Estazil

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku ESTAZIL (ESTAZIL)

SkÅ ad:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka zawiera escytalopram 10 mg lub 20 mg (w postaci escytalopramu oxalas 12,77 lub 25,54 mg).

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; sodowa krà sŠcarmeloza; sodowa karboksymetyloceluloza; propylogalat; talk; stearyna magnezu.

powÅ oka: Opadry White 03B28796/Instacoat Universal White A05G12130;

skÅ ad powÅ oki: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400.

PostaÄ leku. Tabletki, pokryte powÅ okÄ filmowÄ .

GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne:

tabletki 10 mg - biaÅ e lub prawie biaÅ e, okrÄ gÅ e, dwuwypukÅ e tabletki pokryte powÅ okÄ filmowÄ , z grawerem po jednej stronie „ML 60” oraz bruzdÄ podÅ Å gu po drugiej stronie i zÄ ciÄ ciami na obu krawÄ dziach bruzny;

tabletki 20 mg - biaÅ e lub prawie biaÅ e, okrÄ gÅ e, dwuwypukÅ e tabletki pokryte powÅ okÄ filmowÄ , z grawerem po jednej stronie „ML 61” oraz bruzdÄ podÅ Å gu po drugiej stronie i zÄ ciÄ ciami na obu krawÄ dziach bruzny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdzioÅ cowe. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Kod ATC N06AB10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Escytalopram jest selektywnym inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (SZZS), charakteryzującym się wysokim powinowactwem do głównego miejsca wiązania. Escytalopram wiąże się również z miejscem allosterycznym transportera serotoniny, przy czym powinowactwo do tego miejsca jest 1000 razy niższe.

Escytalopram nie wykazuje w ogóle lub wykazuje bardzo słabe powinowactwo do szeregu receptorów, w tym do receptorów serotoniny 5-HT1A i 5-HT2, receptorów dopaminy D1 i D2, receptorów α1, α2, β-adrenergicznych, histaminowych H1, cholinoergicznych muszynowych, receptora benzodiazepinowego oraz receptorów opioidowych.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśniać farmakologiczne i kliniczne efekty escytalopramu.

Efekty farmakodynamiczne

W jednym podwójnie ślepej, placebo-kontrolowanej ocenie parametrów EKG u zdrowych osób wydłużenie interwału QTc (skorygowanego według wzoru Fridericiusa) w porównaniu z wartością wyjściową wynosiło 4,3 ms (90 % CI: 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej od terapeutycznej – 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Kliniczna skuteczność

Epizody depresyjne duże

Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 spośród 4 podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badaniach. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego okresu badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Escytalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5, 10 oraz 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 spośród 4 badań kontrolowanych placebo. Według połączonych danych trzech badań o podobnym projekcie, w których wzięło udział łącznie 421 pacjentów przyjmujących escytalopram oraz 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła odpowiednio u 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Trwały efekt obserwowano już od pierwszego tygodnia leczenia.

Wsparcie działania escytalopramu w dawce 20 mg/dobę zostało wykazane w 24-76-tygodniowym randomizowanym badaniu wspomagającym efekt leczenia, w którym wzięło udział 373 pacjentów odpowiadających na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg/dobę wykazał różnicę w stosunku do placebo w odniesieniu do całkowitej liczby punktów w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale – Skala Oceny Zaburzenia Obsesyjno-Kompulsyjnego Uniwersytetu Yale i Brown) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom została wykazana dla escytalopramu w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów, którzy odpowiadali na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i zostali włączeni do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego okresu.

Farmakokinetyka. Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjęcia pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia.

Tak jak dla racemicznego cytalopramu, oczekiwana absolutna biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %.

Rozkład

Objętość dystrybucji (Vd,β/F) po doustnym przyjęciu leku wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest niższe niż 80 %.

Biortransformacja

Metabolizm zachodzi w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie możliwe jest utlenienie azotu z powstawaniem N-tlenku jako metabolitu. Zarówno substancja wyjściowa, jak i metabolity są częściowo wydalane w postaci glukuronidów. Po wielokrotnym przyjmowaniu leku średnie stężenia metabolitu demetylowanego i didemetylowanego zwykle wynoszą odpowiednio 28–31 % i < 5 % stężenia escytalopramu. Biotransformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego jest głównie pośredniczona przez CYP2C19. Możliwy jest pewien udział w tym procesie enzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Eliminacja

Okres półtrwania (T1/2β) leku wynosi około 30 godzin. Klirens (Cloral) po doustnym przyjęciu wynosi około 0,6 l/min. Okres półtrwania głównych metabolitów jest dłuższy. Escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki. Większość dawki wydalana jest z moczem w postaci metabolitów.

Liniowość

Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie stanu stacjonarnego osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia stanu stacjonarnego, wynoszące 50 nmol/l (zakres: 20–125 nmol/l), osiągane są po zastosowaniu dawki dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku 65 lat i starszych escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja systemowa (AUC) u zdrowych ochotników w wieku podeszłym jest o około 50 % wyższa niż u młodszych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) czas półtrwania był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (Clcr 10–53 ml/min) po podaniu racemicznego cytalopramu obserwowano dłuższy czas półtrwania i nieco wyższą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie było badane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

Pacjenci o słabej aktywności metabolicznej CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenie escytalopramu w osoczu niż pacjenci o normalnej aktywności CYP2C19. Nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji przy zmniejszonej aktywności CYP2D6 (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie:

¬ dużych epizodów depresyjnych;

¬ zaburzeń lękowych z/ bez agorafobii;

¬ społecznych zaburzeń lękowych (fobia społeczna);

¬ uogólnionych zaburzeń lękowych;

¬ zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub na inne składniki preparatu. Jednoczesne leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (IMA) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z pobudzeniem, drżeniem, hipertermią i innymi objawami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Łączne stosowanie escytalopramu i odwracalnych inhibitorów MAO typu A (np. moklobemid) lub odwracalnego nieselektywnego inhibitora MAO linezolidu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z znanym wydłużeniem odstępu QT lub z wrodzonym zespolem wydłużonego odstępu QT.

Escytalopram jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Przeciwwskazane kombinacje.

Nieselektywne, nieodwracalne IMAO

Zgłaszano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących SSRI w połączeniu z nieselektywnym, nieodwracalnym IMAO oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie IMAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwinął się zespół serotonergowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Kombinacja escytalopramu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi IMAO jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć po 14 dniach od odstawienia nieodwracalnego IMAO. Leczenie nieselektywnymi, nieodwracalnymi IMAO należy rozpocząć nie wcześniej niż po 7 dniach od przerwania przyjmowania escytalopramu.

Kombinacje wymagające ostrożności.

Odwracalny selektywny IMAO typu A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego kombinacja escytalopramu z IMAO typu A moklobemidem jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo zastosować minimalne dawki zalecane z wzmocnionym monitorowaniem klinicznym.

Nieselektywny odwracalny inhibitor MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest nieselektywnym odwracalnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować minimalne dawki obu leków pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wydłużenie odstępu QT

Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dotyczące jednoczesnego stosowania escytalopramu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT nie były przeprowadzane. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, neuroleptyki (np. pochodne fenytoazyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe antydepresanty, niektóre środki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, środki przeciwmalarialne, w tym halofantryna), niektóre antyhistaminowe (astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. tramadol, sumatriptan i inne tryptany) może prowadzić do zespołu serotonergowego.

Leki obniżające próg padaczkowy

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. antydepresanty (trójpierścieniowe, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tiooksanteny, butyrofenony), meflokwin, bupropion i tramadol).

Lity, tryptofan

Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy jednoczesnym stosowaniu SSRI i lityku lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Hypericum perforatum (zwirowój)

Jednoczesne stosowanie SSRI i środków roślinnych zawierających zwirowój może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych.

Antykoagulanta

Możliwa zmiana działania antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Jeśli pacjenci przyjmują doustne antykoagulanta, należy dokładnie monitorować układ krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) może nasilić skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol

Escytalopram nie wchodzi we wzajemne oddziaływanie farmakodynamiczne lub farmakokinetyczne z alkoholem. Jednak, podobnie jak w przypadku stosowania środków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków mogących powodować hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko wystąpienia arytmii złośliwych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać udział w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Sądzi się, że metabolizm głównego metabolitu S-DCIT (dymetylowanego escytalopramu) jest częściowo katalizowany przez CYP2D6.

Wspólne przepisywanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg raz dziennie (inhibitory CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50%) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu. Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cyklotydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) spowodowało umiarkowane (około 70%) zwiększenie stężenia escytalopramu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy łączeniu escytalopramu z cyklotydydą. Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluokonazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cyklotydydą należy zachować ostrożność przy przepisywaniu maksymalnych dawek escytalopramu. Zmniejszenie dawki escytalopramu może być konieczne w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainid, propafenon i metoprolol (przy niewydolności serca), lub z niektórymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy i głównie metabolizowanymi przez CYP2D6, np. takimi antydepresantami jak desipramina, klozapina i nortryptylina, takimi neuroleptykami jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Możliwa korekta dawki.

Kombinacja z desipraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram może również powodować niewielkie hamowanie CYP2C19.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Poniższe ostrzeżenia dotyczą klasy terapeutycznej selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).

Paradoksalne uczucie lęku

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi w okresie początkowym leczenia lekami przeciwdrgawkowymi mogą odczuwać nasilenie lęku. Ten paradoksalny efekt zwykle ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się stosowanie niskiej dawki początkowej (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Przyzępy padaczkowe

Należy przerwać stosowanie escytalopramu, jeśli u pacjenta pojawi się pierwszy napad padaczkowy lub częstsze napady (u pacjentów z rozpoznaną padaczką). Stosowanie SSRI należy unikać u pacjentów z niestabilną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką należy zapewnić ścisłą opiekę medyczną.

Mania

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego należy przerwać leczenie SSRI.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii. Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków obniżających stężenie glukozy we krwi.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić przez pierwsze kilka tygodni leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie monitorować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrastać w wczesnych stadiach poprawy.

Inne stany, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto stany te mogą występować współistniejąco z dużym zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji w trakcie leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących leki przeciwdrgawkowe w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Szczególnie konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i osoby z nimi przebywające należy poinformować o konieczności obserwowania nasilania się objawów, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku pojawienia się tych objawów.

Akathyzja/uzależnienie psychoruchowe

Stosowanie SSRI/SSRI-N jest związane z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, męczącym uczuciem niepokoju i potrzebą poruszania się, często towarzyszonego niemożnością pozostania w bezruchu. Stan ten jest najbardziej prawdopodobny w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zwykle ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka (wiek starszy, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami powodującymi hiponatremię).

Krwawienia

Podczas stosowania SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwzakrzepowymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwwąchliwe, fenytozynę, trójkątne leki przeciwdrgawkowe, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipirydamol i tyklopidynę) oraz u pacjentów z predyspozycją do krwawień.

Elektrowstrząsoterapia (EKT)

Doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania SSRI i EKT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A

Nie zaleca się łączenia escytalopramu z inhibitorami MAO typu A ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego.

Zespół serotonergicznego

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami o działaniu serotonergicznym, takimi jak sumatryptan lub inne tryptany, tramadol i tryptofan.

W pojedynczych przypadkach donoszono o rozwoju zespołu serotoninergicznego u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotoninergicznymi. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami wykazującymi działanie serotoninergicznego. Pojawienie się takich objawów jak niepokój, drżenie, mioklonus, hipertermia może wskazywać na rozwój tego stanu. W takim przypadku należy natychmiast odstawić SSRI oraz lek serotoninergiczny i rozpocząć leczenie objawowe.

Jednoczesne stosowanie SSRI oraz leków roślinnych zawierających wczesną (Hyperici herba) może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Objawy odstawienia

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne. W badaniach objawy niepożądane podczas przerywania terapii występowały u około 25% pacjentów przyjmujących escytalopram oraz u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości i dawki leczenia oraz tempa zmniejszania dawki. Do najczęstszych objawów należą: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość oraz zaburzenia wzroku. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, choć bardzo rzadko zgłaszano podobne objawy u pacjentów przypadkowo pomijających dawkę. Zazwyczaj objawy odstawienia ustępują w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). W związku z tym zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki przez kilka tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz punkt „Działania niepożądane”). Pojawiły się doniesienia o trwałych zaburzeniach seksualnych, w których objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne zaleca się ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Wydlężenie interwału

Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie interwału QT. W okresie po rejestracji leku zgłaszano przypadki wydłużenia interwału oraz arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniej istniejącym wydłużonym interwałem QT lub innymi chorobami serca (patrz punkty „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie” oraz „Farmakodynamika”).

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z wyraźną bradykardią oraz u pacjentów po niedawno przebytym ostrym zawałcie mięśnia serca lub z dekompensowaną niewydolnością serca.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko rozwoju arytmii złośliwych i powinny być skorygowane przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów z chorobami serca o stabilnym przebiegu przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem należy przeprowadzić staranne oceny EKG.

W przypadku wystąpienia objawów arytmii serca podczas leczenia escytalopramem należy odstawić lek i wykonać EKG.

Jaskra zamkniętocięciowa

SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, powodując midriazę. Ten midriatyczny efekt może potencjalnie zwęzić kąt przedniej komory oka, co prowadzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwoju jaskry zamkniętocięciowej, szczególnie u podatnych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z jaskrą zamkniętocięciową lub z wywiadem jaskry.

SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwawień poporodowych (patrz punkty „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” oraz „Działania niepożądane”).

Składniki pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jedną tabletę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w leczeniu kobiet w ciąży są ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Escytalopram jest przeciwwskazany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnej analizie wszystkich wad i zalet wyraźnie potwierdzono konieczność stosowania leku. Zaleca się staranne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży.

U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SNRI w późnych stadiach ciąży, możliwe jest wystąpienie następujących objawów: napięcie oddechowe, cianozę, apnię, drgawki, niestabilność temperatury ciała, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemię, hipertonię, hipotonię, nadreaktywność odruchów, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatię, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać albo z efektów serotoninergicznych, albo z objawów odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się natychmiast lub wkrótce (do 24 godzin) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w czasie ciąży może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż, według danych obserwacyjnych). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Karmienie piersią

Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, karmienie piersią nie jest zalecane w czasie leczenia.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotne) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI lub SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz punkty „Działania niepożądane” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Plodność

Dane badań na zwierzętach wykazały, że escytalopram może wpływać na jakość nasienia. Doniesienia dotyczące stosowania niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Chociaż Estazil wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu, podobnie jak w przypadku stosowania innych leków psychotropowych, pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 20 mg dziennie nie zostało ustalone.

Estazil stosuje się dorosłym doustnie 1 raz dziennie niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Epizod depresyjny większy

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dzienną można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt przeciwdepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia lękowe uogólnione (z agorafobią lub bez niej)

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg dziennie przed zwiększeniem do 10 mg dziennie. Dawkę można następnie zwiększyć do maksymalnej – 20 mg dziennie, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń lękowych osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. Zazwyczaj do złagodzenia objawów potrzeba 2–4 tygodnie terapii. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta, dawkę można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg dziennie. Zaburzenia lękowe społeczne to choroba o przebiegu przewlekłym, a w celu umocnienia efektu zaleca się kontynuowanie leczenia przez 12 tygodni.

Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści wynikające z leczenia.

Zaburzenia lękowe społeczne to wyraźnie zdefiniowany termin diagnostyczny określający konkretny zaburzenie, który nie powinien być mylony z nadmierną nieśmiałością. Leczenie farmakologiczne jest wskazane tylko wtedy, gdy zaburzenie znacząco utrudnia funkcjonowanie zawodowe i społeczne.

Znaczenie takiego leczenia w porównaniu z terapią kognitywno-behawioralną nie zostało ocenione. Leczenie farmakologiczne stanowi jedną ze składowych ogólnej strategii leczenia pacjenta.

Uogólnione zaburzenia lękowe

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg dziennie.

Długotrwałe leczenie badano przez co najmniej 6 miesięcy u pacjentów otrzymujących dawkę 20 mg dziennie; należy regularnie oceniać korzyści wynikające z leczenia (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Zwykle początkowo przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg dziennie. OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić pełne ustąpienie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej. Korzyści z leczenia oraz dawkę leku należy regularnie oceniać (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Dawka początkowa wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości i ciężkości depresji dawkę dzienną można zwiększyć do maksymalnej – 10 mg dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Skuteczność leku Estazil w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych u pacjentów w wieku podeszłym nie była oceniana.

Populacja pediatryczna

Estazil nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek o łagodnym i umiarkowanym nasileniu nie ma ograniczeń. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Clcr <30 ml/min) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona funkcja wątroby

Zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg dziennie dla pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie. Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się stosowanie leku z ostrożnością i bardzo staranne dozowanie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19

Dla pacjentów o słabej aktywności izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego odstawienia leku. Przy przerywaniu leczenia escytalopramem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Efekty niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku wystąpią niepożądane objawy, można rozważyć powrót do wcześniejszej dawki. Następnie lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale wolniej.

Dzieci

Antydepresanty nie powinny być stosowane w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). W przebiegu badań klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew) w porównaniu z grupą otrzymującą placebo. Jeśli z klinicznych względów podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić dokładne monitorowanie występowania objawów samobójczych u pacjenta.

Przedawkowanie

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Wiele przypadków wiąże się z jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. W większości przypadków zgłaszano łagodne objawy lub brak objawów. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, a większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawki escytalopramu 400–800 mg nie powodowały ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania escytalopramu to głównie objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (od zawrotów głowy, drżenia i pobudzenia aż po rzadkie przypadki zespołu serotonergowego, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej/cieczy (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zapewnić prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego i adekwatną oksygenację. Możliwe jest przepłukanie żołądka i podanie węgla aktywowanego. Zaleca się monitorowanie funkcji serca i życiowych, a także leczenie objawowe wspierające.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca / bradyarytmiami, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT, a także u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu leku, np. z niewydolnością wątroby.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a ich częstość oraz nasilenie zazwyczaj stopniowo zmniejszają się w trakcie dalszego leczenia.

Niepożądane działania znane dla leków z grupy SSRI oraz escytalopramu, obserwowane podczas badań z randomizacją do placebo i stosowania klinicznego, przedstawiono poniżej w tabeli według układów narządów i częstości występowania. Częstość określa się jako: bardzo częste (> 1/10), częste (> 1/100 do < 1/10), rzadkie (> 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadkie (> 1/10000 do < 1/1000), niezwykle rzadkie (< 1/10000) lub częstość nieznana (niemożliwe do ustalenia na podstawie dostępnych danych).

1. O przypadkach myśli i zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia escytaloipramem lub wkrótce po jego przerwaniu.

2. Takie przypadki są znane dla środków całej klasy SSRI.

3. O takich przypadkach zgłaszano w przypadku klasy terapeutycznej SSRI lub SSRI-N (patrz rozdziały „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”, „Szczególne wskazania”).

Wydłużenie interwału QT

W okresie pogromowym zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT oraz arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniej istniejącym wydłużonym interwałem QT lub innymi chorobami serca (patrz rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”, „Przedawkowanie” oraz „Farmakodynamika”).

Efekty klasy

Badania epidemiologiczne, przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) i trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe. Mechanizm prowadzący do takiego zwiększenia ryzyka jest obecnie nieznany.

Objawy odstawienia

Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zazwyczaj prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Omdlenia, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość oraz zaburzenia wzroku są najczęściej występującymi objawami. Zwykle objawy te są łagodne lub umiarkowane i przechodzą samoistnie, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwałe. W związku z tym zaleca się stopniowe odstawienie escytaloipramu poprzez zmniejszanie dawki (patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania”).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Village Thedda, P.O. Lodhiamaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie.