Eprakad

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EPRACAD (EPRACAD)

Skład:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka zawiera escytalopramu oksalany, odpowiadające escytalopramowi 5 mg lub 10 mg, lub 15 mg, lub 20 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, sodowa króska ramełozę, stearynian magnezu (E 470b); powłoka: Opadry biały Y-1-7000 (hydroksypropyloceluloza, makrogol 400, dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powleczone powłoką filmową, z oznaczeniem tłoczonym „B2” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

tabletki 10 mg: białe, dwuwypukłe tabletki powleczone powłoką filmową, o kształcie owalnym, z rowkiem dzielącym po jednej stronie, oznaczeniem tłoczonym „B” po lewej stronie rowka dzielącego i „3” po prawej stronie rowka dzielącego oraz gładkie po drugiej stronie;

tabletki 15 mg: białe, dwuwypukłe tabletki o zmodyfikowanym kształcie kapsułopodobnym, powleczone powłoką filmową, z rowkiem dzielącym po obu stronach, z oznaczeniem tłoczonym „15” po jednej stronie rowka na jednej stronie tabletu;

tabletki 20 mg: białe, dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową, z rowkiem dzielącym po jednej stronie, oznaczeniem tłoczonym „B4” po stronie z rowkiem oraz gładkie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdziałające depresji. Selektiwne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny.

Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Escytalopram jest lekiem przeciwdziałającym depresji, SSRI (5-HT) o wysokiej powinowactwie do głównego miejsca wiązania. Wiąże się również z miejscem allosterycznym transportera serotoniny, ale z powinowactwem niższym o 1000 razy.

Escytalopram nie wiąże się wcale lub ma bardzo słabe powinowactwo do szeregu receptorów, w tym 5-HT1A-, 5-HT2-, dopaminowych D1- i D2-receptorów, α1-, α2-, β-adrenergicznych receptorów, histaminowych H1-, muszynowych cholinergicznych, receptora benzodiazepinowego oraz receptora opioidowego.

Hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) jest jedynie przypuszczalnym mechanizmem działania, który może wyjaśnić efekty farmakologiczne i kliniczne escytalopramu.

Skuteczność kliniczna

Epizody depresyjne duże

W trzech spośród czterech podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, krótkoterminowych (8 tygodni) badań potwierdzono, że escytalopram jest skuteczny w leczeniu natychmiastowym epizodów depresyjnych dużych. W długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom

274 pacjentów, którzy odpowiadali na wstępne 8-tygodniowe leczenie escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę, zostało losowo przydzielonych do grupy kontynuującej leczenie escytalopramem w tej samej dawce przez 36 tygodni lub do grupy placebo. W tym badaniu pacjenci kontynuujący leczenie escytalopramem wykazywali istotnie dłuższy okres remisji po 36 tygodniach leczenia w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.

Zaburzenia lękowe społeczne

Escytalopram okazał się skuteczny w trzech krótkoterminowych (12 tygodni) badaniach oraz w

sześciomiesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom zaburzeń lękowych społecznych. W

24-tygodniowym badaniu dawkowym potwierdzono skuteczność escytalopramu w dawkach 5, 10 i 20 mg.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny we wszystkich czterech badaniach placebo-kontrolowanych.

Na podstawie uogólnionych danych trzech badań z udziałem 421 pacjentów przyjmujących escytalopram i 419 pacjentów przyjmujących placebo odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i

28,9 % pacjentów. Trwały efekt obserwowano już od pierwszego tygodnia.

Zachowanie skuteczności escytalopramu w dawce 20 mg/dobę potwierdzono w randomizowanym badaniu trwającym od 24 do 76 tygodni z udziałem 373 pacjentów odpowiadających na leczenie w wstępnym 12-tygodniowym badaniu otwartym.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne

W randomizowanym, podwójnie ślepych klinicznym badaniu escytalopramu w dawce

20 mg/dobę po 12 tygodniach lek różnił się od placebo pod względem ogólnego wyniku

Y-BOCS. Po 24 tygodniach dawki escytalopramu 10 i 20 mg/dobę dawały istotnie lepsze wyniki w porównaniu z placebo.

Zapobieganie nawrotom przy użyciu dawek escytalopramu 10 i 20 mg/dobę potwierdzono w 16-tygodniowym badaniu otwartym, a następnie w 24-tygodniowym randomizowanym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu z udziałem pacjentów odpowiadających na leczenie w pierwszej fazie.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Absorpcja jest prawie całkowita i nie zależy od przyjęcia pokarmu. Średni czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Tmax) po przyjęciu dawek wielokrotnych wynosi 4 godziny. Podobnie jak w przypadku racematu escytalopramu, oczekiwana jest absolutna biodostępność escytalopramu na poziomie 80 %.

Rozkład

Widoczny objętość rozkładu (Vα,β/F) po podaniu doustnym wynosi około 12−26 l/kg. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest mniejsze niż 80 %.

Biotransformacja

Escytalopram jest metabolizowany w wątrobie do metabolitów dimetylo- i didemetylo-. Te metabolity są farmakologicznie aktywne. Ponadto azot może ulegać utlenieniu do metabolitu N-tlenku. Te substancje wyjściowe i metabolity są częściowo wydalane w formie glukuronidów. Po wielokrotnym przyjmowaniu średnie stężenie metabolitów dimetylo- i didemetylo- wynosi zazwyczaj 28−31 % i < 5 % stężenia escytalopramu odpowiednio. Biotransformacja escytalopramu do metabolitu demetylo- jest głównie pośrednictwem CYP2C19. Możliwy jest również pewien udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Wydalanie

Okres półtrwania (t1/2β) po wielokrotnym przyjmowaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy doustny (Cloral) – około 0,6 l/min. Główne metabolity mają znacznie dłuższy okres półtrwania. Escytalopram i jego główne metabolity są zwykle wydalane zarówno przez wątrobę (drogą metaboliczną), jak i nerki, przy czym główna część dawki wydalana jest z moczem w postaci metabolitów.

Farmakokinetyka escytalopramu jest liniowa.

Stężenia stacjonarne w osoczu osiągane są w ciągu 1 tygodnia. Średnie stężenie stacjonarne wynoszące 50 mmol/l (20−125 mmol/l) osiągane jest przy dawce dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

U pacjentów w wieku podeszłym escytalopram jest prawdopodobnie wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Stężenie ogólnoustrojowe (AUC) u pacjentów w wieku podeszłym jest o około 50 % wyższe niż u młodych zdrowych ochotników.

Naruszenie funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (A i B wg klasyfikacji Childa-Pugh) okres półtrwania escytalopramu był dwa razy dłuższy, a jego stężenie – o 60 % wyższe niż u osób z prawidłową funkcją wątroby.

Naruszenie funkcji nerek

U racematu cytalopramu obserwowano dłuższy okres półtrwania i niewielki wzrost stężenia u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (CLcr 10-53 ml/min). Stężenia metabolitów w osoczu nie były badane, ale mogą być podwyższone.

Polimorfizm

Powolni metabolizatorzy CYP2C19 mieli dwa razy wyższe stężenie plazmatyczne escytalopramu niż szybcy metabolizatorzy. Nie zaobserwowano istotnych zmian stężenia u powolnych metabolizatorów CYP2D6.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie dużych epizodów depresyjnych.

Leczenie zaburzeń paniki z agorafobią lub bez agorafobii.

Leczenie społecznych zaburzeń lękowych (fobia społeczna).

Leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych.

Leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub inne składniki leku.

Jednoczesne leczenie niezwyrodnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMA) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotonergicznego z agitacją, tremorem, hipertermią itp. (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Kombinacja escytalopramu z odwracalnymi IMA typu A (np. moklobemidem) lub odwracalnym nieselektywnym IMA linezolidem jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z znanym wydłużeniem odcinka QT lub wrodzonym zespołem wydłużonego odcinka QT.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Kombinacje przeciwwskazane

Niezwyrotne, nieselektywne IMA

Opisywano poważne reakcje u pacjentów stosujących SSRI w połączeniu z niezwyrotnymi, nieselektywnymi IMA oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli przyjmowanie SSRI i przeszli na terapię tymi IMA. U niektórych pacjentów występował zespół serotonergiczny. Kombinacja escytalopramu z niezwyrotnymi, nieselektywnymi IMA jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem można rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 14 dni od ostatniego przyjęcia niezwyrotnego IMA. Z kolei leczenie IMA można rozpocząć dopiero po upływie 7 dni od zakończenia leczenia escytalopramem.

Odwracalny selektywny IMA typu A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego, kombinacja escytalopramu z IMA typu A – moklobemidem – jest przeciwwskazana. Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo zastosować minimalne dawki zalecane, a monitorowanie kliniczne powinno być wzmocnione.

Odwracalny nieselektywny IMA (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO i nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących escytalopram. Jeśli kombinacja okaże się konieczna, należy ją stosować z minimalnymi dawkami i pod ścisłym nadzorem klinicznym.

Nieodwracalny selektywny IMA typu B (selegilina)

Kombinacja z selegiliną (nieodwracalny IMA typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego. Dawkę selegiliny do 10 mg/dobę bezpiecznie stosowano jednoczesnie z racemicznym cytalopramem.

Wydłużenie odcinka QT

Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne escytalopramu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT nie były przeprowadzane. Nie można wykluczyć efektu addytywnego escytalopramu i tych leków. Dlatego jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenylozyny, pimozyd, haloperidol), trójkątne antydepresanty, niektóre środki przeciwinfekcyjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, pentamidyna IV, środki przeciwmalariaowe, szczególnie halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (np. astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna) jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. tramadolem, sumatryptanem i innymi tryptanami) może prowadzić do zespołu serotonergicznego.

Leki obniżające próg padaczkowy

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. antydepresanty (trójkątne, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksantheny, butyrofenony), meflochinę, bupropion i tramadol).

Lit, tryptofan

Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania serotonergicznego przy stosowaniu SSRI w połączeniu z litem lub tryptofanem, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z tymi lekami oraz konieczność regularnego monitorowania poziomu litu i tryptofanu.

Zwrotnik

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i środków roślinnych zawierających zwrotnik (Hypericum perforatum) może zwiększać częstość występowania działań niepożądanych, dlatego nie należy ich stosować jednocześnie.

Antykoagulants

Możliwa zmiana działania leków przeciwkrzepnych w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Jednoczesne stosowanie escytalopramu i doustnych antykoagulantów wymaga starannego monitorowania wskaźników krzepnięcia krwi, szczególnie przed i po zakończeniu stosowania escytalopramu. Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) może nasilać skłonność do krwawień.

Alkohol

Escytalopram nie wchodzi w interakcję farmakodynamiczną ani farmakokinetyczną z alkoholem. Jednak kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

Przy współistniejącym stosowaniu leków powodujących hipokaliemię/hipomagnezemię należy zachować ostrożność, ponieważ możliwe jest zwiększenie ryzyka rozwoju ciężkiej arytmii.

Interakcje farmakokinetyczne.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. CYP3A4 i CYP2D6 mogą również przyczyniać się do metabolizmu, choć w mniejszym stopniu. Wydaje się, że metabolizm głównego metabolitu S-DCT (demetylowany escytalopram) jest częściowo katalizowany przez CYP2D6.

Współrzędne przyjmowanie escytalopramu i omeprazolu w dawce 30 mg raz dziennie (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50%) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu krwi.

Współrzędne przyjmowanie escytalopramu i cytydyny w dawce 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowanie silny inhibitor enzymów) prowadzi do umiarkowanego (około 70%) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu krwi. Zaleca się ostrożne przepisywanie escytalopramu w połączeniu z cytydyną. Może być konieczna korekta dawki.

W związku z tym, przy współistniejącym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, fluoksetyną, fluokonazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cytydyną należy zachować ostrożność. W wyniku monitorowania działań niepożądanych podczas leczenia współistniejącego może być konieczne zmniejszenie dawki escytalopramu.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekajnid, propafenon i metoprolol (przy niewydolności serca), lub z niektórymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, np. takimi antydepresantami jak dezypiramina, klozapina i nortryptylina, takimi lekami przeciwpsychotycznymi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Korekta dawki może być konieczna.

Kombinacja z dezypiraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch leków w osoczu krwi.

Badania in vitro wykazały, że escytalopram może również powodować słabe hamowanie CYP2C19. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19.

Szczególne środki ostrożności.

Następujące środki ostrożności dotyczą klasy terapeutycznej SSRI.

Dzieci

Eprakad nie należy stosować w leczeniu dzieci. Zachowania samobójcze (próby samobójstwa i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) występowały częściej w badaniach klinicznych u dzieci otrzymujących antydepresanty w porównaniu z dziećmi otrzymującymi placebo. Jeśli z konieczności klinicznej podjęto decyzję o leczeniu, należy dokładnie obserwować pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brak danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa u dzieci co do wpływu na wzrost, dojrzewanie, rozwój poznawczy i behawioralny.

Paradoksalne niepokoje

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi mogą odczuwać nasilenie niepokoju na początku leczenia antydepresantami. Ta paradoksalna reakcja zazwyczaj ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się niską dawkę początkową.

Przyzępy padaczkowe

Należy przerwać stosowanie escytalopramu, jeśli u pacjenta pojawi się pierwszy napad padaczkowy lub częstsze napady (u pacjentów z rozpoznaną padaczką). Należy unikać stosowania SSRI u pacjentów z niestabilną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką zapewnić ścisłą obserwację.

Mania

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego należy przerwać leczenie SSRI.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii. Dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących może być konieczne dostosować.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Ryzyko to istnieje aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić przez pierwsze tygodnie lub dłużej, należy dokładnie obserwować pacjentów do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrastać w wczesnych stadiach wyleczenia.

Inne zaburzenia psychiatryczne, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto mogą one występować współistotnie z dużym zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji w trakcie leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi przyjmującymi placebo. Szczególnie konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i ich otoczenie należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku pojawienia się tych objawów.

Akatyzja/niespokój psychomotoryczny

Stosowanie SSRI/SNRI (selektywnych inhibitorów wstecznej korekty serotoniny i noradrenaliny) wiąże się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, wyczerpującym uczuciem niepokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszy mu niemożność siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten najprawdopodobniej może wystąpić w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których pojawiły się takie objawy.

Hiponatremia

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zazwyczaj ustępuje po odstawieniu leczenia. SSRI należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne stosowanie leków powodujących hiponatremię).

Urazy krwotoczne

Zgłaszano odczyny krwotoczne skórne, siniaki i purpurę podczas stosowania SSRI. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie doustnymi lekami przeciwpłytkowymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwdziała psychiczne, fenytozyny, trójcykliczne antydepresanty, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipyrydamol i tyklopidyna) oraz u pacjentów z tendencją do krwawień.

SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Efekty uboczne”).

Elektrowstrząsowa terapia (ECT)

Doświadczenie kliniczne jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Zespół serotoniowy

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami działającymi serotonierycznie, takimi jak sumatriptan lub inne tryptany, tramadol i tryptofan.

Zgłaszano rozwój zespołu serotoniowego w rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonierycznymi. Połączenie takich objawów jak niepokój, drżenie, mioklonus, hipertermia może oznaczać rozwój tego stanu. W takim przypadku należy natychmiast odstawić SSRI i lek serotonieryczny oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Ziele świętojańskie

Jednoczesne stosowanie SSRI i środków roślinnych zawierających ziele świętojańskie może prowadzić do zwiększenia częstości efektów ubocznych.

Objawy odstawienia

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne. W badaniach negatywne reakcje podczas kończenia leczenia występowały u około 25% pacjentów leczonych escytalopramem oraz u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym od długości stosowania i dawki, tempa zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje, uczucie porażenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, żywe sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęściej występującymi reakcjami. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane, u niektórych pacjentów mogą być bardziej nasilone.

Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, ale bardzo rzadko zgłaszano takie objawy u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę.

Zazwyczaj objawy te ustępują bez leczenia w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2-3 miesiące lub dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta.

Zaburzenia funkcji seksualnej

SSRI/SNRI mogą powodować objawy zaburzeń funkcji seksualnej (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Były doniesienia o trwałych zaburzeniach seksualnych, w których objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca zaleca się ostrożność.

Wydlęganie się odcinka QT

Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie odcinka QT. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, głównie u pacjentek, z hipokaliemią lub istniejącym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca.

Pacjentom z wyraźną bradykardią, niedawnym ostrym zawałem mięśnia sercowego lub nieskompensowaną niewydolnością serca zaleca się stosowanie leku z ostrożnością.

Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko arytmii złośliwych i należy je skorygować przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

Przy stosowaniu leku u pacjentów ze stabilnymi chorobami serca przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić EKG.

Jeśli podczas leczenia escytalopramem wystąpią objawy arytmii serca, leczenie należy odstawić i przeprowadzić EKG.

Zamkniętokątowe drżenie

SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na wielkość źrenicy, co prowadzi do midriazy. Ten efekt midriatyczny może zwęzić kąt komory przedniej oka, prowadząc do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i zamkniętokątowego drżenia, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej stosowali lek. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątowym drżeniem lub wywiadem drżenia.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w ciąży są ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą.

Escytalopram nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to absolutnie konieczne, i tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w III trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leczenia w czasie ciąży.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotne) krwawień poporodowych po stosowaniu escytalopramu w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Efekty uboczne”).

U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SNRI w późnych stadiach ciąży, możliwe jest wystąpienie takich objawów jak: duszność, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą rozwijać się zarówno jako nadmierna aktywność serotonieryczna, jak i objawy odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się natychmiast lub wkrótce (do 24 godzin) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI w ciąży może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż, według danych obserwacyjnych). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, karmienie piersią w czasie leczenia nie jest zalecane.

Plodność

Dane badań na zwierzętach wykazały, że niektóre SSRI mogą wpływać na jakość nasienia. Doniesienia o stosowaniu niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Chociaż escytalopram nie wpływa na funkcje poznawcze lub psychomotoryczne, każdy środek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność rozsądnego myślenia. Należy uprzedzić pacjentów o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek przekraczających 20 mg na dobę nie zostało ustalone.

Epizod depresyjny większy

Zwykle należy przepisać 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po zniknięciu objawów należy kontynuować leczenie przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia paniki z agorafobią lub bez niej

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu) na dobę, zanim zwiększy się do 10 mg na dobę. Dawka może być następnie zwiększana do maksymalnej – 20 mg na dobę, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń paniki osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle należy przepisać 10 mg 1 raz na dobę. Utrata objawów zwykle następuje po 2–4 tygodniach leczenia. Następnie dawkę, w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta, można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnie 20 mg na dobę.

Zaburzenie lękowe społeczne to choroba o przebiegu przewlekłym, w celu umocnienia efektu zaleca się leczenie przez 12 tygodni. Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być przepisywane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia.

Zaburzenie lękowe społeczne to wyraźnie zdefiniowana terminologia diagnostyczna konkretnego zaburzenia, której nie należy mylić z nadmierną nieśmiałością. Farmakoterapia jest wskazana tylko wtedy, gdy zaburzenie istotnie utrudnia funkcjonowanie zawodowe i społeczne.

Miejsce tej terapii nie było oceniane w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną. Farmakoterapia stanowi część ogólnej strategii terapeutycznej.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zwykle należy przepisać 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Badano długotrwałe leczenie przez co najmniej 6 miesięcy w dawce 20 mg/dobę. Należy regularnie oceniać korzyści z leczenia oraz dawkowanie leku.

Zaburzenia obsessyjno-kompulsyjne (OCD)

Zwykle należy przepisać 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić pełne zniknięcie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej.

Należy regularnie oceniać korzyści z leczenia oraz dawkowanie leku.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

Dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę dobową można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Skuteczność escytalopramu w zaburzeniach lękowych społecznych nie była badana u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci

Escytalopram nie powinien być przepisywany w leczeniu dzieci i młodzieży do 18 roku życia.

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek o łagodnym i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).

Obniżona funkcja wątroby

Zalecana dawka początkowa w pierwszych 2 tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. Pacjentom z istotnie obniżoną funkcją wątroby zaleca się ostrożność oraz szczególnie staranne dozowanie.

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19

Dla pacjentów o słabej aktywności izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych 2 tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Przerywanie leczenia

Należy unikać nagłego przerywania stosowania leku. Przy przerywaniu leczenia escytalopramem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko objawów odstawienia. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po zakończeniu leczenia pojawiają się nietolerowane objawy, należy rozważyć możliwość przywrócenia wcześniej przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale bardziej stopniowo.

Sposób stosowania

Lek stosować dorosłym doustnie 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Dzieci.

Antydepresanty są przeciwwskazane w leczeniu dzieci. Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej w trakcie badań klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli z klinicznych względów podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić baczne obserwowanie pod kątem wystąpienia objawów samobójczych u pacjenta.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Większość przypadków była spowodowana jednoczesnym przedawkowaniem innymi lekami. Głównie obserwowano łagodne objawy lub brak objawów przedawkowania. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innymi lekami. Przyjmowanie dawek w zakresie 400–800 mg escytalopramu nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Przedawkowanie escytalopramu objawia się głównie objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (od zawrotów głowy, drżenia i pobudzenia aż do rzadkich przypadków zespołu serotoniny, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności/wymioty), układu sercowo-naczyniowego (niskie ciśnienie tętnicze, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zapewnić przepustowość dróg oddechowych, odpowiednie natlenienie i wspierać funkcję oddechową. Przeprowadzić przemywanie żołądka i zastosować węgiel aktywny. Przemywanie żołądka należy przeprowadzić jak najszybciej po doustnym przyjęciu leku. Wymagany jest stały monitoring funkcji serca i życia wraz z leczeniem objawowym i wspierającym.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca/bradyarytmią, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT lub u pacjentów z zaburzonym metabolizmem, np. przy niewydolności wątroby.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia i zazwyczaj osłabiają się pod względem nasilenia i częstości podczas dalszej terapii.

Niepożądane działania, o których donoszono, wymieniono poniżej według klas układów narządów i częstości.

Częstość ustalono na podstawie danych z badań klinicznych; dane te nie zostały skorygowane ze względu na placebo. Częstość określa się jako: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 – <1/10), rzadko (> 1/1000 – <1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 – <1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) lub nieznane (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

1Przypadki myśli lub zachowań samobójczych obserwowano zarówno podczas terapii escytalopramem, jak i bezpośrednio po jej zakończeniu.

2Te działania niepożądane zgłaszano dla całej klasy terapeutycznej leków SSRI.

*Ten objaw został zarejestrowany dla całej klasy terapeutycznej SSRI/SSRI-N (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wydlęganie sięgła QT

W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wydłużenia sięgła QT, w szczególności tachykardię typu torsade de pointes, głównie u pacjentek z hipokaliemią lub wstępnie istniejącym wydłużeniem sięgła QT lub innymi chorobami serca.

Skutki specyficzne dla klasy leków SSRI

Badania epidemiologiczne, przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe. Mechanizm tego zjawiska jest nieznany.

Zespół odstawienia po nagłym zakończeniu stosowania

Przerywanie leczenia lekami SSRI/SSRI-N (szczególnie nagłe) zazwyczaj prowadzi do wystąpienia zespołu odstawiennego. Najczęściej zgłaszane reakcje to zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość oraz zaburzenia wzroku. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane i przechodnie, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub długotrwałe. Dlatego zaleca się stopniowe odstawianie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub kilku miesięcy, w zależności od stanu pacjenta.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blisterze. 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Jubilant Generics Limited.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Wioska Sikandarpur, Bhainswal, Trasa Rurki-Dehradun, Bhagwanpur, Rejon Rurki Haridwar, Uttarakhand, IN-247661, Indie.