Glimax®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO Glimax® (GLIMAX®)

Skład:

substancja czynna: glimepiryd (glimepiride);

1 tabletka zawiera 2 mg lub 3 mg lub 4 mg glimepirydu;

substancje pomocnicze (tabletki 2 mg): laktoza jednowodna, sodowa skrobioglicolian (typ A), povidon K-30, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172);

substancje pomocnicze (tabletki 3 mg): laktoza jednowodna, sodowa skrobioglicolian (typ A), povidon K-30, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu;

substancje pomocnicze (tabletki 4 mg): laktoza jednowodna, sodowa skrobioglicolian (typ A), povidon K-30, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2 mg: jasnożółte, okrągłe, płaskie tabletki z ryflowaniem po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 3 mg: białe, okrągłe, płaskie tabletki z ryflowaniem po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 4 mg: jasnoróżowe, okrągłe, płaskie tabletki z ryflowaniem po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki hipoglikemiczne, z wyjątkiem insuliny. Sulfony, pochodne mocznika.

Kod ATC A10BB12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Glimapidyd – substancja hipoglikemiczna aktywna po podaniu doustnym, należąca do grupy sulfonowych środków moczopędnych. Można go stosować w cukrzycy typu II.

Glimapidyd działa głównie poprzez stymulację uwalniania insuliny z komórek β trzustki.

Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy sulfonowych środków moczopędnych, ten efekt opiera się na zwiększeniu wrażliwości komórek trzustki na fizjologiczną stymulację glukozą. Ponadto glimapidyd wykazuje wyraźne działanie pozapankreatyczne, charakterystyczne również dla innych leków z grupy sulfonowych środków moczopędnych.

Uwalnianie insuliny. Leki z grupy sulfonowych środków moczopędnych regulują sekrecję insuliny poprzez blokadę kanałów potasowych zależnych od ATP, znajdujących się w błonie komórkowej komórek β trzustki. Zamknięcie kanałów potasowych prowadzi do depolaryzacji komórki β i, poprzez otwarcie kanałów wapniowych, do zwiększenia napływu wapnia do komórki, co z kolei prowadzi do uwalniania insuliny drogą egzocytozy.

Glimapidyd z dużą szybkością wiąże się z białkiem błonowym komórki β, związanym z kanałem potasowym zależnym od ATP, jednak miejsce jego wiązania różni się od typowego miejsca wiązania leków z grupy sulfonowych środków moczopędnych.

Działanie pozapankreatyczne. Do efektów pozapankreatycznych należą m.in. poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie wykorzystania insuliny przez wątrobę.

Wykorzystywanie glukozy przez tkanki obwodowe (mięśniową i tłuszczową) odbywa się za pomocą specjalnych białek transportowych umiejscowionych w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek jest ograniczony szybkością etapu wykorzystania glukozy. Glimapidyd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych cząsteczek transportujących glukozę na błonach plazmatycznych komórek tkanki mięśniowej i tłuszczowej, co prowadzi do stymulacji wychwytu glukozy.

Glimapidyd zwiększa aktywność glikozylfosfotydyloinozytolospecyficznej fosfolipazy C, co w izolowanych komórkach mięśniowych i tłuszczowych może korelować z wywołanym przez lek lipogenezą i glikogenezą.

Glimapidyd hamuje produkcję glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowych stężeń fruktozo-2,6-bisfosforanu, który z kolei hamuje glukoneogenezę.

Ogólne właściwości. U osób zdrowych minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimapidu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna reakcja na ostre obciążenie fizyczne, tj. zmniejszenie sekrecji insuliny, w warunkach działania glimapidu jest zachowana.

Nie stwierdzono istotnej różnicy w działaniu glimapidu przy podawaniu leku 30 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio przed posiłkiem. U pacjentów z cukrzycą odpowiedni kontrola metaboliczna przez 24 godziny była zapewniona przy stosowaniu leku raz na dobę.

Chociaż metabolit hydroksylowany powoduje niewielkie, ale istotne obniżenie stężenia glukozy we krwi u osób zdrowych, jest to jedynie niewielka część całkowitego działania leku.

Stosowanie w połączeniu z metforminą. W jednym badaniu wykazano poprawę kontroli metabolicznej przy leczeniu skojarzonym glimapidem w porównaniu z monoterapią metforminą u pacjentów, u których cukrzyca nie była odpowiednio kontrolowana przy stosowaniu maksymalnych dawek metforminy.

Stosowanie w połączeniu z insuliną. Dane dotyczące stosowania leku w połączeniu z insuliną są ograniczone. U pacjentów, u których cukrzyca nie była odpowiednio kontrolowana przy stosowaniu maksymalnych dawek glimapidu, można rozpocząć leczenie skojarzone z insuliną. W dwóch badaniach dzięki tej kombinacji osiągnięto taką samą poprawę kontroli metabolicznej jak przy monoterapii insuliną; jednak przy leczeniu skojarzonym wymagana była mniejsza średnia dawka insuliny.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym glimapidyd charakteryzuje się 100% biodostępnością. Spożycie posiłku nie ma istotnego wpływu na wchłanianie, jedynie nieco spowalnia jego szybkość. Maksymalne stężenia leku w surowicy krwi (Cmax) osiągane są około 2,5 godziny po podaniu doustnym (średnie stężenie wynosi 0,3 μg/ml po wielokrotnym podaniu dawki dobowej 4 mg). Istnieje zależność liniowa między dawką a Cmax oraz między dawką a AUC (polem pod krzywą „stężenie – czas”).

Rozkład. Glimapidyd charakteryzuje się bardzo niską objętością rozkładu (około 8,8 l), co odpowiada objętości rozkładu albuminy, wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (powyżej 99%) oraz niskim kliremsem (około 48 ml/min).

U zwierząt glimapidyd przenika do mleka matki. Glimapidyd przenika przez łożysko. Przejście przez barierę krew-mózg jest niskie.

Biota transformacja i wydalanie. Średni podstawowy okres półtrwania przy stężeniach leku w osoczu krwi odpowiadających wielokrotnemu trybowi dawkowania wynosi około 5–8 godzin. Po podaniu dużych dawek obserwowano nieznaczny wzrost okresu półtrwania.

Po podaniu pojedynczej dawki glimapidu oznaczonego izotopem radioaktywnym 58% substancji radioaktywnej wykryto w moczu, a 35% – w kale. Nie wykryto niezmienionej substancji w moczu. W moczu i kale wykryto dwa metabolity, które najprawdopodobniej powstają w wyniku metabolizmu w wątrobie (główny enzym CYP2C9), z których jeden jest pochodną hydroksylową, a drugi – karboksylową. Po podaniu doustnym glimapidu okresy półtrwania końcowego tych metabolitów wynosiły odpowiednio od 3 do 6 godzin oraz od 5 do 6 godzin.

Porównanie farmakokinetyki po pojedynczym podaniu i wielokrotnym przyjmowaniu leku raz na dobę nie wykazało istotnych różnic. Zmienność międzypacjentowa była bardzo niska. Nie obserwowano istotnej kumulacji.

Osobliwe kategorie pacjentów.

Parametry farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet, jak również u młodych i osób starszych (65 lat i więcej), były podobne. U pacjentów z obniżonym kliremsem kreatyniny obserwowano tendencję do zwiększenia klirensu glimapidu i obniżenia jego średniego stężenia w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z szybszego wydalania spowodowanego mniejszym stopniem wiązania z białkami. Wydalanie nerkowe obu metabolitów było zaburzone. Ogólnie u tych pacjentów nie przewiduje się dodatkowego ryzyka kumulacji leku.

Wskaźniki farmakokinetyczne u pacjentów, którzy przeszli zabiegi chirurgiczne na drogach żółciowych, były podobne do tych u zdrowych ochotników.

Dzieci, w tym nastolatkowie. Badanie, w którym badano farmakokinetykę, bezpieczeństwo i tolerancję po pojedynczym podaniu 1 mg glimapidu na czczo u 30 dzieci (4 dzieci w wieku 10–12 lat i 26 dzieci w wieku 12–17 lat) z cukrzycą typu II, wykazało, że średnie wartości AUC(0-last), Cmax oraz t1/2 były podobne do tych wcześniej obserwowanych u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Efekty obserwowane podczas badań przedklinicznych występowały przy poziomach ekspozycji znacznie przewyższających maksymalne poziomy ekspozycji u ludzi, co wskazuje na ich niewielką wartość dla praktyki klinicznej, lub były spowodowane działaniem farmakodynamicznym leku (hipoglikemią). Wyniki te uzyskano w ramach tradycyjnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, testów genotoksyczności, potencjału onkogennego oraz toksyczności reprodukcyjnej. Efekty niepożądane wykryte w ostatnich badaniach (obejmujących badania embriotoxiczności, teratogenności i toksycznego wpływu na rozwój organizmu) uznano za skutki efektów hipoglikemicznych wywołanych przez lek u samicy i młodych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Cukrzyca typu II u dorosłych, gdy poziom glukozy we krwi nie może być utrzymany jedynie za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych i redukcji masy ciała.

Przeciwwskazania.

Lek nie jest wskazany w leczeniu insulinozależnej cukrzycy typu I, ketoacydozie cukrzycowej ani śpiączce cukrzycowej. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub wątroby należy przełożyć pacjenta na leczenie insuliną.

Nie wolno podawać leku pacjentom z podwyższoną wrażliwością na glipepryd albo na którykolwiek z substancji pomocniczych wchodzących w skład leku, pochodne sulfonylomocznika lub inne leki sulfonamidowe (ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości).

Okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Glimax® z niektórymi lekami może powodować osłabienie lub wzmocnienie działania hipoglikemizującego glipeprydu. Dlatego inne leki należy przyjmować wyłącznie za zgodą (lub na zaleceniu) lekarza. Glipepryd jest metabolizowany przez cytochrom P450 2C9 (CYP2C9). Wiadomo, że jednoczesne stosowanie induktorów (np. ryfampicyny) lub inhibitorów CYP2C9 (np. flukenazolu) może zmieniać ten metabolizm. Wyniki badań interakcji in vivo wykazały, że flukenazol, jeden z najsilniejszych inhibitorów CYP2C9, zwiększa AUC glipeprydu około dwukrotnie.

O istnieniu niżej wymienionych typów interakcji świadczą doświadczenia z zastosowania glipeprydu oraz innych pochodnych sulfonylomocznika.

Wzmacnianie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi, a tym samym w niektórych przypadkach hipoglikemia, może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu glipeprydu z następującymi lekami: fenylobutazon, azapropyazon i oksyfenbutazon, sulfipirazon, insulina oraz doustne leki przeciwcukrzycowe (np. metformina), niektóre długodziałające sulfonamidy, tetracykliny, salicylany i kwas p-aminosalicylowy, inhibitory MAO, sterydy anaboliczne i męskie hormony płciowe, antybiotyki chinolonowe i klaritromycyna, chloramfenikol, probenecyd, pochodne kumaryny, mikonazol, fenfluramina, dizepiramid, pentoksyfilina (wysokie dawki podawane parenteralnie), fibraty, trokwalina, inhibitory ACE, flukenazol, fluoksetyna, allopurinol, sympatykotropiki, cyklo-, tro- i ifosfamidy.

Osłabienie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi oraz odpowiednio zwiększenie tego poziomu może być obserwowane, gdy pacjent jednocześnie przyjmuje następujące leki: estrogeny i progestageny; leki moczopędne, diuretyki tiazydowe; leki stymulujące tarczycę, glikokortykosteroidy; pochodne fentiazyny, chloropromazyna; adrenalina i sympatykomimetyki; kwas nikotynowy (wysokie dawki) i jego pochodne; środki przeczyszczające (długotrwałe stosowanie); fenytoina, diazoksyd; glukagon, barbiturany i ryfampicyna; acetylozolamid.

Antagoniści receptora H2, beta-blokery, klonidyna i rezerpina mogą prowadzić zarówno do wzmacniania, jak i do osłabiania efektu obniżania poziomu glukozy we krwi.

Pod wpływem sympatykotropików, takich jak beta-blokery, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej kontrregulacji hipoglikemii mogą być osłabione lub zaniknąć.

Spożycie alkoholu może nieprzewidywalnie nasilać lub osłabiać działanie hipoglikemizujące glipeprydu.

Glipepryd może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie pochodnych kumaryny.

Kolesewelam wiąże się z glipeprydem i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Nie zaobserwowano żadnych interakcji, gdy glipepryd był podawany co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu. Z tego powodu glipepryd należy przyjmować co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Glimax® należy przyjmować tuż przed lub podczas posiłku.

W pierwszych tygodniach leczenia istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia hipoglikemii, dlatego wymagana jest szczególnie staranna obserwacja.

W przypadku nieregularnego odżywiania się lub pominięcia posiłku leczenie lekiem Glimax**®** może powodować hipoglikemię. Objawy hipoglikemii mogą obejmować ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, apatię, senność, zaburzenia snu, zwiększoną aktywność ruchową, agresję, trudności w koncentracji, niepokój, wydłużenie czasu reakcji, stan depresyjny, dezorientację, zaburzenia mowy i wzroku, afazję, drżenie, porażenie, zaburzenia czuciowe, zawroty głowy, bezradność, utratę samokontroli, delirium, drgawki mózgowe, senność oraz utratę przytomności aż do śpiączki, płytkie oddychanie i bradykardię. Ponadto mogą występować objawy adrenergicznej reakcji przeciwregulacyjnej, takie jak pocenie się, zimna i wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, dławica piersiowa oraz zaburzenia rytmu serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać przebieg udaru mózgu.

Objawy hipoglikemii można niemal zawsze szybko złagodzić natychmiastowym przyjęciem węglowodanów (cukru). Sztuczne środki słodzące są nieskuteczne.

Z dotychczasowego doświadczenia w stosowaniu innych pochodnych sulfonylomocznika wiadomo, że mimo początkowej skuteczności działań przeciwhipoglikemicznych hipoglikemia może ponownie się pojawić.

Ciężka lub trwająca hipoglikemia, która tylko tymczasowo ustępuje po podaniu zwykłych dawek cukru, wymaga natychmiastowego leczenia, a czasem hospitalizacji.

Do czynników sprzyjających rozwojowi hipoglikemii należą:

• niechęć lub (szczególnie u osób starszych) niemożność współpracy pacjenta z lekarzem;
• niedożywienie, nieregularne odżywianie się lub pominięcie posiłku lub okres głodówki;
• naruszenie diety;
• niezgodność między obciążeniem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
• spożycie alkoholu, szczególnie w połączeniu z pominięciem posiłku;
• zaburzenia funkcji nerek;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• przedawkowanie leku Glimax**®**;
• niektóre choroby wydolnościowe układu endokrynnego wpływające na metabolizm węglowodanów lub regulację przeciwhipoglikemiczną (np. niektóre zaburzenia funkcji tarczycy, niedoczynność przysadki mózgowej lub kory nadnerczy);
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie lekiem Glimax**®** wymaga regularnego monitorowania stężenia glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie stężenia hemoglobiny glikowanej.

Podczas leczenia lekiem Glimax**®** należy regularnie kontrolować parametry funkcji wątroby oraz parametry hematologiczne (szczególnie liczbę leukocytów i płytek krwi).

W sytuacjach stresowych (np. uraz, nieplanowana interwencja chirurgiczna, infekcje towarzyszące podwyższonej temperaturze ciała) może być wskazane tymczasowe przejście pacjenta na insulinę.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku Glimax**®** u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby lub u pacjentów poddawanych dializie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby wskazane jest przejście na insulinę.

Leczenie pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy lekami sulfonylomocznikowymi może prowadzić do rozwoju anemii hemolitycznej. Ponieważ glipepryd należy do klasy leków sulfonylomocznikowych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu go pacjentom z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy. Takim pacjentom należy przepisać leki alternatywne niezawierające sulfonylomoczniku.

Glimax**®** zawiera laktozę jednowodną. Jeżeli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ryzyko związane z cukrzycą. Odchylenia od normy stężenia glukozy we krwi w czasie ciąży mogą zwiększać ryzyko wystąpienia wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Dlatego należy dokładnie monitorować stężenie glukozy we krwi u ciężarnej, aby uniknąć ryzyka teratogennego.

Kobietę ciężarną z cukrzycą należy przełożyć na insulinę. Kobiety chore na cukrzycę należy poinformować lekarza o planowanej ciąży w celu skorygowania leczenia i przejścia na insulinę.

Ryzyko związane z glipeprydem. Brak danych dotyczących stosowania glipeprydu u kobiet w ciąży. Dane z badań przedklinicznych wykazały, że lek wykazuje toksyczność rozrodczą, związaną najprawdopodobniej z działaniem farmakologicznym glipeprydu (hipoglikemią). Dlatego w całym okresie ciąży nie można stosować glipeprydu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jeśli pacjentka przyjmująca glipepryd planuje zajście w ciążę lub zajęła, należy jak najszybciej przełożyć ją na terapię insuliną.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy lek wydzielany jest do mleka matki u ludzi. U szczurów glipepryd wydzielany jest do mleka. Ponieważ inne pochodne sulfonylomocznika wydzielają się do mleka matki oraz biorąc pod uwagę ryzyko wystąpienia hipoglikemii u niemowląt karmionych piersią podczas leczenia glipeprydem, karmienie piersią nie jest zalecane.

Sposób wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z maszynami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z maszynami.

Zdolność koncentracji i szybkość reakcji mogą być obniżone w wyniku hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. pogorszenia wzroku. Może to stwarzać zagrożenie w sytuacjach, gdy zdolność ta ma szczególne znaczenie (np. prowadzenie samochodu lub praca z maszynami).

Pacjentów należy ostrzec, że nie powinni dopuszczać do rozwoju u siebie hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych. Dotyczy to szczególnie osób, które słabo lub wcale nie potrafią rozpoznać u siebie objawów zapowiadających hipoglikemię, oraz osób, u których napady hipoglikemii występują często. Należy poważnie rozważyć, czy w takich okolicznościach należy siadać za kierownicę lub pracować z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Udane leczenie cukrzycy zależy od przestrzegania odpowiedniej diety, regularnej aktywności fizycznej oraz stałego monitorowania poziomu glukozy we krwi i w moczu. Nieprzestrzeganie diety przez chorego nie może być skompensowane przyjmowaniem tabletek lub insuliny.

Dawkowanie zależy od wyników analiz stężenia glukozy we krwi i w moczu.

Monoterapia.

Początkowa dawka wynosi 1 mg (½ tabletu 2 mg) glikamidu na dobę. Jeśli taka dawka pozwala osiągnąć kontrolę choroby, należy ją stosować w terapii utrzymującej.

Jeśli kontrola glikemii nie jest optymalna, dawkę należy zwiększać etapowo (w odstępach 1–2 tygodnie) do 2, 3 lub 4 mg glikamidu na dobę.

Dawka większa niż 4 mg na dobę przynosi lepsze efekty tylko w pojedynczych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka to 6 mg preparatu Glimax® na dobę.

Kombinacja z metforminą

Jeśli maksymalna dawka dobową metforminy nie zapewnia wystarczającego kontroli glikemii, można rozpocząć terapię wspomagającą glikamidem.

Bez zmiany dotychczasowej dawki metforminy, przyjmowanie glikamidu należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać do maksymalnej dawki dobowej, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej. Kombinowaną terapię należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Kombinacja z insulina

Jeśli maksymalna dawka dobową preparatu Glimax® nie zapewnia wystarczającego kontroli glikemii, w razie potrzeby można rozpocząć terapię wspomagającą insuliną. Bez zmiany dotychczasowej dawki glikamidu, leczenie insuliną należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można zwiększać, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej.

Kombinowaną terapię należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Zazwyczaj jedna dawka glikamidu na dobę jest wystarczająca. Należy ją przyjmować krótko przed lub podczas obfitego śniadania, albo – jeśli śniadanie nie jest spożywane – krótko przed lub podczas pierwszego głównego posiłku. Błędów w stosowaniu leku, np. pominięcia dawki, nigdy nie wolno korygować poprzez przyjęcie wyższej dawki w kolejnym razie. Tabletkę należy połykać nie żując, popijając płynem.

Jeśli u chorego występuje reakcja hipoglikemiczna po przyjęciu 1 mg glikamidu na dobę, oznacza to, że cukrzycę można kontrolować wyłącznie poprzez przestrzeganie diety.

Poprawa kontroli nad cukrzycą wiąże się ze zwiększeniem wrażliwości na insulinę, dlatego w trakcie leczenia zapotrzebowanie na glikamid może się zmniejszyć. Aby uniknąć hipoglikemii, należy stopniowo zmniejszać dawkę lub całkowicie przerwać terapię. Konieczność ponownego przeanalizowania dawkowania może również pojawić się, jeśli u chorego zmienia się masa ciała lub styl życia, lub działają inne czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii lub hiper-glikemii.

Przejście z doustnych leków hipoglikemicznych na preparat Glimax®.

Zazwyczaj można przejść z innych doustnych leków hipoglikemicznych na Glimax®. Przy takiej zmianie należy uwzględnić skuteczność oraz okres półtrwania poprzedniego leku. W niektórych przypadkach, szczególnie jeśli lek przeciwcukrzycowy ma długi okres półtrwania (np. chlorpropamid), zaleca się odczekanie kilku dni przed rozpoczęciem stosowania preparatu Glimax®. Pozwoli to zmniejszyć ryzyko reakcji hipoglikemicznych spowodowanych działaniem addytywnym dwóch leków.

Zalecana dawka początkowa to 1 mg glikamidu na dobę. Jak wspomniano wcześniej, dawkę można stopniowo zwiększać, uwzględniając odpowiedź na lek.

Przejście z insuliny na preparat Glimax®.

W wyjątkowych przypadkach chorym na cukrzycę typu II, którzy przyjmują insulinę, może być wskazane przejście na Glimax**®**. Takie przejście należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dzieci.

Dostępne dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności preparatu u dzieci są niewystarczające, dlatego nie zaleca się stosowania go tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii trwającej od 12 do 72 godzin, która po pierwszym złagodzeniu może ponownie się pojawić. Objawy mogą wystąpić już po 24 godzinach od wchłonięcia leku. Zazwyczaj chorym tym zaleca się obserwację kliniczną. Może wystąpić nudności, wymioty oraz ból w okolicy nadbrzusza. Hipoglikemia często może towarzyszyć objawy neurologiczne, takie jak niepokój, drżenie, zaburzenia widzenia, zaburzenia koordynacji, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie przedawkowania. Leczenie polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłanianiu leku. W tym celu należy sprowokować wymioty, a następnie wypić wodę lub napój cytrusowy z węglem aktywnym (adsorbent) oraz siarczanem sodu (środek przeczyszczający). W przypadku przyjęcia dużej ilości glikamidu wskazane jest przemywanie żołądka, po którym stosuje się węgiel aktywny i siarczan sodu. W przypadku ciężkiego przedawkowania konieczna jest hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii. Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie glukozy: w razie potrzeby – początkowo jednorazowa wstrzyknięcie dożylna 50 ml roztworu 50%, a następnie – wlewanie roztworu 10%, przy jednoczesnym stałym monitorowaniu poziomu glukozy we krwi. Dalsze leczenie – objawowe.

Podczas leczenia hipoglikemii spowodowanej przypadkowym przyjęciem preparatu GlimaxÒ u niemowląt i małych dzieci dawkę glukozy należy szczególnie starannie dostosować ze względu na ryzyko wystąpienia niebezpiecznej hiper-glikemii, a jej kontrolę należy prowadzić poprzez baczne obserwowanie poziomu glukozy we krwi.

Efekty uboczne.

Ze względu na doświadczenie z zastosowaniem Glimaxu® oraz innych pochodnych sulfonylomocznika, podczas badań klinicznych zaobserwowano poniższe efekty uboczne, wymienione według klas narządów i układów według malejącej częstości występowania: bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 do <1/10; rzadko: ≥ 1/1000 do <1/100; bardzo rzadko: ≥ 1/10000 do <1/1000; bardzo rzadko: <1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z boku krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, anemia hemolityczna oraz pancytopenia, które zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku. Częstość nieznana: ciężka trombocytopenia z liczbą płytek krwi mniejszą niż 10000/μl oraz purpura trombocytopeniczna.

Z boku układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: leukoklastyczny zapalenie naczyń, umiarkowane reakcje nadwrażliwości, które mogą postępować do ciężkich postaci, towarzyszone dusznością, spadkiem ciśnienia tętniczego i czasem wstrząsem.

Częstość nieznana: możliwe reakcje alergiczne krzyżowe z lekami sulfonylomocznikowymi, sulfonamidami lub związkami spokrewnionymi.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania.

Rzadko: hipoglikemia.

Te reakcje hipoglikemiczne pojawiają się głównie natychmiastowo, mogą być ciężkie i nie zawsze łatwo poddają się korekcji. Występowanie takich reakcji, podobnie jak w przypadku leczenia innymi lekami hipoglikemicznymi, zależy od indywidualnych czynników, takich jak nawyki żywieniowe i dawka leku (szczegóły patrz w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Z boku narządów wzroku.

Częstość nieznana: mogą występować przemijające zaburzenia widzenia, szczególnie na początku leczenia, spowodowane zmianą poziomu glukozy we krwi.

Z boku przewodu pokarmowego.

Bardzo rzadko: nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, uczucie dyskomfortu w brzuchu, ból brzucha, które rzadko prowadzą do konieczności przerwania leczenia.

Z boku układu wątrobowo-żółciowego.

Częstość nieznana: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby (np. z obturacyjnym żółtaczem lub żółtaczką), zapalenie wątroby, niewydolność wątroby.

Z boku skóry i tkanki podskórnej.

Częstość nieznana: mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym swędzenie, wysypka, pokrzywka oraz nadwrażliwość na światło.

Wytyczne laboratoryjne:

Bardzo rzadko: obniżenie poziomu sodu w osoczu krwi.

Donoszenie o podejrzanych efektach ubocznych.

Donoszenie o efektach ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub po 6, lub po 10 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „KUSUM FARM”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54

lub

Producent.

Sp. z o.o. „GLEDFARM LTD”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Hrygoria 54.