INSTRUKCJA dot. stosowania leku Glutazon® (GLUTAZONE®)

Skład:

substancja czynna: pioglitazon (pioglitazone);

1 tabletka zawiera od 15 mg, 30 mg lub 45 mg pioglitazonu chlorowodorku, przeliczonego na pioglitazon;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, hydroksypropyloceluloza, karboksymetyloceluloza wapniowa, stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 15 mg: białe, okrągłe, płaskie tabletki z oznaczeniem tłoczonym „K” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 30 mg: białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki, gładkie po obu stronach;

tabletki 45 mg: białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki, gładkie po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwcukrzycowe. Środki obniżające poziom glukozy we krwi, z wyjątkiem insuliny. Tiazolidynodiony.

Kod ATC A10BG03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Działanie pioglitazonu może być pośrednio związane ze zmniejszeniem oporności na insulinę. Uważa się, że pioglitazon działa poprzez aktywację specyficznych receptorów jądrowych (receptorów γ aktywowanych przez proliferatory peroksysomów), co prowadzi do zwiększenia wrażliwości na insulinę komórek wątroby, tkanki tłuszczowej i mięśni szkieletowych u zwierząt. Wykazano, że leczenie pioglitazonem zmniejsza produkcję glukozy w wątrobie oraz zwiększa obwodowe wykorzystanie glukozy w przypadku oporności na insulinę.

Kontrola glikemii na czczo i po posiłku poprawia się u pacjentów z cukrzycą typu 2. Poprawa kontroli glikemii wiąże się ze zmniejszeniem stężenia insuliny w osoczu zarówno na czczo, jak i po posiłku. Badanie kliniczne porównujące pioglitazon i gliklazyd w monoterapii prowadzono przez okres do dwóch lat w celu oceny czasu do utraty skuteczności leczenia (określonej jako pojawienie się HbA1c ≥ 8,0 % po pierwszych sześciu miesiącach terapii). Analiza Kaplana-Meiera wykazała krótszy czas do utraty skuteczności leczenia u pacjentów leczonych gliklazydem w porównaniu do tych leczonych pioglitazonem. Po dwóch latach kontrola glikemii (określona jako HbA1c < 8,0 %) utrzymywała się u 69 % pacjentów leczonych pioglitazonem, w porównaniu do 50 % pacjentów leczonych gliklazydem. W dwuletnim badaniu terapii skojarzonej, w którym porównywano pioglitazon z gliklazydem dodanym do metforminy, kontrola glikemii, mierzona jako średnia zmiana stężenia HbA1c od wartości wyjściowej, była podobna między grupami leczenia po jednym roku. Tempo pogarszania się stężenia HbA1c w drugim roku było mniejsze przy stosowaniu pioglitazonu niż przy stosowaniu gliklazydu.

W badaniu z randomizacją do placebo, pacjenci z niewystarczającą kontrolą glikemii pomimo trzymiesięcznego okresu optymalizacji leczenia insuliną, zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej pioglitazon lub placebo przez 12 miesięcy. U pacjentów leczonych pioglitazonem zaobserwowano średnie obniżenie HbA1c o 0,45 % w porównaniu z pacjentami kontynuującymi leczenie tylko insuliną, a także zmniejszenie dawki insuliny w grupie otrzymującej pioglitazon.

Analiza HOMA wskazuje, że pioglitazon poprawia funkcję komórek β oraz zwiększa wrażliwość na insulinę. Dwuletnie badania kliniczne wykazały utrzymanie tego efektu.

W jednorocznych badaniach klinicznych pioglitazon powodował statystycznie istotne zmniejszenie stosunku albumin do kreatyniny w porównaniu z wartością wyjściową.

Efekt pioglitazonu (45 mg w monoterapii w porównaniu do placebo) badano w małym, 18-tygodniowym badaniu z udziałem chorych na cukrzycę typu 2. Stwierdzono istotne zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych pioglitazonem. Tłuszcz trzewny znacząco zmniejszył się, podczas gdy obserwowano wzrost masy tłuszczu podskórnej. Podobne zmiany w rozkładzie tkanki tłuszczowej podczas przyjmowania pioglitazonu towarzyszyły poprawie wrażliwości na insulinę. W większości badań klinicznych obserwowano obniżenie całkowitej liczby trójglicerydów we krwi oraz kwasów tłuszczowych wolnych, a także wzrost stężenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) w porównaniu do placebo, przy jednoczesnym niewielkim, ale klinicznie nieistotnym wzroście stężenia cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

W badaniach klinicznych trwających do dwóch lat pioglitazon obniżał całkowitą liczbę trójglicerydów we krwi oraz kwasów tłuszczowych wolnych oraz zwiększał stężenie cholesterolu HDL w porównaniu do placebo, metforminy lub gliklazydu. Pioglitazon nie powodował statystycznie istotnego wzrostu stężenia cholesterolu LDL w porównaniu do placebo, podczas gdy przy stosowaniu metforminy i gliklazydu obserwowano jego obniżenie. W 20-tygodniowym badaniu pioglitazon nie tylko obniżał stężenie trójglicerydów na czczo, ale także zmniejszał hipertriglicerydziemię poposiłkową poprzez wpływ zarówno na trójglicerydy wchłaniane, jak i syntetyzowane w wątrobie. Efekty te nie zależały od wpływu pioglitazonu na glikemię i były statystycznie istotnie różne od efektów glibenklamidu.

W badaniu kardio-waskularnym PROactive 5238 pacjentów z cukrzycą typu 2 i istniejącą ciężką chorobą makrosudową zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej pioglitazon lub placebo dodatkowo do istniejącej terapii przeciw cukrzycy i chorobom układu krążenia przez okres do 3,5 roku. Średni wiek populacji badawczej wynosił 62 lata; średnia długość trwania cukrzycy wynosiła 9,5 roku. Około jedna trzecia pacjentów otrzymywała insulinę w połączeniu z metforminą i/lub pochodnymi sulfonowe. Do udziału w badaniu pacjenci musieli spełniać jeden lub więcej z następujących warunków: zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, interwencja kardiologiczna przezskórna lub aortokoronarne sztucze, zespół ostrej wieńcowej, choroba wieńcowa serca lub obturacyjna choroba tętnic obwodowych. Prawie połowa pacjentów wcześniej przebyła zawał mięśnia sercowego, około 20 % miało udar mózgu. Prawie połowa populacji badawczej miała co najmniej dwa kryteria włączenia związane z wywiadem chorób układu krążenia. Prawie wszyscy pacjenci (95 %) otrzymywali leki kardiologiczne (bloczniki β, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagonistów angiotensyny II, blokery kanałów wapniowych, nitraty, diuretyki, kwas acetylosalicylowy, statyny, fibraty).

Mimo że badanie nie osiągnęło swojego pierwotnego punktu końcowego, który był kombinacją śmiertelności z wszelkich przyczyn, niezgonnego zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu, ostrego zespołu wieńcowego, dużej amputacji nogi, rewaskularyzacji wieńcowej i rewaskularyzacji nóg, wyniki wskazują na brak długoterminowych problemów kardiologicznych związanych ze stosowaniem pioglitazonu. Jednak częstotliwość występowania obrzęków, przyrostu masy ciała i niewydolności serca wzrosła. Nie zaobserwowano zwiększenia śmiertelności z powodu niewydolności serca.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym pioglitazon jest szybko wchłaniany; maksymalne stężenia w osoczu niezmienionego pioglitazonu osiągane są zwykle już po 2 godzinach od przyjęcia. Obserwowano proporcjonalny wzrost stężenia w osoczu dla dawek od 2 do 60 mg. Stan stacjonarny osiągany jest po 4–7 dniach przyjmowania leku. Wielokrotne podawanie nie prowadzi do kumulacji leku ani jego metabolitów. Przyjmowanie posiłków nie wpływa na wchłanianie. Biodostępność absolutna pioglitazonu przekracza 80 %.

Rozkład. Obliczony objętościowy rozkładu u człowieka wynosi 0,25 l/kg. Pioglitazon i wszystkie jego aktywne metabolity szeroko wiążą się z białkami osocza (> 99 %).

Metabolizm. Pioglitazon jest szeroko metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację alifatycznych grup metylenowych. Proces ten odbywa się zazwyczaj przy udziale enzymu 2C8 układu cytochromu P450, choć inne izoenzymy mogą być zaangażowane w mniejszym stopniu. Trzy z sześciu zidentyfikowanych metabolitów są aktywne (M-II, M-III i M-IV). Biorąc pod uwagę aktywność, stężenie i wiązanie z białkami, pioglitazon i jego metabolit M-III mają podobny wpływ na skuteczność. Na tej podstawie udział M-IV w skuteczności jest około trzykrotnie większy niż udział pioglitazonu, podczas gdy względny udział M-II jest minimalny.

Badania in vitro nie wykazały żadnych dowodów, że pioglitazon hamuje którykolwiek podtyp układu cytochromu P450. U człowieka nie obserwuje się indukcji głównych izoenzymów cytochromu P450: 1A, 2C8/9 i 3A4.

Wydalanie. 55 % pioglitazonu wydala się z kałem, a 45 % – z moczem. Średni okres półtrwania niezmienionego pioglitazonu wynosi 5–6 godzin, a dla wszystkich jego aktywnych metabolitów – od 16 do 23 godzin.

Pacjenci w wieku podeszłym. Parametry farmakokinetyczne u pacjentów w wieku 65 lat i u młodszych pacjentów są podobne.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek stężenie pioglitazonu i jego aktywnych metabolitów w osoczu jest niższe niż u pacjentów z normalną funkcją nerek, ale klirens związku rodzicielskiego jest podobny. W związku z tym stężenie wolnego (niezwiązanego) pioglitazonu pozostaje niezmienione.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Ogólne stężenie pioglitazonu w osoczu pozostaje niezmienione, ale przy zwiększeniu objętości rozkładu klirens maleje wraz ze wzrostem frakcji wolnego pioglitazonu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Glutazon® jest wskazany jako terapia drugiej lub trzeciej linii w leczeniu cukrzycy typu 2:

jako monoterapia:

u dorosłych pacjentów (szczególnie u pacjentów z nadmierną masą ciała) z przeciwwskazaniami lub nietolerancją metforminy w przypadku niewystarczającego kontroli poziomu glukozy we krwi dietą i aktywnością fizyczną;

jako terapia podwójna w połączeniu z:

metforminą u dorosłych pacjentów (szczególnie u pacjentów z nadmierną masą ciała) z niewystarczającą kontrolą glikemii mimo stosowania monoterapii metforminą w maksymalnej dawce dobrze tolerowanej;
pochodnymi sulfonylomocznika u dorosłych pacjentów (z nietolerancją lub przeciwwskazaniami do metforminy) z niewystarczającą kontrolą glikemii mimo stosowania monoterapii pochodnymi sulfonylomocznika w maksymalnej dawce dobrze tolerowanej;

jako terapia potrójna w połączeniu z:

metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika u dorosłych pacjentów (szczególnie z nadmierną masą ciała) z niewystarczającą kontrolą glikemii mimo stosowania podwójnej terapii skojarzonej.

Glutazon® jest również wskazany w połączeniu z insuliną u pacjentów z cukrzycą typu 2 z niewystarczającą kontrolą glikemii przy stosowaniu insuliny, u których metformina jest przeciwwskazana lub występuje jej nietolerancja.

Po rozpoczęciu leczenia pioglitazonem należy co 3–6 miesięcy dokładnie oceniać skuteczność terapii (np. stopień obniżenia poziomu HbA1c). W przypadku braku odpowiedniej reakcji na terapię pioglitazonem należy przerwać jego stosowanie. Ze względu na potencjalne ryzyka długotrwałej terapii pioglitazonem lekarze przepisujący ten lek powinni za pomocą rutynowych badań potwierdzać korzystny profil bezpieczeństwa pioglitazonu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
Kwasica ketonowa cukrzycowa.
Zaburzenia funkcji wątroby.
Niewydolność serca, aktualna lub w wywiadzie (klasy I–IV wg NYHA).
Raka pęcherza moczowego, obecna lub w wywiadzie.
Makroskopowa hematuria nieustalonej etiologii.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji wykazały, że pioglitazon nie wpływa istotnie na farmakokinetykę i farmakodynamikę derykaryny, warfaryny, fenprokumonu i metforminy. Jednoczesne stosowanie pioglitazonu z pochodnymi sulfonylomocznika nie wpływa na farmakokinetykę tych leków. Badania u ludzi nie sugerują indukcji głównych enzymów układu cytochromu P450: 1A, 2C8/9 i 3A4. Badania in vitro nie wykazały hamowania żadnego podtypu cytochromu P450. W związku z tym mało prawdopodobna jest interakcja z substancjami metabolizowanymi przez te enzymy, np. z doustnymi środками antykoncepcyjnymi, cyklosporyną, blokerami kanałów wapniowych i inhibitorami reduktazy HMG-CoA.

Donoszono, że jednoczesne stosowanie pioglitazonu z gemfibrozylem (inhibitorem enzymu 2C8 układu cytochromu P450) prowadzi do trzykrotnego wzrostu pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) pioglitazonu. Ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka wystąpienia objawów niepożądanych zależnych od dawki może być konieczne zmniejszenie dawki pioglitazonu przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem. W tym przypadku należy dokładnie kontrolować poziom glikemii (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie pioglitazonu z ryfampicyną (induktorem enzymu 2C8 układu cytochromu P450) prowadzi do zmniejszenia AUC pioglitazonu o 54%. Może być konieczne zwiększenie dawki pioglitazonu przy jednoczesnym stosowaniu z ryfampicyną przy jednoczesnym dokładnym monitorowaniu poziomu glikemii.

Szczególne środki ostrożności.

Zatrzymanie płynu i niewydolność serca.

Pioglitazon może powodować zatrzymanie płynu, co może nasilić lub przyśpieszyć rozwój niewydolności serca. U pacjentów z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka rozwoju przewlekłej niewydolności serca (np. zaawansowany wiek, przebyty zawał mięśnia sercowego lub choroba wieńcowa (CHD) w wywiadzie) leczenie należy rozpoczynać od minimalnej dawki, stopniowo ją zwiększać. Tę grupę pacjentów należy stale monitorować pod kątem objawów i oznak niewydolności serca, przyrostu masy ciała lub pojawienia się obrzęków, szczególnie u pacjentów z obniżonym rezerwem serca. Opisywano przypadki rozwoju niewydolności serca podczas stosowania pioglitazonu w połączeniu z insuliną lub u pacjentów z wywiadem niewydolności serca. Ponieważ zarówno insulina, jak i pioglitazon są powiązane z zatrzymaniem płynu, jednoczesne stosowanie tych leków może zwiększyć ryzyko obrzęków. Pacjenci przyjmujący kombinację tych leków wymagają dokładnego monitorowania pod kątem objawów niewydolności serca, przyrostu masy ciała i pojawienia się obrzęków. Istnieją doniesienia o występowaniu obrzęków obwodowych i niewydolności serca u pacjentów przyjmujących pioglitazon w połączeniu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, w tym z selektywnymi inhibitorem COX-2. W przypadku jakiegokolwiek pogorszenia stanu pacjenta z powodu choroby układu sercowo-naczyniowego należy odstawić pioglitazon.

Badanie wyników chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów w wieku do 75 lat z cukrzycą typu 2 i poważnymi chorobami makrosudowymi, w trakcie dodawania pioglitazonu do istniejącej terapii przeciwcukrzycowej i sercowo-naczyniowej trwającej do 3,5 roku, wykazało zwiększenie liczby przypadków niewydolności serca bez wzrostu śmiertelności.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Pioglitazonu w połączeniu z insuliną należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na zwiększony ryzyko rozwoju ciężkiej niewydolności serca. Ponadto ze względu na istnienie czynników ryzyka związanych z wiekiem (szczególnie raka pęcherza moczowego, złamania i niewydolności serca) należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed i w trakcie terapii pioglitazonem.

Rak pęcherza moczowego.

Dane metaanalizy kontrolowanych badań klinicznych wskazują na wzrost ryzyka raka pęcherza moczowego u pacjentów stosujących pioglitazon. Częstość wystąpienia raka pęcherza moczowego wynosiła 0,06% w grupie badawczej (w porównaniu do 0,02% w grupie kontrolnej).

Dane epidemiologiczne również wskazują na niewielki wzrost ryzyka raka pęcherza moczowego u chorych na cukrzycę, którzy otrzymywali pioglitazon, choć nie wszystkie badania wykazały istotne statystycznie zwiększenie ryzyka.

Przed rozpoczęciem terapii pioglitazonem należy dokładnie ocenić wszystkie czynniki ryzyka raka pęcherza moczowego (wiek, palenie tytoniu, szkodliwe czynniki zawodowe, chemioterapia (np. cyklofosfamidem), radioterapia w okolicy miednicy). Ponadto wszyscy pacjenci z makroskopijnym krwiomoczem nieustalonego pochodzenia powinni zostać dokładnie przebadani przed rozpoczęciem terapii pioglitazonem. Pacjentów przyjmujących pioglitazon należy uprzedzić o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia podczas terapii objawów makroskopijnego krwiomoczu lub innych objawów ze strony układu moczowo-płciowego.

Monitorowanie funkcji wątroby.

W okresie pogwarancyjnym pojawiały się rzadkie doniesienia o zaburzeniach funkcji wątroby (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Dlatego u pacjentów otrzymujących leczenie pioglitazonem zaleca się okresowe monitorowanie poziomu enzymów wątrobowych. Przed rozpoczęciem leczenia pioglitazonem należy sprawdzić aktywność enzymów wątrobowych u wszystkich pacjentów. Pioglitazonu nie należy przepisywać pacjentom z podwyższonym poziomem alaninotransaminazy (ALT) (powyżej 2,5 razy wyższym od górnej granicy normy) lub z objawami klinicznymi choroby wątroby. Po rozpoczęciu terapii pioglitazonem zaleca się okresowe monitorowanie poziomu enzymów wątrobowych z uwzględnieniem obrazu klinicznego. Jeśli podczas terapii poziom ALT wzrośnie do 3-krotnej górnej granicy normy, należy jak najszybciej ponownie ocenić poziom enzymów wątrobowych. Jeśli poziom ALT pozostaje 3 razy wyższy od górnej granicy normy, terapię należy przerwać. Jeśli u jakiegokolwiek pacjenta pojawią się objawy dysfunkcji wątroby, które mogą obejmować nudności, wymioty, anoreksję, ból brzucha, uczucie zmęczenia i/lub ciemny kolor moczu, należy sprawdzić poziom enzymów wątrobowych. Decyzję o kontynuowaniu leczenia pioglitazonem należy podjąć przed przeprowadzeniem diagnostyki laboratoryjnej, kierując się obrazem klinicznym pacjenta. W przypadku wystąpienia żółtaczki należy przerwać przyjmowanie leku.

Zwiększenie masy ciała.

Istnieją dane o zależnym od dawki zwiększeniu masy ciała, które może wynikać z gromadzenia się tkanki tłuszczowej, a w niektórych przypadkach – z zatrzymania płynu. Czasem zwiększenie masy ciała może być objawem niewydolności serca, dlatego należy dokładnie monitorować masę ciała. Częścią leczenia cukrzycy jest kontrola diety. Pacjentom zaleca się ścisłą kontrolę kaloryczności posiłków.

Hematologia.

Podczas leczenia pioglitazonem obserwowano niewielkie obniżenie poziomu hemoglobiny (względne obniżenie o 4%) i hematokrytu (względne obniżenie o 4,1%) w wyniku zwiększenia objętości osocza krwi. Podobne zmiany obserwowano przy podwójnej terapii pioglitazonem i metforminą (względne obniżenie hemoglobiny – 3–4%, hematokrytu – 3,6–4,1%) i w mniejszym stopniu przy lekach z grupy sulfonamidów i insuliny (względne obniżenie hemoglobiny – 1–2%, hematokrytu – 1–3,2%).

Hipoglikemia.

Ze względu na zwiększoną wrażliwość tkanek na insulinę pacjenci przyjmujący pioglitazon w ramach podwójnej lub potrójnej terapii z lekami z grupy sulfonamidów lub podwójnej terapii z insuliną mogą mieć zwiększone ryzyko rozwoju zależnej od dawki hipoglikemii. W przypadku ryzyka hipoglikemii może być konieczne zmniejszenie dawki leków z grupy sulfonamidów lub insuliny.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

Istnieją dane o występowaniu lub nasileniu obrzęku plamki, towarzyszącego pogorszeniu wzroku, u pacjentów przyjmujących tiazydynydyony, w tym pioglitazon. U większości tych pacjentów stwierdzano również obrzęki obwodowe. Nie wiadomo, czy istnieje bezpośredni związek między przyjmowaniem pioglitazonu a obrzękiem plamki. Dlatego lekarz powinien mieć na uwadze, że pogorszenie wzroku u pacjentów otrzymujących terapię pioglitazonem może być spowodowane obrzękiem plamki; należy rozważyć konieczność skierowania pacjenta do okulisty.

Inne.

Istnieją dane kliniczne dotyczące ryzyka złamania u kobiet podczas terapii pioglitazonem, które należy wziąć pod uwagę przy długotrwałym leczeniu. Dane epidemiologiczne wskazują na podobną częstość występowania złamań zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn podczas terapii pioglitazonem. Dlatego lekarz powinien wziąć pod uwagę istnienie ryzyka złamania u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii pioglitazonem.

Ze względu na zwiększoną wrażliwość tkanek na insulinę, terapia pioglitazonem u kobiet z zespołem policystycznych jajników może prowadzić do przywrócenia owulacji. Takie pacjentki są narażone na zajście w ciążę. Należy uprzedzić kobiety o możliwości zajścia w ciążę. Jeśli kobieta planuje ciążę lub ciąża już wystąpiła, należy odstawić pioglitazon.

Pioglitazon należy stosować z ostrożnością podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów (np. gemfibrozyłu) lub induktorów (np. ryfampicyny) cytochromu P450 2C8. W takich przypadkach należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę pioglitazonu lub schemat terapii hipoglikemicznej.

Jeśli stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku, ponieważ zawiera laktozę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania pioglitazonu w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały, że pioglitazon powoduje ograniczenie wzrostu płodu w wyniku zmniejszenia hiperinsulinemii matki i zwiększenia oporności na insulinę, która pojawia się w czasie ciąży, co zmniejsza dostępność substratów metabolicznych do wzrostu płodu. Aktualność takiego mechanizmu u ludzi jest nieznana, dlatego pioglitazonu nie należy stosować w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią.

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pioglitazon wydzielany jest z mlekiem matki u szczurów. Nie wiadomo, czy pioglitazon wydzielany jest z mlekiem matki u ludzi. Leku nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność.

Podczas badań na zwierzętach laboratoryjnych nie stwierdzono wpływu pioglitazonu na kopulację, zapłodnienie ani wskaźnik płodności.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Glutazon® nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Jednak pacjentom, u których występują zaburzenia wzroku, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się 1 raz dziennie niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletkę należy przyjmować, popijając szklanką wody.

Początkowa dawka pioglitazonu wynosi 15 mg lub 30 mg 1 raz dziennie. W razie potrzeby dawkę leku można zwiększyć do 45 mg 1 raz dziennie.

W przypadku terapii skojarzonej pioglitazonem z insuliną dawka insuliny pozostaje bez zmian lub – w przypadku doniesień pacjenta o hipoglikemii – jest zmniejszana.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Korekty dawki pioglitazonu u pacjentów w podeszłym wieku nie są wymagane. Leczenie należy rozpoczynać od najniższej dostępnej dawki. Dawkę leku należy zwiększać stopniowo, szczególnie w przypadku stosowania pioglitazonu w połączeniu z insuliną.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Korekty dawki pioglitazonu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny > 4 ml/min) nie są wymagane. Pioglitazonu nie zaleca się stosować pacjentom poddawanym dializie ze względu na brak informacji dotyczącej możliwego wpływu leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pioglitazonu nie należy stosować pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Glutazon® u dzieci poniżej 18. roku życia nie były badane. Brak dostępnych danych. Stosowanie leku Glutazon® jest przeciwwskazane u dzieci (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

Najwyższa dawka, o której doniesiono, to 120 mg dziennie przez 4 dni, a następnie 180 mg dziennie przez 7 dni – nie była ona związane z żadnymi objawami.

Hipoglikemia może występować przy stosowaniu kombinacji pioglitazonu z pochodnymi sulfoniliomocznika lub insuliną.

Leczenie: objawowe i wspierające.

Niepożądane działania.

Na podstawie doświadczeń z zastosowania pioglitazonu w badaniach klinicznych obserwowano następujące działania niepożądane, wymienione poniżej według klas narządów i układów w kolejności malejącej częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej klasie układów narządowych działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej częstości i malejącego nasilenia.

Monoterapia pioglitazonem.

Infekcje i inwazje.

Często: infekcje dróg oddechowych górnych.

Rzadko: zapalenie zatok.

Łagodne, złośliwe i nieprecyzowane nowotwory (w tym cysty i polipy).

Rzadko: rak pęcherza moczowego.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości i reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Zaburzenia układu nerwowego.

Często: hipestezja.

Rzadko: bezsenność.

Zaburzenia narządu wzroku.

Często: zaburzenia widzenia¹.

Częstość nieznana: obrzęk plamki.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego.

Często: złamania kości³.

Wyniki badań.

Często: przyrost masy ciała⁵.

Częstość nieznana: wzrost ALAT⁶.

Pioglitazon w terapii skojarzonej z metforminą.

Infekcje i inwazje.

Często: infekcje dróg oddechowych górnych.

Rzadko: zapalenie zatok.

Łagodne, złośliwe i nieprecyzowane nowotwory (w tym cysty i polipy).

Rzadko: rak pęcherza moczowego.

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego.

Często: anemia.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości i reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Zaburzenia układu nerwowego.

Często: hipestezja, ból głowy.

Rzadko: bezsenność.

Zaburzenia narządu wzroku.

Często: zaburzenia widzenia¹.

Częstość nieznana: obrzęk plamki.

Zaburzenia układu pokarmowego.

Rzadko: wzdęcia.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego.

Często: złamania kości³; artralgia.

Zaburzenia układu moczowego.

Często: hematuria.

Zaburzenia układu rozrodczego.

Często: zaburzenia erekcji.

Wyniki badań.

Często: przyrost masy ciała⁵.

Częstość nieznana: wzrost ALAT⁶.

Pioglitazon w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonemocznin.

Infekcje i inwazje.

Często: infekcje dróg oddechowych górnych.

Rzadko: zapalenie zatok.

Łagodne, złośliwe i nieprecyzowane nowotwory (w tym cysty i polipy).

Rzadko: rak pęcherza moczowego.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości i reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Zaburzenia metaboliczne.

Rzadko: hipoglikemia, zwiększone apetyt.

Zaburzenia układu nerwowego.

Często: hipestezja, zawroty głowy.

Rzadko: ból głowy, bezsenność.

Zaburzenia narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia¹.

Częstość nieznana: obrzęk plamki.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego.

Rzadko: zawroty (wirujące).

Zaburzenia układu pokarmowego.

Często: wzdęcia.

Zaburzenia skóry.

Rzadko: zwiększone pocenie.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego.

Często: złamania kości³.

Zaburzenia układu moczowego.

Rzadko: glukozuria, białkomocz.

Zaburzenia ogólne.

Rzadko: zmęczenie.

Wyniki badań.

Często: przyrost masy ciała⁵.

Rzadko: wzrost dehydrogenazy mleczanowej.

Częstość nieznana: wzrost ALAT⁶.

Pioglitazon w trójskładnikowej terapii skojarzonej z metforminą i pochodnymi sulfonemocznin.

Infekcje i inwazje.

Często: infekcje dróg oddechowych górnych.

Rzadko: zapalenie zatok.

Łagodne, złośliwe i nieprecyzowane nowotwory (w tym cysty i polipy).

Rzadko: rak pęcherza moczowego.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości i reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Zaburzenia metaboliczne.

Bardzo często: hipoglikemia.

Zaburzenia układu nerwowego.

Często: hipestezja.

Rzadko: bezsenność.

Zaburzenia narządu wzroku.

Częstość nieznana: obrzęk plamki.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego.

Często: złamania kości³, artralgia.

Wyniki badań.

Często: przyrost masy ciała⁵, wzrost kinazy kreatynowej w osoczu.

Częstość nieznana: wzrost ALAT⁶.

Pioglitazon w terapii skojarzonej z insuliną.

Infekcje i inwazje.

Często: infekcje dróg oddechowych górnych, zapalenie oskrzeli.

Rzadko: zapalenie zatok.

Łagodne, złośliwe i nieprecyzowane nowotwory (w tym cysty i polipy).

Rzadko: rak pęcherza moczowego.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości i reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Zaburzenia metaboliczne.

Często: hipoglikemia.

Zaburzenia układu nerwowego.

Często: hipestezja.

Rzadko: bezsenność.

Zaburzenia narządu wzroku.

Częstość nieznana: obrzęk plamki.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego.

Często: niewydolność serca².

Zaburzenia układu oddechowego.

Często: duszność (dyspnia).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego.

Często: złamania kości³, artralgia, ból pleców.

Zaburzenia ogólne.

Bardzo często: obrzęki⁴.

Wyniki badań.

Często: przyrost masy ciała⁵.

Częstość nieznana: wzrost ALAT⁶.

¹ Zaburzenia widzenia zgłaszano głównie na początku leczenia, związane ze zmianami poziomu glukozy we krwi, prowadzącymi do tymczasowej zmiany turgoru i współczynnika załamania soczewki, jak to obserwuje się przy stosowaniu innych leków przeciwcukrzycowych.

² Częstość zgłoszeń niewydolności serca podczas leczenia pioglitazonem była taka sama jak w grupach leczonych placebo, metforminą i pochodnymi sulfonemocznin, jednak wzrastała przy stosowaniu pioglitazonu w terapii skojarzonej z insuliną lub u pacjentów z niewydolnością serca.

³ W badaniach klinicznych wyższa częstość złamań kości podczas stosowania pioglitazonu obserwowana była u kobiet, natomiast u mężczyzn nie odnotowano jej wzrostu. W okresie postmarketingowym złamania występowały u obu płci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

⁴ Obrzęki podczas stosowania pioglitazonu występują u 6–9% pacjentów w porównaniu do 2–5% pacjentów przy stosowaniu sulfonemocznin, metforminy. Obrzęki były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i nie wymagały przerwania leczenia.

⁵ Średni przyrost masy ciała przy monoterapii pioglitazonem w ciągu roku wynosił 2–3 kg, a przy połączeniu z metforminą – 1,5 kg. Był on podobny do przyrostu masy ciała przy stosowaniu sulfonemocznin.

⁶ Częstość wzrostu poziomu ALAT przy stosowaniu pioglitazonu była trzykrotnie wyższa od górnej granicy normy, podobna jak przy placebo i niższa niż przy stosowaniu metforminy lub pochodnych sulfonemocznin. Przy stosowaniu pioglitazonu obserwowano rzadkie przypadki wzrostu aktywności enzymów wątrobowych i dysfunkcji hepatocytów. W bardzo rzadkich przypadkach odnotowano skutki śmiertelne, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletów w blisterze; po 2 blistery w opakowaniu tekturowym.

Po 10 tabletów w blisterze; po 3 blistery w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KUSUM FARM”

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skrabinów 54.

lub

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „GLEDFARM LTD”

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.