Gerpevir®

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku GERPEVIR® (HERPEVIR®)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera 200 mg lub 400 mg akycyklowiru w przeliczeniu na substancję o stężeniu 100%;

substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana, powidon, stearynian wapnia.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 200 mg: tabletki białe lub prawie białe, o kształcie okrągłym, z powierzchnią płaską, z nacięciem;

tabletki 400 mg: tabletki białe lub prawie białe, o kształcie okrągłym, z powierzchnią płaską, z nacięciem i podziałem;

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwwirusowe do stosowania systemowego.

Kod ATX J05A B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Akyclovir jest syntetycznym analogiem purynowego nukleozydu o aktywności inhibitorów in vivo oraz in vitro w stosunku do wirusa opryszczki u człowieka, obejmując wirusy opryszczki pospolitej typu I i II, wirusa ospy wietrznej i półpaśca, wirusa Epsteina-Barr oraz cytomegalowirusa. W kulturze komórkowej akyclovir wykazuje największą aktywność przeciwko wirusowi opryszczki pospolitej typu I, a następnie – w miarę zmniejszania się aktywności – przeciwko wirusowi opryszczki pospolitej typu II, wirusowi ospy wietrznej i półpaśca, wirusowi Epsteina-Barr oraz cytomegalowirusowi.

Aktywność inhibitorowa akycloviru wobec powyższych wirusów jest wysoce selektywna. Enzym tymidynokinaza w normalnej, niezainfekowanej komórce nie wykorzystuje akycloviru jako substratu, dlatego działanie toksyczne wobec komórek organizmu gospodarza jest minimalne. Natomiast tymidynokinaza zakodowana w wirusach opryszczki pospolitej, wirusach ospy wietrznej i półpaśca oraz wirusach Epsteina-Barr przekształca akyclovir na monofosforan akycloviru – analog nukleozydu, który następnie jest kolejno przekształcany na difosforan i trifosforan za pomocą enzymów komórkowych. Po wbudowaniu się trifosforanu akycloviru do wirusowego DNA wchodzi on w interakcję z wirusową DNA polimerazą, co prowadzi do przerwania syntezy łańcucha wirusowego DNA.

Podczas długotrwałych lub powtarzanych cykli leczenia ciężko chorych z obniżoną odpornością możliwe jest zmniejszenie wrażliwości niektórych szczepów wirusów, które nie zawsze odpowiadają na leczenie akyclovirem. Większość przypadków klinicznych niewrażliwości wiązana jest z niedoborem wirusowej tymidynokinazy, jednak istnieją doniesienia o uszkodzeniach wirusowej tymidynokinazy i DNA. In vitro interakcja niektórych wirusów opryszczki pospolitej z akyclovirem może również prowadzić do powstawania mniej wrażliwych szczepów. Związek pomiędzy wrażliwością poszczególnych wirusów opryszczki pospolitej in vitro a wynikami klinicznymi leczenia akyclovirem nie został w pełni wyjaśniony.

Farmakokinetyka.

Akyclovir jest jedynie częściowo wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Średnie maksymalne stężenie ustalone (C_ssmax) w osoczu po podaniu dawki 200 mg co 4 godziny wynosi 3,1 μmol (0,7 μg/ml), odpowiednio poziom w osoczu (C_ssmin) wynosi 1,8 μmol (0,4 μg/ml). Odpowiednie poziomy C_ssmax po dawkach 400 mg i 800 mg co 4 godziny wynoszą 5,3 μmol (1,2 μg/ml) i 8 μmol (1,8 μg/ml), a równoważne poziomy C_ssmin wynoszą 2,7 μmol (0,6 μg/ml) i 4 μmol (0,9 μg/ml).

U dorosłych okres półwylu trwańcowy po wstrzyknięciu dożylnej akycloviru wynosi około 2,9 godziny. Większość leku wydala się w niezmienionej formie z moczem. Klirens nerkowy akycloviru jest istotnie wyższy niż klirens kreatyniny, co wskazuje na to, że wydalanie leku przez nerki odbywa się nie tylko poprzez filtrację kłębuszkową, ale również sekrecję kanalikową.

9-karboksymetoksymetyloguanina jest jedynym ważnym metabolitem akycloviru, który może być wykryty w moczu i stanowi około 10–15% podanej dawki. Gdy akyclovir podaje się godzinę po podaniu 1 g probenecydu, okres półwylu trwańcowy oraz pole pod krzywą „stężenie/czas” zwiększają się odpowiednio o 18% i 40%.

U chorych z przewlekłą niewydolnością nerek średni okres półwylu trwańcowy wynosi 19,5 godziny. Średni okres półwylu trwańcowy akycloviru podczas hemodializy wynosi 5,7 godziny. Stężenie akycloviru w osoczu krwi podczas dializy obniża się o około 60%.

Stężenie leku w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi około 50% odpowiedniego stężenia w osoczu krwi. Poziom wiązania z białkami osocza jest stosunkowo niski (od 9% do 33%) i nie zmienia się podczas interakcji z innymi lekami.

Podczas jednoczesnego stosowania akycloviru i zydowudyny w leczeniu chorych zakażonych HIV nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki tych leków.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie wirusowych infekcji skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym pierwotnej i nawrotowej opryszczki narządów płciowych.
• Supresja (profilaktyka nawrotów) infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej u chorych z prawidłową odpornością.
• Profilaktyka infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej u chorych z niedoborem odporności.
• Leczenie infekcji wywołanych przez wirusa Varicella zoster (ospa wietrzna i półpaśczyk).

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na akycyklowir, walacyklowir lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji akycyklowiru z innymi lekami. Akycyklowir wydalany jest głównie w postaci niezmienionej przez nerki drogą sekrecji kanalikowej, dlatego leki działające podobnie mogą zwiększać stężenie akycyklowiru we krwi. Pobiednik i cyklotydyna wydłużają okres półtrwania akycyklowiru oraz pole pod krzywą „stężenie/czas”. Jednoczesne stosowanie akycyklowiru z lekiem immunosupresyjnym stosowanym u chorych po przeszczepach narządów – mykofenolanem mofetylu – powoduje również wzrost stężenia akycyklowiru i nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mofetylu we krwi, jednak ze względu na szeroki zakres terapeutyczny akycyklowiru nie ma potrzeby modyfikowania dawki.

Badanie eksperymentalne przeprowadzone na pięciu mężczyznach wskazuje, że równoczesna terapia akycyklowirem zwiększa AUC całkowicie podanego teofiliny o około 50%. W przypadku jednoczesnego leczenia akycyklowirem zaleca się pomiar stężenia teofiliny we krwi.

Właściwości stosowania.

Akycyklowir jest wydalany z organizmu głównie drogą nerkowego klirensu, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy zmniejszyć (patrz „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów w podeszłym wieku istnieje również większe prawdopodobieństwo zaburzeń czynności nerek, dlatego u tej grupy pacjentów może być konieczne zmniejszenie dawki. Pacjenci z niewydolnością nerek oraz osoby w podeszłym wieku należą do grupy ryzyka wystąpienia działań niepożądanych neurologicznych i powinni być poddani ścisłej kontroli w celu wykrycia tych działań niepożądanych. Według zgromadzonych danych, takie reakcje są zazwyczaj odwracalne po zaprzestaniu leczenia lekiem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Długotrwałe lub powtarzane cykle leczenia akycyklowirem u osób z bardzo osłabionym układem odpornościowym mogą prowadzić do wyodrębnienia szczepów wirusowych o zmniejszonej wrażliwości, które mogą nie odpowiadać na długotrwałe leczenie akycyklowirem.

Należy zwracać szczególną uwagę na utrzymanie odpowiedniego poziomu nawodnienia u pacjentów otrzymujących wysokie dawki akycyklowiru.

Ryzyko uszkodzenia nerek wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami nefrotoksycznymi.

Dane z badań klinicznych nie są wystarczające, aby stwierdzić, że leczenie akycyklowirem zmniejsza częstość powikłań związanych z ospy wietrznej u pacjentów z kompetentnym układem odpornościowym.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak informacji dotyczących wpływu akycyklowiru na płodność kobiet.

W badaniu 20 pacjentów płci męskiej o normalnej liczbie plemników, przy doustnym stosowaniu akycyklowiru w dawce do 1 g na dobę przez sześć miesięcy, nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu na liczbę plemników, ruchliwość ani morfologię.

W rejestrze nadzoru po rejestracji dotyczącym ciężarnych udokumentowano wyniki stosowania różnych postaci farmaceutycznych akycyklowiru u ciężarnych.

Nie stwierdzono zwiększonego odsetka wad wrodzonych u dzieci, których matki stosowały akycyklowir w czasie ciąży, w porównaniu z populacją ogólną. Jednak tabletek Gerpevir® należy stosować tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść dla matki przewyższa możliwy ryzyko dla płodu.

Po doustnym przyjęciu 200 mg akycyklowiru 5 razy na dobę akycyklowir przenika do mleka matki w stężeniach wynoszących 0,6–4,1% odpowiedniego poziomu akycyklowiru w osoczu krwi. Dziecko karmione tym mlekiem może potencjalnie wchłonąć akycyklowir w dawce do 0,3 mg/kg masy ciała na dobę. Dlatego akycyklowir należy przepisywać kobietom karmiącym piersią z ostrożnością, biorąc pod uwagę stosunek ryzyka do korzyści.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi mechanizmów.

W decyzji o możliwości kierowania samochodem oraz innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę stan kliniczny pacjenta oraz profil działań niepożądanych leku. Nie przeprowadzono badań klinicznych wpływu akycyklowiru na szybkość reakcji podczas kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami. Ponadto farmakologia akycyklowiru nie daje podstaw do oczekiwania jakiegokolwiek negatywnego wpływu.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletkę należy przyjmować w całości, popijając wodą. W przypadku stosowania wysokich dawek acyklowiru należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Dorośli

Leczenie infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej

W leczeniu infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej należy przyjmować tabletki acyklowiru w dawce 200 mg 5 razy na dobę w odstępach około 4-godzinnych, z wyłączeniem okresu nocnego.

Leczenie powinno trwać 5 dni, jednak w przypadku ciężkiej infekcji pierwotnej może być przedłużone.

U pacjentów z ciężkim niedoborem odporności (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego) lub u chorych z obniżoną absorpcją w przewodzie pokarmowym dawkę można podwoić do 400 mg lub stosować odpowiednią dawkę do wstrzykiwania dożylnego.

Leczenie należy rozpoczynać jak najszybciej po początku rozwoju infekcji. W przypadku nawrotów opryszczki najlepiej rozpocząć leczenie w okresie prodromalnym lub bezpośrednio po pojawieniu się pierwszych objawów zmian skórnych.

Profilaktyka nawrotów (terapia supresyjna) infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej

U pacjentów z prawidłową odpornością w celu zapobiegania nawrotom infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej tabletki acyklowiru w dawce 200 mg przyjmuje się 4 razy na dobę w odstępach około 6-godzinnych.

Dla wygody większość pacjentów może przyjmować 400 mg acyklowiru 2 razy na dobę w odstępach około 12-godzinnych.

Leczenie będzie skuteczne nawet po zmniejszeniu dawki tabletek acyklowiru do 200 mg, przyjmowanych 3 razy na dobę w odstępach 8-godzinnych lub nawet 2 razy na dobę w odstępach 12-godzinnych.

U niektórych pacjentów znaczące poprawy obserwuje się po przyjęciu dobowej dawki acyklowiru 800 mg.

W celu monitorowania możliwych zmian w naturalnym przebiegu choroby terapię acyklowirem należy okresowo przerywać w odstępach 6–12 miesięcy.

Profilaktyka infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej

W profilaktyce infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej pacjentom z niedoborem odporności tabletki acyklowiru w dawce 200 mg należy przyjmować 4 razy na dobę w odstępach około 6-godzinnych. U pacjentów z istotnym niedoborem odporności (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego) lub u chorych z obniżoną absorpcją w przewodzie pokarmowym dawkę można podwoić do 400 mg lub stosować odpowiednią dawkę do wstrzykiwania dożylnego.

Czas trwania profilaktyki zależy od czasu trwania okresu ryzyka.

Leczenie ospy wietrznej i opryszczki nieżylącej

W leczeniu infekcji wywołanych wirusem ospy wietrznej i opryszczki nieżylącej należy przyjmować tabletki acyklowiru w dawce 800 mg 5 razy na dobę w odstępach około 4-godzinnych, z wyłączeniem okresu nocnego. Leczenie powinno trwać 7 dni.

Pacjentom z ciężkim niedoborem odporności (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego) lub pacjentom z obniżoną absorpcją w przewodzie pokarmowym lepiej stosować wstrzykiwanie dożylne.

Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej po początku choroby; efekt będzie lepszy, jeśli leczenie rozpocznie się natychmiast po pojawieniu się wysypek.

Dzieci

W leczeniu infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej oraz w profilaktyce infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u dzieci z niedoborem odporności w wieku od 2 lat można stosować dawki jak u dorosłych. W leczeniu ospy wietrznej u dzieci w wieku od 6 lat przepisuje się 800 mg acyklowiru 4 razy na dobę, dzieci w wieku od 2 do 6 lat mogą otrzymywać 400 mg acyklowiru 4 razy na dobę. Czas trwania leczenia wynosi 5 dni.

Dawkę pojedynczą leku można dokładniej obliczyć na podstawie masy ciała dziecka jako 20 mg/kg masy ciała (nie przekraczając 800 mg) acyklowiru 4 razy na dobę.

Nie ma specjalnych danych dotyczących stosowania acyklowiru w profilaktyce (zapobieganiu nawrotom) infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej lub w leczeniu infekcji wywołanych wirusem opryszczki nieżylącej u dzieci z prawidłową odpornością.

W leczeniu infekcji wywołanych wirusami herpetycznymi u noworodków i dzieci do 3 miesięcy życia stosuje się Gerpevir, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Pacjenci w podeszłym wieku

Należy wziąć pod uwagę możliwość zaburzeń funkcji nerek u pacjentów w podeszłym wieku, a dawkę leku należy odpowiednio dostosować (patrz rozdział „Niewydolność nerek” poniżej). Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu u pacjentów w podeszłym wieku otrzymujących wysokie dawki acyklowiru.

Niewydolność nerek

Acyklowir należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z niewydolnością nerek. Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

W profilaktyce i leczeniu infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u pacjentów z niewydolnością nerek zalecane dawki doustne nie prowadzą do kumulacji acyklowiru na poziomie przekraczającym bezpieczny poziom ustalony dla podania dożylnego. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) zaleca się ustalenie dawki 200 mg 2 razy na dobę w odstępach około 12 godzin.

W leczeniu infekcji wywołanych wirusem Varicella zoster (ospa wietrzna i opryszczka nieżyląca) u pacjentów z istotnie obniżoną odpornością w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) zaleca się ustalenie dawki 800 mg 2 razy na dobę w odstępach około 12-godzinnych, a u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny w granicach 10–25 ml/min) – 800 mg 3 razy na dobę w odstępach około 8 godzin.

Dzieci.

Tabletki acyklowiru stosuje się u dzieci od 2. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy. Akyklowir jest jedynie częściowo wchłaniany z przewodu pokarmowego. Przypadkowe przyjęcie przez pacjentów do 20 g acyklowiru doustnie nie powodowało działania toksycznego. Przy przypadkowym wielokrotnym przedawkowaniu acyklowiru doustnie w ciągu kilku dni pojawiają się objawy gastroenterologiczne (takie jak nudności i wymioty) oraz objawy neurologiczne (ból głowy i dezorientacja). Przy przedawkowaniu acyklowiru dożylnej wzrasta poziom kreatyniny w surowicy, mocznika we krwi i, jako skutek, pojawia się niewydolność nerek. Objawami neurologicznymi przedawkowania mogą być dezorientacja, halucynacje, pobudzenie, drgawki i śpiączka.

Leczenie. Pacjenta należy dokładnie przebadać w celu wykrycia objawów zatrucia. Ponieważ acyklowir jest dobrze usuwany podczas hemodializy, należy ją stosować w przypadku przedawkowania.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania. Kategorie częstości: bardzo często — ≥ 1/10, często — ≥ 1/100 i <1/10, rzadko — ≥ 1/1000 i < 1/100, nieczęsto — ≥ 1/10 000 i < 1/1000, bardzo rzadko — < 1/10 000.

Układ krwionośny i chłonny

Bardzo rzadko: anemia, trombocytopenia, leukopenia.

Układ odpornościowy

Rzadko: anafilaksja.

Zaburzenia psychiczne i zaburzenia ze strony układu nerwowego

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Bardzo rzadko: pobudzenie, dezorientacja, drżenie, ataksja, dysartria, halucynacje, objawy psychotyczne, drgawki, senność, encefalopatia, śpiączka.

Wymienione powyżej reakcje neurologiczne są zazwyczaj odwracalne i zazwyczaj występują u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Układ oddechowy i narządy klatki piersiowej

Rzadko: duszność.

Układ pokarmowy

Często: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha.

Układ wątrobowo-żółciowy

Rzadko: odwracalne podwyższenie poziomu bilirubiny i enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: żółtaczka, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanki podskórne

Często: świąd, wysypka (w tym nadwrażliwość na światło).

Niezczęsto: pokrzywka, przyspieszone i rozproszone wypadanie włosów. Ponieważ wypadanie włosów może być związane z wieloma chorobami i stosowanymi lekami, wyraźnego związku z acyklowirą nie stwierdzono.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy.

Układ moczowy

Rzadko: podwyższenie poziomu mocznika i kreatyniny we krwi.

Bardzo rzadko: ostra niewydolność nerek, ból nerek.

Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek i krystalurią.

Zaburzenia ogólne

Często: osłabienie, gorączka.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 200 mg № 10 w blistrze, 2 blistery w pudełku.

Tabletki 400 mg № 10 w blistrze, 1 blister w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Kijówmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, Kijów, ul. Saksahańskiego 139.