Enjenla

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ENJENLA (NGENLA)

Skład:

substancja czynna: somatrogon;

1 ml roztworu zawiera 20 mg lub 50 mg somatrogonu;

1 przedwypełnione ramię zawiera 24 mg somatrogonu w 1,2 ml roztworu lub 60 mg somatrogonu w 1,2 ml roztworu;

substancje pomocnicze: trójwartościowy cytrynian sodu dihydrazynowy; kwas cytrynowy monohydrazynowy; L-histydyna, chlorek sodu, m-krezol, poloksymer 188, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór od bezbarwnego do jasnożółtawego, o pH 6,6.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony przysadki i podwzgórza oraz ich analogi, somatropina i agonisty somatropiny. Kod ATC H01A C08.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Somatrogon – to glikoproteina o sekwencji aminokwasowej ludzkiego gonadotropiny kosmówkowej (hCG), z jednym C-terminalnym peptydem (C-Terminal Peptide, CTP) z łańcucha beta hCG na końcu N oraz dwoma CTP (w układzie tandemowym) na końcu C. Domény glikozylacji oraz CTP decydują o okresie półtrwania somatrogonu, co pozwala na stosowanie leku raz w tygodniu.

Somatrogon wiąże się z receptorem hormonu wzrostu (GH) i inicjuje kaskadę przekazywania sygnału, prowadzącą do zmian wzrostu i metabolizmu. Zgodnie z kaskadą sygnałową GH, wiązanie somatrogonu prowadzi do aktywacji szlaku sygnałowego STAT5b oraz wzrostu stężenia IGF-1 w surowicy. Stwierdzono, że stężenie IGF-1 wzrasta zależnie od dawki podczas terapii somatrogonem, co częściowo pośredniczy efekt kliniczny. W efekcie hormon wzrostu oraz IGF-1 stymulują zmiany metaboliczne, wzrost liniowy i zwiększają tempo wzrostu u dzieci z niedoborem hormonu wzrostu (GHD).

Działanie farmakodynamiczne

W badaniach klinicznych somatrogon zwiększa stężenie IGF-1. Oceny farmakodynamiczne przeprowadzone około 96 godzin po podaniu leku w celu określenia indeksu odchylenia standardowego (SDS) średniego stężenia IGF-1 w okresie między dawkowaniem wykazały normalizację wartości IGF-1 u pacjentów po jednym miesiącu terapii.

Gospodarka wodno-elektrolitowa

Somatrogon powoduje zatrzymanie fosforu w organizmie.

Efektywność i bezpieczeństwo kliniczne

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania somatrogonu w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku od 3 lat z GHD oceniano w dwóch wieloośrodkowych, randomizowanych, otwartych, kontrolowanych badaniach klinicznych. Oba badania obejmowały 12-miesięczny okres główny, w którym porównywano stosowanie somatrogonu raz w tygodniu z somatropiną podawaną raz na dobę, po którym następował otwarty okres kontynuacji z jedną grupą, w którym wszyscy pacjenci otrzymywali somatrogon raz w tygodniu. Podstawowym punktem końcowym oceny skuteczności w obu badaniach była roczna prędkość wzrostu po 12 miesiącach terapii. W obu badaniach oceniano również inne punkty końcowe odzwierciedlające nadrobienie wzrostu, takie jak zmiana SDS wzrostu w porównaniu z wartością wyjściową oraz SDS wzrostu.

W referencyjnym wieloośrodkowym badaniu fazy 3 oceniającym nieinferiorność oceniono bezpieczeństwo i skuteczność stosowania somatrogonu w dawce 0,66 mg/kg/tydzień w porównaniu z somatropiną w dawce 0,034 mg/kg/doba u 224 dzieci w wieku przedpochłonkowym z GHD. Średni wiek w grupach terapii wynosił 7,7 roku (minimalny wiek – 3,01, maksymalny – 11,96), 40,2% pacjentów miało od 3 do 7 lat włącznie, 59,8% miało powyżej 7 lat; 71,9% pacjentów stanowili mężczyźni, a 28,1% – kobiety. W tym badaniu 74,6% pacjentów stanowiła rasa europejska, 20,1% – mongoloidzka oraz 0,9% – afroamerykańska. Charakterystyki choroby na początku badania były zrównoważone w obu grupach terapii. Około 68% pacjentów miało szczytowe stężenie GH w osoczu nie przekraczające 7 ng/ml, a ich średni wzrost był niższy niż –2 SDS.

Podawanie somatrogonu raz w tygodniu wykazywało nie mniejszą skuteczność w zakresie tempa wzrostu po 12 miesiącach w porównaniu z podawaniem somatropiny raz na dobę (patrz tabela 1). Stosowanie somatrogonu raz w tygodniu prowadziło również do wzrostu SDS stężenia IGF-1 ze średniej wartości –1,95 na początku badania do średniej wartości 0,65 po 12 miesiącach.

W otwartym przedłużeniu badania referencyjnego fazy 3 łącznie 91 pacjentów otrzymywało somatrogon w dawce 0,66 mg/kg/mg co najmniej przez 2 lata i gromadzono dane dotyczące wzrostu. Po 2 latach obserwowano szybki wzrost SDS wzrostu od wartości wyjściowej (łączna zmiana średniej wartości SDS wzrostu (SD) wynosiła 1,38 (0,78), mediana wynosiła 1,19 (zakres: od 0,2 do 4,9)).

W wieloośrodkowym badaniu fazy 2 oceniającym bezpieczeństwo i doborze dawek, 31 pacjentów otrzymywało somatrogon w dawkach do 0,66 mg/kg/mg przez 7,7 roku. W czasie ostatniej oceny SDS wzrostu (średnia (SD)) wynosił –0,39 (0,95), a skumulowana zmiana SDS prędkości wzrostu (średnia (SD)) od wartości wyjściowej wynosiła 3,37 (1,27).

Obciążenie terapeutyczne

W randomizowanym, otwartym, krzyżowym badaniu fazy 3 z udziałem 87 dzieci z niedotlenieniem wzrostu (DGR) porównywano trudności związane z terapią somatrogonem podawanym raz w tygodniu (0,66 mg/kg/mg) z codziennym stosowaniem somatropiny. W grupie otrzymującej somatrogon raz w tygodniu zaobserwowano istotne złagodzenie (zmniejszenie trudności) terapii dla pacjenta, złagodzenie (zmniejszenie trudności) terapii dla osoby opiekującej się pacjentem, większą wygodę dla pacjenta, większą skłonność do przestrzegania reżimu leczenia oraz większe korzyści dla pacjenta.

Dzieci

Europejska Agencja Leków zwolniła z obowiązku przedstawiania wyników badań leku Enjenla we wszystkich pediatrycznych podgrupach pacjentów stosowanego w długoterminowym leczeniu dzieci z zaburzeniem wzrostu spowodowanym niedostateczną sekrecją hormonu wzrostu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetyka

Farmakokinetykę (FK) somatrogonu oceniano przy użyciu podejścia populacyjnego u 42 dzieci (wiek od 3 do 15,5 roku) z DGR.

Wchłanianie

Po podaniu podskórnie stężenie somatrogonu we krwi wzrastało powoli, osiągając szczytowe wartości w ciągu 6–18 godzin po podaniu.

U dzieci z DGR ekspozycja na somatrogon zwiększała się proporcjonalnie do dawki przy zastosowaniu dawek 0,25 mg/kg/mg, 0,48 mg/kg/mg i 0,66 mg/kg/mg. Po razowym podaniu raz w tygodniu somatrogon nie gromadził się w organizmie. U dzieci z DGR stężenie równowagowe w szczytowym punkcie, określone w oparciu o populacyjne badanie FK, wynosiło 636 ng/ml po podaniu dawki 0,66 mg/kg/mg. Pacjenci z dodatnim wynikiem testu na przeciwciała anty-LH (ALZ) mieli średnie stężenie równowagowe wyższe o około 45%.

Rozkład

U dzieci z DGR pozorny objętość rozłożenia centralnego, oszacowana w oparciu o populacyjne badanie FK, wynosiła 0,728 l/kg, a pozorny objętość rozłożenia obwodowego – 0,165 l/kg.

Biotańsformacja

Przyjmuje się, że metabolizm somatrogonu polega na klasycznym katabolizmie białek, z późniejszym odnowieniem aminokwasów i ich powrotem do krążenia ogólnoustrojowego.

Wydalanie

U dzieci z DGR pozorny klirens, oszacowany w oparciu o populacyjne badanie FK, wynosił 0,0317 l/h/kg. Pacjenci z dodatnim wynikiem testu na ALZ mieli pozorny klirens niższy o około 25,8%.

W przypadku oszacowanego w oparciu o populacyjne badanie FK efektywnego okresu półtrwania wynoszącego 28,2 godziny, somatrogon będzie obecny we krwi przez około 6 dni po ostatnim podaniu.

Specjalne grupy pacjentów

Wiek, rasa, płeć, masa ciała

Zgodnie z analizą populacyjną FK, wiek, płeć, rasa oraz pochodzenie etniczne pacjenta nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę somatrogonu u dzieci z DGR. Ekspozycja na somatrogon zmniejsza się wraz ze wzrostem masy ciała. Jednak dawka somatrogonu 0,66 mg/kg/mg zapewnia odpowiednią ekspozycję systemową umożliwiającą bezpieczne osiągnięcie skuteczności w zakresie masy ciała ocenianej w badaniach klinicznych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa leku

Dane przedkliniczne uzyskane w standardowych badaniach farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa oraz badaniach toksyczności wielokrotnych dawek wskazują na brak szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Badania toksyczności rozrodczej i toksyczności rozwojowej przeprowadzono na szczurach, którym podawano somatrogon podskórnie w dawkach do 30 mg/kg (co odpowiada poziomom ekspozycji około 14-krotnie przekraczającym wartości (według parametru AUC) przy zastosowaniu maksymalnej zalecanej dawki dla człowieka).

Somatrogon wydłużał cykl estralny, interwał kopulacyjny oraz zwiększał liczbę ciał żółtych u samic szczurów, ale nie wpływał na wskaźniki kopulacji, płodność i wczesny rozwój embrionalny.

Nie zaobserwowano wpływu somatrogonu na rozwój embrionów i płodów.

W badaniu rozwoju prenatalnego i postnatalnego somatrogon zwiększał średnią masę ciała młodych pierwszego pokolenia (F1) (obu płci), a także zwiększał średni interwał kopulacyjny u samic F1 po podaniu najwyższej dawki (30 mg/kg). Te zmiany były zgodne z dłuższym cyklem estralnym, jednak nie zaobserwowano związanego z tym wpływu na wskaźniki kopulacji.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Lek Enjenla jest wskazany w leczeniu zaburzeń wzrostu u dzieci i młodzieży w wieku od 3 lat, spowodowanych niedostateczną sekrecją hormonu wzrostu.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na somatrogon (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku.

Nie należy stosować somatrogonu w przypadku oznak aktywności nowotworu, na podstawie doświadczeń z codziennego stosowania leków zawierających hormon wzrostu. Guzy wewnątrzczaszkowe powinny być nieaktywne, a terapia przeciwnowotworowa powinna być zakończona przed rozpoczęciem leczenia hormonem wzrostu (GH). Leczenie należy przerwać, jeśli wystąpią oznaki wzrostu guza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nie należy stosować somatrogonu w celu stymulacji wzrostu u dzieci z zamkniętymi metafizami.

Nie należy przepisywać somatrogonu pacjentom z ostrymi stanami krytycznymi, powikłaniami po operacji serca, operacji jamy brzusznej, wieloma urazami w wyniku wypadku, ostrą niewydolnością oddechową lub podobnymi stanami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” w odniesieniu do pacjentów poddawanych terapii zastępczej).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Badania interakcji z udziałem dzieci nie były prowadzone.

Glikokortykosteroidy

Leczenie jednoczesne glikokortykosteroidami może hamować działanie stymulujące wzrost somatrogonu. U pacjentów z niedoborem hormonu adrenokortykotropowego (ACTH) należy starannie dostosować dawkowanie terapii zastępczej glikokortykosteroidami, aby uniknąć hamowania wzrostu. Dlatego należy dokładnie monitorować wzrost pacjentów otrzymujących glikokortykosteroidy w celu oceny potencjalnego wpływu leczenia glikokortykosteroidami na wzrost.

Hormon wzrostu zmniejsza przekształcanie kortyzonu w kortyzol i może ujawnić wcześniej nierozpoznany hipoadrenalizm centralny lub prowadzić do niewystarczającej skuteczności niskich dawek terapii zastępczej glikokortykosteroidami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inslulina i leki hipoglikemiczne

Pacjentom z cukrzycą, którzy wymagają terapii farmakologicznej, może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych lub wstrzykiwanych leków hipoglikemicznych na początku leczenia somatrogonem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zawierające hormony tarczycy

Leczenie codziennym stosowaniem hormonu wzrostu może ujawnić wcześniej nierozpoznany lub podkliniczny hipotyreozę centralną. Może zaistnieć potrzeba przepisania lub dostosowania terapii zastępczej tyroksyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki estrogenowe stosowane doustnie

U pacjentek otrzymujących doustną terapię estrogenami może być konieczna wyższa dawka somatrogonu w celu osiągnięcia celu terapeutycznego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki metabolizowane przez cytochrom P450

Badania interakcji leków z zastosowaniem somatrogonu nie były prowadzone. Wykazano, że somatrogon indukuje ekspresję mRNA CYP3A4 in vitro. Kliniczne znaczenie tych obserwacji jest nieznane. Badania innych agonistów receptorów hormonu wzrostu człowieka przeprowadzone u dzieci i dorosłych z niedoborem hormonu wzrostu oraz u zdrowych mężczyzn w podeszłym wieku wskazują, że stosowanie tych leków może zwiększyć klirens związków, które są znane z metabolizmu przez izoenzymy cytochromu P450, w szczególności CYP3A. Klirens związków metabolizowanych przez CYP3A4 (np. steroidów płciowych, kortykosteroidów, leków przeciwpadaczkowych i cyklosporyny) może być zwiększony, co może prowadzić do zmniejszenia ekspozycji na te leki.

Szczególne środki ostrożności

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie dokumentować nazwę i numer serii podawanego leku.

Nadwrażliwość

Donoszono o poważnych ogólnoustrojowych reakcjach nadwrażliwości (np. anafilaksji, obrzęku naczynioruchowego) podczas codziennego stosowania leków hormonu wzrostu. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie somatropiny; należy niezwłocznie rozpocząć leczenie zgodnie ze standardami opieki medycznej i obserwować stan pacjenta aż do ustąpienia objawów i oznak (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niedoczynność nadnerczy

Zgodnie z opublikowanymi danymi, pacjenci otrzymujący codzienną terapię hormonem wzrostu, u których występuje niedobór jednego lub więcej hormonów przysadki lub istnieje ryzyko takiego niedoboru, mogą mieć zwiększone ryzyko obniżenia stężenia kortyzolu w surowicy krwi i/lub ujawnienia się niedoczynności nadnerczy centralnej (wtórnej). Ponadto pacjenci otrzymujący zastępczą terapię glukokortykosteroidami z powodu wcześniej zdiagnozowanej niedoczynności nadnerczy mogą wymagać zwiększenia dawki utrzymaniowej lub dawki stresowej po rozpoczęciu leczenia somatropiną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy monitorować pacjentów pod kątem obniżenia stężenia kortyzolu w surowicy krwi i/lub potrzeby zwiększenia dawki glukokortykosteroidów u pacjentów z zdiagnozowaną niedoczynnością nadnerczy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia funkcji tarczycy

Hormon wzrostu nasila przekształcanie T4 w T3 poza tarczycą i może ujawnić wczesny etap niedoczynności tarczycy. Pacjenci z istniejącą niedoczynnością tarczycy powinni otrzymać odpowiednie leczenie przed rozpoczęciem terapii somatropiną, zgodnie z wynikami badania klinicznego. Ponieważ niedoczynność tarczycy wpływa na odpowiedź organizmu na terapię hormonem wzrostu, pacjentom należy regularnie kontrolować funkcję tarczycy i stosować zastępczą terapię hormonami tarczycy, jeśli występują wskazania (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Zespół Pradera-Williego

Stosowanie somatropiny u pacjentów z zespołem Pradera-Williego nie było badane. Somatropina nie jest wskazana do długoterminowego leczenia dzieci z opóźnieniem wzrostu spowodowanym genetycznie potwierdzonym zespołem Pradera-Williego, z wyjątkiem przypadków, gdy u nich stwierdzono również niedobór hormonu wzrostu. Donoszono o nagłych przypadkach śmiertelnych po rozpoczęciu terapii hormonem wzrostu u dzieci z zespołem Pradera-Williego, u których występował jeden lub więcej czynników ryzyka: ciężkie otyłość, obturacja dróg oddechowych górnych lub bezdech senny w wywiadzie, lub niezdiagnozowana infekcja dróg oddechowych.

Zaburzenia metabolizmu glukozy

Leczenie lekami hormonu wzrostu może zmniejszyć wrażliwość na insulinę i prowadzić do hiperglikemii. Należy rozważyć możliwość dodatkowej kontroli stanu pacjentów otrzymujących terapię somatropiną, u których występują zaburzenia tolerancji glukozy lub dodatkowe czynniki ryzyka rozwoju cukrzycy. U pacjentów z cukrzycą leczonych somatropiną może być konieczna korekta dawek leków hipoglikemizujących (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Nowotwory

W przypadku leczenia pacjentów z wywiadem choroby nowotworowej należy zwrócić szczególną uwagę na objawy i oznaki nawrotu. Pacjenci z istniejącymi guzami lub wtórnym niedoborem hormonu wzrostu spowodowanym zmianą wewnątrzczaszkową powinni poddawać się regularnym badaniom w celu oceny postępu lub nawrotu choroby podstawowej. U pacjentów, którzy chorowali na nowotwór w dzieciństwie, donoszono o zwiększonego ryzyka rozwoju drugiego nowotworu w przypadku leczenia somatropiną po pierwszym nowotworze. Guzy wewnątrzczaszkowe, w szczególności meningiomy, u pacjentów, którzy otrzymywali radioterapię głowy z powodu pierwszego nowotworu, były najczęstszymi z tych drugich nowotworów.

Łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe

Donoszono o nadciśnieniu wewnątrzczaszkowym (NW) z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, ataksją, zaburzeniami wzroku, bólem głowy, nudnościami i/lub wymiotami u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących terapię lekami hormonu wzrostu. Na początku leczenia oraz kiedy wskazuje na to stan kliniczny, zaleca się badanie dna oka. U pacjentów z objawami klinicznymi lub fundoskopijnymi NW należy tymczasowo przerwać stosowanie somatropiny. Obecnie brakuje wystarczających dowodów, aby podać konkretne zalecenia dotyczące kontynuacji terapii hormonem wzrostu po ustąpieniu objawów NW. W przypadku wznowienia terapii somatropiną konieczny jest monitoring pod kątem objawów i oznak NW.

Ciężka choroba krytyczna

U ciężko chorych dorosłych pacjentów z powikłaniami po operacji serca, operacji jamy brzusznej, po wielu urazach w wyniku wypadku lub z ostrą niewydolnością oddechową śmiertelność była wyższa u osób otrzymujących somatropinę w dawce 5,3 lub 8 mg na dobę (czyli 37,1–56 mg/tydzień) w porównaniu z grupą placebo – 42% w porównaniu z 19%. Ze względu na powyższe informacje pacjentów tych nie należy leczyć somatropiną. Ponieważ brak dostępnych informacji na temat bezpieczeństwa zastępczej terapii hormonem wzrostu u pacjentów z ostrymi chorobami krytycznymi, korzyści płynące z kontynuacji leczenia somatropiną w tej sytuacji należy porównać z potencjalnymi ryzykami. U wszystkich pacjentów, u których rozwija się inna lub podobna ostra choroba krytyczna, możliwą korzyść z leczenia somatropiną należy rozważyć w porównaniu z potencjalnym ryzykiem.

Zapalenie trzustki

Chociaż zapalenie trzustki rzadko występuje u pacjentów otrzymujących leki hormonu wzrostu, ten diagnozę należy rozważyć, jeśli podczas leczenia somatropiną występuje silny ból brzucha.

Skołowanie

Ponieważ somatropina zwiększa szybkość wzrostu, podczas leczenia należy monitorować objawy rozwoju lub postępu skoliozy.

Zaburzenia strzałkowate

Zaburzenia strzałkowate, w szczególności luźnica głowy kości udowej, mogą występować częściej u pacjentów z zaburzeniami układu endokrynnego lub z szybkim wzrostem. Należy dokładnie przebadać każde dziecko, u którego podczas leczenia pojawia się kulawienie lub skargi na ból w udzie lub kolanie.

Terapia doustna estrogenami

Estrogen doustny wpływa na odpowiedź IGFBP-1 na hormon wzrostu. Jeśli pacjentka stosująca somatropinę rozpoczyna lub kończy terapię doustnymi estrogenami, należy kontrolować stężenie IGFBP-1, aby określić, czy konieczna jest korekta dawki hormonu wzrostu w celu utrzymania stężenia IGFBP-1 w surowicy krwi w granicach normy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Pacjentkom otrzymującym doustną terapię estrogenami może być potrzebna większa dawka somatropiny w celu osiągnięcia celu terapeutycznego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Substancje pomocnicze

Zawartość sodu

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną dawkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Miążdżenie to bardzo rzadkie działanie niepożądane, które może być związane z konserwantem metakrezolem. W przypadku wystąpienia mięśniowych bóli lub zbyt silnego bólu w miejscu wstrzyknięcia należy rozważyć rozpoznanie miążdżenia. Jeśli zostanie potwierdzone, należy stosować leki hormonu wzrostu niezawierające metakrezolu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania somatropiny u ciężarnych. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa leku”).

Lek Enjenla nie jest zalecany dla ciężarnych ani dla kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących środków antykoncepcyjnych.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy somatropina lub jej metabolity wydzielają się w mleku matki. Ryzyko dla noworodków i niemowląt nie może być wykluczone. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu lub kontynuacji terapii somatropiną należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.

Funkcja rozrodcza

Ryzyko bezpłodności u kobiet lub mężczyzn z potencjałem rozrodczym nie było badane. W badaniu na szczurach nie stwierdzono zaburzeń funkcji rozrodczej u samców i samic (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa leku”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Enjenla nie wpływa lub prawie nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Terapię powinny rozpoczynać i kontrolować lekarze posiadające odpowiednią kwalifikację oraz doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu dzieci z niedoborem hormonu wzrostu (NHW).

Dawki

Zalecana dawka wynosi 0,66 mg/kg masy ciała i podawana jest raz w tygodniu drogą podskórną.

Za pomocą każdego wypełnionego wcześniej długopisu można ustawić i podać dawkę zaleconą przez lekarza. Dawkę można zaokrąglić w górę lub w dół według uznania lekarza świadomego indywidualnych potrzeb pacjenta. Jeżeli wymagane są dawki powyżej 30 mg (czyli masa ciała pacjenta przekracza 45 kg), należy wykonać dwie iniekcje.

Początkowa dawka dla pacjentów przechodzących z codziennego stosowania leków zawierających hormon wzrostu na terapię somatrogonem

Pacjentom przechodzącym z codziennego stosowania leków zawierających hormon wzrostu na terapię somatrogonem podawaną raz w tygodniu, nową terapię można rozpocząć od dawki 0,66 mg/kg/tydzień następnego dnia po ostatniej codziennej iniekcji.

Tytrowanie dawki

W razie potrzeby dawkę somatrogonu można dostosować w zależności od tempa wzrostu, działań niepożądanych, masy ciała pacjenta oraz stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1) w surowicy.

Podczas monitorowania stężenia IGF-1 pobieranie próbek należy zawsze przeprowadzać po 4 dniach od podania poprzedniej dawki. Dawkowanie powinno być dostosowane tak, aby osiągnąć średni standardowy indeks odchylenia (Standard Deviation Score, SDS) stężenia IGF-1 w zakresie normalnym, tj. od –2 do +2 (najlepiej około 0 SDS).

U pacjentów, u których stężenie IGF-1 w surowicy przekracza średnią wartość odniesienia dla ich wieku i płci o więcej niż 2 SDS, dawkę somatrogonu należy zmniejszyć o 15%. U niektórych pacjentów może być konieczne kilkukrotne zmniejszanie dawki.

Ocena i zakończenie leczenia

Skuteczność i bezpieczeństwo leczenia somatrogonem należy oceniać co 6–12 miesięcy. Można wtedy rozważyć parametry auksołogiczne, wskaźniki biochemiczne (stężenia IGF-1, hormonów, glukozy) oraz status dojrzewania. Zaleca się regularne monitorowanie indeksów SDS IGF-1 w surowicy przez cały okres leczenia. W okresie dojrzewania oceny należy przeprowadzać częściej.

Leczenie należy przerwać, jeśli występują oznaki zamknięcia płytek wzrostowych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Należy również zakończyć terapię u pacjentów, którzy osiągnęli ostateczny lub prawie ostateczny wzrost, tj. roczne tempo wzrostu poniżej 2 cm/rok lub wiek kostny powyżej 14 lat u dziewcząt i powyżej 16 lat u chłopców.

Pominięcie dawki

Pacjenci powinni przestrzegać swojego zwykłego dnia podawania leku. W przypadku pominięcia dawki somatrogon należy podać jak najszybciej w ciągu 3 dni od pominięcia dawki, a następnie powrócić do zwykłego harmonogramu dawkowania raz w tygodniu. Jeśli minęło więcej niż 3 dni, pominiętą dawkę należy pominąć, a następną dawkę podać w zaplanowanym dniu. W każdym przypadku pacjenci mogą powrócić do swojego zwykłego harmonogramu dawkowania raz w tygodniu.

Zmiana dnia podawania leku

Dzień tygodniowego podania leku można zmienić, jeśli jest to konieczne, ale odstęp między dwiema dawkami powinien wynosić co najmniej 3 dni. Po wybraniu nowego dnia podania należy kontynuować stosowanie leku raz w tygodniu.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania somatrogonu u pacjentów powyżej 65 roku życia nie zostały ustalone. Dane są niedostępne.

Naruszenia funkcji nerek

Stosowanie somatrogonu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie było badane. Nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Naruszenia funkcji wątroby

Stosowanie somatrogonu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie było badane. Nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania somatrogonu u noworodków, niemowląt i dzieci do 3 roku życia nie zostały ustalone. Dane są niedostępne.

Sposób podania

Somatrogon podaje się w postaci iniekcji podskórnej.

Somatrogon należy podawać pod skórę brzucha, ud, pośladków lub ramion. Miejsce iniekcji należy zmieniać cyklicznie w obrębie obszaru przy każdym podaniu. Iniekcje pod skórę ramion i pośladków powinny wykonywać osoby opiekujące się pacjentem.

Pacjent oraz osoba opiekująca się nim powinni przejść szkolenie, aby opanować procedurę podania iniekcji, umożliwiającą samodzielne podawanie leku.

Jeśli do podania pełnej dawki potrzebne są kilka iniekcji, należy je wykonywać w różnych obszarach ciała.

Somatrogon należy podawać raz w tygodniu, w tym samym dniu każdego tygodnia, w dowolnym czasie doby.

Enjenla, roztwór do wstrzykiwań w długopisie wstępnie wypełnionym, 24 mg.

Długopisem wstępnie wypełnionym można podać dawki od 0,2 do 12 mg somatrogonu z krokiem 0,2 mg (0,01 ml).

Enjenla, roztwór do wstrzykiwań w długopisie wstępnie wypełnionym, 60 mg.

Długopisem wstępnie wypełnionym można podać dawki od 0,5 do 30 mg somatrogonu z krokiem 0,5 mg (0,01 ml).

Osobliwe środki ostrożności dotyczące postępowania z lekiem i utylizacji resztek

Roztwór powinien być przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy i nie powinien zawierać cząsteczek. Nie należy podawać leku, jeśli jest mętny, ciemnożółty lub zawiera obce cząsteczki. Nie wstrzącać, wstrząsanie może uszkodzić lek.

Każdy wstępnie wypełniony długopis z lekiem Enjenla przeznaczony jest do użytku przez jednego pacjenta. Wstępnie wypełnionego długopisu z lekiem Enjenla nie mogą w żadnym wypadku używać inne osoby, nawet jeśli igła została zmieniona.

Wstępnie wypełniony długopis należy używać tylko przez 28 dni od pierwszego zastosowania. Nie należy używać po upływie terminu ważności.

Leku tego nie wolno zamrażać ani poddawać działaniu ciepła (temperatury powyżej 32 °C). Jeśli lek został zamrożony lub był narażony na działanie ciepła, należy go zutylizować.

Przygotowanie dawki

Długopis można użyć bezpośrednio po wyjęciu z lodówki. Dla wygody podania długopis wstępnie wypełniony sterylnym roztworem somatrogonu można ogrzać do temperatury pokojowej nie wyższej niż 32 °C przez 30 minut. Należy sprawdzić roztwór w długopisie pod kątem obecności plastryków, cząsteczek i zmiany koloru. Długopisu nie wolno wstrząsać. W przypadku obecności plastryków, cząsteczek lub zmiany koloru długopisu nie można używać.

Podanie

Miejsce iniekcji należy przygotować zgodnie z instrukcją obsługi. Zaleca się zmianę miejsca iniekcji cyklicznie w obrębie obszaru przy każdym podaniu. Podczas użytkowania zawsze należy założyć kaptur na wstępnie wypełniony długopis po każdej iniekcji. Po każdym zastosowaniu lek Enjenla należy ponownie umieścić w lodówce. Przed każdym użyciem należy zawsze zamocować nową igłę. Igł nie wolno używać ponownie. Igłę do wstrzykiwania należy zdejmować po każdej iniekcji, a długopis należy przechowywać bez zamocowanej igły. Zapobiega to zatkaniu igły, zanieczyszczeniu, zakażeniu, wyciekowi roztworu oraz niedokładnemu dawkowaniu.

W przypadku zatkania się igły (tj. brak płynu na końcu igły) pacjenci powinni postępować zgodnie z wskazówkami opisanymi w sekcji „Informacja dla pacjenta”.

Do podania wymagane są sterylne igły, które nie są częścią zestawu opakowania. Lek Enjenla można podawać za pomocą igły o rozmiarze od 4 do 8 mm i grubości od 30 do 32G.

Instrukcje dotyczące przygotowania i stosowania leku zawarte są w sekcji „Sposób stosowania”.

Utulizacja

Nie wykorzystany lek oraz odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Jeśli wstępnie wypełniony długopis jest pusty, był narażony na temperatury powyżej 32 °C lub był poza lodówką dłużej niż 4 godziny podczas każdego użytkowania, został używany 5 razy lub minęło ponad 28 dni od pierwszego zastosowania leku, należy go zutylizować, nawet jeśli nadal zawiera niewykorzystany lek. Po prawidłowym podaniu wszystkich dawek w długopisie może pozostać niewielka ilość sterylnego roztworu somatrogonu. Pacjentów należy poinstruować, aby nie stosowali pozostałego roztworu i odpowiednio zutylizowali długopis.

Informacja dla pacjenta

Instrukcja obsługi długopisu do iniekcji o dawce 24 mg lub 60 mg

• Enjenla do wstrzykiwania to wielodawkowy wstępnie wypełniony długopis zawierający 24 mg lub 60 mg leku.
• Lek Enjenla może podawać pacjent, osoba opiekująca się pacjentem, lekarz lub pielęgniarka. Nie wolno samodzielnie podawać leku Enjenla, zanim nie zostanie pokazany poprawny sposób podania iniekcji. Należy również przeczytać i zrozumieć instrukcje dotyczące stosowania. Jeśli lekarz lub pielęgniarka uzna, że pacjent lub osoba opiekująca się nim może podawać lek Enjenla w domu, należy przejść szkolenie dotyczące poprawnego przygotowania i podania tego leku. Ważne jest, aby przeczytać, zrozumieć i przestrzegać tych instrukcji, aby poprawnie podawać lek Enjenla. Ważne jest również porozmawiać z lekarzem lub pielęgniarką, aby upewnić się, że wszystkie wskazówki dotyczące dawkowania leku Enjenla są dobrze zrozumiane.
• Aby zapamiętać, kiedy należy podawać lek Enjenla, można wcześniej oznaczyć daty w kalendarzu. Należy zadzwonić do lekarza lub pielęgniarki, jeśli pacjent lub osoba opiekująca się nim ma pytania dotyczące poprawnego sposobu podania leku Enjenla.
• Każde obrócenie (kliknięcie) regulatora dawki wstępnie wypełnionego długopisu zawierającego 24 mg leku zwiększa dawkę o 0,2 mg. W jednej iniekcji można podać od 0,2 do 12 mg. Jeśli dawka przekracza 12 mg, należy wykonać kilka iniekcji.

Każde obrócenie (kliknięcie) regulatora dawki wstępnie wypełnionego długopisu zawierającego 60 mg leku zwiększa dawkę o 0,5 mg. W jednej iniekcji można podać od 0,5 do 30 mg. Jeśli dawka przekracza 30 mg, należy wykonać kilka iniekcji.

• Po poprawnym podaniu wszystkich dawek w długopisie może pozostać niewielka ilość leku. Jest to normalne. Pacjenci nie powinni próbować wykorzystać pozostałego roztworu, należy odpowiednio zutylizować długopis.
• Nie należy dzielić się swoim długopisem z innymi osobami, nawet jeśli igła została zmieniona. Można przenieść innym osobom poważne zakażenie lub samemu je nabrać.
• Do każdej iniekcji należy zawsze używać nowej igły. Zmniejsza to ryzyko zakażenia, infekcji, wycieku leku oraz zatkania igły, co może prowadzić do podania niewłaściwej dawki.
• Nie należy wstrząsać długopisu. Wstrząsanie może uszkodzić lek.
• Długopisu nie zaleca się używać osobom niewidomym lub pacjentom z wadami wzroku bez pomocy osoby wykwalifikowanej w poprawnym podawaniu iniekcji tego leku.

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis kolejności stosowania długopisu o dawce 24 mg. W przypadku stosowania długopisu o dawce 60 mg należy wykonać analogiczne czynności.

Przygotowanie do zastrzyku

Krok 1. Przygotuj się

• Umij i osusz ręce.
• Możesz użyć pióra bezpośrednio po wyjęciu z lodówki. Aby zastrzyk był bardziej komfortowy, pozostaw pióro w temperaturze pokojowej na 30 minut (zob. sekcję „Warunki przechowywania”).
• Sprawdź nazwę, stężenie leku oraz etykietę swojego pióra, aby upewnić się, że jest to lek przepisany przez lekarza.
• Sprawdź datę ważności na etykiecie pióra. Nie używaj leku po upływie daty ważności.
• Nie używaj swojego pióra, jeśli:
  • jego zawartość była zamrożona lub była narażona na działanie ciepła (temperatury powyżej 32 °C) lub minęło więcej niż 28 dni od pierwszego użycia pióra (zob. sekcję „Warunki przechowywania”);
  • pióro upadło;
  • pióro wygląda na pęknięte lub uszkodzone.
• Nie zdejmuj kolka z pióra, dopóki nie będziesz gotowy na zastrzyk.

Krok 2. Wybierz i oczyść miejsce zastrzyku

• Lek Enjenla należy wstrzykiwać pod skórę brzucha, ud, pośladków lub ramion.
• Wybierz najlepsze miejsce na wstrzyknięcie zgodnie z zaleceniami lekarza lub pielęgniarki.
• Jeśli do podania pełnej dawki konieczne jest wykonanie kilku wstrzyknięć, należy je wykonać w różnych miejscach.
• Nie wstrzykiwać w okolice kości ani w miejsca z siniakami, zaczerwienieniami, owrzodzeniami lub zgrubieniami, a także w obszary z bliznami lub oznakami chorób skóry.
• Przed wstrzyknięciem przetrzyj miejsce wstrzyknięcia chusteczką alkoholową.
• Pozwól temu obszarowi wyschnąć.
• Nie dotykaj miejsca wstrzyknięcia po oczyszczeniu.

Krok 3. Sprawdź lek

• Zdejmij nakrywkę z pióra i zachowaj ją, aby ponownie założyć po wstrzyknięciu.
• Sprawdź lek wewnątrz uchwytu kartridża.
• Upewnij się, że lek jest przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy. Nie wstrzykuj leku, jeśli jest mętny lub ciemnożółty.
• Upewnij się, że roztwór nie zawiera plastrów ani cząsteczek. Nie wstrzykuj leku, jeśli zawiera plastry lub cząsteczki.

Uwaga. Jeśli w leku pojawi się jedna lub kilka pęcherzyków powietrza, jest to normalne.

Krok 4. Załóż igłę

• Weź nową igłę i usuń ochronną folię.
• Trzymaj igłę w jednej linii z piórem, trzymaj prosto zarówno igłę, jak i pióro.
• Ostrożnie naciśnij, a następnie dokręć igłę do pióra.

Nie dokręcaj zbyt mocno.

Uwaga. Postępu ostrożnie, aby nie założyć igły pod kątem. Może to spowodować wyciek leku.

Uwaga! Igły są ostre na obu końcach. Postępu ostrożnie, aby nie ukłuć się (lub kogoś innego) igłą.

Krok 5. Usuń zewnętrzną osłonę igły

• Usuń zewnętrzną osłonę igły.
• Obowiązkowo zachowaj zewnętrzną osłonę igły. Będzie potrzebna później do zdjęcia igły.

Uwaga. Po usunięciu zewnętrznej osłony powinieneś zobaczyć wewnętrzną osłonę igły. Jeśli jej nie widzisz, spróbuj ponownie założyć igłę.

Uwaga. Jeśli używasz igły z osłoną ochronną, zapoznaj się z instrukcją obsługi igły dotyczącą jej użytkowania.

Krok 6. Usuń wewnętrzną osłonę igły

• Ostrożnie usuń wewnętrzną osłonę igły, aby odsłonić igłę.
• Wyrzuć wewnętrzną osłonę igły do pojemnika na ostre przedmioty. Już jej nie potrzebujesz.

Uwaga. Jeśli używasz igły z osłoną ochronną, zapoznaj się z instrukcją obsługi igły dotyczącą jej użytkowania.

Ustawienie nowej pióra (pierwsza przygotowanie) — tylko przy pierwszym użyciu nowego pióra

Należy ustawić (przygotować po raz pierwszy) każde nowe pióro przed pierwszym użyciem.

• Takie ustawienie wykonuje się przed pierwszym użyciem każdego nowego pióra.
• Celem ustawienia nowego pióra jest usunięcie pęcherzyków powietrza i upewnienie się, że otrzyma się wymaganą dawkę.

Ważne! Pomiń kroki od A do B, jeśli już ustawiłeś pióro.

Krok A. Ustaw regulator

• Obróć pokrętło dawkowania do 0,4 dla długopisu z dawkowaniem 24 mg lub do 1,0 dla długopisu z dawkowaniem 60 mg.

Uwaga. Jeśli przypadkowo przekręcisz pokrętło dawkowania zbyt daleko, możesz je obrócić z powrotem.

Krok B. Postukaj w uchwyt na kartusz

• Trzymaj długopis igłą do góry, aby pęcherzyki powietrza mogły się unosić.
• Delikatnie postukaj w uchwyt na kartusz, aby pęcherzyki powietrza uniosły się do góry.

Ważne! Wykonaj krok B, nawet jeśli nie widzisz pęcherzyków powietrza.

Krok C. Naciśnij przycisk i sprawdź dopływ cieczy

• Naciskaj przycisk wprowadzania, aż przestanie się przesuwać, a w okienku dawki pojawi się „0”.
  • Sprawdź, czy pojawi się płyn na końcówce igły. Jeśli pojawi się płyn, Twoja dawka jest gotowa.
  • Zawsze upewnij się, że przed zastrzykiem pojawi się kropla płynu. Jeśli kropla się nie pojawi, powtórz kroki od A do B.
    • Jeśli płyn nie pojawi się po ponownym wykonaniu kroków od A do B pięć razy, załóż nową igłę i spróbuj jeszcze raz.

Nie używaj dawki, jeśli kropla płynu nadal się nie pojawia. Skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką i użyj nowej dawki.

Ustawienie zaplanowanej dawki

Krok 7. Wybierz dawkę

• Obróć pokrętło dawki, aby ustawić dawkę.
  • Dawkę można zwiększać lub zmniejszać, obracając pokrętło dawki w dowolnym kierunku.
  • Pokrętło dawki obraca się o 0,2 mg za jednym razem w przypadku długopisu zawierającego 24 mg, lub o 0,5 mg za jednym razem w przypadku długopisu zawierającego 60 mg.
  • W przypadku długopisu zawierającego 24 mg leku, można ustawić dawkę tylko do 12 mg na jedną iniekcję; w przypadku długopisu zawierającego 60 mg leku, można ustawić dawkę tylko do 30 mg na jedną iniekcję.
  • Okienko dawki pokazuje dawkę w miligramach (mg).
• Zawsze sprawdzaj okienko dawki, aby upewnić się, że ustawiona została właściwa dawka.

Ważne! Nie naciskaj przycisku podawania podczas ustawiania dawki.

Co zrobić, jeśli nie mogę ustawić wymaganej dawki?

• Jeśli Twoja dawka przekracza 12 mg lub 30 mg, należy wykonać kilka iniekcji.
• Za pomocą jednej iniekcji można podać od 0,2 do 12 mg długopisem zawierającym 24 mg, lub od 0,5 do 30 mg długopisem zawierającym 60 mg.
  • Jeśli potrzebujesz pomocy w prawidłowym rozłożeniu dawki, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką.
  • Do każdej iniekcji używaj nowej igły (patrz „Krok 4. Przyłącz igłę”).
  • Jeśli zazwyczaj potrzebujesz 2 iniekcji, aby otrzymać pełną dawkę, koniecznie podaj drugą dawkę.

Co zrobić, jeśli w długopisie pozostało zbyt mało leku?

• Jeśli w Twoim długopisie znajduje się mniej niż 12 mg lub 30 mg leku, pokrętło dawki zatrzyma się, a pozostała ilość leku pojawi się w okienku dawki.
• Jeśli w Twoim długopisie nie ma wystarczającej ilości leku do podania pełnej dawki, możesz:
  • podać ilość, która pozostała w długopisie, a następnie przygotować nowy długopis, aby otrzymać pełną dawkę.

Nie zapomnij odjąć dawki, którą już podałeś.

Na przykład, jeśli dawka wynosi 3,8 mg, a możesz ustawić pokrętło dawki tylko na 1,8 mg, powinieneś podać kolejne 2,0 mg nowym długopisem. Albo, jeśli dawka wynosi 21,5 mg, a możesz ustawić pokrętło dawki tylko na 17 mg, powinieneś podać kolejne 4,5 mg nowym długopisem.

• wziąć nowy długopis i podać pełną dawkę.

Podawanie dawki

Krok 8. Wprowadź igłę

• Trzymaj długopis tak, aby widzieć cyfry w okienku dawki.
• Wprowadź igłę bezpośrednio w skórę.

Krok 9. Podaj lek

• Kontynuuj trzymanie igły w tym samym położeniu w skórze.
• Naciskaj przycisk podawania, aż przestanie się poruszać i w okienku dawki pojawi się „0”.

Krok 10. Policz do 10

• Kontynuuj naciskanie przycisku dozowania, licząc do 10. Umożliwi to otrzymanie pełnej dawki leku.
• Gdy dojdziesz do 10, zwolnij przycisk dozowania i powoli wyjmij pióro z miejsca iniekcji, wyciągając igłę prosto na zewnątrz.

Uwaga. Możesz zauważyć kroplę leku na końcu igły. Jest to normalne i nie wpływa na dopiero co otrzymaną dawkę.

Krok 11. Załóż zewnętrzną osłonę igły

• Ostrożnie załóż zewnętrzną osłonę igły z powrotem na igłę.
• Naciskaj na zewnętrzną osłonę igły, aż się zablokuje.

Uwaga! Nigdy nie próbuj ponownie założyć wewnętrznej osłony igły na igłę. Możesz się ukłuć.

Uwaga. Jeśli korzystasz z igły z osłoną ochronną, zapoznaj się z instrukcją dotyczącą igły, aby dowiedzieć się, jak jej używać.

Krok 12. Zdejmij igłę

• Odkręć igłę razem z osłoną od pióra.
• Delikatnie pociągnij, aż igła z osłoną zostanie zdjęta.

Uwaga. Jeśli igła nadal nie została zdjęta, ponownie załóż zewnętrzną osłonę igły i spróbuj ponownie. Podczas odkręcania igły należy użyć niewielkiego nacisku.

Utylizuj używane igły do piór w pojemniku na ostre przedmioty zgodnie z instrukcjami lekarza, pielęgniarki lub farmaceuty oraz zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi ochrony zdrowia i bezpieczeństwa. Przechowuj pojemnik na ostre przedmioty w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie używaj ponownie igły.

Krok 13. Załóż nakrętkę na pióro

• Załóż nakrętkę z powrotem na pióro.
• Nie zakładaj nakrętki na pióro z zamocowaną igłą.
• Jeśli w piórze pozostał lek, przechowuj je w lodówce między zastosowaniami (patrz sekcja „Warunki przechowywania”).

Krok 14. Po iniekcji

• Delikatnie naciśnij na miejsce iniekcji czystym wacikiem lub gazą i przytrzymaj przez kilka sekund.
• Nie pocieraj miejsca iniekcji. Może pojawić się niewielka ilość krwi w tym miejscu. Jest to normalne.
• W razie potrzeby możesz założyć mały plaster na miejsce iniekcji.
• Jeśli Twoje pióro jest puste lub minęło ponad 28 dni od pierwszego zastosowania, utylizuj je, nawet jeśli nadal zawiera nieużyty lek. Utylizuj je w pojemniku na ostre przedmioty.
• Aby pamiętać, kiedy należy utylizować pióro, możesz wpisać datę pierwszego zastosowania na etykiecie pióra poniżej:

Data pierwszego zastosowania / /

Dzieci

Lek może być stosowany w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie

Jednorazowego stosowania somatregonu w dawkach przekraczających 0,66 mg/kg/tydzień nie badano. Ze względu na doświadczenie z codziennym stosowaniem leków zawierających hormon wzrostu, krótkotrwałe przedawkowanie może początkowo prowadzić do hipoglikemii, a następnie do hiperglikemii. Długotrwałe przedawkowanie może powodować objawy i objawy gigantyzmu i/lub akromegalii, zgodne z konsekwencjami nadmiaru hormonu wzrostu.

Leczenie przedawkowania somatregonem powinno obejmować ogólne środki wspomagające.

Efekty uboczne

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi efektami ubocznymi po leczeniu somatrogonem są reakcje w miejscu iniekcji (RMI) (25,1%), ból głowy (10,7%) i gorączka (10,2%).

Lista efektów ubocznych

Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z wieloośrodkowego badania fazy 2 oceny bezpieczeństwa i doboru dawki oraz z referencyjnego wieloośrodkowego badania fazy 3 niegorszości u dzieci z niedoborem hormonu wzrostu (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Dane odzwierciedlają stosowanie somatrogonu raz w tygodniu (0,66 mg/kg/tydzień) w leczeniu 265 pacjentów.

Poniżej przedstawiono listę efektów ubocznych związanych z somatrogonem według klasyfikacji układów narządów i ogólnie przyjętych kategorii częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) lub częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy według częstości efekty uboczne wymienione są w kolejności zmniejszania się ich ciężkości.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego. Często: anemia, eozynofilia.

Zaburzenia układu endokrynnego. Często: hipotyreozę; rzadko: niedostateczność kory nadnerczy.

Zaburzenia układu nerwowego. Bardzo często: ból głowy.

Zaburzenia narządu wzroku. Często: alergiczne zapalenie spojówek.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Rzadko: uogólnione wysypki.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: artralgia; ból kończyn.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania. Bardzo często: reakcje w miejscu podania; gorączka.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Reakcja w miejscu wstrzyknięcia

W badaniu klinicznym fazy 3 donoszono o reakcjach w miejscu wstrzyknięcia (RMW) na przestrzeni całego badania. W większości przypadków lokalne RMW były tymczasowe, występowały głównie w pierwszych 6 miesiącach terapii i miały łagodny stopień ciężkości; RMW zazwyczaj pojawiały się w dniu wstrzyknięcia, a ich średnia długość trwania nie przekraczała 1 dnia. Spośród nich ból, zaczerwienienie, swędzenie, obrzęk, zgrubienie, siniaki, hiperplazja, zapalenie oraz podwyższona temperatura skóry w miejscu wstrzyknięcia obserwowano u 43,1 % pacjentów otrzymujących terapię somatrogonem w porównaniu z 25,2 % pacjentów otrzymujących codziennie wstrzykiwany somatropin.

W długoterminowym otwartym przedłużeniu badania klinicznego fazy 3 lokalne RMW były podobne pod względem charakteru i ciężkości. O RMW donoszono na początku terapii u pacjentów, którzy przechodzili z leczenia somatropinem na stosowanie somatrogonu. RMW odnotowano u 18,3 % pacjentów, którzy otrzymywali somatrogon od początku badania głównego i kontynuowali leczenie w przedłużeniu badania, oraz analogicznie 37 % odnotowano u pacjentów, którzy otrzymywali początkowo somatropin i w przedłużeniu badania zostali przekierowani na terapię somatrogonem.

Immunogenność

W badaniu referencyjnym dotyczącego bezpieczeństwa i skuteczności wśród 109 pacjentów otrzymujących somatrogon u 84 (77,1 %) stwierdzono pozytywny wynik testu na obecność przeciwciał do leku (PLL). Nie zaobserwowano skutków klinicznych ani wpływu na bezpieczeństwo po wytworzeniu się przeciwciał.

Inne działania niepożądane związane z somatropiną mogą być uważane za efekty charakterystyczne dla całej klasy tych leków, w szczególności:

• nowotwory łagodne i złośliwe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”);
• zaburzenia metaboliczne i odżywienie: cukrzyca typu 2 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”);
• zaburzenia ze strony układu nerwowego: łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), parestezje;
• zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości: ból mięśni;
• zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: ginekomastia;
• zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna, pokrzywka i swędzenie;
• ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy;
• zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: zapalenie trzustki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Metakrezol

Ten lek zawiera metakrezol, który może powodować ból podczas wstrzykiwań (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przed pierwszym użyciem przechowywać w lodówce (od 2 do 8 °C). Nieotwarty długopis można tymczasowo przechowywać do 4 godzin w temperaturze do 32 °C.

Po pierwszym użyciu okres przechowywania wynosi 28 dni. Przechowywać w lodówce (od 2 do 8 °C). Nie zamrażać. Lek należy przechowywać w długopisie z założoną osłonką chroniącą przed światłem.

Lek Enjenla można przechowywać w temperaturze pokojowej (do 32 °C) do 4 godzin podczas każdej iniekcji maksymalnie 5 razy. Po każdym zastosowaniu należy odstawić długopis z lekiem Enjenla do lodówki. Należy unikać wpływu temperatur powyżej 32 °C i nie pozostawiać leku w temperaturze pokojowej dłużej niż 4 godziny podczas każdego użytkowania.

Długopis z lekiem Enjenla należy zutylizować, jeśli został użyty 5 razy, jeśli był narażony na temperatury powyżej 32 °C lub jeśli był wyjmowany z lodówki dłużej niż 4 godziny podczas każdego użytkowania.

Niezgodność.

Ponieważ nie przeprowadzono badań niezgodności, ten lek nie powinien być mieszany z innymi lekami.

Opakowanie.

1 wstępnie napełniony długopis zawierający kartusz, w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. na receptę.

Producent.

Pfizer Manufacturing Belgium NV.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Reyerslaan 12, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgia.