanie paracetamolu może spowodować niewydolność wątroby, która może wymagać przeszczepienia wątroby lub mieć zakończenie śmiertelne. Ryzyko przedawkowania jest większe u pacjentów z alkoholową chorobą wątroby bez postaci marskiej.

Przypadki zaburzeń czynności wątroby/niewydolności wątroby odnotowano u pacjentów z obniżonymi poziomami glutationu, np. u pacjentów cierpiących na poważne niedożywienie, anoreksję, o niskim wskaźniku masy ciała lub z przewlekłą alkoholową uzależnieniem, sepsą.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem u pacjentów przyjmujących warfarynę; z chorobą Raynauda (która może objawiać się bólem palców rąk i stóp w odpowiedzi na zimno lub stres), nadciśnieniem tętniczym, chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami czynności wątroby i nerek.

Lek zawiera fenyloeprynę, która może spowodować napady dławicy piersiowej.

Jeden saszetka (1 dawka) zawiera 2,9 g sacharozy. Należy to wziąć pod uwagę u chorych na cukrzycę.

Nie należy stosować tego leku pacjentom przyjmującym inne sympatomietyki (np. leki przeciwobrzękowe, środki hamujące apetyt i psychostymulanty amfetaminopodobne). Ostrożnie należy stosować u pacjentów przyjmujących derywatki cyfrowca (np. digoksynę, glikozydy nasercowe) lub alkaloidy sporyszu (np. ergotaminę, metiseryd).

Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy trwają dłużej niż 5 dni, nasilają się lub towarzyszy im wysoka gorączka, wysypka skórna lub trwający ból głowy.

U pacjentów z ciężkimi infekcjami, takimi jak sepsa, towarzyszącymi obniżeniu poziomu glutationu, przyjmowanie paracetamolu zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy metabolicznej. Objawami kwasicy metabolicznej są głębokie, przyspieszone lub trudne oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Dodatkowe substancje.

Skład leku zawiera sacharozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Lek zawiera żółć chinolinową (E 104), która może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie należy stosować leku w czasie ciąży.

Paracetamol i fenyloepryna mogą przenikać do mleka matki, dlatego w razie potrzeby zastosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

W przypadku wystąpienia niektórych działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do przyjmowania doustnego. Zawartość 1 opakowania proszku należy wsypać do kubka i zaleć wodą gorącą (ale nie wrzątkiem). Mieszać do całkowitego rozpuszczenia. W razie potrzeby dodać wody zimnej.

Dorosłym i dzieciom od 12. roku życia: 1 opakowanie. Zawartość 1 opakowania należy przyjmować co 4–6 godzin w zależności od potrzeby. Minimalny odstęp między dawkami leku – 4 godziny. Maksymalna dawka dobową – 5 opakowań. Nie należy stosować leku dłużej niż przez 5 dni bez konsultacji z lekarzem.

Nie należy przekraczać zalecanych dawek. Należy przyjmować najniższą dawkę niezbędną do osiągnięcia efektu terapeutycznego przez najkrótszy możliwy okres.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom poniżej 12. roku życia.

Nadawka.

Nadawka zazwyczaj spowodowana jest paracetamolem i objawia się bladejącą skórą, anoreksją, nudnościami, wymiotami, bólem brzucha, nekrozem wątroby, podwyższeniem aktywności transaminaz wątrobowych, wydłużeniem czasu protrombinowego.

U pacjentów z takimi czynnikami ryzyka jak długotrwałe leczenie karbamazepiną, fenobarbitalą, fenytoiną, primidonem, ryfampicyną, ziołem św. Jana lub innymi lekami indukującymi enzymy wątrobowe; regularne nadużywanie alkoholu; kacheksja glutationowa (zaburzenia trawienia, mukowiscydoza, zakażenie HIV, niedożywienie, kacheksja), przy zażyciu 5 g lub więcej paracetamolu możliwe jest uszkodzenie wątroby.

Objawy uszkodzenia wątroby pojawiają się po 12–48 godzinach po nadawce i mogą osiągnąć szczyt po 4–6 dniach. Może dojść do zaburzeń metabolizmu glukozy i kwasicy metabolicznej. W przypadku ciężkiego zatrucia niewydolność wątroby może się nasilać i prowadzić do rozwoju toksycznej encefalopatii z zaburzeniami świadomości, w pojedynczych przypadkach — do konieczności przeszczepienia wątroby lub skutku śmiertelnego. Uszkodzenie wątroby może wystąpić u dorosłych, którzy przyjęli 10 g lub więcej paracetamolu, oraz u dzieci, które przyjęły paracetamolu w dawce przekraczającej 150 mg/kg masy ciała.

Ostre zaburzenia funkcji nerek z ostrym nekrozem kanalikowym mogą objawiać się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem i mogą się rozwinąć nawet w przypadku braku ciężkiego uszkodzenia wątroby. Obserwowano również zaburzenia rytmu serca i zapalenie trzustki.

Przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach możliwe są anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia.

Leczenie w przypadku nadawki paracetamolu: należy jak najszybciej udzielić pomocy medycznej, nawet jeśli nie stwierdza się objawów nadawki. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości nadawki ani ryzyka uszkodzenia narządów. Należy przepłukać żołądek, podać węgiel aktywowany (w ciągu 1 godziny po nadawce) oraz prowadzić leczenie objawowe. Stosowanie antydot paracetamolu – N-acetylocysteiny dożylnie oraz metioniny doustnie – może przynieść pozytywny efekt w ciągu 24 godzin od nadawki.

Nadawka spowodowana działaniem fenylefryny może prowadzić do wystąpienia efektów analogicznych do wymienionych w punkcie „Działania niepożądane”. Ponadto możliwe są podniecenie, niepokój, nadciśnienie i odruchowa bradykardia. W ciężkich przypadkach możliwe są dezorientacja, halucynacje, drgawki i zaburzenia rytmu serca. Jednak ilość leku, która może prowadzić do rozwoju ciężkiej toksyczności fenylefryny, jest większa niż ilość powodująca toksyczne działanie paracetamolu na wątrobę.

Leczenie w przypadku nadawki fenylefryny: konieczne są przepłukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego, leczenie objawowe oraz stosowanie alfa-blokatorów, takich jak fentolamina, w przypadku ciężkiego nadciśnienia.

Wysokie dawki kwasu askorbinowego (powyżej 3000 mg) mogą powodować tymczasową biegunkę osmotyczną oraz zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak nudności i dyskomfort brzuszny. Skutki nadawki kwasu askorbinowego mogą być przypisywane do kategorii tych, które spowodowane są ciężkim uszkodzeniem wątroby w wyniku nadawki paracetamolu.

Efekty uboczne.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka na skórze i błonach śluzowych (zazwyczaj rumieniowa, pokrzywka), świąd, zapalenie skóry alergicznego typu, wielopostaciowe wypryski rumieniowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (zespoł Lyella), purpura, krwawienia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, reakcje alergiczne (w tym obrzęk naczynioruchowy), anafilaksja, szok anafilaktyczny.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, drżenie, parestezje, pobudzenie nerwowe, stan sedymentacyjny, lęk, osłabienie ogólne, zawroty głowy, pobudzenie; zaburzenia koncentracji uwagi w dniu następnym, szczególnie przy zbyt krótkim czasie snu po przyjęciu leku.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego: szumy w uszach, zawroty głowy.

Ze strony narządów wzroku: midriaza, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, jaskra z zamkniętym kątem przesączania (częściej u pacjentów z jaskrą), zaburzenia widzenia i akomodacji.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, dyskomfort i ból w nadbrzuszu, zgaga, zmniejszone apetyt, zaparcia, biegunka, wzdęcia, suchość w ustach, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, nadmierne wydzielanie śliny, krwawienia.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, zazwyczaj bez rozwoju żółtaczki, nekroza wątroby (efekt zależny od dawki), zaburzenia funkcji wątroby, niewydolność wątroby.

Ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej.

Ze strony układu krwionośnego i układu limfatycznego: anemia, siarkohemoglobinemia i metahemoglobinemia (cyna, duszność, ból w okolicy serca), anemia hemolityczna, trombocytopenia, siniaki lub krwawienia, leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony nerek i układu moczowego: przy stosowaniu wysokich dawek – zaburzenia oddawania moczu, zatrzymanie moczu (prawdopodobnie u chorych z przerostem gruczołu krokowego), nefrotoksyczność (kolka nerkowa, nefryt śródmiąższowy, martwica brodawek), oliguria, beztypowa piuria.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: podwyższenie ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, ból w sercu, uczucie przyspieszonego bicia serca, przyspieszone bicie serca, tachykardia, tachykardia zatokowa, duszność, obrzęki, odruchowa bradykardia.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na aspirynę i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: kwasica metaboliczna z dużym przerwem anionowym.

Inne: osłabienie ogólne, gorączka, glukozuria, zaburzenia metabolizmu cynku i miedzi.

Lek może wywoływać nieznaczny efekt przeczyszczający.

Opis poszczególnych efektów ubocznych.

Kwasica metaboliczna z dużym przerwem anionowym: przypadki kwasicy metabolicznej z dużym przerwem anionowym jako skutek kwasicy piroglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Kwasica piroglutaminowa może wystąpić jako skutek niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.