Ekvator

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNE LEKU EKVATOR (EKVATOR)

Skład:

substancje czynne: lizynopryl, amlodypina;

1 tabletka zawiera lizynoprylu 20 mg (w postaci 21,76 mg lizynoprylu dihydratu) oraz amlodypiny 5 mg (w postaci 6,94 mg amlodypiny benzoesanu);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa (typ 101), celuloza mikrokryształowa (typ 12), skrobioglikolan sodu (typ A), stearyna magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki z wygrawerowanym napisem „CF2” po jednej stronie, druga strona bez wygrawerowania.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) w połączeniu z blokerami kanałów wapniowych. Kod ATC C09B B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ekvator to lek kombinowany z ustaloną kombinacją dawek substancji czynnych: lizynoprylu i amlodypiny.

Lizynopryl

Lizynopryl – inhibitor enzymu peptydylopeptydazy. Hamuje enzym przekształcający angiotensynę (ACE), który katalizuje przekształcenie angiotensyny I w wazoaktywny peptyd – angiotensynę II. Angiotensyna II stymuluje również wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy. Inhibicja ACE prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, w wyniku czego zmniejsza się działanie wazopresyjne i zmniejsza się wydzielanie aldosteronu. Obniżenie tego ostatniego może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w osoczu.

Ponieważ mechanizm działania lizynoprylu polegający na obniżaniu ciśnienia tętniczego opiera się na hamowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron, lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o niskim poziomie reniny. ACE jest identyczny z kininazą II – enzymem powodującym degradację bradykininy. Nie ustalono jeszcze, czy wzrost stężenia bradykininy, potężnego peptydu wazodylatacyjnego, odgrywa rolę w efektach terapeutycznych lizynoprylu.

Amlodypina.

Amlodypina – to dihydropirydynowy inhibitor napływu jonów wapniowych (bloker wolnych kanałów wapniowych lub antagonist jonów wapniowych), który blokuje ich napływ przez błony do komórek mięśniowych mięśnia sercowego i naczyń.

Mechanizm działania hipotensyjnego amlodypiny wynika z bezpośredniego rozkurczowego wpływu na mięśnie gładkie naczyń.

Obecnie dokładne przyczyny pozytywnego działania amlodypiny w dławicy piersiowej nie są znane; jednak wiadomo, że zmniejszenie ogólnego obciążenia niedokrwieniowego następuje dzięki dwóm następującym mechanizmom:

• Amlodypina powoduje rozszerzenie arterioł obwodowych i w ten sposób zmniejsza ogólny obwodowy opór naczyniowy, który serce musi pokonać (obciążenie następcze). Ponieważ częstość skurczów serca pozostaje stabilna, rozładowanie serca prowadzi do zmniejszenia zużycia energii przez miokard i potrzeby miokardium w tlen.
• Mechanizm działania amlodypiny może również obejmować rozszerzenie głównych tętnic wieńcowych i arterioł, zarówno normalnych, jak i znajdujących się w strefie niedokrwienia. To prowadzi do wzrostu dopływu tlenu do miokardium u pacjentów z dławicą wazospastyczną (dławica Prinzmetala lub dławica wariantna).

Stosowanie amlodypiny raz dziennie prowadzi do klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zarówno w pozycji pionowej, jak i leżącej przez 24 godziny. Ze względu na powolny początek działania nie występuje szybki efekt hipotensyjny.

U pacjentów z dławicą piersiową jednorazowa dawka dzienna amlodypiny zwiększa tolerancję na obciążenie fizyczne, wydłuża czas do wystąpienia napadu dławicy, opóźnia rozwój depresji odcinka ST (o 1 mm), a także zmniejsza częstość napadów dławicy i częstość przyjmowania nitrogliceryny.

Amlodypina nie wykazuje żadnego niekorzystnego wpływu na metabolizm lub stężenie lipidów w osoczu krwi i może być stosowana w leczeniu chorych na astmę oskrzelową, cukrzycę typu II i podagry.

Farmakokinetyka.

Lizynopryl

Lizynopryl – inhibitor ACE stosowany doustnie, nie zawierający grupy sulfhydrylowej.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym stężenie leku w osoczu osiąga maksimum po 7 godzinach, choć u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego zaobserwowano tendencję do nieznacznego opóźnienia czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy. Na podstawie danych o wydalaniu z moczem średnia skuteczność wchłaniania lizynoprylu wynosi około 25%, zmienność u różnych pacjentów wynosi od 6% do 60% w badanym zakresie dawek (od 5 do 80 mg). U pacjentów z niewydolnością serca absolutna biodostępność lizynoprylu obniża się do około 16%. Wchłanianie lizynoprylu nie zależy od przyjmowania pokarmu.

Rozkład

Lizynopryl nie wiąże się z białkami surowicy krwi, z wyjątkiem krążącego ACE. Badania na szczurach wykazały, że lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg.

Wydalanie.

Lizynopryl nie jest metabolizowany w organizmie i wydzielany jest w postaci niezmienionej z moczem. Po wielokrotnym podawaniu efektywny okres półtrwania lizynoprylu wynosi 12,6 godziny. Klirens nerkowy lizynoprylu u zdrowych ochotników wynosi około

50 ml/min. Spadek stężenia w surowicy ma długi terminalny okres półtrwania, co nie sprzyja akumulacji substancji czynnej w organizmie. Prawdopodobnie ten terminalny okres półtrwania reprezentuje nasycenie wiązania z ACE i nie ma charakteru zależnego od dawki.

