EMSEF® 2000

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EMCEF® 1000 (EMCEPH® 1000) EMCEF® 2000 (EMCEPH® 2000)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson;

1 fiolka zawiera ceftriakson sodu odpowiadający 1000 mg lub 2000 mg ceftriaksonu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek od białego do żółtawo-pomarańczowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryksolon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryksolon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryksolonu.
• Niedostatecznej przepuszczalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych.
• Bakteryjnego pompy wypompowującej (efluksowej).

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości.

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego wzrost (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości. W przypadku takiego zjawiska należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia — wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d. Granice wartości odnoszą się do dobowej dawki wewnętrznowennej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie Gram-dodatnie koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens. Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia

Anaeroby

Clostridium difficile

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

£ Wszystkie metycylinoodporne bakterie są oporne na ceftryksone.

• Częstość oporności > 50% co najmniej w jednym regionie.

% Odpornych są zawsze szczepy produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie wewnątrzmięśniowe

Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftryksone w osoczu wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym 1 g ceftryksone wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie w osoczu — czas” po podaniu wewnątrzmięśniowym odpowiada wartości po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryksone w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryksone w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksone w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksone w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnowym i stawowym, sekrecie prostaty. Po ponownym podaniu obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu o 8–15% (Cmax); stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania. Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryksone przenika do opon mózgowo-rdzeniowych. Przenikanie jest bardziej wyrażone w przypadku stanu zapalnego opon mózgowo-rdzeniowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi do 25% wartości w osoczu w porównaniu do 2% u pacjentów bez stanu zapalnego opon mózgowo-rdzeniowych. Maksymalne stężenia ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryksone przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryksone wydalone jest w niezmienionej postaci przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% — w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półtrwania ceftryksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksone zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Stosunkowo umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryksone.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Ma to również miejsce w wyniku zwiększenia się frakcji wolnej ceftryksone w osoczu, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu ceftryksone przy zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksone wydłużony jest u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami krwi. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu ceftryksone, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego odnotowuje się ją dla ogólnego ceftryksone w osoczu krwi, a dla wolnego (niezwiązanego) — nie.

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent okresu dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryksone dla poszczególnych gatunków docelowych (tj. % T > minimalnego stężenia hamującego).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek należy stosować w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków doszłych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzekomica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Lek może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu chorych z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu chorych z bakteriemią, która pojawiła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Lek należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych bakteryjnych patogenów nie mieści się w zakresie jego działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryksolon lub inny lek z grupy cefalosporyn. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryksolon jest przeciwwskazany:

• noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• noworodkom doszłym (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipalbuminemią lub kwasocą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) wstrzykiwania wewnętrznie preparatów wapnia lub infuzji roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksolonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty niepożądane”).

* In vitro wykazano, że ceftryksolon może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą surowicy krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryksolonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zobacz instrukcję do lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryksolonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rekonstytucji ceftryksolonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryksolonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryksolonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryksolonu nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryksolon i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania linii infuzyjnej cieczą zgodną przed i po podaniu. W badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazano, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksolonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie ceftryksolonu w połączeniu z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryksolonem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryksolonem obserwowano efekty antagonystyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryksolonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryksolonem do wstrzykiwań domięśniowych a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryksolon możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryksolon, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryksolonu oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi. Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryksolonu i silnych moczopędnych (np. furosemid).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryksolonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksonu i podjąć odpowiednie działania nagłe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem lekkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas leczenia ceftryaksonem odnotowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella / toksycznego zespółu martwicy nabłonka, reakcji lekowej z eozynofilią i objawami systemowymi [zespołu DRESS]), które mogą być groźne dla życia lub śmiertelne, choć częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

Opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach zakończone śmiertelnie u noworodków przedwcześnie urodzonych i u noworodków urodzonych w terminie w wieku poniżej 1 miesiąca. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podano ceftryakson i wapń w różnych czasach oraz za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według istniejących danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków wewnątrznaczyniowego wytrącania się osadów, z wyjątkiem noworodków, którym podano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryaksonu u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie żadnych roztworów do wstrzykiwania dożylnego zawierających wapń, nawet przy użyciu różnych systemów do wlewu lub podawania leków do różnych miejsc wlewania. Jednak pacjentom w wieku powyżej 28 dni ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków za pomocą różnych systemów do wlewu do różnych części ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu do wlewu roztworem soli fizjologicznej między podawaniem tych leków, aby zapobiec wytrącaniu się osadów. U pacjentów wymagających ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia parenteralnego całkowitego (PPN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych leków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadów. Jeśli stosowanie ceftryaksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia parenteralnego zostanie uznane za konieczne, roztwory do PPN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, ale za pomocą różnych systemów do wlewu i do różnych części ciała. Można również tymczasowo wstrzymać podawanie roztworów do PPN na czas wlewu ceftryaksonu i przemyć systemy do wlewu między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Efekty niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób i dawka stosowania”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia tym lekiem. Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długotrwałe.

Podczas leczenia długotrwałego należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierne namnażanie się mikroorganizmów opornych.

Zapalenie okrężnicy i zapalenie okrężnicy pseudobłoniaste, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, odnotowano podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrożonej życiem. Dlatego ważne jest, aby rozważyć możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na ceftryakson.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”).

Reakcja Jarischa-Herxheime­ra.

Na początku leczenia ceftryaksonem u niektórych pacjentów z chorobami z grupy spirochetoz może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheime­ra. Ta reakcja jest zazwyczaj samolimitująca się lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia reakcji Jarischa-Herxheime­ra nie należy przerywać leczenia antybiotykami.

Encefalopatia.

Opisywano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”) lub zaburzeniami układu nerwowego centralnego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonu.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania ceftryaksonu test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ceftryakson może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie. W trakcie stosowania ceftryaksonu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Widmo aktywności przeciwbakteryjnej.

Ceftryakson ma ograniczone widmo aktywności przeciwbakteryjnej i może być nieodpowiedni do monoterapii w przypadku niektórych typów infekcji, z wyjątkiem sytuacji, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem ceftryaksonu należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację dotyczącą stosowania lidokainy, zawarte w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Choroba kamicy żółciowej.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania leku u dzieci. Takie wytrącenia znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyły objawy. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę korzyści/ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących ceftryakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsze intensywne leczenie, ciężka choroba i całkowite żywienie parenteralne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku.

Choroba kamicy nerkowej.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę korzyści/ryzyka w danym przypadku.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Wapń. 1 g leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Utylizacja nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności: emisję leku do środowiska zewnętrznego należy zminimalizować. Nie należy wyrzucać leku do ścieków i odpadów komunalnych. Do utylizacji należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie spodziewa się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu się od stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie efekty niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wstrzykiwaną do mięśni w ilości 1–2 g leku. Niektóre dane wskazują, że u pacjentów w ciężkim stanie lub u których poprzednia terapia była nieskuteczna, ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu do mięśni w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed zabiegiem.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg wstrzykiwana do mięśni.

Zastrzeżenie (lues)

Zalecane dawki to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzeżenia neurologicznego przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym zastrzeżeniu neurologicznym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (< 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku udokumentowanej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe leku w dawce 50 mg/kg może być stosowane jako wstępne leczenie ostrego zapalenia ucha środkowego. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii ceftryksakson może być skuteczny przy domięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzeżenie

Zalecane dawki to ogólnie 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzeszeniu, w tym neurozastrzeszeniu, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioze Lyme’a [wczesne (II etap) i późne (III etap)].

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni.

Ceftryksakson jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftryksaksonu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzyk

Zalecaną dawką jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzyku, w tym neurozastrzyku, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi rekomendacjami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryksaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu objawów choroby lub potwierdzeniu eradukacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek jest prawidłowa.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryksaksonu, o ile czynność nerek nie jest upośledzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryksaksonu nie powinny przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryksakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryksakson można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać do środka stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji należy zapoznać się z instrukcją medycznego stosowania lidokainy. Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu ustalenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne

Ceftryksakson można podawać dożylne w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawkach 50 mg/kg masy ciała lub wyższych należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne. Ceftryksakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni życia), u których konieczne jest (lub może być konieczne) leczenie roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie parenteralne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryksaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryksaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryksaksonu może również wystąpić podczas mieszania ceftryksaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożyciowego. Dlatego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryksaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryksakson należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Rozcieńczenie. Biorąc pod uwagę wymaganą dawkę, należy określić niezbędną liczbę fiol. Do podania dożyciowego lub domięśniowego dodać zalecaną objętość roztworu do rozcieńczania, wskazaną w poniższej tabeli, a następnie dokładnie wstrząsnąć fiolką aż do całkowitego rozpuszczenia zawartości fiolki.

Do infuzji dożylnej dodać 15 ml roztworu do rozcieńczania i dokładnie wstrząsnąć aż do całkowitego rozpuszczenia zawartości fiolki.

Odmierzyć 15 ml otrzymanego roztworu i dodać do 25 ml płynu do rozcieńczania w fiolce do infuzji, aby przygotować dawkę dla pacjenta (uzupełniając do całkowitej objętości 40 ml, jak wskazano w tabeli).

Roztwór należy podawać drogą dożyciową, zgodnie z opisem w niniejszym rozdziale.

* Roztworu ceftryaxonu w lidokainie nie należy stosować dożylnie

** 6 % infuzja: 30 g hydroksyetylokrzemienia, 4,5 g sodu chlorku, wody do wstrzykiwań do 500 ml. 10 % infuzja: 50 g hydroksyetylokrzemienia, 4,5 g sodu chlorku, wody do wstrzykiwań do 500 ml.

W przypadku stosowania innych płynów do rozcieńczania należy sprawdzić ich zgodność z ceftryaksonem. Otrzymany roztwór powinien być klarowny, bez obcych wtrąceń.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Objawy. Przy przedawkowaniu może wystąpić nudności, wymioty, biegunka.

Leczenie. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa opłucnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń ceftryaksonu w osoczu krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne najczęściej obserwowane podczas stosowania ceftryksazonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji po podaniu ceftryksazonu określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: nieczęsto — grzybicze zakażenia narządów płciowych; rzadko — kolit pseudobłoniasty^b; częstotliwość nieznana^a — nadkażenia^b.

Układ krwiotwórczy: często — eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto — granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana^a — anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ sercowo-naczyniowy: częstotliwość nieznana — zespół Kounisa.

Układ odpornościowy: częstotliwość nieznana^a — szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa-Herxheima^b.

Układ nerwowy: nieczęsto — ból głowy, zawroty głowy; rzadko — encefalopatia; częstotliwość nieznana^a — drgawki.

Ucho i błędnik: częstotliwość nieznana^a — zawroty głowy.

Układ oddechowy: rzadko — skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często — biegunka^b, stolec wodnisty; nieczęsto — nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a — zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Układ wątrobowo-żółciowy: często — podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a — osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, cholestazyjne zapalenie wątroby^b,c.

Skóra i tkanka podskórna: często — wysypka; nieczęsto — świąd; rzadko — pokrzywka; częstotliwość nieznana^a — zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, rumień wielopostaciowy, ostrze ogólne pustulopatyczne egzantematyczne, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołu DRESS)^b.

Układ moczowy: rzadko — hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana^a — oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: nieczęsto — zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko — obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto — podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a — fałszywie dodatni test Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z opisów po marketingu. Ponieważ informacje o tych reakcjach pochodzą z dobrowolnych zgłoszeń od populacji nieokreślonego rozmiaru, nie można wiarygodnie oszacować ich częstości, dlatego klasyfikuje się ją jako nieznaną.

^b Zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

^c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryksazonu.

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po podaniu ceftryksazonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksazonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnątrznie ceftryksazon i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksazonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półtrwania ceftryksazonu w porównaniu z dorosłymi (zobacz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dzień) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Osady mogą występować z objawami lub bez objawów, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz znikają po odstawieniu ceftryksazonu (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów przy wewnątrznie podawanym ceftryksazonie była różna — w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszą objawy, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksazonu osady zazwyczaj znikają (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C oraz nie dłużej niż 24 godziny w lodówce (2–8 °C).

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ceftryksazon jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksazonu nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksazonu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z całkowitymi roztworami do żywienia pozajelitowego (zobacz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Efekty uboczne”).

Opakowanie.

1 buteleczka z proszkiem w opakowaniu tekturowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Wniosek.

Abryl Formulations Pvt. Ltd.

Adres wnioskodawcy.

17406-A, Minocha Colony, Bathinda-151001, Indie.

Producent.

Sens Laboratories Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

VI/51B, ps. nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.