Giacintia

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku do celów medycznych GIACINTIA (GIACINTIA)

Skład:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka zawiera 12,77 mg lub 25,54 mg escytalopramu szczawianu, co odpowiada 10 mg lub 20 mg escytalopramu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa silikonizowana, talk, sodowa kroskarbokseluloza, stearyna magnezu;

otoczka: mieszanina do powłoki filmowej Opadry II White: hydroksypropylometyloceluloza (hipromeloza); laktoza jednowodna; polietylenoglikol; dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchni dwuwypukłej, z podziałką po jednej stronie, powlecane powłoką filmową białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Escytalopram jest lekiem przeciwdziołkowym, selektywnym inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzującym się wysoką powinnością do głównego miejsca wiązania. Wiąże się również z alosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinność do tej domeny jest 1000 razy niższa.

Escytalopram nie wiąże się wcale lub ma bardzo słabe powinności do wiązania z szeregiem receptorów, w tym z receptorami serotoniny 5-HT1A, 5-HT2, receptorami dopaminowymi D1 i D2, receptorami α1-, α2-, β-adrenergicznymi, histaminowymi H1, muszarynowymi cholinergicznymi, receptory benzodiazepinowe oraz receptory opioidowe.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśnić właściwości farmakologiczne i efekty kliniczne escytalopramu.

Efekty farmakodynamiczne

W jednym podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu parametrów EKG u zdrowych osób wydłużenie interwału QTc (skorygowanego wg wzoru Friderici) w porównaniu do wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI (przedział ufności): 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej niż terapeutyczna – 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Kliniczna skuteczność

Epizody depresyjne duże

Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 spośród 4 podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badaniach. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę w trakcie wstępnej 8-tygodniowej fazy otwartej badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy okres czasu do wystąpienia nawrotu w ciągu następnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Escytalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5, 10 oraz 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 spośród 4 badań kontrolowanych placebo.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym schemacie, w których w sumie wzięło udział 421 pacjentów w grupie przyjmującej escytalopram i 419 pacjentów w grupie placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła odpowiednio u 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Efekt trwał od pierwszego tygodnia leczenia.

Wsparcie działania escytalopramu w dawce 20 mg/dobę zostało wykazane w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu potwierdzającym działanie utrzymujące, w którym wzięło udział 373 pacjentów odpowiadających na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg/dobę wykazał różnicę w stosunku do placebo pod względem całkowitej liczby punktów w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale – Skala oceny zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego Yale i Brown University) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom została wykazana dla escytalopramu w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów odpowiadających na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i zakwalifikowanych do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo okresu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjmowania pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia.

Podobnie jak w przypadku racemicznego cytalopramu, oczekiwana jest absolutna biodostępność escytalopramu na poziomie około 80 %.

Rozkład

Udawna objętość rozkładu (Vd,β/F) po doustnym podaniu leku wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest niższe niż 80 %.

Biopreparacja

Metabolizm zachodzi w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie możliwe jest utlenienie azotu prowadzące do powstania metabolitu N-tlenku. Zarówno pierwotna cząsteczka, jak i metabolity są częściowo wydalane w postaci glukuronidów. Po wielokrotnym przyjmowaniu leku średnie stężenia metabolitu demetylowanego i didemetylowanego wynoszą zwykle odpowiednio 28–31 % i < 5 % stężenia escytalopramu. Biopreparacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego jest głównie pośredniczona przez CYP2C19. Możliwy jest również udział izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6 w tym procesie.

Eliminacja

Okres półtrwania (t½β) leku wynosi około 30 godzin. Klirens (Cloral) po doustnym podaniu wynosi około 0,6 l/min. Głównych metabolitów ma dłuższy okres półtrwania. Escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki. Większość dawki jest wydalana w postaci metabolitów z moczem.

Linowość

Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie równowagowe osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia równowagowe, wynoszące 50 nmol/l (zakres 20–125 nmol/l), osiągane są po zastosowaniu dawki dobowej 10 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja systemowa (AUC) u zdrowych ochotników w podeszłym wieku jest o około 50 % wyższa niż u młodszych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) czas półtrwania był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (CLcr 10–53 ml/min) po podaniu racemicznego cytalopramu obserwowano dłuższy czas półtrwania oraz nieco wyższą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu krwi nie zostało zbadane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

Pacjenci o słabej aktywności metabolicznej CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenie escytalopramu w osoczu niż pacjenci o normalnej aktywności CYP2C19. Istotnych zmian ekspozycji przy zmniejszonej funkcji CYP2D6 nie zaobserwowano (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie napadów depresyjnych większych, zaburzeń lękowych typu paniki z lub bez agorafobii, społecznych zaburzeń lękowych (fobia społeczna), uogólnionych zaburzeń lękowych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub na inne składniki preparatu.

Jednoczesne leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (IMA) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny z pobudzeniem, drżeniem, hipertermią i innymi objawami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Łączne stosowanie escytalopramu i odwracalnych inhibitorów MA typu A (np. moklobemid) lub odwracalnego, nieselektywnego inhibitora MA liniezydolu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z znanym wydłużeniem odstępu QT lub z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT.

Escytalopram jest przeciwwskazany do stosowania jednocześnie z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Kombinacje przeciwwskazane

Niezwyrodniałe, nieodwracalne IMA

Zgłaszano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących SSRI w połączeniu z niezwyrodniałym, nieodwracalnym IMA oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie IMA (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwijał się zespół serotoniny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Kombinacja escytalopramu z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi IMA jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć po 14 dniach od odstawienia nieodwracalnego IMA. Leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi IMA należy rozpocząć nie wcześniej niż 7 dni po przerwaniu przyjmowania escytalopramu.

Kombinacje wymagające ostrożności

Odwracalny selektywny IMA typu A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny, kombinacja escytalopramu z IMA typu A – moklobemidem – jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo zastosować minimalne zalecane dawki z intensywnym monitorowaniem klinicznym.

Nieselektywny, odwracalny inhibitor MA (liniezydol)

Antybiotyk liniezydol jest nieselektywnym, odwracalnym inhibitorem MA i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować minimalne zalecane dawki obu leków pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny, nieodwracalny inhibitor MA typu B (selegilina)

Kombinacja z selegiliną (nieodwracalny IMA typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Selegilina w dawkach do 10 mg/dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemicznym cytalopramem.

Wydłużenie odstępu QT

Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dotyczące łączonego stosowania escytalopramu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT nie były prowadzone. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarhythmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenylozyny, pimozyd, haloperidol), trójkątne antydepresanty, niektóre środki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnego, pentamidyna, środki przeciwmalarialne, w szczególności halofantrynę), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. tramadolem, sumatryptanem i innymi tryptanami) może prowadzić do zespołu serotoniny.

Leki obniżające próg padaczkowy

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. antydepresanty (trójkątne, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksantheny, butyrofenony), meflochinę, bupropion i tramadol).

Lity, tryptofan

Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy wspólnym stosowaniu SSRI i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Hypericum perforatum (dziurawiec)

Jednoczesne stosowanie SSRI i środków roślinnych zawierających dziurawiec może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych.

Antykoagulants

Możliwa jest zmiana efektów działania antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Jeśli pacjenci przyjmują doustne antykoagulants, konieczne jest dokładne monitorowanie układu krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) może nasilić skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Alkohol

Escytalopram nie wchodzi w interakcję farmakodynamiczną ani farmakokinetyczną z alkoholem. Jednak, podobnie jak w przypadku stosowania leków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków mogących powodować hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko wystąpienia groźnych dla życia zaburzeń rytmu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych środków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać udział w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Wydaje się, że metabolizm głównego metabolitu S-DCT (demetylowanego escytalopramu) jest częściowo katalizowany przez CYP2D6.

Wspólne przepisywanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg 1 raz dziennie (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50 %) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cytydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) prowadzi do umiarkowanego (około 70 %) zwiększenia stężenia escytalopramu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność przy łączonej terapii escytalopramem i cytydyną. Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W związku z tym, przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluconazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cytydyną, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu maksymalnych dawek escytalopramu. Zmniejszenie dawki escytalopramu może być konieczne w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych środków

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są metabolizowane głównie przez ten enzym i mają wąski indeks terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (w niewydolności serca), lub z niektórymi środkami oddziałującymi na ośrodkowy układ nerwowy i metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, np. takimi antydepresantami jak desipramina, klozapina i nortryptylina, takimi lekami przeciwpsychotycznymi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Możliwa jest korekta dawki.

Kombinacja z desipraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu krwi.

W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram może również powodować niewielkie hamowanie CYP2C19.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które są metabolizowane przez CYP2C19.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Poniższe szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą klasy terapeutycznej selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).

Paradoksalny lęk

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi w początkowym okresie leczenia antydepresyjnym mogą doświadczać nasilenia lęku. Ta paradoksalna reakcja zwykle ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się niską dawkę początkową (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Udary padaczkowe

Należy przerwać stosowanie escytalopramu, jeśli u pacjenta wystąpi pierwszy napad padaczkowy lub nasilenie napadów (u pacjentów z rozpoznaną padaczką). Należy unikać stosowania SSRI u pacjentów z niestabilną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką należy zapewnić ścisłą opiekę medyczną.

Mania

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego należy przerwać leczenie SSRI.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii. Dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących może być konieczne skorygować.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu choroby

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Ryzyko to istnieje aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić w pierwszych tygodniach leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach poprawy.

Inne stany, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto mogą one występować współistotnie z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji w czasie leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Szczególna ostrożność i ścisła obserwacja są szczególnie ważne na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i ich otoczenie należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych, nietypowych zmian w zachowaniu oraz o potrzebie natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Akatyzja/psychomotoryczne pobudzenie

Stosowanie SSRI/SSNRI wiąże się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, męczącym uczuciem niepokoju i potrzebą poruszania się, często towarzyszy mu niemożność siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten jest najbardziej prawdopodobny w pierwszych tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły te objawy.

Hiponatremia

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zwykle ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka (starsi pacjenci, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami powodującymi hiponatremię).

Wykrwienia

Podczas stosowania SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. SSRI/SSNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Efekty niepożądane”). Należy stosować SSRI z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwzakrzepowymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, fenotiazyny, trójcykliczne antydepresanty, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipyrydamol i tyklopidyna) oraz u pacjentów z tendencją do krwawień.

Elektrowstrząsowa terapia (ECT)

Doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A

Nie zaleca się łączenia escytalopramu z inhibitorami MAO typu A ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Zespół serotoniny

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami działającymi serotonienergicznie, takimi jak sumatriptan lub inne triptany, tramadol i tryptofan.

W pojedynczych przypadkach opisywano rozwój zespołu serotoniny u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonienergicznymi. Należy stosować escytalopram z ostrożnością jednocześnie z lekami działającymi serotonienergicznie. Pojawienie się objawów takich jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, hipertermia może wskazywać na rozwój tego stanu. W takim przypadku należy natychmiast odstawić SSRI i lek serotonienergiczny oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Ziele bałdysz

Jednoczesne stosowanie SSRI i roślinnych leków zawierających ziele bałdysz może prowadzić do zwiększenia częstości efektów niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Objawy odstawienia

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne. W badaniach negatywne reakcje podczas kończenia terapii występowały u około 25% pacjentów przyjmujących escytalopram i u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym od długości leczenia i dawki, a także tempa zmniejszania dawki. Do najczęstszych objawów należą: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w pierwszych kilku dniach po przerwaniu leczenia, choć bardzo rzadko zgłaszano takie objawy u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę. Zazwyczaj objawy odstawienia ustępują w ciągu 2 tygodni, ale mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej) u niektórych pacjentów. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Opisywano długotrwałe zaburzenia seksualne, w których objawy nie ustępowały pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne zaleca się ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Wydlęganie interwału QT

Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie interwału QT. W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT i arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachykardii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniej istniejącym wydłużeniem interwału QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Efekty niepożądane”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z wyraźną bradykardią oraz u pacjentów po niedawno przebytym ostrym zawałcie mięśnia serca lub z dekompensowaną niewydolnością serca.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko rozwoju arytmii złośliwych i powinny być skorygowane przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów z chorobami serca o stabilnym przebiegu przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem należy dokładnie ocenić parametry EKG.

Jeśli w czasie leczenia escytalopramem wystąpią objawy arytmii serca, należy odstawić lek i wykonać EKG.

Zamkniętokątowa jaskra

SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, co prowadzi do midriazy. Ten efekt midriatyczny potencjalnie może zwęzić kąt komory przedniej oka, co prowadzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u predysponowanych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Składniki pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, co oznacza, że jest praktycznie bez sodu.

Lek zawiera laktozę. Jeśli stwierdzono u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w leczeniu ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Escytalopram jest przeciwwskazany w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnym rozważeniu wszystkich ryzyk i korzyści wyraźnie uzasadniono konieczność jego stosowania. Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży.

U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SSNRI w późnym okresie ciąży, mogą wystąpić następujące objawy: niewydolność oddechowa, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie, drażliwość, apatia, ciągłe płaczenie, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonienergicznych lub być objawami odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się bezpośrednio lub wkrótce (do 24 godzin) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w ciąży może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż, według danych obserwacyjnych). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Karmienie piersią

Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, w czasie leczenia nie zaleca się karmienia piersią.

Obserwacje wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotne) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI lub SSNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Efekty niepożądane” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Plodność

Dane badań na zwierzętach wskazują, że escytalopram może wpływać na jakość nasienia. Doniesienia o stosowaniu niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka do tej pory nie został zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Chociaż escytalopram nie wpływa na funkcjonowanie intelektualne lub psychomotoryczne, każdy środek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność do rozważnego myślenia. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek przekraczających 20 mg na dobę nie zostało ustalone.

Lek stosuje się dorosłym doustnie, 1 raz na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Ciężki epizod depresyjny

Zwykle należy przepisać 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po ustąpieniu objawów należy kontynuować leczenie przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia lękowe z agorafobią lub bez niej

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg na dobę, zanim dawkę zwiększy się do 10 mg na dobę. Następnie dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń lękowych osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. Zazwyczaj do złagodzenia objawów potrzeba 2–4 tygodni terapii. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta, dawkę można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę.

Zaburzenia lękowe społeczne to choroba o przebiegu przewlekłym, dlatego w celu umocnienia efektu zaleca się kontynuowanie leczenia przez 12 tygodni.

Wykazano, że leczenie długoterminowe przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia.

Zaburzenia lękowe społeczne to wyraźnie zdefiniowany termin diagnostyczny oznaczający określone zaburzenie, które nie powinno być mylone z nadmierną nieśmiałością. Terapia lekowa jest wskazana tylko wtedy, gdy zaburzenie znacząco utrudnia wykonywanie pracy zawodowej i aktywność społeczną.

Znaczenie takiego leczenia w porównaniu z terapią kognitywno-behawioralną nie zostało ocenione. Terapia lekowa jest jednym z elementów ogólnej strategii leczenia pacjenta.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zwykle przepisuje się 10 mg leku 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Leczenie długoterminowe badano przez co najmniej 6 miesięcy u pacjentów otrzymujących dawkę 20 mg na dobę; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD)

Zwykle początkowo przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej. Korzyści z leczenia oraz dawkę leku należy regularnie oceniać (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w podeszłym wieku (65 lat i więcej)

Dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta oraz ciężkości depresji dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 10 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Skuteczność leku Giacintia w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych u pacjentów w podeszłym wieku nie była oceniana.

Populacja pediatryczna

Leku nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie ma ograniczeń. Należy stosować lek ostrożnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CLCR < 30 ml/min) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona funkcja wątroby

Zalecana dawka początkowa przez pierwsze dwa tygodnie leczenia wynosi 5 mg na dobę u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się stosowanie leku z ostrożnością i bardzo staranne dozowanie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19

Dla pacjentów o słabej aktywności izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa przez pierwsze dwa tygodnie leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego odstawienia leku. Po zakończeniu leczenia escytalopramem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku pojawiają się niepożądane objawy, należy rozważyć możliwość powrotu do wcześniej przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej ostrożny.

Dzieci.

Antydepresantów nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). W przebiegu badań klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty obserwowano częściej zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew) w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo. Jeśli z klinicznych względów podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić dokładne monitorowanie stanu pacjenta pod kątem wystąpienia objawów samobójczych.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Wiele przypadków wiąże się z jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. W większości przypadków zgłaszano łagodne objawy lub brak objawów po przedawkowaniu. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, a większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawkowanie escytalopramu w ilości 400–800 mg nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania escytalopramu to głównie objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (od zawrotów głowy, drżenia i niepokoju po rzadsze przypadki zespołu serotonergowego, drgawki i śpiączkę), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej/płynów (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zapewnić prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego i odpowiednią oxygenację. Możliwe jest zastosowanie przewodowego płukania żołądka i węgla aktywowanego. Zaleca się monitorowanie funkcji serca i życia, a także leczenie objawowe wspierające.

W przypadku przedawkowania zaleca się prowadzenie monitorowania EKG u pacjentów z niewydolnością serca/bradyarytmią, u pacjentów równocześnie przyjmujących leki wydłużające odcinek QT, a także u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu leku, np. u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Efekty uboczne

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a ich częstość oraz nasilenie zazwyczaj stopniowo maleją w trakcie dalszej terapii.

Efekty uboczne znane dla leków z grupy SSRI oraz escytalopramu, obserwowane podczas badań placebo-kontrolowanych i stosowania klinicznego, przedstawiono poniżej w tabeli według układów narządów i częstości występowania. Częstość występowania określono jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) lub częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

1 O przypadkach myśli i zachowań samobójczych donoszono podczas leczenia escytalo-pramem lub wkrótce po jego przerwaniu.

2 Takie przypadki są znane dla środków całej klasy SSRI.

3 O takich przypadkach donoszono w odniesieniu do klasy terapeutycznej SSRI lub SSRI-NRI (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Wydłużenie odcinka QT

W okresie pogromadzania danych po rejestracji donoszono o przypadkach wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowych, w tym polimorficznej komorowej tachykardii (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Przedawkowanie” oraz „Farmakodynamika”).

Efekty klasy leków

Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku od 50 lat wykazały zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Mechanizm prowadzący do takiego zwiększenia ryzyka jest obecnie nieznany.

Objawy odstawienia

Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zwykle prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Do najczęstszych reakcji należą zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość oraz zaburzenia wzroku. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane pod względem ciężkości i są przejściowe, jednak mogą być ciężkie i/lub trwać długo u niektórych pacjentów. Dlatego zaleca się stopniowe przerywanie leczenia escytalopramem poprzez zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie niepożądanych działań ubocznych

Zgłaszanie działań ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 10 mg

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistery w puszce.

Po 10 tabletek w blisterze; po 6 blisterów w puszce.

Tabletki 20 mg

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistery w puszce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „KIJEWSKA FABRYKA WITAMIN”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua