INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ETORYKOKSYB-ZDOROVIA (ETORICOXIB-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: etorykoksyb;

1 tabletka zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg lub 120 mg etorykoksybu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna; wapń wodorofosforan; sodu kroskarboksymetloceluloza; stearynian magnezu; sucha mieszanina „Opadry white” zawierająca dwutlenek tytanu (E 171), hipromeloza, triacetyna (E 1518).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, białe lub prawie białe, o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Koksypy. Kod ATC M01A H05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania. Etorykoksyb to doustny, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2 (COX-2) w zakresie klinicznym dawek.

Istnieją dane dotyczące zależnego od dawki hamowania COX-2 przez etorykoksyb bez hamowania cyklooksygenazy-1 (COX-1) przy dawkowaniu do 150 mg na dobę. Etorykoksyb nie hamuje syntezy prostaglandyn w żołądku i nie wpływa na funkcję płytek krwi.

Cyklooksygenaza odpowiada za powstawanie prostaglandyn. Zidentyfikowano dwie izoformy cyklooksygenazy (COX) – COX-1 i COX-2. COX-2 to indukowana izoforma enzymu, która jest wyzwalana przez bodźce zapalne i uznawana za główny czynnik odpowiedzialny za syntezę mediatorów bólu, stanu zapalnego i gorączki. COX-2 bierze również udział w procesach owulacji, implantacji i zamknięcia przewodu tętniczego, regulacji funkcji nerek oraz układu nerwowego centralnego (indukcja gorączki, odczuwanie bólu, funkcja poznawcza). Może również uczestniczyć w procesie gojenia się owrzodzeń. COX-2 zidentyfikowano w tkance otaczającej owrzodzenie żołądka u człowieka, jednak jej znaczenie dla gojenia owrzodzeń nie zostało ustalone.

Skuteczność. U pacjentów z osteoartreozą etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę znacząco poprawia stan bólowy oraz ocenę pacjenta dotyczącą przebiegu choroby. Wiadomo, że przy zastosowaniu etorykoksybu w dawce 30 mg raz na dobę skuteczność tego leku była wyższa niż placebo przez 12 tygodni leczenia. Podczas doboru dawki etorykoksyb w dawce 60 mg wykazywał istotnie większe poprawy niż w dawce 30 mg we wszystkich trzech głównych punktach końcowych po 6 tygodniach leczenia. Zastosowanie dawki 30 mg przy osteoartreozie stawów rąk nie było badane.

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów etorykoksyb w dawkach 60 mg i 90 mg raz na dobę znacząco poprawiał nasilenie bólu, stan zapalny oraz ruchomość. Pozytywne efekty utrzymywały się przez 12-tygodniowy okres leczenia. Istnieją dane, że etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę oraz 90 mg raz na dobę był skuteczniejszy niż placebo.

U pacjentów z napadami ostrzego podagrycznego zapalenia stawów etorykoksyb w dawce 120 mg raz na dobę przez 8 dni łagodził ból stawów średniego i ciężkiego nasilenia oraz stan zapalny w porównaniu z indometacyną w dawce 50 mg trzy razy na dobę. Umiarkowanie bólu obserwowano już po 4 godzinach od rozpoczęcia leczenia.

U pacjentów z ankylozującym zapaleniem stawów krętosłupa etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę zapewnia istotną poprawę w zakresie bólu kręgosłupa, stanu zapalnego, ograniczenia ruchomości oraz poprawia funkcję ruchową. Kliniczne korzyści z etorykoksybu obserwowano już od drugiego dnia od rozpoczęcia terapii i utrzymywały się przez 52-tygodniowy okres leczenia. Etorykoksyb w dawkach 60 mg i 90 mg dziennie wykazywał podobną skuteczność w porównaniu z naproksenem 1000 mg dziennie. U pacjentów, którzy nie wykazywali adekwatnej odpowiedzi na dawkę 60 mg dziennie przez 6 tygodni, zwiększenie dawki do 90 mg dziennie poprawiło ocenę nasilenia bólu w kręgosłupie w porównaniu z kontynuacją przyjmowania 60 mg dziennie.

Wiadomo, że w przypadku bólu pooperacyjnego po wyciągnięciu zęba etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę przez trzy dni wykazywał silniejsze działanie przeciwbólowe niż placebo. U pacjentów z umiarkowanym bólem w stanie wyjściowym etorykoksyb w dawce 90 mg wykazywał działanie przeciwbólowe podobne do ibuprofenu 600 mg i lepsze niż paracetamol/kodeina 600 mg/60 mg oraz placebo, co określono na podstawie wskaźnika pełnego złagodzenia bólu po 6 godzinach. Liczba pacjentów stosujących leki przeciwbólowe ratunkowe w ciągu 24 godzin wynosiła 40,8% dla etorykoksybu 90 mg, 25,5% – dla ibuprofenu 600 mg co 6 godzin i 46,7% – dla paracetamolu/kodeiny 600 mg/60 mg co 6 godzin w porównaniu z 76,2% dla placebo. Początek działania przeciwbólowego (wyczuwalne złagodzenie bólu) po przyjęciu 90 mg etorykoksybu obserwowano już po 28 minutach.

Bezpieczeństwo.

Ogólne bezpieczeństwo. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania powikłań sercowo-naczyniowych trombotycznych przy stosowaniu etorykoksybu i diklofenaku. Zjawiska niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego i nerek występowały częściej przy stosowaniu etorykoksybu niż diklofenaku; ten efekt był zależny od dawki. Reakcje niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (ŻKP) i wątroby występowały istotnie częściej przy stosowaniu diklofenaku niż etorykoksybu. Częstość występowania reakcji niepożądanych uznawanych za poważne lub prowadzące do odstawienia leku była wyższa przy stosowaniu etorykoksybu niż diklofenaku.

Wyniki dotyczące bezpieczeństwa układu sercowo-naczyniowego. Częstość potwierdzonych poważnych zdarzeń niepożądanych sercowo-naczyniowych trombotycznych (w tym zjawiska ze strony serca, zjawiska cerebro-waskularne i zjawiska z obwodowych naczyń) była porównywalna dla etorykoksybu i diklofenaku. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania powikłań trombotycznych dla etorykoksybu i diklofenaku we wszystkich przeanalizowanych podgrupach, w tym u pacjentów z ryzykiem kardiowaskularnym. W oddzielnej analizie względne ryzyko wystąpienia potwierdzonych poważnych zdarzeń niepożądanych sercowo-naczyniowych trombotycznych przy stosowaniu etorykoksybu w dawce 60 mg lub 90 mg i diklofenaku w dawce 150 mg było takie samo.

Wskaźnik śmiertelności sercowo-naczyniowej, jak i ogólnej śmiertelności, był podobny w grupach leczonych etorykoksybem i diklofenakiem.

Komplikacje kardio-renowe. Częstość przerwania leczenia z powodu wystąpienia reakcji niepożądanych związanych z nadciśnieniem tętniczym była statystycznie wyższa dla etorykoksybu niż dla diklofenaku. Częstość takiej reakcji niepożądanej, jak niewydolność serca (przerwanie leczenia i poważne zdarzenia), była podobna zarówno przy stosowaniu etorykoksybu 60 mg, jak i diklofenaku 150 mg, jednak częstość tych reakcji była wyższa przy etorykoksybie 90 mg w porównaniu z diklofenakiem 150 mg. Częstość potwierdzonych reakcji niepożądanych związanych z niewydolnością serca (zjawiska poważne i prowadzące do hospitalizacji lub wizyty w izbie przyjęć) była nieznacznie wyższa przy etorykoksybie w porównaniu z diklofenakiem 150 mg, a ten efekt zależał od dawki. Częstość przerwania leczenia z powodu reakcji niepożądanych związanych z obrzękami była istotnie wyższa przy etorykoksybie w porównaniu z diklofenakiem 150 mg, a ten efekt zależał od dawki (istotna różnica statystyczna dla etorykoksybu 90 mg, ale nie dla etorykoksybu 60 mg).

Wyniki dotyczące tolerancji przewodu pokarmowego. Istotnie niższy wskaźnik odstawienia leku z powodu wystąpienia jakichkolwiek klinicznych powikłań ze strony przewodu pokarmowego (np. dyspepsja, ból brzucha, owrzodzenia) obserwowano przy stosowaniu etorykoksybu niż diklofenaku.

Wyniki dotyczące bezpieczeństwa dla przewodu pokarmowego. Ogólne reakcje ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego definiowano jako perforacje, owrzodzenia i krwawienia. Podgrupa ogólnych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego uznanych za powikłane obejmowała perforacje, obturacje i powikłane krwawienia. Podgrupa ogólnych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego uznanych za niepowikłane obejmowała niepowikłane krwawienia i niepowikłane owrzodzenia. Istotnie niższy wskaźnik częstości ogólnych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego obserwowano przy stosowaniu etorykoksybu niż diklofenaku. Nie stwierdzono istotnej różnicy między etorykoksybem a diklofenakiem w odniesieniu do wskaźnika częstości zdarzeń powikłanych. Dla podgrupy takich reakcji, jak krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego (łączone powikłane i niepowikłane), nie stwierdzono istotnej różnicy między etorykoksybem a diklofenakiem. Korzyści etorykoksybu w zakresie wpływu na górny odcinek przewodu pokarmowego w porównaniu z diklofenakiem nie były statystycznie istotne u pacjentów stosujących jednocześnie kwas acetylosalicylowy (ASA) w małych dawkach (około 33% pacjentów).

Wskaźniki częstości potwierdzonych klinicznych reakcji niepożądanych ze strony dolnego odcinka przewodu pokarmowego (perforacja jelita cienkiego lub grubego, obturacja lub krwawienie) statystycznie nie różniły się przy stosowaniu etorykoksybu i diklofenaku.

Wyniki dotyczące bezpieczeństwa dla wątroby. Etorykoksyb był związany ze statystycznie istotnie niższą częstością odstawienia leku niż diklofenak z powodu reakcji niepożądanych ze strony wątroby. Większość reakcji niepożądanych ze strony wątroby była nieznaczna.

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa układu sercowo-naczyniowego w zakresie powikłań trombotycznych. Nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości potwierdzonych poważnych chorób sercowo-naczyniowych trombotycznych u pacjentów przyjmujących etorykoksyb w dawce ≥ 60 mg, placebo lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), z wyjątkiem naproksenu. Jednak częstość tych zjawisk była wyższa u pacjentów przyjmujących etorykoksyb w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali naproksen w dawce 500 mg dwa razy na dobę. Różnica w działaniu przeciwzakrzepowym między niektórymi NLPZ hamującymi COX-1 a selektywnymi inhibitorami COX-2 może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z grupy ryzyka wystąpienia powikłań tromboembolicznych. Selektywne inhibitory COX-2 zmniejszają powstawanie ogólnoustrojowego (a tym samym, być może, śródbłonkowego) prostacyklinu bez wpływu na tromboksan płytkowy. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa dla przewodu pokarmowego. Wiadomo, że częstość występowania owrzodzeń żołądka i dwunastnicy była istotnie niższa u pacjentów przyjmujących etorykoksyb w dawce 120 mg raz na dobę niż u pacjentów przyjmujących naproksen w dawce 500 mg dwa razy na dobę lub ibuprofen w dawce 800 mg trzy razy na dobę. Częstość występowania owrzodzeń była wyższa przy stosowaniu etorykoksybu niż placebo.

Badania funkcji nerek u pacjentów w wieku podeszłym. Etorykoksyb, celekoksib i naproksen wykazywały podobny wpływ na wydalanie sodu z moczem w 2-tygodniowym leczeniu. Wszystkie aktywne leki porównania wykazywały wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego w porównaniu z placebo, jednak etorykoksyb był związany ze statystycznie istotnym wzrostem ciśnienia w 14. dniu w porównaniu z celekoksibem i naproksenem.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Etorykoksyb jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Absolutna biodostępność wynosi około 100%. Po przyjęciu 120 mg raz na dobę do osiągnięcia stanu równowagi maksymalne stężenie w osoczu (średnia geometryczna Cmax = 3,6 μg/ml) obserwowane jest około 1 godzinę (Tmax) po przyjęciu przez dorosłych na czczo. Średnia geometryczna AUC0–24 wynosi 37,8 μg×godz/ml. W zakresie klinicznego dawkowania farmakokinetyka etorykoksybu jest liniowa.

Po przyjęciu leku w dawce 120 mg podczas posiłku (żywność o wysokiej zawartości tłuszczu) nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu na stopień wchłaniania. Prędkość wchłaniania ulegała zmianie, charakteryzując się zmniejszeniem Cmax o 36% i wydłużeniem Tmax o 2 godziny. Dane te nie są uznawane za klinicznie istotne. Wiadomo, że w badaniach etorykoksyb stosowano niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Rozkład. Etorykoksyb wiąże się z białkami osocza krwi człowieka w około 92% w zakresie stężenia od 0,05 μg/ml do 5 μg/ml. Objętość rozkładu w stanie równowagi (Vdss) wynosi około 120 l u człowieka. Istnieją dane, że etorykoksyb przenika przez barierę łożyskową u szczurów i królików, a także przez barierę krew-mózg u szczurów.

Metabolizm. Etorykoksyb jest intensywnie metabolizowany, mniej niż 1% dawki wydzielane jest z moczem w postaci niezmienionego leku. Główną drogą metabolizmu jest powstawanie pochodnej 6'-hydroksymetylowej, katalizowane przez enzymy cytochromu. CYP3A4 wspomaga metabolizm etorykoksybu in vivo. Badania in vitro wskazują, że CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 oraz CYP2C19 mogą również katalizować główną drogę metabolizmu, jednak ich udział ilościowy nie został zbadany in vivo.

U człowieka zidentyfikowano 5 metabolitów. Głównym metabolitem jest pochodna kwasu 6'-karboksylowego etorykoksybu, powstająca w wyniku dalszej oksydacji pochodnej 6'-hydroksymetylowej. Te główne metabolity są nieaktywne lub słabo aktywne jako inhibitory COX-2. Żaden z tych metabolitów nie hamuje COX-1.

Wydalanie. Wiadomo, że po pojedynczym dożylnym podaniu zdrowym ochotnikom 25 mg etorykoksybu znakowanego izotopem promieniotwórczym, 70% radioaktywnego leku wydalało się z moczem, a 20% – z kałem, głównie w postaci metabolitów. Mniej niż 2% wydalało się w niezmienionej formie.

Wydalanie etorykoksybu odbywa się niemal całkowicie poprzez metabolizm z późniejszym wydalaniem przez nerki. Stężenia równowagowe etorykoksybu osiągane są po 7 dniach przy dawkowaniu 120 mg raz na dobę z wskaźnikiem kumulacji około 2, co odpowiada okresowi półtrwania około 22 godziny. Klirens osocza po dożylnej podaniu 25 mg leku wynosi około 50 ml/min.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym. Farmakokinetyka u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia) jest podobna do farmakokinetyki u młodszych pacjentów.

<Płeć. Farmakokinetyka etorykoksybu jest podobna u mężczyzn i kobiet.

<Naruszenia funkcji wątroby. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów według skali Childa-Pugha) przy stosowaniu etorykoksybu w dawce 60 mg raz na dobę średni wskaźnik AUC jest o około 16% wyższy niż u zdrowych ochotników przy tej samej dawce leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Childa-Pugha) przy stosowaniu etorykoksybu w dawce 60 mg co drugi dzień średni wskaźnik AUC był podobny do wartości u zdrowych ochotników przyjmujących lek w dawce 60 mg raz na dobę; zastosowanie etorykoksybu w dawce 30 mg nie było badane w tej grupie pacjentów. Brak danych klinicznych lub farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (≥ 10 punktów według skali Childa-Pugha).

<Naruszenia funkcji nerek. Farmakokinetyka pojedynczej dawki etorykoksybu 120 mg u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów z nerek w stadium końcowym poddawanych hemodializie nie różni się istotnie od farmakokinetyki u zdrowych ochotników. Podczas hemodializy lek jest prawie nie wydzielany (klirens dializy – około 50 ml/min).

<Dzieci. Farmakokinetyka etorykoksybu u dzieci (do 12 roku życia) nie była badana.

Wiadomo, że farmakokinetyka u nastolatków w wieku od 12 do 17 lat z masą ciała 40–60 kg, którym podawano etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę, oraz z masą ciała powyżej 60 kg, którym podawano lek w dawce 90 mg raz na dobę, była podobna do farmakokinetyki u dorosłych przyjmujących etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania etorykoksybu u dzieci nie zostały ustalone.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania. Leczenie objawowe osteoarthrytu, reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalenia stawów kręgosłupa (ankilozującego spondylitis), a także bólu i objawów zapalenia związanych z ostrym zapaleniem stawów podagrycznych. Krótkotrwałe leczenie umiarkowanego bólu pooperacyjnego po zabiegach stomatologicznych. Decyzja o stosowaniu selektywnego inhibitora COX-2 powinna opierać się na ocenie wszystkich indywidualnych ryzyk u pacjenta.

Przeciwwskazania. Preparat jest przeciwwskazany:

w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych preparatu;
przy aktywnym wrzodzie trawiennym lub aktywnym krwawieniu z przewodu pokarmowego;
pacjentom, u których po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), w tym inhibitorów COX-2, wystąpiły napady dusznicy, ostry katar, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka lub inne reakcje alergiczne;
w okresie ciąży i karmienia piersią;
przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby (albumina osocza < 25 g/l lub ≥ 10 punktów według skali Childa-Pugha);
gdy obliczony klirens kreatyniny nerkowej < 30 ml/min;
dzieciom poniżej 16 roku życia;
przy chorobach zapalnych jelit;
przy niewydolności serca w okresie zastoinowym (NYHA II–IV);
pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, u których wartości ciśnienia tętniczego są stale powyżej 140/90 mm Hg i nie są wystarczająco kontrolowane;
przy rozpoznanej chorobie niedokrwiennego serca, chorobach tętnic obwodowych i/lub chorobach mózgowo-naczyniowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Antykoagulancje doustne. U pacjentów, u których stan został ustabilizowany dzięki stałemu stosowaniu warfaryny, przyjmowanie etorykoksybu w dawce 120 mg na dobę wiązało się ze wzrostem czasu protrombinowego międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) o około 13%. Dlatego u pacjentów stosujących doustne antykoagulancyjne należy często kontrolować wartości INR, szczególnie w pierwszych dniach przyjmowania etorykoksybu lub przy zmianie jego dawki.

Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) oraz antagoniści receptora angiotensyny II. NLPZ mogą osłabiać działanie diuretyków i innych leków obniżających ciśnienie tętnicze. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitora ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II oraz leków hamujących COX może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj ma charakter odwracalny. Należy pamiętać o możliwości takich interakcji u pacjentów stosujących etorykoksyb jednocześnie z inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II. Dlatego takie kombinacje należy przepisywać ostrożnie, szczególnie osobom starszym. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie oraz rozważyć konieczność monitorowania funkcji nerek na początku leczenia kombinowanego, a następnie okresowo.

Kwas acetylosalicylowy. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg raz na dobę nie wpływało na działanie przeciwagregacyjne ASA (81 mg raz na dobę). Etorykoksyb można stosować jednocześnie z ASA w dawkach stosowanych w celu zapobiegania chorobom układu sercowo-naczyniowego (stosowanie ASA w niskich dawkach). Jednak jednoczesne stosowanie niskich dawek ASA i etorykoksybu może prowadzić do zwiększenia częstości występowania wrzodów przewodu pokarmowego i innych powikłań w porównaniu z monoterapią etorykoksybem. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania etorykoksybu z ASA w dawkach wyższych niż ustalone w celu zapobiegania, a także z innymi NLPZ.

Cyklosporyna i takrolimus. Choć interakcji etorykoksybu z tymi lekami nie badano, jednoczesne stosowanie NLPZ z cyklosporyną lub takrolimusem może nasilać nefrotoksyczne działanie tych ostatnich. Należy kontrolować funkcję nerek przy jednoczesnym stosowaniu etorykoksybu z którymkolwiek z tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ etorykoksybu na farmakokinetykę innych leków

Lit. NLPZ osłabiają wydalanie litu przez nerki, co prowadzi do podwyższenia stężenia litu w osoczu krwi. W razie potrzeby należy dokładnie monitorować poziom litu we krwi i dostosować dawkę litu podczas jednoczesnego stosowania tych leków, a także po zakończeniu stosowania NLPZ.

Metylotreksat. Etorykoksyb w dawkach 60 mg i 90 mg w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów nie wpływał na stężenie metylotrekstatu w osoczu ani na jego klirens nerkowy. Istnieją sprzeczne dane: w jednym przypadku przy stosowaniu etorykoksybu w dawce 120 mg nie zaobserwowano wpływu na stężenie metylotrekstatu w osoczu ani na jego klirens nerkowy, podczas gdy w innym przypadku przy tej samej dawce stężenie metylotrekstatu w osoczu wzrosło o 28%, a klirens nerkowy metylotrekstatu zmniejszył się o 13%. Przy jednoczesnym stosowaniu etorykoksybu i metylotrekstatu należy odpowiednio monitorować występowanie toksycznego działania metylotrekstatu.

Antykoncepcja doustna. Etorykoksyb w dawce 60 mg przy jednoczesnym stosowaniu z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi 35 μg etynylestradiolu i 0,5–1 mg noretynodronu przez 21 dni powodował wzrost AUC0-24 etynylestradiolu o 37%. Etorykoksyb w dawce 120 mg przy jednoczesnym lub 12-godzinnym odstępie stosowania z powyższymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zwiększał w stanie równowagi wartość AUC0-24 etynylestradiolu o 50–60%. Należy pamiętać o takim wzroście stężenia etynylestradiolu przy wyborze doustnego środka antykoncepcyjnego o różnej zawartości etynylestradiolu, który będzie stosowany jednocześnie z etorykoksybem. Zwiększenie ekspozycji na etynylestradiol może zwiększać częstość występowania działań niepożądanych związanych ze stosowaniem doustnych środków antykoncepcyjnych (np. zatorowość tętnic w żylakach u kobiet z grupy ryzyka).

Terapia zastępcza hormonami. Przyjmowanie 120 mg etorykoksybu z lekami zastępczymi hormonów zawierającymi estrogeny sprzężone przez 28 dni zwiększa średnie AUC0-24 w stanie równowagi niesprzężonego estronu (o 41%), ekwilinu (o 76%) i 17-β-estradiolu (o 22%). Wpływ dawek etorykoksybu zalecanych do długotrwałego stosowania (30 mg, 60 mg i 90 mg) nie był badany. W porównaniu ze wzrostem przy monoterapii estrogenami sprzężonymi przy zwiększeniu dawki z 0,625 mg do 1,25 mg, wpływ etorykoksybu w dawkach 120 mg na ekspozycję (AUC0-24) składników estrogenowych był mniejszy niż o połowę. Kliniczne znaczenie takich wzrostów jest nieznane, a jednoczesne stosowanie wysokich dawek estrogenów sprzężonych z etorykoksybem nie było badane. Należy wziąć pod uwagę takie wzrosty stężenia estrogenów przy wyborze leku hormonalnego do stosowania w okresie menopauzy przy jednoczesnym stosowaniu z etorykoksybem, ponieważ wzrost ekspozycji na estrogen może zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych podczas zastępczej terapii hormonalnej.

Prednizolon/prednizyna. Etorykoksyb nie wykazywał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę prednizolu/prednizyny.

Digoksyna. Przy przepisywaniu etorykoksybu w dawce 120 mg raz na dobę przez 10 dni nie zaobserwowano wpływu na AUC0-24 w stanie równowagi ani na wydalanie digoksyny przez nerki. Zanotowano wzrost wartości Cmax digoksyny (około 33%). Taki wzrost zazwyczaj nie ma istotnego znaczenia u większości pacjentów. Należy jednak obserwować stan pacjentów z wysokim ryzykiem działania toksycznego digoksyny przy jednoczesnym stosowaniu etorykoksybu i digoksyny.

Wpływ etorykoksybu na leki metabolizowane przez sulfotransferazy. Etorykoksyb jest inhibitorem aktywności ludzkiej sulfotransferazy, w szczególności SULT1E1, a także może zwiększać stężenie etynylestradiolu w surowicy krwi. Ponieważ obecnie dane dotyczące wpływu licznych sulfotransferaz są ograniczone, a kliniczne efekty wielu leków są badane, zaleca się ostrożne przepisywanie etorykoksybu jednocześnie z innymi lekami metabolizowanymi głównie przez ludzkie sulfotransferazy (takimi jak doustny salbutamol i minoksydyl).

Wpływ etorykoksybu na leki metabolizowane przez izoenzymy CYP. Według badań in vitro nie przewiduje się hamowania cytochromów P450 (CYP) 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4. Codzienne stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg nie wpływało na aktywność wątrobowego CYP3A4, co stwierdzono za pomocą testu oddechowego z erytromycyną.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę etorykoksybu

Główna droga metabolizmu etorykoksybu zależy od enzymów CYP. CYP3A4 wspomaga metabolizm etorykoksybu in vivo. Badania in vitro wskazują, że CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 oraz CYP2C19 mogą również katalizować główną drogę metabolizmu etorykoksybu, ale ich charakterystyki ilościowe nie zostały zbadane in vivo.

Ketonokonazol. Ketonokonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4; w dawkach 400 mg raz na dobę przez 11 dni nie miał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę etorykoksybu w dawce jednorazowej 60 mg (wzrost AUC o 43%).

Worykonazol i mikonazol. Jednoczesne stosowanie doustnego worykonazolu lub mikonazolu w postaci żelu doustnego do miejscowego stosowania (silne inhibitory CYP3A4) z etorykoksybem powodowało niewielki wzrost ekspozycji na etorykoksyb, który jednak nie był uważany za klinicznie istotny zgodnie z opublikowanymi danymi.

Ryfampicyna. Jednoczesne stosowanie etorykoksybu i ryfampicyny (silnego induktora enzymów CYP) prowadziło do obniżenia stężenia etorykoksybu w osoczu krwi o 65%. Może to wiązać się z nawrotem objawów. Ponieważ takie dane mogą wskazywać na potrzebę zwiększenia dawki, nie zaleca się stosowania etorykoksybu w dawkach przekraczających te wskazane dla każdego wskazania, ponieważ nie badano jednoczesnego stosowania ryfampicyny i etorykoksybu w takich dawkach.

Środki przeciwwskazowe. Środki przeciwwskazowe nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę etorykoksybu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Wpływ na przewód pokarmowy. Zgłaszano powikłania ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego (przebicia, owrzodzenia lub krwawienia), czasem zakończone śmiertelnie, u pacjentów stosujących etorykoksyb.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań ze strony przewodu pokarmowego, u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów stosujących jednocześnie inny LNPZ lub ASA, a także u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (owrzodzeniami żołądka i dwunastnicy oraz krwawieniami przewodu pokarmowego).

Istnieje dodatkowe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego (owrzodzenie przewodu pokarmowego lub inne powikłania ze strony przewodu pokarmowego) przy jednoczesnym stosowaniu etorykoksybu i ASA (nawet w małych dawkach). Nie zaobserwowano istotnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa dotyczącej przewodu pokarmowego przy stosowaniu selektywnego inhibitora COX-2 + ASA w porównaniu z LNPZ + ASA.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy. Stosowanie selektywnych inhibitorów COX-2 może wiązać się z ryzykiem wystąpienia powikłań zakrzepowych (zwłaszcza zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu) w porównaniu z placebo i niektórymi LNPZ. Ponieważ ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych może wzrastać wraz ze zwiększaniem dawki i przedłużaniem czasu stosowania etorykoksybu, lek należy przepisywać przez możliwie najkrótszy okres i w najniższej skutecznej dawce dobowej. Należy regularnie oceniać potrzebę leczenia objawowego złagodzenia bólu i nasilenie odpowiedzi na leczenie, szczególnie u pacjentów z osteoartrozą.

Pacjentom z wyraźnymi czynnikami ryzyka rozwoju powikłań sercowo-naczyniowych (nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów) etorykoksyb należy przepisywać wyłącznie po dokładnej ocenie ryzyka rozwoju powikłań.

Selektywne inhibitory COX-2 nie zastępują stosowania ASA w celu zapobiegania zatorowo-zakrzepowym chorobom układu sercowo-naczyniowego, ponieważ nie wykazują działania przeciwzakrzepowego; dlatego nie należy odstawiać leków przeciwzakrzepowych.

Wpływ na nerki. Prostaglandyny nerkowe mogą odgrywać rolę kompensacyjną w utrzymaniu perfuzji nerek. W związku z tym w stanach towarzyszących pogorszeniu perfuzji nerek stosowanie etorykoksybu może prowadzić do osłabienia syntezy prostaglandyn i, jako konsekwencja, do zmniejszenia przepływu krwi przez nerki, co pogarsza funkcję nerek. Wysokie ryzyko wystąpienia takiej reakcji występuje u pacjentów z istniejącymi wyraźnymi zaburzeniami funkcji nerek, niewyrównaną niewydolnością serca lub marskością wątroby. U takich pacjentów należy kontrolować funkcję nerek.

Zatrzymanie płynu, obrzęki i nadciśnienie tętnicze. Tak jak przy stosowaniu innych leków hamujących syntezę prostaglandyn, zatrzymanie płynu, obrzęki i nadciśnienie tętnicze obserwowano u pacjentów stosujących etorykoksyb. Wszystkie LNPZ, w tym etorykoksyb, mogą prowadzić do rozwoju lub nawrotu przeważającej niewydolności serca. Informacje dotyczące reakcji zależnej od dawki znajdują się w podrozdziale „Farmakodynamika”.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca, zaburzeniami funkcji lewej komory lub nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, a także u pacjentów z obrzękami powstałymi z innych przyczyn. W przypadku objawów pogorszenia stanu u takich pacjentów należy podjąć odpowiednie działania, w tym odstawienie etorykoksybu.

Etorykoksyb, szczególnie w wysokich dawkach, może powodować częstsze i cięższe nadciśnienie tętnicze w porównaniu z niektórymi innymi LNPZ i selektywnymi inhibitorami COX-2. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia etorykoksybem należy kontrolować nadciśnienie tętnicze, a szczególną uwagę należy zwrócić na kontrolę ciśnienia tętniczego podczas leczenia etorykoksybem. Ciśnienie tętnicze należy kontrolować przez 2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia, a następnie okresowo. Jeśli ciśnienie tętnicze istotnie wzrośnie, należy rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Wpływ na wątrobę. Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i/lub asparaginianotransaminazy (AST) (około 3 lub więcej razy w porównaniu z górną granicą normy (GGN)) odnotowano u około 1% pacjentów stosujących etorykoksyb w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg dziennie.

Należy obserwować wszystkich pacjentów z objawami zaburzeń funkcji wątroby, a także pacjentów z nieprawidłowymi wynikami badań funkcji wątroby. W przypadku objawów zaburzeń funkcji wątroby oraz trwałych nieprawidłowych zmian wyników badań funkcji wątroby (3 razy wyższych niż GGN) należy odstawić etorykoksyb.

Ogólne wskazówki. Jeśli podczas leczenia u pacjenta wystąpią zaburzenia funkcji któregokolwiek z wymienionych wyżej układów narządów, należy podjąć odpowiednie działania i rozważyć odstawienie etorykoksybu. Należy zapewnić odpowiednią opiekę medyczną podczas stosowania etorykoksybu u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby lub serca.

Z ostrożnością należy rozpoczynać leczenie etorykoksybem u pacjentów z odwodnieniem. Zaleca się przeprowadzenie rehydratacji przed rozpoczęciem stosowania etorykoksybu.

Rzadko zgłaszano rozwój ciężkich reakcji skórnych, w niektórych przypadkach zakończonych śmiercią, w tym dermatozy egfoliatywnej, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego nekrolyzy epidermy, przy stosowaniu LNPZ i niektórych selektywnych inhibitorów COX-2 (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji występuje na początku terapii, a początek ich objawów w większości przypadków ma miejsce w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy) obserwowano u pacjentów stosujących etorykoksyb. Niektóre selektywne inhibitory COX-2 mogą zwiększać ryzyko wystąpienia reakcji skórnych u pacjentów z alergiczną reakcją na dowolny lek w wywiadzie. Etorykoksyb należy odstawić przy pierwszych objawach wysypek na skórze, uszkodzeń błony śluzowej lub innych objawach nadwrażliwości.

Stosowanie etorykoksybu może maskować objawy gorączki i inne objawy procesu zapalnego.

Z ostrożnością należy stosować jednocześnie etorykoksyb i warfarynę lub inne doustne leki przeciwzakrzepowe.

Stosowanie etorykoksybu, tak jak innych leków hamujących COX/syntezę prostaglandyn, nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania etorykoksybu w czasie ciąży. Wiadomo, że badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla ciężarnych jest nieznane. Stosowanie etorykoksybu w trzecim trymestrze ciąży, tak jak innych leków hamujących syntezę prostaglandyn, może prowadzić do braku skurczów macicy i przedwczesnego zamknięcia przewodu Botalla. Zgłaszano przypadki zaburzeń funkcji nerek płodu, prowadzące do zmniejszenia objętości płynu owodniowego (oligohydramnios) u ciężarnych kobiet przyjmujących LNPZ od dwudziestego tygodnia ciąży lub później. W niektórych przypadkach może to prowadzić do zaburzeń funkcji nerek u noworodków. Wymienione efekty mogą wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia LNPZ; oligohydramnios jest zazwyczaj odwracalny po odstawieniu leczenia. Stosowanie etorykoksybu jest przeciwwskazane w czasie ciąży. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę podczas leczenia, etorykoksyb należy natychmiast odstawić.

Okres karmienia piersią. Nie wiadomo, czy etorykoksyb przenika do mleka matki. Wiadomo, że u zwierząt etorykoksyb wydostaje się z mlekiem. Kobiety stosujące etorykoksyb nie powinny karmić piersią.

Fertylność. Stosowanie etorykoksybu, tak jak innych leków hamujących COX-2, nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Pacjenci, u których podczas stosowania etorykoksybu występuje zawroty głowy, uczucie kręcenia się lub senność, nie powinni prowadzić pojazdów i obsługiwać innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie. Lek można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu. Początek działania leku następuje szybciej po przyjęciu na czczo. Należy to uwzględnić w przypadku potrzeby szybkiego złagodzenia objawów.

Ponieważ ryzyko wystąpienia zaburzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu etorykoksybu wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i czasu ekspozycji, należy stosować najkrótsze możliwe cykle leczenia przy zastosowaniu najniższych skutecznych dawek dobowych. Należy okresowo ponownie oceniać potrzebę łagodzenia objawów i odpowiedź na leczenie, szczególnie u pacjentów z osteoartrozą.

Osteoartroza. Zalecana dawka wynosi 30 mg 1 razy na dobę. U niektórych pacjentów przy niewystarczającym łagodzeniu objawów zwiększenie dawki do 60 mg 1 razy na dobę może zwiększyć skuteczność. W przypadku braku poprawy działania należy rozważyć inne możliwe metody leczenia.

Reumatoidalne zapalenie stawów. Zalecana dawka wynosi 60 mg 1 razy na dobę. U niektórych pacjentów przy niewystarczającym łagodzeniu objawów zwiększenie dawki do 90 mg 1 razy na dobę może poprawić efekt terapeutyczny. Po osiągnięciu stabilizacji klinicznej u pacjenta zaleca się zmniejszenie dawki do 60 mg 1 razy na dobę. W przypadku braku poprawy działania należy rozważyć inne możliwe metody leczenia.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Zalecana dawka wynosi 60 mg 1 razy na dobę. U niektórych pacjentów przy niewystarczającym łagodzeniu objawów zwiększenie dawki do 90 mg 1 razy na dobę może poprawić efekt terapeutyczny. Po osiągnięciu stabilizacji klinicznej u pacjenta zaleca się zmniejszenie dawki do 60 mg 1 razy na dobę. W przypadku braku poprawy działania należy rozważyć inne możliwe metody leczenia.

Ból ostry. W przypadku wystąpienia ostrego bólu etorykoksyb stosuje się wyłącznie w ostrym okresie objawowym.

Ostre zapalenie stawów podagrycznych. Zalecana dawka wynosi 120 mg 1 razy na dobę. Wiadomo, że etorykoksyb stosowano przez okres 8 dni.

Ból pourazowy po zabiegach stomatologicznych. Zalecana dawka to 90 mg 1 razy na dobę przez maksymalnie 3 dni. U niektórych pacjentów może być konieczne dodatkowe leczenie przeciwbólowe po zabiegu.

Dawki przekraczające zalecane dla każdego wskazania nie wykazują dodatkowej skuteczności lub nie były badane. Dlatego:

dawka przy osteoartrozie nie powinna przekraczać 60 mg na dobę;
dawka przy reumatoidalnym zapaleniu stawów i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa nie powinna przekraczać 90 mg na dobę;
dawka przy ostrym podagrach nie powinna przekraczać 120 mg na dobę przez maksymalny okres leczenia 8 dni;
dawka przy ostrym bólu po zabiegu stomatologicznym nie powinna przekraczać 90 mg na dobę przez maksymalny 3-dniowy okres.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Jak w przypadku stosowania innych leków, lek należy przepisywać ostrożnie pacjentom w podeszłym wieku.

Zaburzenia funkcji wątroby. Niezależnie od wskazania, u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów według skali Childa-Pugh) dawka nie powinna przekraczać 60 mg 1 razy na dobę. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Childa-Pugh) niezależnie od wskazania dawka nie powinna przekraczać 30 mg 1 razy na dobę.

Doświadczenie kliniczne stosowania jest ograniczone, szczególnie w odniesieniu do pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego lek należy przepisywać z ostrożnością. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (≥10 punktów według skali Childa-Pugh), dlatego lek jest przeciwwskazany u tych pacjentów.

Zaburzenia funkcji nerek. Dawkowanie nie wymaga dostosowania u pacjentów z klirem kreatyniny ≥ 30 ml/min. Stosowanie etorykoksybu u pacjentów z klirem kreatyniny < 30 ml/min jest przeciwwskazane.

Dzieci. Etorykoksyb-Zdorovia jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16. roku życia.

Przedawkowanie. Jednorazowe podanie etorykoksybu w dawce do 500 mg lub wielokrotne podawanie do 150 mg na dobę przez 21 dni nie powodowało istotnych efektów toksycznych. Opisywano ostre przedawkowanie etorykoksybu, choć w większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane były zgodne z profilem bezpieczeństwa etorykoksybu (efekty ze strony przewodu pokarmowego, serca i nerek).

W przypadku przedawkowania zalecane są standardowe działania wspierające, np. usunięcie nieabsorbowanego leku z przewodu pokarmowego, prowadzenie obserwacji klinicznej oraz w razie potrzeby leczenie wspierające.

Etorykoksyb nie jest usuwany podczas hemodializy. Nie wiadomo, czy lek jest usuwany podczas dializy otnęciowej.

Efekty uboczne.

Bezpieczeństwo stosowania etorykoksybu oceniano u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów, reumatoidalnym zapaleniem stawów, przewlekłym bólem w dolnej części pleców oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa.

Profil niepożądanych działań był podobny u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów lub reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy stosowali etorykoksyb przez 1 rok lub dłużej.

Pacjentom z ostrym zapaleniem stawów podagrycznych etorykoksyb podawano w dawce 120 mg 1 raz dziennie przez 8 dni. Profil niepożądanych działań był ogólnie taki sam jak u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów, reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz przewlekłym bólem w dolnej części pleców.

U pacjentów z ostrym bólem pourazowym po zabiegach stomatologicznych, operacjach ginekologiczno-abdominalnych, w tym u pacjentów stosujących etorykoksyb (w dawkach 90 mg lub 120 mg), profil niepożądanych działań był ogólnie taki sam jak u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów, reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz przewlekłym bólem w dolnej części pleców.

O poniższych efektach ubocznych zgłaszano częściej przy stosowaniu leku niż placebo.

Kategoria częstości jest określana dla każdego terminu efektu ubocznego według częstości występowania w bazie danych badań klinicznych: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezbyt często (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

Zakażenia i inwazje: często – ostyt jamy po zębie; rzadko – gastroenterologia, infekcje dróg oddechowych górnych, infekcje dróg moczowych.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: rzadko – anemia (głównie w wyniku krwawienia przewodu pokarmowego), leukopenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwośćß; niezbyt często – obrzęk naczynioruchowy/reakcje anafilaktyczne/anafilaktydowe, w tym wstrząs.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często – obrzęki/zatrzymanie płynu; rzadko – zmniejszenie lub zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – niepokój, depresja, pogorszenie funkcji poznawczych, halucynacje; niezbyt często – dezorientacja, stan niepokoju.

Ze strony układu nerwowego: często – zawroty głowy, ból głowy; rzadko – dysgezja, bezsenność, parestezja/hipoestezja, senność.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – zamazanie widzenia, zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego: rzadko – szumy w uszach, zawroty głowy.

Ze strony serca: często – kołatanie serca, arytmia; rzadko – migotanie przedsionków, tachykardia, niewydolność serca, niemianowane zmiany w EKG, choroba wieńcowa, zawał mięśnia sercowego§.

Ze strony układu naczyniowego: często – nadciśnienie tętnicze; rzadko – napady gorączki, zaburzenia krążenia mózgowego§, przejściowy atak niedokrwienia, kryz nadciśnieniowy, zapalenie naczyń.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej: często – skurcz oskrzeli; rzadko – kaszel, duszność, krwawienie z nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – ból brzucha; często – zaparcia, wzdęcia, zapalenie żołądka, zgaga/refluks kwasowy, biegunka, niestrawność/dyskomfort w nadbrzuszu, nudności, wymioty, zapalenie przełyku, owrzodzenie jamy ustnej; rzadko – wzdęcie brzucha, zmiany w perystaltyce jelit, suchość w ustach, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, owrzodzenie trawiennego, w tym perforacja i krwawienie z przewodu pokarmowego, zespół jelita drażliwego, zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: często – podwyższenie ALAT, podwyższenie ASPAT; niezbyt często – zapalenie wątroby; rzadko – niewydolność wątroby, żółtaczka.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – siniaki; rzadko – obrzęk twarzy, swędzenie, wysypka, rumień, pokrzywka; niezbyt często – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, trwała czerwona cera lekowa.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – skurcze/sztywność mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy/stężenie.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – białkomocz, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, niewydolność nerek/dysfunkcja.

Zaburzenia ogólnego stanu i związane ze sposobem stosowania: często – osłabienie/uczucie zmęczenia, objawy grypopodobne; rzadko – ból w klatce piersiowej.

Badania laboratoryjne: rzadko – podwyższenie poziomu mocznika we krwi, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej, hiperkaliemia, podwyższenie poziomu kwasu moczowego; niezbyt często – obniżenie stężenia sodu we krwi.

ßNadwrażliwość obejmuje pojęcia: alergia, alergia lekowa, nadwrażliwość lekowa, nadwrażliwość, nieokreślona nadwrażliwość, reakcja nadwrażliwościowa oraz nieokreślona alergia.

§Selektywne inhibitory COX-2 były związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia poważnych chorób tętnicowych zakrzepowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Mało prawdopodobne, aby absolutne ryzyko wystąpienia takich chorób przekraczało 1% rocznie (rzadko).

Podczas stosowania LNPZ zgłaszano takie poważne efekty uboczne jak nefrotoksyczność, w tym zapalenie nerek śródmiąższowych i zespół nerczycowy, dlatego nie można wykluczyć ich wystąpienia podczas stosowania etorykoksybu.

Zgłaszanie efektów ubocznych. Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki powlekane powłoką filmową, nr 30 (10x3) w blisterze w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDOROVIA”.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, dom 22.