Extencef

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Extencef (Extencef)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera *cefepimu chlorowodorek odpowiadający cefepimowi 500 mg lub 1000 mg.

*sterylna mieszanina chlorowodorku cefepimu i L-argininy.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim. Kod ATX J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakteryjnej i wykazuje szeroki zakres działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niską powinność do β-laktamaz zakodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

beztlenowce Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus i Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); inne szczepy stafilokoków, w tym S. hominis, S. saprophyticus; Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – minimalna stężenie hamujące od 0,1 do 1 μg/ml); inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans. (Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę są odporne na większość antybiotyków z grupy cephalosporyn, w tym na cefepim);

beztlenowce Gram-ujemne: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomeratus, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (subsp. anitratus, lwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące beta-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Nessera meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znany jako Enterobacter agglomerans); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

(Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia);

anaeroby: Bacteroides spp., B. melaninogenicus należące do Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp. (Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile).

Farmakokinetyka.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi w różnym czasie po jednorazowym dożylnej i domięśniowej podaniu przedstawiono w tabeli.

Stężenia cefepimu w osoczu krwi (μg/ml) po podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

W osoczu, żółci, płynie otrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwydalenia cefepimu z organizmu wynosi około 2 godzin. U zdrowych osób, które otrzymywały dawki do 2 g w formie wlewu dożylnego w odstępach 8 godzin przez 9 dni, nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopirydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopirydyny. Średnie całkowite klirens wynosi 120 ml/min. Cefepim wydzielany jest niemal wyłącznie poprzez mechanizmy regulacji nerek – głównie poprzez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy – 110 ml/min). Do moczu wydzielane jest około 85 % podanej dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopirydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopirydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U pacjentów powyżej 65. roku życia z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki cefepimu, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Badania przeprowadzone u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wykazały wydłużenie okresu półwydalenia z organizmu. Średni okres półwydalenia u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia dializacyjnego wynosi 13 godzin przy hemodializie i 19 godzin przy dializie opłucnowej.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub z torebkowym stwardnieniem nie ulega zmianie. Korekta dawki u takich pacjentów nie jest wymagana.

W przypadku podania dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin nie stwierdzono kumulacji leku, natomiast maksymalne stężenie w osoczu, pole pod krzywą stężenie-czas oraz okres półwydalenia zwiększyły się o około 15 % w stanie stacjonarnym przy podawaniu według schematu 50 mg/kg co 8 godzin.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane mikroflorą wrażliwą na lek:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanki podskórnej;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pooperacyjnych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
• zakażenia skóry i tkanki podskórnej;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin lub innych antybiotyków β-laktamowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów równocześnie z lekiem Extencef należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność aminoglikozydów. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami, takimi jak furosemid.

Extencef w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór laktytu sodu do wstrzykiwań; roztwór glukozy 5 % i chlorku sodu 0,9 % do wstrzykiwań; roztwór Ringer’a z laktytem i 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory leku Extencef (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie należy podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmicyny. W przypadku jednoczesnego leczenia Extencefem i wymienionymi lekami, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Wpływ na wynik badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może powodować fałszywie dodatni wynik testu glukozy w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów glukozy opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Особливості stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością na tle złośliwych chorób hemolitycznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, dlatego wskazana jest skojarzona terapia przeciwbakteryjna.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy przepisywać z ostrożnością wszystkim chorym z dowolnymi formami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać podania adrenaliny oraz innych form terapii.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (w szczególności w wywiadzie), szczególnie z kolitem.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranoznego. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości rozwoju tej patologii w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia lekiem Extencef. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykiem. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranoznego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Kolit pseudomembranoznowy o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadkach kolitu o umiarkowanym i ciężkim nasileniu należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białka oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 60 ml/min) dawkę cefepimu należy skorygować w celu kompensacji wolniejszej szybkości wydalania nerek. Ponieważ przy stosowaniu zwykłych dawek cefepimu u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogarszać czynność nerek, może dojść do zwiększenia ekspozycji na antybiotyk, dawkę utrzymującą cefepimu u takich pacjentów należy zmniejszyć. Przy ustalaniu następnej dawki cefepimu należy uwzględnić stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmu na antybiotyk. W trakcie nadzoru po wprowadzeniu na rynek leków cefepimu odnotowano ciężkie działania niepożądane stanowiące zagrożenie dla życia lub przypadki śmiertelne: encefalopatia (zaburzenia świadomości, w tym dezorientacja, halucynacje, stupor i śpiączka), mioklonia i drgawki. Większość przypadków odnotowano u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, którzy stosowali dawki cefepimu przekraczające zalecane. Czasem ciężkie reakcje występowały u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane z uwagi na czynność nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Ostrzeżenia.

Mało prawdopodobne, że przepisanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne (poza zapobieganiem powikłaniom pooperacyjnym) będzie korzystne, a takie przepisanie zwiększa ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak i innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni, a także ci, którzy przebyli długotrwałą terapię przeciwbakteryjną. Należy kontrolować protrombinę u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą być uzyskiwane dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepów krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy przeprowadza się test antyglobulinowy, lub w trakcie testu Coombsa u noworodków, których matki przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy wziąć pod uwagę, że dodatni wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia potasu w surowicy krwi przy dawkach przekraczających 33-krotnie maksymalną zalecaną dawkę cefepimu. Efekty przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

Przy stosowaniu lidokainy jako rozpuszczalnika należy uwzględnić informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, dlatego Extencef w okresie ciąży można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim w bardzo niewielkiej ilości przenika do mleka matki, dlatego podczas leczenia Extencefem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia samochodu lub obsługi innych mechanizmów.

Wpływ cefepimu na szybkość reakcji podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami nie był badany, jednak należy wziąć pod uwagę, że podczas przyjmowania leku mogą występować działania niepożądane ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 1 g, podawana dożylnie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Standardowy czas leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawkowanie i droga podania zależą od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz czynności nerek pacjenta. Rekomendacje dotyczące dawkowania leku Extencef dla dorosłych przedstawiono w tabeli.

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas zabiegów chirurgicznych. 60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podaje się dodatkowo 500 mg metronidazolu dożylnie. Roztworów metronidazolu nie należy podawać jednocześnie z lekiem Extencef. Przed podaniem metronidazolu układ do infuzji należy przemyć.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych, 12 godzin po podaniu pierwszej dawki, zaleca się ponowne podanie tej samej dawki leku Extencef, a następnie podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) należy dostosować dawkę leku Extencef.

* W dni przeprowadzania dializy, zastrzyk należy wykonywać po sesji dializy.

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w osoczu krwi, klirens kreatyniny można określić według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

• kobiety:*

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu usuwane jest około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, co 48 godzin.

• Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy.* Extencef należy stosować wyłącznie w stanach zagrożenia życia w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji. Stan dzieci o masie ciała do 40 kg leczonych lekiem Extencef należy stale monitorować.

• Dzieci w wieku powyżej 2 miesięcy.* Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg przy infekcjach powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym nefrycie), niepowikłanych infekcjach skóry, zapaleniu płuc, a także przy leczeniu empirycznym gorączki u osób z obojętnicytopenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z obojętnicytopenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin).

Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej Extencef należy przepisać tak jak dorosłym.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między dawkami.

Obliczanie wartości klirensu kreatyniny u dzieci:

lub

Podawanie leku. Extencef można podawać dożylnie (w ciągu od 3–5 minut do 30 minut) lub za pomocą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji do dużej masy mięśniowej (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylnie. Podanie dożylne jest wskazane u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku dożylnej drogi podania Extencef należy rozpuścić w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z informacjami podanymi w poniższej tabeli. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podawanie wewnątrzmięśniowe. Extencef można rozpuścić w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, w wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, lub w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorowodorku lidokainy w stężeniach podanych poniżej w tabeli.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy przed podaniem wykonać skórną próbę tolerancji oraz wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania lidokainy.

Tak jak w przypadku innych leków stosowanych dożylnie, przygotowane roztwory leku należy przed wstrzyknięciem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji drobnoustroju (drobnoustrojów) wywołujących infekcję oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednakże Extencef może być stosowany w formie monoterapii jeszcze przed identyfikacją drobnoustroju wywołującego infekcję, ponieważ charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowej/beztlenowej (w tym Bacteroides fragilis) leczenie lekiem Extencef można rozpocząć w połączeniu z lekiem działającym na drobnoustroje beztlenowe, jeszcze przed ustaleniem patogenu.

Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych nadają się do stosowania przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni przy przechowywaniu w lodówce (2–8 °C).

Dzieci.

Lek może być stosowany u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek nasilają się objawy działań niepożądanych, szczególnie u chorych z zaburzoną funkcją nerek. Objawy przedawkowania obejmują: encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką; mioklonie, napady o charakterze epileptycznym, pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie: należy przerwać podawanie leku i rozpocząć leczenie objawowe. Hemodializa przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają podania adrenaliny oraz innych form leczenia intensywnego.

Efekty niepożądane.

Infekcje i inwazje: wulwityt, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy;

z układy nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, parestezje, niepokój, drgawki, mioklonie, napady padaczkowe, zmiany świadomości, encefalopatie (utrata świadomości, halucynacje, stupor, śpiączka);

z układu sercowo-naczyniowego: wazodilatacja, ból w klatce piersiowej, tachykardia, krwawienie;

z układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zaparcia, dyspepsja, zapalenie jelita grubego (w tym pseudobłoniaste);

z układu oddechowego: kaszel, zaburzenia oddychania, duszność, ból gardła;

z układu moczowo-płciowego: swędzenie narządów płciowych, niewydolność nerek, toksyczna nefropatia, dysfunkcja nerek;

z układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy (Quinckego);

z skóry i tkanki podskórnej: swędzenie, wysypka, pokrzywka, rumień, zespół Stevensa–Johnsona, wielopostaciowy rumień, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN);

z układu krwiotwórczego: neutropenia, agranulocytoza, przejściowa leukopenia, trombocytopenia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, eozynofilia, pancytopenia, krwawienia;

z układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, żółtaczka cholestaryczna;

reakcje w miejscu podania leku: zmiany w miejscu podania, w tym przy dożylnej aplikacji – zapalenie żyły (flebita) i stan zapalny; przy wstrzyknięciu do mięśnia – ból i/lub stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia;

inne: obwodowe obrzęki skóry, zmiana wrażliwości smakowej, osłabienie, gorączka, potliwość, ból pleców;

zmiany wyników badań laboratoryjnych: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy alkalicznej, całkowitego bilirubiny; wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, obniżony poziom fosforu, hipokalcemia (częściej występuje u pacjentów starszych). Nie ma doniesień dotyczących klinicznych następstw zmian poziomu wapnia lub fosforu. Przejściowy wzrost stężenia mocznika we krwi i/lub kreatyniny w surowicy; anemia, eozynofilia, agranulocytoza, przejściowa trombocytopenia, podwyższony poziom wapnia. Obserwowano również przejściową leukopenię i neutropenię, obniżenie hematokrytu.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami.

Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 500 mg lub 1000 mg leku w fiolce szklanej, zamkniętej korkiem gumowym i aluminiową pokrywką zabezpieczoną nakrętką typu flip-off, umożliwiającą kontrolę pierwszego otwarcia.

Po 1 fiolce w pudełku z tektury.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Astral Steritech Private Limited
Astral steritech Private Limited

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

911, G.I.D.C., Makarpura, Vadodara, Gujarat, 390 010, Indie
911, Gidc, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390 010, India (IND)

Wniosek składający.

M. Biotech Ltd
M. Biotech ltd

Adres składającego wniosek.

Gladstone House, 77–79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania
Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom