Fromilid®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Fromilid® (Fromilid®)

Skład:

substancja czynna: klaritromycyna;

1 tabletka powlekana zawiera 250 mg lub 500 mg klaritromycyny;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny, skrobia żelatynowana, polakrylin potasu, talk, stearynian magnezu, hydroksypropylometyloceluloza, glikol propylenowy, barwnik tlenek żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne, wypukłe tabletki lekko brązowawo-żółte, powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Klaritromycyna. Kod ATC J01F A09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Klarytromycyna – półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów. Działanie przeciwbakteryjne klarytromycyny wynika ze ściągania się z podjednostką 50S rybosomów wrażliwych bakterii oraz hamowania biosyntezy białek. Powoduje to zaburzenia normalnego funkcjonowania komórki bakteryjnej. Ze względu na różnorodną strukturę rybosomów komórki ludzkiej, zapobiega się wiązaniu makrolidów z tymi rybosomami, co najprawdopodobniej jest przyczyną niskiej toksyczności makrolidów dla człowieka. Chloramfenikol i linkozamidy w niektórych bakteriach konkuruje z makrolidami o wiązanie z centrami peptydyrynowymi rybosomu, co prowadzi do działania antagonistycznego.

Oprócz klarytromycyny, skuteczny jest również jego metabolit 14-hydroksyklarytromycyna. Jest on dwukrotnie skuteczniejszy wobec Haemophilus influenzae niż sama klarytromycyna.

Głównym działaniem makrolidów jest działanie bakteriostatyczne. Jednakże zależy ono od ilości makrolidu, ilości obecnych bakterii oraz stadium cyklu życiowego bakterii w momencie podania antybiotyku. Klarytromycyna, podobnie jak inne makrolidy, może również wykazywać działanie bakteriobójcze, a mianowicie wobec Streptococcus pyogenes, Streptococcus pneumoniae oraz Moraxella catarrhalis. Przeprowadzone nowoczesne badania nad makrolidami wskazują, że najlepszym wskaźnikiem przewidywania skuteczności makrolidów jest czas, w którym stężenie tego antybiotyku w surowicy krwi przekracza minimalne stężenia hamujące (MIC).

Skuteczność przeciwbakteryjna

Klarytromycyna wykazuje działanie bakteriostatyczne i bakteriobójcze w stosunku do licznych klinicznie istotnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, takich jak bakterie tlenowe, beztlenowce lub warunkowo beztlenowce, inne bakterie (mykoplazmy, ureaplazmy, chlamydie, legiwnelle) oraz atypowe mikobakterie.

Tabela 1. Bakterie wrażliwe na klarytromycynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Klarytromycyna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Bio dostępność wynosi około 55 % po doustnym podaniu dawki. Pokarm może spowolnić absorpcję, jednak nie wpływa istotnie na bio dostępność klarytromycyny. Około 20 % klarytromycyny ulega natychmiastowemu metabolizmowi z powstaniem głównego metabolitu – 14-hydroksyklarytromycyny, który wykazuje takie same działanie biologiczne jak klarytromycyna. U osób zdrowych osiąga on stężenia w surowicy krwi proporcjonalne do wielkości doustnej dawki. Maksymalne stężenia w surowicy są osiągane w mniej niż 3 godziny. Po jednorazowym doustnym podaniu dawki 250 mg klarytromycyny średnie stężenia wahają się od 0,62 μg/ml do 0,84 μg/ml; po jednorazowej dawce 500 mg klarytromycyny – od 1,77 μg/ml do 1,89 μg/ml. Odpowiednie stężenia 14-hydroksyklarytromycyny wynoszą od 0,4 μg/ml do 0,7 μg/ml po dawce 250 mg oraz od 0,67 μg/ml do 0,8 μg/ml po dawce 500 mg. Wartości pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC × czas) wynoszą 4 μg/ml·godz po dawce 250 mg oraz 11 μg/ml·godz po dawce 500 mg.

Stabilne stężenia są osiągane po piątej dawce 250 mg klarytromycyny podawanej 2 razy na dobę; maksymalne stężenie klarytromycyny wynosi 1 μg/ml, a 14-hydroksyklarytromycyny – 0,6 μg/ml.

