Existat

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku Existat (Egzysta)

Sk³ad:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsu³ka zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobi¹ kukurydzian¹, talk;

otoczka kapsu³ki: tlenek ¾elaza czerwony (E 172), tlenek tytanu (E 171), ¿elatyna (dla kapsu³ek 75 mg i 300 mg); tlenek tytanu (E 171), ¿elatyna (dla kapsu³ek 150 mg).

Postaæ leku. Kapsu³ki twarde.

G³ówne w³aœciwoœci fizyko-chemiczne:

• kapsu³ki twarde 75 mg: twarde ¿elatynowe kapsu³ki rozmiar 4, czapka kapsu³ki nieprzeœwistalna czerwono-br¹zowa, korpus nieprzeœwistalny bia³y z czarnym odciskiem „75 mg”, zawieraj¹ proszek bia³y lub prawie bia³y;
• kapsu³ki twarde 150 mg: twarde ¿elatynowe kapsu³ki rozmiar 2, czapka i korpus kapsu³ki nieprzeœwistalne bia³e, zawieraj¹ proszek bia³y lub prawie bia³y;
• kapsu³ki twarde 300 mg: twarde ¿elatynowe kapsu³ki rozmiar 0, czapka kapsu³ki nieprzeœwistalna br¹zowo-czerwona, korpus kapsu³ki nieprzeœwistalny bia³y, zawieraj¹ proszek bia³y lub prawie bia³y.

Grupa farmakoterapeutyczna. Analgetyki. Inne œrodki przeciwbólowe i przeciw¿arowe. Gabapentoidy. Pregabalina. Kod ATC N02BF02.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką α2–δ białka kanałów wapniowych zależnych od potencjału w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Zespół bólowy neuropatyczny

W trakcie badań wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w ramach 10 kontrolowanych badań klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla dawkowania 2 razy na dobę i 3 razy na dobę były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, poprawę taką obserwowano u 33% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W trakcie kontrolowanego badania klinicznego bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 7% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu.

Epilepsja

Terapia łączna. Pregabalinę badano w trakcie 3 kontrolowanych badań klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę lub 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla dawkowania 2 razy na dobę i 3 razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako leku wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u młodzieży nie są ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w którym wzięto udział pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 roku życia (n = 65), były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Na podstawie 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 pacjentów pediatrycznych w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 pacjentów pediatrycznych w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, przeprowadzonego w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej w napadach ogniskowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 pacjentów pediatrycznych w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją, stwierdzono, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksimum 150 mg na dobę), 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg na dobę) lub placebo. Co najmniej 50% zmniejszenie napadów drgawkowych częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p = 0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p = 0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6% pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym pacjentom pediatrycznym (w wieku od 1 miesiąca do <4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, 14 mg/kg/dobę lub placebo. Średnia częstość napadów w ciągu 24 godzin na początku i podczas ostatniej wizyty wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 przy stosowaniu pregabaliny 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 przy stosowaniu pregabaliny 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 w grupie placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała przekształconą logarytmicznie częstość napadów w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym pacjentów z pierwotnymi ogólnymi napadami toniczno-klonicznymi (PGTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksimum 300 mg/dobę), 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Co najmniej 50% zmniejszenie częstości napadów PGTK zaobserwowano u 41,3%, 38,9% i 41,7% pacjentów przyjmujących odpowiednio pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę i placebo.

Monoterapia (dla pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w trakcie jednego kontrolowanego badania klinicznego trwającego 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. Przy stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto nie mniejszej skuteczności w porównaniu z lamotryginą, zgodnie z oceną punktu końcowego po 6 miesiącach – braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Pregabalinę badano w trakcie 6 kontrolowanych badań trwających 4–6 tygodni, jednego badania trwającego 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednego długotrwałego badania oceniającego zapobieganie nawrotom z dwuślepną fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w tygodniu 1.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38% pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50% według ogólnej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia częściej występowała u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne sprawdzenie pola widzenia oraz badanie dna oka przy rozszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3 600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1% pacjentów z grupy placebo.

Fibromialgia

Skuteczność pregabaliny ustalono w jednym 14-tygodniowym podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do badań tych włączono pacjentów z rozpoznaniem fibromialgii na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozpowszechniony ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból w co najmniej 11 z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono również według ogólnej oceny pacjenta i ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, którym podawano pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Na podstawie oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka

Wskaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenie we krwi w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90% i nie zależy od dawki. Przy wielokrotnym podawaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu posiłku, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30% i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W trakcie badań przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywną znacznikową około 98% substancji radioaktywnej wydalane było z moczem w niezmienionej postaci. Frakcja N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosiła 0,9% podanej dawki. W trakcie badań przedklinicznych nie następowało racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Pregabalina wydalana jest z krwiobiegu ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Średni okres półwylotu pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz podsekcja „Niewydolność nerek” poniżej).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz tabela w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20%). Farmakokinetyka przy wielokrotnym podawaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny we krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny we krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny we krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny we krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax we krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynikało ze wzrostu o 43% klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półwylotu pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariatem dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariatem dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku do 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w wieku starszym

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być wymagane zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz tabela w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po jej podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dobową 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Laktacja nie miała wpływu lub miała niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenie w stanie równowagi wynosiło około 76% stężenia we krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg na dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg na dobę, wynosi odpowiednio 0,31 mg/kg/dobę lub 0,62 mg/kg/dobę. Odpowiada to około 7% całkowitej dobowej dawki otrzymywanej przez matkę, przeliczonej na masę ciała.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Ból neuropatyczny. Lek Existat jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja. Lek Existat jest wskazany u dorosłych jako leczenie uzupełniające napadów dżwigaczkowych częściowych, z wtórną generalizacją lub bez niej.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Lek Existat jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromyalgia.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega nieznacznemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że lek może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej przedmiotem.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej

W badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Preparaty antykoncepcyjne doustne: noretynysteron oraz (i/lub) etynilostradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretynysteron i/lub etynilostradiol nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i skutków śmiertelnych u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami działającymi depresyjnie na OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem osób starszych. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których stwierdzono przyrost masy ciała podczas terapii pregabaliny, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolicy ust lub obrzęk dróg oddechowych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Podczas leczenia pregabaliną rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy, które mogą zagrażać życiu lub mieć charakter śmiertelny. Pacjentów leczonych pregabaliną należy poinformować o możliwych objawach tych reakcji i dokładnie monitorować stan skóry. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na ciężkie reakcje skórne należy natychmiast przerwać przyjmowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie konieczności).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż ustalą wpływ tego leku na ich organizm.

Zaburzenia wzroku

W przebiegu kontrolowanych badań nieostrość widzenia obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. Zjawisko to zazwyczaj ustępowało przy kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami z grupy placebo; natomiast częstotliwość zmian dna oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Przerywanie stosowania współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Brak wystarczających danych na temat możliwości przerwania stosowania współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami poprzez dodanie pregabaliny do terapii w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Przewlekła niewydolność serca

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki przewlekłej niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabaliną neuropatycznego bólu u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się częstość działań niepożądanych ogólnie, a także działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddechowa

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddechowej związanej ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, z niewydolnością nerek, pacjenci jednoczesnie przyjmujący leki depresyjne OUN oraz osoby w podeszłym wieku mają większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Takim pacjentom może być konieczne dostosowanie dawki.

Mysli samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leki przeciwpadaczkowe wskutek różnych wskazań. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w przebiegu randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany, a dostępne dane nie wykluczają możliwości zwiększonego ryzyka przy stosowaniu pregabaliny.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących pregabalinę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu samokontroli (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta) wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowań samobójczych i śmiertelnych przypadków samobójstw u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

Pacjentom (oraz osobom opiekującym się nimi) należy zalecić skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia objawów myśli lub zachowań samobójczych. W takich przypadkach konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta i rozważenie stosownego leczenia. W przypadku myśli i zachowań samobójczych należy również ocenić potrzebę odstawienia terapii pregabaliną.

Współczulność dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki zaburzeń funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zespół jelita, niedrożność jelita, zaparcia) podczas stosowania pregabaliny w połączeniu z lekami mogącymi powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z lekami opioidowymi

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednocześnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu typu „przypadek–kontrola” wśród osób przyjmujących opioidy wykazano, że ryzyko śmierci związanej z opioidami było wyższe u pacjentów przyjmujących terapię pregabaliną jednocześnie z opioidem w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali wyłącznie opioidy (skorygowane szanse [sSz] 1,68; 95 % przedział ufności [PU] 1,19–2,36). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg: sSz 1,52; 95 % PU 1,04–2,22) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg: sSz 2,55; 95 % PU 1,24–5,06).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Pregabalin może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić nawet podczas stosowania dawek terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć i nieprawidłowego stosowania. Pacjenci z wywiadem nadużywania substancji psychoaktywnych mają większe ryzyko nieprawidłowego stosowania pregabaliny, nadużyć i uzależnienia, dlatego należy stosować pregabalinę z ostrożnością u tych pacjentów. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Pacjentów przyjmujących pregabalinę należy monitorować w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia, takich jak rozwój tolerancji, przekroczenie dawki lub zachowanie skierowane na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierne pocenie się i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie lekowe. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie leku, co najmniej przez okres 1 tygodnia, niezależnie od wskazania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia

Podczas stosowania pregabaliny zgłaszano przypadki encefalopatii, głównie u pacjentów z współistniejącymi chorobami, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja

Stosowanie leku Existat w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u płodu. Pregabaliny nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji podczas leczenia.

Nieprzewarzalność laktozy

Existat zawiera laktozę. Nie należy stosować tego leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja

Ponieważ potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, kobiety zdolne do zajścia w ciążę powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji podczas leczenia pregabaliną.

Ciąża

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Udowodniono, że pregabalinina przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalinina może przenikać przez łożysko człowieka.

Dane ze skandynawskiego badania obserwacyjnego, w którym wzięło udział ponad 2 700 ciężarnych przyjmujących pregabalinę w pierwszym trymestrze ciąży, wykazały wyższe występowanie dużych wad wrodzonych rozwoju wśród populacji pediatrycznej (żywych urodzeń lub poronień) w grupie stosującej pregabalinę w porównaniu z grupą nie stosującą (5,9 % vs 4,1 %). Ryzyko wad wrodzonych rozwoju u dzieci, których matki przyjmowały pregabalinę w pierwszym trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z grupą nie stosującą pregabaliny (skorygowany współczynnik częstości 1,14, 95 % PU: 0,96–1,35), a także w porównaniu z grupą stosującą lamotrygrynę (1,29, 1,01–1,65) lub duloksetynę (1,39, 1,07–1,82). Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wystąpienia wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, szczelin twarzowo-szczękowych, dróg moczowych i narządów płciowych, jednak liczba przypadków była niewielka, a oszacowania statystyczne niepewne.

Leku nie należy stosować w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby (stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Okres karmienia piersią

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet karmiących. Z tego powodu należy poinformować kobiety, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W trakcie badania klinicznego oceny wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników u zdrowych ochotników męskiego płciu przyjmujących pregabalinę w dawce 600 mg na dobę, po trzech miesiącach stosowania leku nie stwierdzono wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniach dotyczących płodności przeprowadzonych na szczurach zaobserwowano niepożądane działanie na funkcję rozrodczą samic, a także na funkcję rozrodczą i rozwój samców. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń

Existat może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Lek może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożonym sprzętem lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, aż do momentu ustalenia, czy lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Lek Existat przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Lek można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Dawki

Zakres dawek leku może się wahać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dzienną należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Terapię pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby — do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja

Terapię pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Dawkę dzienną, podzieloną na 2 lub 3 dawki, można dostosować w zakresie 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Fibromialgia

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 mg do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę jest niewystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przynosi dodatkową korzyść; ponadto dawka ta była gorzej tolerowana. Ze względu na reakcje niepożądane zależne od dawki, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ lek Existat jest wydalany głównie przez nerki, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie leczenia pregabalinyą

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, leczenie pregabalinyą należy przerywać stopniowo, przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań.

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować indywidualnie, zgodnie z tabelą, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), wyliczanego według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dzienną pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela).

Tabela

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg na dobę) należy rozłożyć na kilka dawek zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawka dodatkowa to dodatkowa dawka pojedyncza.

** w celu możliwości korekty dawki należy stosować leki alternatywne w odpowiedniej dawce

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby korekty dawki (patrz punkt «Farmakokinetyka»).

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Pacjentom w wieku podeszłym może być wymagane zmniejszenie dawki pregabaliny z powodu zaburzeń funkcji nerek (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku Existat u dzieci (do 18 roku życia). Dostępne obecnie informacje przedstawiono w punkcie «Działania niepożądane», a także w punktach «Farmakodynamika» i «Farmakokinetyka», jednak nie pozwalają one na sformułowanie zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi reakcjami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Obserwowano również napady padaczkowe.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych działaniach wspierających i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz tabela w punkcie «Sposób stosowania i dawki»).

Efekty uboczne

W programie klinicznym badającym pregabalinię lek ten otrzymywało ponad 8 900 pacjentów, w tym 5 600 uczestników podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęstsze zarejestrowane efekty uboczne to zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek pacjentów, u których leczenie zostało przerwane z powodu efektów ubocznych, wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinię i 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne prowadzące do przerwania leczenia pregabalinią to zawroty głowy i senność.

Poniżej przedstawiono wszystkie efekty uboczne występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta. Efekty uboczne są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania efekty uboczne są wymienione w kolejności malejącego nasilenia.

Wskazane efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość efektów ubocznych oraz częstość efektów ubocznych ze strony OUN, szczególnie senność (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dodatkowe efekty uboczne zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje

Często: nazofaryngit.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego

Rzadko: neutropenia.

Zaburzenia układu odpornościowego

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony psychiki

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum.

Rzadko: halucynacje, napady paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie nastroju, podniesienie nastroju, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, nasilenie libidum, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie, zachowania samobójcze, myśli samobójcze.

Częstość nieznana: uzależnienie lekowe.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenia, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychoruchowa, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefleksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, niedobór samopoczucia, apatia, parestezje okolice ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drgawki, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości wzroku, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zmiana percepcji głębi, midryza, szlaje, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powieki, zapalenie tunic ocznych.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Zaburzenia ze strony serca

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Zaburzenia ze strony naczyń

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, kichanie, włóknienie płuc, ziewanie.

Częstość nieznana: osłabienie oddychania.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzuch, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, zespół okresowy.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadpotliwość, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, pęcherzyce.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, zimny pot, zapalenie skóry z odłuszczaniem, zapalenie skóry typu liścia, melanosis, zaburzenia paznokci, wybroczyny, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: nietrzymanie moczu, dyzuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie przydatków.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe odczucia, zwiększona zmęczalność.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność klatki piersiowej, ból, gorączka, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedobór samopoczucia, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: granuloma, celowe samozniszczenie, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, spadek masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby białych krwinek we krwi.

* Podwyższenie poziomu alaninotransferazy (ALT) i podwyższenie poziomu asparaginianotransferazy (AST).

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia pregabalinią obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano następujące reakcje: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, nadpotliwość i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Dane dotyczące przerwania długotrwałego stosowania pregabaliniy wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliniy ustalony w trakcie pięciu badań z udziałem dzieci z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n = 295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do <4 lat, n = 175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n = 65; dwa otwarte badania oceniające bezpieczeństwo trwające 1 rok, n = 54 i n = 431), był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze niepożądane zdarzenia obserwowane w 12-tygodniowym badaniu leczenia pregabalinią to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i nazofaryngit (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne, farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie

Dla kapsuł 75 mg i 150 mg — po 14 kapsuł w blisterze, po 2 lub po 4 blisterów w tekturowym pudełku.

Dla kapsuł 300 mg — po 14 kapsuł w blisterze, po 2 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Adamed Pharma”, Polska /
Adamed Pharma S.A., Poland.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności
ul. marsz. J. Piłsudskiego 5, 95–200, Pabianice, Polska /
ul. marsz. J. Pilsudskiego 5, Pabianice, 95–200, Poland.