Europanem

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EUROPENEM (EUROPENEM)

Skład:

substancja czynna: меропенem;

1 fiolka zawiera меропenemu trihydrazynę odpowiadającą меропenemowi bezwodnemu 500 mg lub 1,0 g;

substancja pomocnicza: sodu węglan monohydrat odpowiadający sodowi węglanowi bezwodnemu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T>MIC), wykazywał silną korelację z efektywnością terapii. W modelach doklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku:

• zmniejszenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszoną produkcją porynów);
• zmniejszenia powinowactwa do docelowych białek PBP;
• zwiększonej ekspresji składników pomp efliuksowych;
• produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji spowodowane bakteriami opornymi na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje nieprzepuszczalność błony komórkowej i/lub obecność pompy (pomp) efliuksowej.

Ograniczne wartości MIC, określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) w trakcie badań klinicznych, podano poniżej.

1. Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą odpowiednio 0,25 mg/l i 1 mg/l (oporne).

2. Odmiany drobnoustrojów o wartościach MIC wyższych niż graniczne wartości S/I są bardzo rzadkie lub dotychczas nie były zgłaszane. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej dotyczące każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a w przypadku potwierdzenia wyniku izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej na potwierdzone izolaty o wartościach MIC przekraczających obecne granice oporności (pochylone), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3. Wrażliwość stafilokoków na karbapenemy przewiduje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4. Graniczne wartości dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5. Graniczne wartości niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych (PK/PD) i nie zależą od rozkładu MIC dla poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Graniczne wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: graniczne wartości EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy granicach pośrednich/opornych.

6. Wrażliwość grup wewnątrzkomorowych A, B, C i G na beta-laktamy przewiduje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

„–” Nie zaleca się wykonywania badań wrażliwości, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapii lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie oporności nabytej może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności drobnoustrojów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia oporności drobnoustrojów na poziomie lokalnym jest na tyle wysoki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne drobnoustroje na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

7Gatunki, które wykazały naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie szczepy oporne na metycylinę są oporne na meropenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach Unii Europejskiej. Sap i melioidoza: stosowanie meropenu u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych klinicznych. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półwylowania z osocza wynosi około 1 godziny; średni objętość rozprowadzenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, zmniejszając się do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiednie wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×godz/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynoszą 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji meropenu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półwylowania zgodne z wartościami u zdrowych ludzi, ale z większą objętością rozprowadzenia (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania meropenu z białkami osocza wynosi około 2 % i nie zależy od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka ma charakter dwueksponencjalny, ale jest to mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do różnych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro meropenem wykazuje mniejszą wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I) w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki; około 70 % (50–75 %) dawki leku wydala się w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28 % wydala się jako mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. Wydalanie z kałem stanowi jedynie około 2 % dawki. Pomiar klirensu nerkowego oraz wpływ probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek prowadzą do wyższych wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półwylowania meropenu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 raza u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacząco wzrastały u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy z klirensiem około 4 razy wyższym podczas dializy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby nie wykazały wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenu po podaniu wielu dawek.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność objętości rozprowadzenia od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych obserwowanych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne cechy dawek i okresów półwylowania podobne do tych obserwowanych u dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60 % dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w postaci meropenu i dodatkowo 12 % w postaci metabolitu. Stężenia meropenu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowych stanowią około 20 % jednoczesnych poziomów w osoczu, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka meropenu u noworodków leczonych antybiotykiem wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, ze średnią całkowitą wartością okresu półwylowania wynoszącą 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem modelu farmakokinetycznego populacyjnego wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60 % wobec P. aeruginosa u 95 % wcześniaków i u 91 % noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, co koreluje ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Europanem jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenia płuc;
• infekcji oskrzelowo-płucnych w przebiegu mukowiscydozy;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji okołoporodowych i połogowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrego bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Europanem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzewaną jako spowodowaną infekcją bakteryjną.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z poszczególnymi lekami nie były przeprowadzane, z wyjątkiem probeneku.

Probenekid konkurowe hamuje aktywne wydalenie меропenemu przez kanaliki nerkowe, co prowadzi do wydłużenia okresu półwydalenia i zwiększenia stężenia меропenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probeneku z меропenemem.

Potencjalny wpływ Europanemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu.

Zarejestrowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego i karbapenemów nie podlega korekcie, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki przeciwbakteryjne i leki przeciwkrzepliwe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić jej działanie przeciwkrzepliwe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego doustnych leków przeciwkrzepliwych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od podstawowego stanu infekcyjnego, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu wartości INR (międzynarodowego wskaźnika normalizowanego). Zaleca się częste monitorowanie wartości INR podczas i zaraz po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwkrzepliwym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przy wyborze leczenia меропenemem należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania antybiotyku z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne oraz ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność penemów Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych, zgłaszano przypadki ciężkich, a czasem zakończonych śmiercią reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Efekty niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano ciężkie objawy skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, lekowe zapalenie z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołem DRESS), różnobarwną rumień, ostry ogólny pustulowy egzantem u pacjentów leczonych меропenemem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów i sygnałów wskazujących na te reakcje, меропenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane z antybiotykiem

Podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykiem oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, które mogą się różnić stopniem ciężkości od łagodnego do zagrożonego życia. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu меропenemu wystąpił biegunka (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia меропenemem i zastosowania leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko zgłaszano drgawki (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z żółtaczką i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Dawkowanie leku nie wymaga korekty (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sero-konwersja w bezpośrednim teście antyglobulinowym (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pozytywnej bezpośredniej/pośredniej reakcji Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproanu sodu/walpomidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Europanem zawiera około 2,0 lub 4,0 mEq sodu na dawkę 500 mg lub 1 g odpowiednio, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub ograniczona liczba danych dotyczących stosowania меропenemu u ciężarnych kobiet.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniej lub pośredniej toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Zgłaszano, że niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Merope­nem można stosować w czasie karmienia piersią tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których zgłaszano przy stosowaniu меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Europanem stosowany w dawce do 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg 3 razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazany w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych przez mniej wrażliwe gatunki bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter), a także przy bardzo ciężkich infekcjach.

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Tabela 1

Europanem należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi poniżej 51 ml/min

Tabela 2

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany za pomocą hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów otrzymujących dializę błonową.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z wartościami klirensu kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci w wieku do 3 miesięcy

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci w wieku do 3 miesięcy; optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt «Farmakokinetyka»).

Zalecane dawki leku u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 roku życia i o masie ciała do 50 kg.

Tabela 3

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania

Europanem stosuje się zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku Europanem w wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej była zachowana przez 3 godziny w temperaturze pokojowej do 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zakażenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku Europanem w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu, uzyskując stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu była zachowana przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C, albo przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie został użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Roztwór Europanemu przygotowany z 5 % roztworu glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast. Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka leku nie została skorygowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie zastosowania leku po wycofaniu z rynku wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane”, zazwyczaj łagodnych objawów i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek następuje szybkie wydalanie leku przez nerki.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Działania niepożądane.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej występującymi reakcjami niepożądanymi związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi niepożadanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu w zakresie badań laboratoryjnych były: trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

Poniżej przedstawiono wszystkie działania niepożądane według klas narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Infekcje i pasożytniczenia ‒ rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwionośny i chłonny – często: trombocytoza; rzadko: agranulocytoza, anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia.

Układ odpornościowy – rzadko: reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje «Przeciwwskazania» i «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»), obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia psychiczne ‒ niezwykle rzadko: delirium.

Układ nerwowy ‒ często: ból głowy; rzadko: parestezja; niezwykle rzadko: drgawki (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Układ pokarmowy ‒ często: biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności; rzadko: zapalenie okrężnicy związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Wątroba i drogi żółciowe ‒ często: podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna ‒ często: wysypka, świąd; rzadko: toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa–Johnsona, erytema multiforme, pokrzywka; częstość nieznana: alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, ostrze ogólne pustulopowstałe wypryski (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Nerki i dróg moczowych – rzadko: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne i miejsce podania leku ‒ często: stan zapalny, ból; rzadko: zapalenie żył z zakrzepem (tromboflebita), ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Automatycznego Systemu Informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów Europanem do wstrzykiwań i infuzji dożylnych.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Nieużywany produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Niezgodność.

Europanem nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do wstrzykiwań dożylnych bolusowych należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do infuzji dożylnej można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub w 5% roztworze glukozy do przeprowadzania infuzji.

Opakowanie.

1 lub 10 fiolki z proszkiem w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Ces Doba Far S.P.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Nukleo Przemysłowy S. Atto (lok. S. Nicola a Tordino), - 64100, Teramo (TE), Włochy.