Przenikanie do tkanek

Klarytromycyna dobrze przenika do płynów i tkanek organizmu, osiągając stężenia 10-krotnie wyższe niż w osoczu krwi. Duże stężenia stwierdzono w płucach (8,8 mg/kg), migdałkach, błonie śluzowej nosa, skórze, ślinie, pęcherzykach, wydzielinie z oskrzeli oraz w uchu środkowym. Objętość rozproszenia klarytromycyny u zdrowych osób po jednorazowej dawce 250 mg i 500 mg wynosi odpowiednio 226–266 l/kg oraz 2,5 l/kg. Objętość rozproszenia 14-hydroksyklarytromycyny wynosi 304–309 l. Wiązanie klarytromycyny z białkami osocza jest słabe i odwracalne.

Okres półtrwania klarytromycyny przy dawce 250 mg/12 godz wynosi 3–4 godziny, a przy dawce 500 mg/12 godz – 5–7 godzin.

Metabolizm i wydalanie

Klarytromycyna jest przekształcana w wątrobie. Zidentyfikowano co najmniej 7 metabolitów. Najważniejszym z nich jest 14-hydroksyklarytromycyna. Klarytromycyna jest wydalana z moczem, zarówno w postaci metabolitu, jak i w postaci niezmienionej, oraz w mniejszym stopniu z kałem (4 %). Oколо 20 % dawki 250 mg i 30 % dawki 500 mg jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. 10–15 % dawki jest wydalane z moczem w postaci 14-hydroksyklarytromycyny.

Okres półtrwania klarytromycyny przy dawce 250 mg/12 godz wynosi 3–4 godziny, a przy dawce 500 mg/12 godz – 5–7 godzin.

Wpływ wieku i choroby na farmakokinetykę

Dzieci i noworodki: badania wykazały, że farmakokinetyka klarytromycyny u dzieci przy dawce 7,5 mg/kg masy ciała 2 razy na dobę była podobna do farmakokinetyki u dorosłych.

Pacjenci starsi: nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentów starszych, o ile nie występują u nich ciężkie zaburzenia funkcji nerek.

Wpływ choroby na farmakokinetykę: po podaniu 200 mg klarytromycyny zaobserwowano zwiększenie maksymalnego stężenia i AUC oraz zmniejszenie wydalania klarytromycyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek w porównaniu do osób zdrowych. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek całkowite wydalanie klarytromycyny zmniejszyło się z 26,5 % do 3,3 % w porównaniu do osób zdrowych. Wyniki te wskazują na potrzebę zmniejszenia dawki lub wydłużenia przedziału dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Stabilne stężenia klarytromycyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie różnią się od stężeń u osób zdrowych, natomiast stężenia metabolitu 14-hydroksy są niższe.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na klaritromycynę:

• Infekcje dolnych dróg oddechowych (zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie płuc typu grudkowego oraz pierwotne zapalenie płuc atypowe).
• Infekcje górnych dróg oddechowych, tj. nosa i gardła (zapalenie migdałków, zapalenie gardła) oraz infekcje zatok przynosowych.
• Infekcje skóry i tkanek miękkich (łupież, zapalenie mieszków włosowych, eryzypela, furunkuloza, zakażone rany).
• Osteogennie pochodzenie ostrych i przewlekłych infekcji.
• Rozsiane lub lokalizowane infekcje gruźlicze wywołane przez Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare. Lokalizowane infekcje wywołane przez Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum lub Mycobacterium kansasii.

Do eliminacji Helicobacter pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy przy jednoczesnym hamowaniu wydzielania kwasu solnego (działanie klaritromycyny wobec Helicobacter pylori jest silniejsze przy obojętnym pH niż przy kwasowym pH).

Należy zwrócić uwagę na oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Klaritromycynę należy stosować u dorosłych oraz u dzieci od 12. roku życia.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na klaritromycynę lub inne antybiotyki makrolidowe lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Jednoczesne stosowanie z następującymi lekami: astemizolem, cyzapyrydem, domperydonem, pimozydem, terfenadyną — ponieważ może to prowadzić do wydłużenia interwału QT oraz rozwoju arytmii serca, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i tzw. torsades de pointes (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Wrodzone lub nabyte wydłużenie interwału QT lub arytmie komorowe w wywiadzie, w tym torsades de pointes (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z ergotaminą lub dihydroergotaminą — ponieważ może to prowadzić do toksyczności ergotaminowej.
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lomitapidem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy (statynami), które głównie metabolizują się drogą CYP3A4 (lowastatyna lub simwastatyna) — ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i doustnego midazolamu. Podczas leczenia klaritromycyną leczenie tymi lekami należy przerwać (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (oraz innych silnych inhibitorów CYP3A4) z kolchicyną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia lub hipomagnezemia) — ze względu na ryzyko wydłużenia interwału QT.
• Ciężka niewydolność wątroby i współistniejąca niewydolność nerek.
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z tikagrelor, ivabradynem lub ranolazyną.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Klaritromycyna nie oddziałuje z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Stosowanie poniższych leków jest surowo przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich skutków interakcji

Astemizol, cyzapyryd, domperydon, pimozyd i terfenadyna

Zwiększony poziom cyzapyrydu w osoczu obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT i wystąpienia arytmii, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i torsades de pointes. Podobne efekty obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu pimozydu i klaritromycyny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Donoszono o zdolności makrolidów do zmiany metabolizmu terfenadyny, prowadząc do zwiększenia stężenia terfenadyny w osoczu, co czasem wiązało się z arytmiami serca, takimi jak wydłużenie interwału QT, tachykardia komorowa, migotanie komór i torsades de pointes (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu przeprowadzonym na 14 ochotnikach, przy jednoczesnym stosowaniu terfenadyny i klaritromycyny obserwowano 2–3-krotne zwiększenie stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny oraz wydłużenie interwału QT, bez widocznych skutków klinicznych. Podobne efekty obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Ergotamina/dihydroergotamina

Doniesienia po marketingu wskazują, że jednoczesne stosowanie klaritromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy wiązało się z wystąpieniem objawów ostrego ergotyzmu, charakteryzującego się wazospazmem i niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym ośrodkowego układu nerwowego. Jednoczesne przepisywanie klaritromycyny i alkaloidów sporyszu jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustny midazolam

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu zwiększała się 7-krotnie po doustnym podaniu midazolamu. Jednoczesne stosowanie doustnego midazolamu i klaritromycyny jest przeciwwskazane (patrz „Przeciwwskazania”).

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lowastatyną lub simwastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ te statyny głównie metabolizują się drogą CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klaritromycyną zwiększa ich stężenie w osoczu, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Donoszono o rozwoju rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i tych statyn. Jeśli leczenia klaritromycyną nie można uniknąć, terapię lowastatyną lub simwastatyną należy przerwać na czas leczenia.

Należy ostrożnie przepisywać klaritromycynę jednoczesnie ze statynami. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statynami, zaleca się podawanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest stosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny). Konieczna jest kontrola pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii.

Lomitapid

Jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny z lomitapidem jest przeciwwskazane ze względu na możliwość znacznego wzrostu poziomu transaminaz (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ innych leków na klaritromycynę

Leki będące induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty z zioła św. Jana) mogą indukować metabolizm klaritromycyny. Może to prowadzić do subterapeutycznych poziomów klaritromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczna kontrola stężenia induktora CYP3A w osoczu, które może wzrosnąć z powodu hamowania CYP3A przez klaritromycynę (patrz również instrukcja dla leku będącego odpowiednim induktorem CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klaritromycyny prowadziło do wzrostu stężenia ryfabutyny i obniżenia stężenia klaritromycyny w osoczu, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia tuniczki naczyniowej.

Wpływ następujących leków na stężenie klaritromycyny we krwi jest znany lub zakładany, dlatego może być konieczna zmiana dawki lub zastosowanie terapii alternatywnej.

Efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klaritromycyny, zmniejszając jej stężenie w osoczu, ale zwiększając stężenie 14-OH-klaritromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klaritromycyny i 14-OH-klaritromycyny różni się wobec różnych bakterii, oczekiwanego efektu terapeutycznego może nie być osiągnięte przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i induktorów enzymów cytochromu P450.

Etrawiryna

Działanie klaritromycyny było osłabiane przez etravirynę; jednak stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny wzrastały. Ponieważ 14-OH-klaritromycyna ma zmniejszoną aktywność wobec Mycobacterium avium complex (MAC), ogólna aktywność wobec tego patogenu może ulec zmianie. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych wobec klaritromycyny.

Flukenazol

Równowagowe stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny nie ulegały istotnym zmianom przy jednoczesnym stosowaniu z flukenazolem. Nie jest konieczna zmiana dawki klaritromycyny.

Rytonawir

Stosowanie rytonawiru i klaritromycyny prowadziło do znacznego hamowania metabolizmu klaritromycyny. Cmax klaritromycyny wzrastało o 31%, Cmin – o 182%, a AUC – o 77%. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klaritromycyny. Ze względu na duże okno terapeutyczne, zmniejszenie dawki klaritromycyny u pacjentów z normalną funkcją nerek nie jest konieczne. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: przy CLCR 30–60 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50% do maksymalnej dawki – 1 tablet dziennie; przy CLCR < 30 ml/min – należy zmniejszyć o 75%. Dawek klaritromycyny przekraczających 1 g/dobę nie należy stosować razem z rytonawirem.

Te same korekty dawki należy stosować u pacjentów z osłabioną funkcją nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i saquinawirem.

Wpływ klaritromycyny na inne leki

Interakcje związane z CYP3A

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny, znanego inhibitora enzymu CYP3A, i leku, który głównie metabolizuje się drogą CYP3A, może prowadzić do zwiększenia stężenia tego ostatniego w osoczu, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego działanie terapeutyczne i zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Stosowanie klaritromycyny jest przeciwwskazane pacjentom, którzy otrzymują substraty CYP3A: astemizol, cyzapyryd, domperydon, pimozyd i terfenadynę, ze względu na ryzyko wydłużenia interwału QT i arytmii serca, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i torsades de pointes (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przeciwwskazane jest również stosowanie klaritromycyny z alkaloidami sporyszu, doustnym midazolamem, inhibitorami HMG-CoA-reduktazy, które głównie metabolizują się drogą CYP3A4 (np. lowastatyna i simwastatyna), kolchicyną, tikagrelorem, ivabradynem i ranolazyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Konieczna jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z innymi lekami, które są substratami enzymu CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zapas bezpieczeństwa (np. karbamazepina) i/lub intensywnie metabolizuje się tym enzymem. W takim przypadku może być konieczna korekta dawki i, jeśli to możliwe, należy dokładnie monitorować stężenia w osoczu leków, które głównie metabolizują się drogą CYP3A. Leki lub grupy leków, o których wiadomo lub przypuszcza się, że metabolizują się tym samym izoenzymem CYP3A, obejmują (lista nie jest wyczerpująca): alprazolam, karbamazepina, cyklostatol, cyklosporyna, dysopiramid, ibrytynib, metyloprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna, rywaroksaban, apiksaban), atypowe neuroleptyki (np. kweptyapina), chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, sirolimus, tacrolymus, triazolam i winblastyna.

Podobny mechanizm interakcji obserwowano przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinianu, które metabolizują się innym izoenzymem układu cytochromu P450.

Doustne leki przeciwkrzepliwe działające bezpośrednio (DOAC)

DOAC dabigatran i edoksaban są substratami przenośnika efliuksowego P-gp (glikoproteiny P). Rywaroksaban i apiksaban metabolizują się z udziałem CYP3A4 i są również substratami P-gp. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z tymi lekami, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwarytmiczne

Istnieją doniesienia po marketingu o rozwoju torsades de pointes pojawiającej się przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z chinidyną lub dysopiramide. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia interwału QT. Podczas terapii klaritromycyną należy monitorować stężenia tych leków w osoczu.

Podczas po marketingowym stosowaniu były doniesienia o hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i dysopiramidu, dlatego konieczny jest monitoring poziomu glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych środków.

Hydroksychlorochina i chlorochina

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy otrzymują te leki, które znane są z wydłużania interwału QT, ze względu na potencjalną możliwość indukcji arytmii serca i poważnych działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego.

Doustne środki hipoglikemiczne/insulina

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami hipoglikemicznymi, takimi jak nateglinid i repaglinid, klaritromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy.

Omeprazol

Stosowanie klaritromycyny (500 mg co 8 godzin) w połączeniu z omeprazolem (40 mg dziennie) u zdrowych dorosłych ochotników prowadziło do zwiększenia stężenia omeprazolu w stanie równowagi. Przy stosowaniu samego omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego w pomiarze przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klaritromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalafil i wardenafil

Istnieje prawdopodobieństwo zwiększenia stężenia w osoczu inhibitorów fosfodiesterazy (syldenafilu, tadalafilu i wardenafilu) przy ich jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną, co może wymagać zmniejszenia dawki inhibitorów fosfodiesterazy.

Teofilina, karbamazepina

Wyniki badań klinicznych wykazały niewielki, ale statystycznie istotny wzrost stężenia teofiliny lub karbamazepiny w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Tolterodyna

Tolterodyna metabolizuje się głównie przez izoformę cytochromu P450 CYP2D6. Jednak w populacji pacjentów bez CYP2D6 metabolizm odbywa się przez CYP3A. W tej populacji hamowanie CYP3A prowadzi do znacznego wzrostu stężenia tolterodyn w osoczu. U takich pacjentów może być konieczne zmniejszenie dawki tolterodyn przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A, takimi jak klaritromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu zwiększała się 2,7-krotnie po wstrzyknięciu dożylnej i 7-krotnie po doustnym podaniu midazolamu. Należy unikać jednoczesnego stosowania doustnego midazolamu i klaritromycyny. Przy wstrzyknięciu dożylnej midazolamu z klaritromycyną należy dokładnie monitorować stan pacjenta w celu wczesnej korekty dawki.

Należy stosować te same środki ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A, w tym triazolamu i alprazolamu. Dla benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klaritromycyną jest mało prawdopodobny.

Istnieją doniesienia po marketingu o interakcji lekowej i rozwoju działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (takich jak senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i triazolamu. Należy obserwować pacjenta, biorąc pod uwagę możliwość nasilenia efektów farmakologicznych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z kortykosteroidami doustnymi i inhalacyjnymi, które głównie metabolizują się drogą CYP3A, ze względu na możliwość zwiększenia ekspozycji systemowej na kortykosteroidy. W przypadku jednoczesnego stosowania należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem działań niepożądanych kortykosteroidów systemowych.

Inne formy interakcji

Aminoglikozydy

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z innymi środkami ototoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kolchicyna

Kolchicyna jest substratem CYP3A i glikoproteiny P (Pgp). Wiadomo, że klaritromycyna i inne makrolidy mogą hamować CYP3A i Pgp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolchycyny hamowanie Pgp i CYP3A przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolchicynę. Należy obserwować stan pacjentów pod kątem wykrywania objawów toksyczności kolchicyny.

Dygoxyna

W obserwacjach po marketingu donoszono o zwiększeniu stężenia dygoxyny w osoczu u pacjentów stosujących klaritromycynę razem z dygoxyną. U niektórych pacjentów rozwinęły się objawy toksyczności cyfrowej, w tym potencjalnie śmiertelne arytmie. Należy dokładnie kontrolować stężenia dygoxyny w osoczu pacjentów przy jej stosowaniu z klaritromycyną.

Zydowudyna

Jednoczesne stosowanie tabletek klaritromycyny o natychmiastowym uwalnianiu i zydowudyny u pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do obniżenia stężenia zydowudyny w osoczu. Można tego w dużej mierze uniknąć poprzez przestrzeganie 4-godzinnego przedziału czasowego między podaniem klaritromycyny i zydowudyny. O takiej interakcji przy stosowaniu zawiesiny klaritromycyny i zydowudyny lub didanowiryny u dzieci nie donoszono. Badania interakcji tabletek klaritromycyny o przedłużonym działaniu i zydowudyny nie były przeprowadzane.

Fenytoina i walproinian

Były spontaniczne lub opublikowane doniesienia o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klaritromycyny, z lekami, które nie są uważane za metabolizowane przez CYP3A (np. fenytoina i walproinian). Zaleca się oznaczanie poziomów tych leków w osoczu przy jednoczesnym przepisywaniu ich z klaritromycyną. Donoszono o zwiększeniu ich poziomów w osoczu.

Dwukierunkowe interakcje lekowe

Atazanawir

Stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z atazanawirem (400 mg 1 raz dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do podwojenia ekspozycji na klaritromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klaritromycynę o 70% przy jednoczesnym zwiększeniu AUC atazanawiru o 28%. Ponieważ klaritromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z normalną funkcją nerek. Dawka klaritromycyny powinna być zmniejszona o 50% u pacjentów z klirem kreatyniny 30–60 ml/min i o 75% u pacjentów z klirem kreatyniny < 30 ml/min. Dawek klaritromycyny przekraczających 1000 mg na dobę nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokery kanałów wapniowych

Ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej należy ostrożnie stosować klaritromycynę jednoczesnie z blokerami kanałów wapniowych metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, dyltiazem). W interakcji mogą wzrastać stężenia w osoczu zarówno klaritromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych.

U pacjentów, którzy otrzymywali klaritromycynę razem z werapamilem, obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmie i kwasę mleczanową.

Itrokonażol

Klaritromycyna i itrokonażol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klaritromycyna może zwiększać stężenia itrokonażolu we krwi i odwrotnie. Przy stosowaniu itrokonażolu razem z klaritromycyną pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem w celu wykrycia objawów lub objawów nasilenia lub przedłużenia działania.

Sakwinawir

Stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z sakwinawirem (miękkie żelatynowe kapsułki 1200 mg 3 razy dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do zwiększenia AUC w stanie równowagi o 177% i Cmax o 187% w porównaniu z samym stosowaniem sakwinawiru. W tym czasie AUC i Cmax klaritromycyny zwiększały się o około 40% w porównaniu z samym stosowaniem klaritromycyny. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki stosowane są jednoczesnie przez ograniczony czas i w powyższych dawkach i formach leku. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem miękkich żelatynowych kapsułek mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakwinawiru w formie twardych żelatynowych kapsułek. Wyniki badania interakcji lekowej samego sakwinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakwinawirem/rytonawirem. Gdy sakwinawir stosowany jest razem z rytonawirem, należy wziąć pod uwagę możliwe efekty rytonawiru na klaritromycynę.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Lekarz nie powinien przepisywać klarytromycyny kobietom w ciąży bez dokładnego rozważenia korzyści i ryzyka, szczególnie w pierwszych trzech miesiącach ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Długotrwałe lub wielokrotne stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii i grzybów opornych. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy przerwać stosowanie klarytromycyny i rozpocząć odpowiednią terapię.

Lekarz powinien zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Klarytromycyna jest wydalana głównie przez wątrobę. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu antybiotyku pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu klarytromycyny pacjentom z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek.

Podczas stosowania klarytromycyny zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz zapalenie wątroby typu hepatocytolitycznego i/lub cholestazy z żółtaczką lub bez niej. Zaburzenia te mogą mieć ciężki przebieg i są zazwyczaj odwracalne. Czasem zgłaszano niewydolność wątroby zakończoną śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”), która była głównie związana z ciężkimi chorobami współistniejącymi i/lub towarzyszącym leczeniem lekami. Należy natychmiast przerwać stosowanie klarytromycyny w przypadku wystąpienia objawów i objawów zapalenia wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zgłaszano rozwój biegunki od łagodnego do ciężkiego stopnia, w tym kolit pseudomembranozny zakończony śmiercią, spowodowany Clostridium difficile (CDAD), po stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klarytromycyny. Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej Clostridium difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Ponadto należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ o rozwoju biegunki spowodowanej Clostridium difficile zgłaszano nawet dwa miesiące po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. W przypadku wystąpienia kolitu pseudomembranoznego należy przerwać leczenie klarytromycyną niezależnie od wskazań, dla których została ona przepisana. Należy przeprowadzić badanie mikrobiologiczne i rozpocząć niezbędną terapię. Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę.

Kolchicina

Zgłaszano rozwój toksyczności kolchicyny (w tym zakończonyj śmiercią) przy współczesnym stosowaniu klarytromycyny i kolchicyny, szczególnie u pacjentów starszych, w tym na tle niewydolności nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Współczesne stosowanie klarytromycyny z kolchicyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i triazolobenzodiazepin, np. triazolamu, midazolamu dożylnej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z innymi środkami ototoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami. Należy monitorować funkcję przedsionkową i słuchu podczas i po leczeniu.

Powikłania sercowo-naczyniowe

Wydłużenie odcinka QT, odzwierciedlające wpływ na repolaryzację serca, zwiększające ryzyko wystąpienia arytmii serca i torsades de pointes, obserwowano u pacjentów leczonych makrolidami, w tym klarytromycyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ze względu na zwiększone ryzyko wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) stosowanie klarytromycyny jest przeciwwskazane: pacjentom przyjmującym astemizol, cizapryd, domperydon, pimozyd i terfenadynę; pacjentom z hipokaliemią; pacjentom z wydłużeniem odcinka QT lub arytmią komorową w wywiadzie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ponadto klarytromycynę należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów.

• Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub z klinicznie istotną bradykardią.
• Pacjenci przyjmujący jednocześnie inne leki, które sprzyjają wydłużeniu odcinka QT, z wyjątkiem tych, które są przeciwwskazane.

Wyniki badań epidemiologicznych dotyczące ryzyka niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych stosowania makrolidów są różnorodne. Niektóre obserwacje wykazały rzadkie, krótkoterminowe ryzyko wystąpienia arytmii, zawału mięśnia sercowego i śmiertelnych powikłań sercowo-naczyniowych związanym ze stosowaniem makrolidów, w tym klarytromycyny. Ocena tych wyników przy przepisywaniu klarytromycyny powinna być zrównoważona w odniesieniu do korzyści z leczenia.

Zapalenie płuc

Ponieważ możliwe jest występowanie oporności Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klarytromycyny w celu leczenia zapalenia płuc nabytej poza szpitalem. W przypadku zapalenia płuc nabytej w szpitalu klarytromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Infekcje skóry i tkanek miękkich od łagodnego do umiarkowanego stopnia ciężkości

Te infekcje są najczęściej spowodowane przez mikroorganizmy Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, z których każdy może być oporny na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadkach, gdy niemożliwe jest zastosowanie antybiotyków beta-laktamowych (np. alergia), jako leki pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, np. klinidamycynę. Obecnie makrolidy odgrywają rolę jedynie w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich, np. infekcji spowodowanych przez Corynebacterium minutissimum (erytrazma), acne vulgaris, zapalenie Bejera; oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować leczenia penicylinami.

W przypadku rozwoju ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne działania niepożądane (np. ostra ogólnikowa pustuloza egzematoidalna, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja skórna na leki towarzysząca eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS)), choroba Schönleina-Henocha, leczenie klarytromycyną należy natychmiast przerwać i bezzwłocznie rozpocząć odpowiednią terapię.

Klarytromycynę należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przepisywaniu z induktorami enzymu cytochromu CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Współczesne stosowanie klarytromycyny z lowastatynem lub symwastatynem jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu klarytromycyny z innymi statynami. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy współczesnym stosowaniu klarytromycyny i statyn. Konieczny jest monitoring pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarytromycyny ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatynu) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leki hipoglikemizujące doustne/insulina

Współczesne stosowanie klarytromycyny z doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. pochodnymi sulfoniliomocznika) i/lub insuliną może prowadzić do wyraźnej hipoglikemii. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leki przeciwpłytkowe doustne

Przy współczesnym stosowaniu klarytromycyny z warfaryną istnieje ryzyko poważnego krwawienia, znacznego wzrostu wartości INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki) i czasu protrombinowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Dopóki pacjenci jednocześnie przyjmują klarytromycynę i doustne leki przeciwpłytkowe, należy często kontrolować wartość INR i czas protrombinowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi działającymi bezpośrednio, takimi jak dabigatran, rywaryboksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania klarytromycyny w okresie ciąży lub karmienia piersią nie zostało ustalone. Na podstawie wyników badań na zwierzętach i doświadczenia stosowania klarytromycyny u ludzi nie można wykluczyć możliwości negatywnego wpływu na rozwój embrionalny. Niektóre badania obserwacyjne oceniające wpływ klarytromycyny w I i II trymestrze wykazały zwiększone ryzyko poronienia w porównaniu z brakiem stosowania antybiotyków lub stosowaniem innych antybiotyków w tym samym okresie. Dostępne dane badań epidemiologicznych dotyczące ryzyka poważnych wad wrodzonych po stosowaniu makrolidów, w tym klarytromycyny, w czasie ciąży są sprzeczne.

Klarytromycynę można przepisać tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, szczególnie w pierwszych trzech miesiącach ciąży.

Karmienie piersią

Klarytromycyna w niewielkich ilościach wydzielana jest do mleka matki. Ustalono, że niemowlę karmione wyłącznie piersią otrzyma około 1,7% dawki klarytromycyny (skorygowanej o masę ciała) matki.

Dlatego klarytromycyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Badania nad płodnością przeprowadzone na szczurach nie wykazały żadnych objawów szkodliwego wpływu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Brak danych dotyczących wpływu. Jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, zawroty głowy, halucynacje, dezorientacja, dezorientacja, które mogą wpływać na szybkość reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować doustnie, nie żując, popijając niewielką ilością wody niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

Zalecana dawka klaritromycyny dla dorosłych i dzieci od 12. roku życia wynosi 250 mg 2 razy na dobę. W przypadku cięższych infekcji dawkę można zwiększyć do 500 mg 2 razy na dobę. Zwykła długość leczenia zależy od stopnia ciężkości infekcji i wynosi od 6 do 14 dni.

Leczenie infekcji odontogennych.

Stosować po 250 mg 2 razy na dobę przez 5 dni.

Stosowanie u pacjentów z infekcją mikobakteryjną.

Początkowa dawka dla dorosłych wynosi 500 mg 2 razy na dobę. Jeśli w ciągu 3–4 tygodni leczenia nie obserwuje się poprawy objawów klinicznych lub wskaźników bakteriologicznych, dawkę klaritromycyny można zwiększyć do 1000 mg 2 razy na dobę.

Leczenie rozsianych infekcji wywołanych przez kompleks Mycobacterium avium u chorych na AIDS trwa tak długo, jak potwierdzona jest kliniczna i mikrobiologiczna skuteczność leku. Klaritromycynę należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi.

Długość leczenia innych nietyfoidalnych infekcji mikobakteryjnych określa lekarz indywidualnie.

Eradykacja Helicobacter pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy (dorośli):

Terapia potrójna (7–10 dni)

500 mg klaritromycyny 2 razy na dobę jednocześnie z amoksycyliną 1000 mg 2 razy na dobę oraz omeprazolem 20 mg 1 raz na dobę przez 7–10 dni.

Terapia potrójna (10 dni)

500 mg klaritromycyny 2 razy na dobę, 30 mg lansoprazolu 2 razy na dobę oraz 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę przez 10 dni.

Terapia podwójna (14 dni)

500 mg klaritromycyny 3 razy na dobę wraz z 40 mg omeprazolu 1 raz na dobę przez 14 dni, następnie 20 mg lub 40 mg omeprazolu 1 raz na dobę przez kolejne 14 dni.

Terapia podwójna (14 dni)

500 mg klaritromycyny 3 razy na dobę wraz z 60 mg lansoprazolu 1 raz na dobę przez 14 dni. Może być wymagane dalsze hamowanie wydzielania kwasu solnego w celu zmniejszenia objawów wrzodu.

Klaritromycynę należy również stosować w następujących schematach terapeutycznych:

klaritromycyna + tinidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klaritromycyna + metronidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klaritromycyna + tetracyklina, cytrynian bismutu subcytrynianu lub ranitydyna;

klaritromycyna + amoksycylina oraz lansoprazol;

klaritromycyna + cytrynian ranitydyny z bismutem.

Stosowanie u osób starszych: tak jak u dorosłych.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek: zazwyczaj nie jest wymagana korekta dawki, z wyjątkiem pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Jeśli konieczna jest korekta dawki, dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę, tj. stosować 250 mg 1 raz na dobę lub 250 mg 2 razy na dobę w przypadku cięższych infekcji. U tych pacjentów długość leczenia nie powinna przekraczać 14 dni.

Dzieci.

Przeprowadzono badania kliniczne zawiesiny klaritromycyny u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12. roku życia. Dlatego dzieciom do 12. roku życia należy stosować lek w formie zawiesiny.

Przedawkowanie.

Objawy: wymioty, ból brzucha, ból głowy i zawroty głowy. U jednego pacjenta z wywiadem zaburzeń dwubiegunowych po przyjęciu 8 g klaritromycyny opisano zmiany stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemię i hipoksemię.

Leczenie: przemywanie żołądka oraz terapia objawowa. Podobnie jak w przypadku innych makrolidów, mało prawdopodobne, że hemodializa istotnie wpłynie na stężenie klaritromycyny w osoczu krwi.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi i najczęstsze efekty uboczne związane z terapią klaratomycyne, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Efekty te są zazwyczaj łagodne pod względem nasilenia i odpowiadają znanemu profilowi bezpieczeństwa antybiotyków makrolidowych. Nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania tych efektów ubocznych ze strony przewodu pokarmowego podczas badań klinicznych między populacjami pacjentów z infekcjami mikobakterialnymi a pacjentami bez takich infekcji.

Efekty uboczne w postaci tabeli

W poniższej tabeli wymieniono efekty uboczne, które występowały podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu klaratomycyny do obrotu, w przypadku tabletek o natychmiastowym uwalnianiu, granulek do sporządzania zawiesiny doustnej oraz tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

Efekty uboczne, które przynajmniej prawdopodobnie są związane z klaratomycyną, podano według układów narządów i częstości występowania: często (≥ 1/100 — < 1/10), rzadziej (≥ 1/1000 — < 1/100) oraz nieznane (efekty uboczne z doświadczenia pogwarancyjnego; nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).

1,2,3,4 O doniesieniach dotyczących działań niepożądanych informowano wyłącznie w przypadku stosowania leku w postaci: 1 – proszku do sporządzenia roztworu do wlewu dożylnego, 2 – tabletek o przedłużonym uwalnianiu, 3 – zawiesiny, 4 – tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.

Częstość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u dzieci są podobne jak u dorosłych.

Inne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami układu odpornościowego.

U pacjentów z AIDS oraz u innych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego, u których stosowano wysokie dawki klarotromycyny dłużej niż zalecane wskazania, w celu leczenia infekcji mikobakteryjnych, nie zawsze można odróżnić działania niepożądane związane ze stosowaniem leku od objawów choroby podstawowej lub chorób współistniejących.

U dorosłych pacjentów, którzy otrzymywali klarotromycynę w dawce dobowej 1000 mg i 2000 mg, najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu. U 2–3% tych pacjentów obserwowano istotne nieprawidłowe podwyższenie poziomu ALAT i ASPAT oraz nieprawidłowe obniżenie liczby leukocytów i płytek krwi. U mniejszego odsetka pacjentów obserwowano podwyższenie stężenia azotu mocznikowego we krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 7 tabletek w blisterze; 2 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.