Charakterystyka farmakokinetyczna u specjalnych grup pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Zaburzenia funkcji wątroby u pacjentów z marskością wątroby prowadziły do obniżenia wchłaniania lizynoprylu (około 30% według danych o wydalaniu z moczem), jednak działanie leku wzrosło (około 50%) w porównaniu do zdrowych ochotników z powodu obniżenia klirensu.

Niewydolność nerek.

Zaburzenia funkcji nerek zmniejszają wydalanie lizynoprylu, który jest wydzielany przez nerki, ale to zmniejszenie staje się klinicznie istotne tylko przy szybkości filtracji kłębuszkowej mniejszej niż 30 ml/min. Przy łagodnej i umiarkowanej niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) średnia wartość pola pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) zwiększa się tylko o 13%, natomiast przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 5 do 30 ml/min) obserwuje się wzrost średniej wartości AUC 4,5-krotnie. Lizynopryl może być usuwany z organizmu podczas hemodializy. Po 4 godzinach hemodializy stężenie lizynoprylu w osoczu krwi obniża się średnio o 60%, a klirens dializy wynosi od 40 do 55 ml/min.

Niewydolność serca.

U pacjentów z niewydolnością serca stwierdza się wyższe stężenie lizynoprylu w osoczu krwi w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (zwiększenie AUC średnio o 125%), jednak na podstawie danych o wydalaniu z moczem wchłanianie lizynoprylu u nich obniża się o około 16% w porównaniu ze zdrowymi osobami.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym obserwuje się wyższe stężenie lizynoprylu we krwi i wyższe wartości AUC (około 60% wyższe) w porównaniu z młodszych pacjentami.

Amlodypina.

Wchłanianie, rozkład, wiązanie z białkami osocza

Po podaniu terapeutycznych dawek amlodypina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi po 6–12 godzinach od podania. Absolutna biodostępność szacowana jest na 64–80%. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% krążącej amlodypiny wiąże się z białkami osocza.

Przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Biokonwersja i wydalanie.

Terminalny okres półtrwania z osocza krwi wynosi około 35–50 godzin i odpowiada stosowaniu leku raz dziennie. Amlodypina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do nieaktywnego metabolitu, a jedynie 10% początkowego związku i 60% metabolitów wydala się z moczem.

Charakterystyka farmakokinetyczna u specjalnych grup pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z niewydolnością wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest obniżony, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i AUC o około 40–60%.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu krwi u pacjentów w wieku podeszłym i młodszych pacjentów jest praktycznie taki sam. U pacjentów w wieku podeszłym zaobserwowano tendencję do obniżenia klirensu amlodypiny, co prowadzi do wzrostu AUC i okresu półtrwania.

Zwiększenie AUC i okresu półtrwania u pacjentów z niewydolnością serca odpowiada oczekiwanym wynikom dla tej grupy wiekowej.

Lek kombinowany z ustaloną dawką

Nie opisano interakcji farmakokinetycznych między składnikami aktywnymi leku Ekvator, tabletek. Parametry farmakokinetyczne (AUC, Cmax, tmax, t1/2) nie różniły się od tych po podaniu składników aktywnych oddzielnie.

Przyjmowanie pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku Ekvator, tabletek, w przewodzie pokarmowym.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Essencjalne nadciśnienie tętnicze u dorosłych.

Terapia zastępcza u pacjentów z odpowiednio kontrolowanym ciśnieniem tętniczym pod wpływem jednoczesnego przyjmowania lecinoprylu i amlodypiny w odpowiednich dawkach.

Przeciwwskazania.

Związane z lecinoprylem:

• podwyższona wrażliwość na lecinopryl lub na inny inhibitor ACE;
• obrzęk naczynioruchowy związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitora ACE w wywiadzie;
• obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny;
• ciąża lub planowanie ciąży, okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• jednoczesne stosowanie leku Ekvator z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• jednoczesne stosowanie z sakubitrilem/valsartanem; nie zaleca się rozpoczynania przyjmowania Ekvatoru wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sakubitrilu/valsartanu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Związane z amlodypiną:

• podwyższona wrażliwość na amlodypinę lub na inne pochodne dihydropirydyny;
• ciężka hipotensja tętnicza;
• wstrząs (w tym kardiogenny);
• obturacja drogu odpływu z lewej komory (ciężki zwężenie zastawki aortalnej);
• hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Związane z lekiem Ekvator:

• wszystkie wyżej wymienione przeciwwskazania związane z zastosowaniem poszczególnych składników dotyczą również leku kombinowanego Ekvator;
• podwyższona wrażliwość na którykolwiek z substancji pomocniczych leku Ekvator (patrz sekcja „Skład”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane z lecinoprylem.

Środki hipotensyjne

Jednoczesne stosowanie lecinoprylu z innymi lekami hipotensyjnymi (np. nitrogliceryną i innymi nitratami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia) może prowadzić do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Wiadomo, że podwójna blokada RAAS przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II (ARB) lub aliskirenu wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki mogące zwiększyć ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami docelowego białka rapamycyny w komórkach ssaków (mTOR) (np. temsyrilim, syrolimus, ewerolimus) lub inhibitorami neutralnej endopeptydazy (np. racecadotryl), lub tkankowym aktywatorem plazminogenu, lub wyldagliptyną może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Diuretyki

Dodanie diuretyku do terapii lecinoprylem zazwyczaj nasila działanie przeciwciśnieniowe. U pacjentów, którzy już przyjmują diuretyki, a szczególnie u tych, którym leczenie diuretykami zostało niedawno przepisane, rzadko może występować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po dodaniu lecinoprylu. Ryzyko hipotensji objawowej przy stosowaniu lecinoprylu można zminimalizować poprzez odstawienie diuretyku przed rozpoczęciem leczenia lecinoprylem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Sposób stosowania i dawki”).

Suplementy diety lub substytuty soli zawierające potas, diuretyki zatrzymujące potas i inne leki mogące zwiększać stężenie potasu w osoczu

Chociaż stężenie potasu w osoczu zazwyczaj pozostaje w granicach normy, u niektórych pacjentów leczonych lecinoprylem może wystąpić hiperkaliemia. Diuretyki zatrzymujące potas (takie jak spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementy diety lub substytuty soli zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Przy jednoczesnym stosowaniu lecinoprylu z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w osoczu, takimi jak trimetoprym i ko-trymoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), należy zachować ostrożność, ponieważ działanie trimetoprymu jest podobne do działania diuretyków zatrzymujących potas, takich jak amilorid. W związku z tym jednoczesne stosowanie lecinoprylu z wymienionymi powyżej lekami nie jest zalecane. W razie konieczności jednoczesnego stosowania leki należy podawać z ostrożnością i z okresowym monitorowaniem stężenia potasu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cyklosporyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i cyklosporyny może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Heparyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i heparyny może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Jeśli lecinopryl jest podawany jednoczesnie z diuretykiem zatrzymującym potas, hipokaliemia wywołana przez diuretyk może być zmniejszona.

Leki litu

Przy jednoczesnym stosowaniu leków litu i inhibitorów ACE obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu i toksyczność. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko wystąpienia toksyczności litu i nasilać już podwyższoną toksyczność litu na tle stosowania inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie lecinoprylu i leków litu nie jest zalecane, ale w przypadku wykazanej konieczności stosowania tej kombinacji należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nieprzeciwzapalne leki przeciwbólowe (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy

≥ 3 g/doba

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z NLPZ (kwas acetylosalicylowy w dawce wywierającej działanie przeciwzapalne, inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2) i nieselektywne NLPZ) może prowadzić do osłabienia działania przeciwciśnieniowego inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić do zwiększenia ryzyka pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz do wzrostu stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Te efekty są odwracalne. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu terapii skojarzonej, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek zarówno na początku terapii skojarzonej, jak i w trakcie leczenia.

Złoto

Reakcje nitrytoidne (objawy rozszerzenia naczyń, w tym hiperemia, nudności, zawroty głowy i hipotensja tętnicza, które mogą być bardzo ciężkie) po wstrzyknięciu leku zawierającego złoto (np. sodu aurotiomalatu) odnotowano częściej u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne/antypsychotyki/anestetyki

Jednoczesne stosowanie niektórych środków znieczyszczających, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i antypsychotyków z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sympatomyketyki

Sympatomyketyki mogą zmniejszać działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE.

Leki hipoglikemiczne

Wiadomo, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków hipoglikemicznych (insulina, doustne leki hipoglikemiczne) może nasilać działanie hipoglikemiczne z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Zjawisko to występuje najczęściej w pierwszych tygodniach terapii skojarzonej i u pacjentów z niewydolnością nerek.

Leki hamujące funkcję szpiku kostnego (immunosupresory, allopurynol, prokainamid)

Jednoczesne stosowanie z lecinoprylem zwiększa ryzyko neutropenii i/lub agranulocytozy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kwas acetylosalicylowy, trombolityki, beta-blokery, nitraty

Lecinopryl można stosować jednoczesnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), trombolitykami, beta-blokerami i/lub nitratami.

Interakcje związane z amlodypiną

Wpływ innych leków na amlodypinę

Inhibitory izoenzymu CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, fungicydy azolowe, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia amlodypiny, co zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej. Kliniczne objawy tych zmian farmakokinetyki mogą być bardziej wyraźne u pacjentów starszych. W związku z tym zaleca się nadzór lekarski nad pacjentami oraz korektę dawki amlodypiny, jeśli będzie to konieczne.

Klaritromycyna jest inhibitorem CYP3A4. Istnieje zwiększone ryzyko hipotensji u pacjentów przyjmujących klaritromycynę z amlodypiną. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny z klaritromycyną zaleca się ścisły nadzór lekarski nad pacjentami.

Induktory izoenzymu CYP3A4

Przy jednoczesnym stosowaniu z znanymi induktorami izoenzymu CYP3A4 stężenie amlodypiny we krwi może się zmieniać. Dlatego należy kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby korygować dawkę leków podczas i po terapii skojarzonej, szczególnie przy stosowaniu silnych induktorów izoenzymu CYP3A4 (takich jak ryfampicyna, Hypericum perforatum).

Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może to prowadzić do zwiększenia biodostępności amlodypiny, co zwiększa jej działanie hipotensyjne.

Dantrolen (infuzja)

W badaniach na zwierzętach po przyjęciu werapamilu i wstrzyknięciu dantrolenu obserwowano migotanie komór i niewydolność sercowo-naczyniową z towarzyszącą hiperkaliemią i późniejszym skutkiem śmiertelnym. Ze względu na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów skłonnych do złośliwej hipertermii, a także w leczeniu złośliwej hipertermii.

Wpływ amlodypiny na inne leki

Działanie hipotensyjne amlodypiny nasila odpowiednie działanie innych leków o właściwościach przeciwciśnieniowych.

Takrolimus

Jednoczesne stosowanie takrolimusu i amlodypiny może prowadzić do podwyższenia stężenia takrolimusu we krwi; mechanizm tej interakcji nie został w pełni poznany. Aby uniknąć toksycznego działania takrolimusu, należy kontrolować stężenie takrolimusu we krwi w trakcie terapii amlodypiną i w razie potrzeby korygować dawkę takrolimusu.

Inhibitory docelowego białka rapamycyny w komórkach ssaków (mTOR)

Takie inhibitory mTOR, jak syrolimus, temsyrilimus i ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny z inhibitorami mTOR może nasilać się działanie tych ostatnich.

Cyklosporyna

Obecnie nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji cyklosporyny i amlodypiny u zdrowych ochotników ani innych populacji, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepie nerki, u których obserwowano wzrost stężenia cyklosporyny we krwi (średnio o 0 %–40 %). W związku z tym u tych pacjentów należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi w trakcie terapii amlodypiną i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Symwastatyna

Jednoczesne stosowanie powtarzanych dawek 10 mg amlodypiny i 80 mg symwastatyny prowadziło do wzrostu stężenia symwastatyny o 77 % w porównaniu z odpowiednim stężeniem przy monoterapii symwastatyną. Dawka symwastatyny dla pacjentów przyjmujących amlodypinę powinna być ograniczona do 20 mg na dobę.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych interakcji amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny, digoxyny ani warfaryny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wszystkie poniżej wymienione szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania poszczególnych składników dotyczą również leku kombinowanego Ekvator.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania lisinoprylu

Hipotensja objawowa

Hipotensja objawowa rzadko występuje u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym.

Istotne obniżenie ciśnienia tętniczego może występować u pacjentów z obniżoną objętością krążącą, spowodowaną przez stosowanie diuretyków, surową dietę bezsoleniową, dializę, biegunkę, wymioty, a także u pacjentów z wyraźnie reninową nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

U pacjentów z niewydolnością serca, towarzyszącą lub nie niewydolnością nerek, odnotowano przypadki wystąpienia hipotensji objawowej. Takie przypadki są najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższą niewydolnością serca, spowodowaną przez stosowanie dużych dawek diuretyków pętlowych, hiponatremię lub czynnościową niewydolność nerek. U pacjentów z wysokim ryzykiem hipotensji objawowej należy monitorować parametry hipotensyjnego działania po podaniu dawki początkowej. Te rekomendacje dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej pacjent powinien przyjąć pozycję leżącą na plecach z podniesionymi kończynami dolnymi i uzupełnić utratę płynu (wstrzyknięcie wewnątrzwienne roztworu fizjologicznego) w razie potrzeby. Przejściowa hipotensja tętnicza nie jest przeciwwskazaniem do stosowania leku, a dalsze dawkowanie zazwyczaj nie powoduje problemów po wzrostu ciśnienia tętniczego w wyniku zwiększenia objętości krążącej.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym lisinopryl może spowodować dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Jest to znany efekt i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania terapii. Jeśli hipotensja tętnicza staje się objawowa, może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania lisinoprylu.

Hipotensja tętnicza po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Leczenie lisinoprylem nie powinno być rozpoczynane u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, którzy są narażeni na dalsze poważne pogorszenie hemodynamiki po leczeniu lekami rozszerzającymi naczynia. Są to pacjenci z ciśnieniem skurczowym 100 mmHg lub niższym lub z wstrząsem kardiogennym. W ciągu pierwszych 3 dni po zawałcie mięśnia sercowego dawkę należy zmniejszyć, jeśli ciśnienie skurczowe wynosi 120 mmHg lub mniej. Dawkę utrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg, jeśli ciśnienie skurczowe wynosi 100 mmHg lub mniej. W przypadku utrzymującej się hipotensji tętniczej (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mmHg utrzymujące się ponad 1 godzinę) lisinopryl należy odstawić.

Stenoza zastawki aortalnej i mitralnej / przerostowa kardiomiopatia

Jak i inne inhibitory ACE, lisinopryl należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej i przeszkodą w odpływie z lewej komory, takimi jak stenoza aortalna lub przerostowa kardiomiopatia.

Niewydolność nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lisinoprylu należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta, a następnie w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Rutynowa kontrola stężenia potasu i kreatyniny w surowicy jest częścią standardowej praktyki medycznej leczenia tych pacjentów.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek. W takich przypadkach raportowano o ostrych niewydolnościach nerek, zazwyczaj odwracalnych.

U niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jednej nerki, którzy otrzymywali inhibitory ACE, możliwe jest wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj odwracalny po odstawieniu leku. Jest to szczególnie prawdopodobne u pacjentów z niewydolnością nerek.

W przypadku obecności u pacjenta nadciśnienia nerek naczyniowych istnieje zwiększony ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. U takich pacjentów leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem lekarskim z niskich dawek i ostrożnie dozyować. Ponieważ leczenie diuretykami może sprzyjać rozwojowi wyżej wymienionych stanów, ich stosowanie należy przerwać, a funkcję nerek należy kontrolować w pierwszych tygodniach terapii lisinoprylem.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnego wcześniejszego nadciśnienia nerek naczyniowych obserwowano wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj niewielki i przejściowy, szczególnie w przypadkach, gdy lisinopryl stosowano jednocześnie z diuretykiem. Jest to szczególnie prawdopodobne u pacjentów z wcześniejszą niewydolnością nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub odstawienie diuretyku i/lub lisinoprylu.

W przypadku ostrym zawału mięśnia sercowego leczenie lisinoprylem nie powinno być rozpoczynane u pacjentów z objawami niewydolności nerek, które określane były jako stężenie kreatyniny w surowicy krwi przekraczające 177 µmol/l i/lub proteinuria przekraczająca 500 mg/24 godziny. W przypadku rozwoju zaburzeń funkcji nerek podczas leczenia lisinoprylem (stężenie kreatyniny w surowicy krwi większe niż 265 µmol/l lub dwa razy przekraczające odpowiednią wartość przed rozpoczęciem leczenia), lekarz powinien rozważyć możliwość odstawienia lisinoprylu.

Proteinuria

Znane są rzadkie przypadki proteinurii u pacjentów, szczególnie przy obniżonej funkcji nerek lub po wysokich dawkach lisinoprylu. W przypadku klinicznie istotnej proteinurii (powyżej 1 g/24 h) lek może być przepisany tylko po ocenie korzyści z leczenia i potencjalnego ryzyka oraz przy ciągłym monitorowaniu parametrów klinicznych i biochemicznych pacjenta.

Podwyższona wrażliwość, obrzęk naczynioruchowy

Zgłaszano pojedyncze przypadki obrzęku naczynioruchowego twarzy, rąk i nóg, warg, języka, szczeliny głosowej i/lub krtani u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lisinopryl. Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w dowolnym momencie podczas leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić lisinopryl, zastosować odpowiednie leczenie i zapewnić obserwację medyczną, aby upewnić się o ustąpieniu wszystkich objawów przed wypisaniem pacjenta. Nawet w przypadkach obrzęku języka, który nie towarzyszy niewydolności oddechowej, pacjenci mogą wymagać długotrwałej obserwacji, ponieważ leczenie lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może być niewystarczające.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śmierci spowodowanej obrzękiem naczynioruchowym związanym z obrzękiem krtani lub języka. U pacjentów z zaangażowaniem języka, szczeliny głosowej lub krtani może wystąpić obturacja dróg oddechowych, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli operację dróg oddechowych. W takich przypadkach należy natychmiast udzielić pomocy medycznej. Może to obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie swobodnego przepływu powietrza. Pacjent powinien być poddany ścisłej obserwacji lekarskiej do całkowitego i stabilnego ustąpienia objawów.

Inhibitory ACE powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów afroamerykańskich częściej niż u pacjentów innej przynależności rasowej.

Pacjenci, u których wcześniej obserwowano obrzęk naczynioruchowy niezwiązany z leczeniem inhibitorami ACE, mogą być bardziej skłonni do rozwoju obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania inhibitora ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrilem/walsartanem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniej dawki lisinoprylu. Leczenie lisinoprylem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniej dawki sakubitrilu/walsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusz, ewerolimusz, temsirymusz) i wildaglitypinem może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka z niewydolnością oddechową lub bez niej) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Pacjentom, którzy już przyjmują inhibitory ACE, należy z ostrożnością rozpoczynać leczenie raczekadotrylem, inhibitorami mTOR i wildaglitypinem.

Reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych hemodializie

Zgłaszano reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych dializie z użyciem wysokoprzepustowych membran dializacyjnych o dużej przepuszczalności (np. AN 69) i jednocześnie przyjmujących inhibitor ACE. U takich pacjentów należy rozważyć możliwość zastosowania innego typu membrany dializacyjnej lub leku obniżającego ciśnienie z innej klasy.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL)

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) z dekstranem siarczanem wystąpiły reakcje anafilaktyczne zagrożone życia. Pojawienie się takich reakcji można uniknąć, powstrzymując się od terapii inhibitorami ACE przed każdym seansem aferezy.

Desensytyzacja

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas desensytyzacji jadem owadów skrzydłokrytych (np. Hymenoptera venom) występują trwałe reakcje anafilaktyczne. U takich pacjentów udało się uniknąć reakcji anafilaktycznych poprzez tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE, ale reakcje ponownie się pojawiały po przypadkowym przyjęciu leku.

Niewydolność wątroby

W rzadkich przypadkach przyjmowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestatycznej, postępującym do martwicy fulminantnej i (czasem) prowadzącym do śmierci. Mechanizm rozwoju tego zespołu nie jest znany. Pacjentom przyjmującym lisinopryl, u których rozwija się żółtaczka lub znacznie wzrasta aktywność enzymów wątrobowych, należy odstawić lisinopryl i poddać odpowiedniemu nadzorowi medycznemu.

Neutropenia/agranulocytoza

Zgłaszano neutropenię/agranulocytozę, trombocytopenię i anemię u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z normalną funkcją nerek bez innych czynników ryzyka neutropenia rozwija się rzadko. Neutropenia i agranulocytoza są odwracalne i ustępują po odstawieniu inhibitora ACE.

Lisinopryl należy przepisywać z szczególną ostrożnością pacjentom z chorobami tkanki łącznej, leczonymi immunosupresyjnie, allopurynolem lub prokainamidem, lub przy połączeniu tych czynników ryzyka, szczególnie przy wcześniejszym zaburzeniu funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów rozwijały się poważne infekcje, które w kilku przypadkach nie odpowiadały na intensywną terapię antybiotykami. W trakcie leczenia lisinoprylem u tych pacjentów zaleca się okresowe badania laboratoryjne (badanie krwi z określeniem wzoru leukocytarnego) oraz ostrzeżenie ich o konieczności zgłaszania pierwszych objawów choroby zakaźnej.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II (ARB) lub aliskiren powoduje zwiększone ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Z tego powodu podwójna blokada RAA poprzez jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, ARB lub aliskirenu nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli podwójna blokada RAA jest absolutnie wskazana, konieczna jest ścisła obserwacja przez specjalistę oraz obowiązkowy monitoring funkcji nerek, równowagi wodno-elektrolitowej i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i ARB nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nerkową cukrzycą.

Rasa

U pacjentów afroamerykańskich inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy niż u pacjentów innej przynależności rasowej. Jak i w przypadku innych inhibitorów ACE, lisinopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów afroamerykańskich niż u pacjentów innej przynależności rasowej, co prawdopodobnie wynika z większej częstości stanów z niskim poziomem reniny u pacjentów afroamerykańskich cierpiących na nadciśnienie tętnicze.

Kaszel

Zgłaszano kaszel podczas stosowania inhibitorów ACE. Kaszel jest zazwyczaj nieproduktywny, utrzymujący się i ustępuje po odstawieniu leku. Kaszel indukowany przez stosowanie inhibitorów ACE należy uwzględnić w różnicowaniu diagnostycznym kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/analgezja

U pacjentów poddawanych dużym zabiegom operacyjnym lub podczas analgezji ogólnego lekami powodującymi hipotensję tętniczą, lisinopryl może blokować tworzenie angiotensyny II po kompensacyjnym wydzielaniu reniny. Jeśli rozwija się hipotensja tętnicza, prawdopodobnie w wyniku powyższego mechanizmu, można ją skorygować poprzez zwiększenie objętości krążącej.

Hiperkaliemia

Inhibitory ACE mogą powodować rozwój hiperkaliemii, ponieważ hamują wydzielanie aldosteronu. Zazwyczaj ten efekt jest klinicznie nieistotny u pacjentów z normalną funkcją nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, cukrzycą typu II i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy diety zawierające potas (w tym zastępcy soli), diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), a także u pacjentów przyjmujących inne leki, które mogą podnosić stężenie potasu w surowicy krwi (np. heparyna, trimetoprymina lub lek kombinowany ko-trimoksazol (trimetoprymina/sulfametoksazol), a szczególnie antyagonisty aldosteronu lub blokery receptora angiotensyny, może rozwinąć się hiperkaliemia. Należy ostrożnie stosować diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptora angiotensyny u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. W razie konieczności jednoczesnego stosowania powyższych leków zaleca się regularną kontrolę stężenia potasu w surowicy krwi i funkcji nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów z cukrzycą przyjmujących doustne leki hipoglikemiczne lub insulinę, w pierwszym miesiącu leczenia inhibitory ACE należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leki litu

Nie zaleca się stosowania leków litu z lisinoprylem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania amlodypiny

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny w zespole nadciśnieniowym nie zostały ustalone.

Niewydolność serca

Amlodypinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca. Wiadomo, że w długotrwałym badaniu placebo-kontrolowanym pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV według klasyfikacji New York Heart Association, NYHA) w grupie pacjentów przyjmujących amlodypinę odnotowano częstsze przypadki obrzęku płuc niż w grupie pacjentów przyjmujących placebo.

Blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z niewydolnością serca, ponieważ zwiększają one ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności w przyszłości.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania amlodypiny i wzrost wartości AUC, jednak odpowiednie zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały opracowane. Dlatego stosowanie amlodypiny należy rozpoczynać od minimalnej dawki w zakresie dawkowania. Rozpoczynanie leczenia i zwiększanie dawki należy prowadzić ostrożnie. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może być konieczne powolne dozowanie i ścisła obserwacja.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku należy zwiększać dawkę z ostrożnością (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

Takim pacjentom amlodypinę można przepisywać w dawkach standardowych. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu krwi nie korelują ze stopniem niewydolności nerek. Amlodypina nie jest usuwana za pomocą dializy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania leku Ekvator

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lek Ekvator jest przeciwwskazany w czasie ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Brak doświadczenia z zastosowaniem lisinoprylu i amlodypiny u kobiet w ciąży w odpowiednich kontrolowanych badaniach klinicznych. Jednak stosowanie obu substancji czynnych nie jest zalecane lub jest przeciwwskazane (informacje dotyczące substancji czynnych patrz w sekcji „Skład”).

Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia lekiem Ekvator, należy natychmiast przerwać jego stosowanie, a jeśli konieczne – zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Nie należy rozpoczynać stosowania leku Ekvator w czasie ciąży. Jeśli uznano za konieczne kontynuowanie leczenia lekiem Ekvator, pacjentki planujące zajść w ciążę należy przełożyć na alternatywne leki obniżające ciśnienie z znanym profilem bezpieczeństwa w czasie ciąży.

Stosowanie lisinoprylu

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogennego związanego ze stosowaniem inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak pewne zwiększenie ryzyka nie jest wykluczone. Jeśli uznano za konieczne kontynuowanie leczenia inhibitory ACE, pacjentki planujące zajść w ciążę należy przełożyć na alternatywne leki obniżające ciśnienie z znanym profilem bezpieczeństwa w czasie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać leczenie inhibitory ACE i, jeśli konieczne, rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie inhibitorów ACE w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność (obniżenie funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli inhibitor ACE był stosowany od drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne funkcji nerek i czaszki. Noworodkom i niemowlętom, których matki przyjmowały inhibitory ACE, zaleca się ścisłą obserwację w celu wczesnego wykrycia hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Stosowanie amlodypiny

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży nie zostało ustalone.

Wiadomo, że w badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność rozrodczą przy stosowaniu wysokich dawek. Stosowanie w czasie ciąży jest możliwe tylko w przypadku braku bezpieczniejszego leczenia alternatywnego, a także w przypadkach, gdy samo schorzenie wiąże się z dużym ryzykiem dla matki i płodu.

Okres karmienia piersią.

Brak informacji dotyczących stosowania lisinoprylu w okresie karmienia piersią. Amlodypina wydostaje się do mleka matki. Ilość amlodypiny otrzymywana przez dziecko z mlekiem matki szacuje się na zakres międzykwartylowy 3-7%, maksymalnie 15%. Wpływ amlodypiny na dziecko nie został oceniony.

Lek Ekvator jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią, należy stosować alternatywne leki z ustalonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub przedwczesnego niemowlęcia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Brak danych z odpowiednich kontrolowanych badań klinicznych dotyczących wpływu lisinoprylu i amlodypiny na płodność.

Stosowanie amlodypiny

Zgłaszano odwracalne zmiany biochemiczne w głowicach plemników u niektórych pacjentów przyjmujących blokery kanałów wapniowych. Dane kliniczne dotyczące możliwego wpływu amlodypiny na płodność są niewystarczające.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Związane z lisinoprylem

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia.

Związane z amlodypiną

Amlodypina może powodować nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. U pacjentów odczuwających zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności może być zaburzona zdolność reakcji. Zaleca się zachowanie ostrożności, szczególnie na początku leczenia.

Zgodnie z powyższym, lek Ekvator może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami (szczególnie na początku leczenia).

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę. Maksymalna dawka dobową to 1 tabletka.

Ogólnie leki kombinowane o ustalonych dawkach nie nadają się do leczenia wstępnego.

Preparat Ekvator, tabletki 20 mg/5 mg, wskazany jest wyłącznie pacjentom, u których odpowiednie dawki utrzymujące lizynoprylu i amlodypiny wynoszą odpowiednio 20 mg i 5 mg. W razie potrzeby można rozważyć stosowanie preparatu Ekvator o innych dawkach poszczególnych składników.

Niewydolność nerek

W celu doboru optymalnej dawki wstępnej i utrzymującej u pacjentów z niewydolnością nerek, dawkowanie należy dostosować indywidualnie, stosując oddzielne składniki preparatu – lizynopryl i amlodypinę.

Podczas leczenia preparatem Ekvator należy kontrolować funkcję nerek oraz stężenie potasu i sodu w surowicy krwi. W przypadku pogorszenia funkcji nerek należy przerwać stosowanie preparatu Ekvator i zastąpić go odpowiednio dobranymi składnikami oddzielnymi. Amlodypina nie jest usuwana za pomocą dializy.

Niewydolność wątroby

Nie opracowano jeszcze zaleceń dotyczących dawek u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, dlatego dobór dawek u tych pacjentów należy prowadzić ostrożnie, rozpoczynając od najniższej dawki w zakresie dawkowania (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W celu doboru optymalnej dawki wstępnej i utrzymującej u pacjentów z niewydolnością wątroby, dawkowanie należy dostosować indywidualnie, stosując swobodną kombinację lizynoprylu i amlodypiny.

Farmakokinetyki amlodypiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie badano. Stosowanie amlodypiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy rozpocząć od najniższej dawki, a dawkowanie należy prowadzić powoli.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

U pacjentów w wieku podeszłym preparat należy przepisywać ostrożnie.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych nie obserwowano wpływu wieku na profil skuteczności i bezpieczeństwa amlodypiny lub lizynoprylu. W celu doboru optymalnej dawki utrzymującej u pacjentów w wieku podeszłym, dawkowanie należy dostosować indywidualnie, stosując swobodną kombinację lizynoprylu i amlodypiny.

Sposób stosowania.

Doustnie. Ponieważ jedzenie nie wpływa na wchłanianie preparatu, preparat Ekvator można przyjmować niezależnie od posiłku, czyli przed, podczas lub po jedzeniu.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania preparatu Ekvator u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Nie ma danych dotyczących przedawkowania leku Ekvator u ludzi.

Przedawkowanie lizynoprylu

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować hipotensję tętniczą, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, hipwentylację, tachykardię, przyspieszone bicie serca, bradykardię, zawroty głowy, lęk i kaszel. W przypadku przedawkowania zaleca się wstrzykiwanie dożylne roztworu fizjologicznego. W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć na plecach. Można również rozważyć stosowanie infuzji angiotensyny II i/lub wstrzykiwania dożylnego katecholamin.

Jeśli przyjęcie leku miało miejsce niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie lizynoprylu (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, podanie sorbentów i siarczanu sodu). Lizynopryl można usunąć z krwiobiegu ogólnego poprzez hemodializę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W przypadku rozwoju bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne, wskazane jest wszczepienie sztucznego stymulatora serca. Wymagana jest stała kontrola podstawowych wskaźników czynności życiowej, stężenia elektrolitów oraz stężenia kreatyniny w surowicy krwi.

Przedawkowanie amlodypiny

Dane dotyczące celowego przedawkowania u ludzi są ograniczone.

Objawy

Przedawkowanie może prowadzić do nadmiernej wazodilatacji obwodowej z odruchową tachykardią. Zarejestrowano również nasiloną i długotrwałą hipotensję tętniczą, aż do szoku z letalnym skutkiem.

Rzadko zgłaszano rozwój niekardiogennego obrzęku płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może objawiać się z opóźnieniem (po 24–48 godzinach od przyjęcia) i wymagać sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi niekardiogennego obrzęku płuc mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym obciążenie płynem) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca.

Leczenie

W przypadku klinicznie istotnej hipotensji tętniczej w wyniku przedawkowania amlodypiny należy podejmować aktywne działania wspierające układ sercowo-naczyniowy, w tym częstą kontrolę wskaźników układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, ułożenie pacjenta na plecach z uniesieniem kończyn dolnych (powyżej poziomu głowy) oraz kontrolę objętości krwi krążącej i diurezy.

W przypadku braku przeciwwskazań może być konieczne podawanie wazopresorów w celu przywrócenia tonusu naczyniowego i ciśnienia tętniczego. Wstrzykiwanie dożylne glukonianu wapnia może mieć pozytywny wpływ na cofnięcie skutków spowodowanych blokadą kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach może być skuteczne przemywanie żołądka. Wiadomo, że w badaniach z udziałem zdrowych ochotników przyjęcie węgla aktywowanego w ciągu 2 godzin po przyjęciu 10 mg amlodypiny zmniejszyło szybkość wchłaniania amlodypiny.

Ponieważ amlodypina w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, dializa jest nieskuteczna.

Przedawkowanie leku Ekvator może prowadzić do nadmiernej wazodilatacji obwodowej z nasiloną hipotensją tętniczą i ostrą niewydolnością naczyniową, zaburzeniami równowagi elektrolitowej, niewydolnością nerek, hipwentylacją, tachykardią, przyspieszonym biciem serca, bradykardią, zawrotami głowy, lękiem i kaszlem. Zaleca się leczenie objawowe (ułożenie pacjenta na plecach, obserwacja i, w razie potrzeby, wspieranie czynności układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, ciśnienia tętniczego, objętości krwi krążącej i równowagi elektrolitowej, a także stężenia kreatyniny w surowicy krwi). W przypadku nasilonej hipotensji tętniczej należy ułożyć pacjenta na plecach z uniesieniem kończyn dolnych powyżej poziomu głowy; jeśli podanie płynów nie przyniesie wystarczającego efektu, może być konieczna terapia wspierająca w postaci podawania wazopresorów obwodowych, pod warunkiem braku przeciwwskazań do ich stosowania. Można również rozważyć stosowanie infuzji angiotensyny II. Wstrzykiwanie dożylne glukonianu wapnia może wykazać pozytywny wpływ na cofnięcie skutków spowodowanych blokadą kanałów wapniowych.

Lizynopryl można usunąć z krwiobiegu ogólnego poprzez hemodializę. Nie zaleca się stosowania wysokoprzepływowych membran poliakrylonitrylowych podczas dializy.

Efekty uboczne.

Częstotliwość określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); pojedyncze przypadki (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstotliwości efekty uboczne są wymienione według malejącego stopnia powagi.

Efekty uboczne obserwowane i odnotowane podczas leczenia lekami lizynoprylu i amlodypiną stosowanymi oddzielnie:

*Zgłaszano zespół objawów, który może obejmować jeden lub więcej z następujących objawów: gorączka, zapalenie naczyń, mięśniowe bóle, bóle stawów/bóle stawów, pozytywna reakcja na przeciwciała antyjądrowe (ANA), zwiększona szybkość osiadania erytrocytów (SOE), eozynofilia i leukocytoza, wysypka skórna, fotosensybilizacja lub inne zmiany skórne.

**Najczęściej kojarzone z obturacyjnym zapaleniem dróg żółciowych.

Dane z badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa pozwalają przypuszczać, że lizynopryl jest ogólnie dobrze tolerowany przez dzieci i młodzież z nadciśnieniem tętniczym, a profil bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej jest porównywalny z profilem u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę i pozwala kontynuować nadzór nad stosunkiem korzyści do ryzyka w przypadku stosowania leku. Osobom sprawującym opiekę zdrowotną zaleca się zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania działań niepożądanych.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, po 1, 3 lub 6 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „Gedeon Richter”, Węgry.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

H-1103, Budapeszt, ul. Demréni 19–21, Węgry.

Wnioskodawca.

Sp. z o.o. „Gedeon Richter”, Węgry.

Adres wnioskodawcy.

H-1103, Budapeszt, ul. Demréni 19–21, Węgry.