Edarbi™
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNIE Edarbi™ (EDARBI®)
Skład:
substancja czynna: azylsartan medoxomil;
1 tabletka Edarbi™20 mg zawiera 21,34 mg azylsartanu medoxomilu potasu odpowiadające 20 mg azylsartanu medoxomilu;
1 tabletka Edarbi™40 mg zawiera 42,68 mg azylsartanu medoxomilu potasu odpowiadające 40 mg azylsartanu medoxomilu;
1 tabletka Edarbi™80 mg zawiera 85,36 mg azylsartanu medoxomilu potasu odpowiadające 80 mg azylsartanu medoxomilu;
substancje pomocnicze: manitol (E 421); kwas fumarowy; wodorotlenek sodu; hydroksypropyloceluloza; sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy; celuloza mikrokryształowa; stearynian magnezu; woda oczyszczona.
Postać leku. Tabletki.
Główne właściwości fizykochemiczne:
tabletki 20 mg: białe lub prawie białe tabletki z oznaczeniem „ASL” po jednej stronie i „20” po drugiej stronie;
tabletki 40 mg: białe lub prawie białe tabletki z oznaczeniem „ASL” po jednej stronie i „40” po drugiej stronie;
tabletki 80 mg: białe lub prawie białe tabletki z oznaczeniem „ASL” po jednej stronie i „80” po drugiej stronie.
Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ renina-angiotensyna, antagonisty receptora angiotensyny II, proste.
Kod ATC C09CA09.
Właściwości farmakodynamiczne.
Farmakodynamika. Azylsartan medoksomil jest doustnie stosowanym lekiem prolektywnym, który szybko przekształca się w aktywną cząsteczkę azylsartanu. Azylsartan działa jako selektywny antagonist efektów angiotensyny II poprzez blokadę wiązania angiotensyny II z receptorami AT1 w różnych tkankach (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Angiotensyna II jest głównym czynnikiem układu renyna-angiotensyna; do efektów angiotensyny II należą zwężenie naczyń, stymulacja syntezy i uwalniania aldosteronu, pobudzenie pracy serca oraz stymulacja resorpcji sodu w nerkach.
Blokada receptorów AT1 prowadzi do hamowania negatywnego sprzężenia zwrotnego angiotensyny II na wydzielanie reniny, jednak zwiększenie aktywności reniny w osoczu i wzrost stężenia angiotensyny II we krwi obwodowej, które występują w wyniku blokady receptorów, nie przeszkadzają w rozwoju działania przeciwciśnieniowego azylsartanu.
Farmakokinetyka. Po podaniu doustnym azylsartan medoksomil szybko ulega hydrolizie w przewodzie pokarmowym i/lub podczas absorpcji do aktywnej substancji (azylsartan).
Badania in vitro wskazują, że w procesie hydrolizy w przewodzie pokarmowym i w wątrobie uczestniczy enzym karboksymetylenbutenolidaza. W hydrolizie azylsartanu medoksomilu do azylsartanu uczestniczą również esterazy osocza.
Absorpcja. Na podstawie stężenia azylsartanu w osoczu, obliczona absolutna biodostępność doustna azylsartanu medoksomilu wynosi około 60%. Po doustnym przyjęciu azylsartanu medoksomilu maksymalne stężenie azylsartanu w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1,5–3 godz. (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Pokarm nie wpływa na biodostępność azylsartanu.
Rozkład. Objętość rozkładu azylsartanu wynosi około 16 litrów. Azylsartan silnie wiąże się z białkami osocza (powyżej 99%), głównie z albuminą surowicy. Wiązanie z białkami osocza nie zmienia się w zakresie stężeń znacznie wyższych niż osiągane przy stosowaniu zalecanych dawek.
Biotransformacja. Rozkład metaboliczny azylsartanu prowadzi do powstania dwóch głównych metabolitów. Główny metabolit w osoczu powstaje w wyniku O-dealkilacji i jest oznaczany jako metabolit M-II. Drugorzędny metabolit, powstający w wyniku dekarboksylacji, oznaczany jest jako metabolit M-I. Stężenia ekspozycji głównego i drugorzędnego metabolitu u ludzi wynoszą odpowiednio około 50% i mniej niż 1% w porównaniu do ekspozycji azylsartanu. M-I oraz M-II nie wywierają dodatkowego wpływu na działanie farmakologiczne azylsartanu medoksomilu. Metabolizm azylsartanu odbywa się głównie za pośrednictwem enzymu CYP2C9.
Eliminacja. Po doustnym podaniu azylsartanu medoksomilu znakowanego radioaktywnym izotopem 14C, około 55% radioaktywności wydalane było z kałem i około 42% z moczem. Około 15% leku wydalone było z moczem w niezmienionej formie azylsartanu. Okres półtrwania azylsartanu w osoczu wynosi około 11 godzin, a klirens nerkowy wynosi około 2,3 ml/min. Stężenie stacjonarne azylsartanu osiągane jest w ciągu 5 dni, a przy wielokrotnym stosowaniu leku w dawce jednorazowej dziennie nie obserwuje się akumulacji w osoczu.
Liniowość/nieliniowość. W zakresie dawek azylsartanu medoksomilu od 20 do 320 mg po podaniu dawek pojedynczych lub wielokrotnych stwierdzono zależność ekspozycji azylsartanu od dawki.
Charakterystyki w szczególnych podgrupach pacjentów.
Dzieci. Farmakokinetyki azylsartanu u dzieci (do 18. roku życia) nie badano.
Pacjenci w podeszłym wieku. Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce azylsartanu u młodych osób (18–45 lat) i pacjentów w podeszłym wieku (65–85 lat).
Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek całkowita ekspozycja azylsartanu (AUC) wzrastała odpowiednio o 30%, 25% i 95%. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym poddawanych dializie nie zaobserwowano wzrostu ekspozycji (+5%). Jednakże brakuje doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub niewydolnością nerek w stadium końcowym. Azylsartan nie jest usuwany z obiegu ogólnoustrojowego podczas hemodializy.
Zaburzenia funkcji wątroby. Leczenie pacjentów z łagodnym (klasa A wg skali Childa-Pugha) lub umiarkowanym (klasa B wg skali Childa-Pugha) uszkodzeniem wątroby lekiem Edarbi™ przez okres nie dłuższy niż 5 dni prowadziło do niewielkiego wzrostu ekspozycji azylsartanu (wzrost AUC 1,3–1,6-krotnie). Stosowanie leku Edarbi™ u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie było badane.
Płeć. Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce azylsartanu u mężczyzn i kobiet. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od płci pacjenta.
Przynależność rasowa. Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce azylsartanu u pacjentów białej i czarnej rasy. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od przynależności rasowej pacjenta.
Właściwości kliniczne.
Wskazania.
Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych.
Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.
Ciężarne kobiety lub kobiety planujące zajście w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
Nie stosować Edarbi™ z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).
Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.
Nie zalecane kombinacje.
Lit . Podczas jednoczesnego stosowania leków zawierających lit oraz inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) obserwowano odwracalny wzrost stężenia litu w osoczu oraz odwracalne nasilenie objawów toksyczności. Podobny efekt może występować przy stosowaniu blokerów receptorów angiotensyny II. Ze względu na brak doświadczenia w jednoczesnym stosowaniu azylsartanu medoksyloilu i leków zawierających lit, połączenie tych leków nie jest zalecane. W razie konieczności jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu.
Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością.
Nieprzeciwwskazane leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2), kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dzień oraz nieselektywne NLPZ.
Jednoczesne stosowanie NLPZ (czyli selektywnych inhibitorów COX-2, np. kwasu acetylosalicylowego w dawkach >3 g/dzień oraz nieselektywnych NLPZ) oraz blokerów receptorów angiotensyny II może prowadzić do osłabienia działania hipotensyjnego tych ostatnich. Ponadto jednoczesne stosowanie blokerów receptorów angiotensyny II i NLPZ może zwiększyć ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu. Z tego powodu na początku leczenia zaleca się zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta oraz kontrolę funkcji nerek.
Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne substancje mogące zwiększać stężenie potasu we krwi.
Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki (np. heparyna) mogą w połączeniu zwiększać stężenie potasu we krwi. W razie potrzeby należy kontrolować stężenie potasu w osoczu.
Dodatkowe informacje.
Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów ECA, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią lekiem oddziałującym na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).
W badaniach klinicznych nie odnotowano klinicznie istotnych interakcji leków podczas stosowania azylsartanu medoksyloilu lub azylsartanu w połączeniu z amlodypiną, lekami przeciwwskazowymi, chlortalidonem, dicygoksyną, fluokonazolem, gliburydą, ketokonazolem, metforminą oraz warfaryną.
Azylsartan medoksyloil jest szybko hydrolizowany przez esterazy w przewodzie pokarmowym i/lub podczas wchłaniania do aktywnej substancji czynnej – azylsartanu. Badania in vitro wskazują na niskie prawdopodobieństwo interakcji opartych na hamowaniu esteraz.
Szczególne wskazania dotyczące stosowania.
Aktywowany układ renina-angiotensyna (RAAS). U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek zależy głównie od aktywności RAAS (np. u pacjentów z niewydolnością serca, ciężką niewydolnością nerek lub zwężeniem tętnicy nerkowej), stosowanie leków oddziałujących na RAAS (np. inhibitorów ACE lub blokerów receptora angiotensyny II) wiązano z wystąpieniem ostrej hipotensji, azotemii, oligurii lub rzadziej – ostrej niewydolności nerek. Nie można wykluczyć podobnych zjawisk podczas stosowania leku Edarbi™.
Należy ostrożnie stosować Edarbi™ u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, niewydolnością serca lub zwężeniem tętnicy nerkowej, ponieważ brakuje doświadczenia w stosowaniu tego leku u takich pacjentów (patrz punkty „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).
Zbyt silne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z kardiomiopatią ischemiczną lub zaburzeniami krążenia mózgowego o charakterze niedokrwiennym może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.
Podwójna blokada RAAS. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny, prowadzące do podwójnej blokady RAAS, nie jest zalecane (patrz punkty „Farmakodynamika” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku konieczności terapii podwójną blokadą, należy ją prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza z kontrolą czynności nerek, poziomów elektrolitów i ciśnienia tętniczego. U pacjentów z nerkową chorobą cukrzycową nie należy stosować inhibitorów ACE w połączeniu z blokerami receptora angiotensyny II.
Przeszczepienie nerki. Do chwili obecnej brakuje doświadczenia w stosowaniu leku Edarbi™ u pacjentów, którzy niedawno przeszli przeszczepienie nerki.
Zaburzenia czynności wątroby. Nie badano stosowania Edarbi™ u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u pacjentów z tej grupy (patrz punkty „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).
Hipotensja u pacjentów z niedoborem objętości krążącej i/lub wyczerpaniem soli. U pacjentów z wyraźnym niedoborem objętości krążącej i/lub wyczerpaniem soli (np. u pacjentów z biegunką, wymiotami lub u pacjentów stosujących duże dawki leków moczopędnych) po rozpoczęciu leczenia lekiem Edarbi™ może wystąpić hipotensja objawowa. Przed rozpoczęciem leczenia należy podjąć działania mające na celu skorygowanie hipowolemii lub rozpocząć leczenie pod ścisłym nadzorem medycznym. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 20 mg.
Pierwotny hiperaldosteronizm. U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem zwykle brakuje odpowiedzi na leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie RAAS. W związku z tym stosowanie Edarbi™ u tych pacjentów nie jest zalecane.
Hiperkaliemia. Na podstawie doświadczenia z innymi lekami oddziałującymi na RAAS, jednoczesne stosowanie leku Edarbi™ z moczopędami zatrzymującymi potas, suplementami potasu, substytutami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu we krwi (np. heparyną), może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu we krwi u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). U starszych pacjentów, pacjentów z niewydolnością nerek, z cukrzycą i/lub z innymi chorobami współistniejącymi ryzyko hiperkaliemii (która może być śmiertelna) wzrasta. W razie potrzeby należy kontrolować poziom potasu.
Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa. Leczenie pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub z obturacyjną kardiomiopatią przerostową wymaga szczególnej ostrożności.
Lity. Jak w przypadku innych blokerów receptora angiotensyny II, nie zaleca się jednoczesnego stosowania Edarbi™ z lekami zawierającymi lity (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.
Ciąża. Leku nie należy stosować kobietom w ciąży ani kobietom planującym zajście w ciążę. Jeżeli w czasie leczenia potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i zastąpić go innym lekiem dopuszczonym do stosowania w ciąży.
Brakuje danych dotyczących stosowania azylsartanu medoksymilu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.
Dane epidemiologiczne nie wskazują na ryzyko teratogenności wynikające z ekspozycji na inhibitory ACE w I trymestrze ciąży, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ze względu na brak kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z blokerami receptora angiotensyny II, nie można wykluczyć ryzyka dla leków tej klasy. W przypadku, gdy długotrwała terapia blokerami receptora angiotensyny II nie jest konieczna, kobietom planującym zajście w ciążę należy zalecić przejście na alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową o lepiej zbadanym profilu bezpieczeństwa w ciąży.
Terapia blokerami receptora angiotensyny II u kobiet w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do fetotoksyczności (obniżenie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).
W razie konieczności zastosowania blokerów receptora angiotensyny II w II trymestrze ciąży zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu oceny czynności nerek i kostnienia czaszki u płodu.
Należy dokładnie obserwować noworodki matek stosujących blokery receptora angiotensyny II pod kątem wystąpienia hipotensji (patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).
Okres karmienia piersią. Azylsartan medoksymil nie jest zalecany w okresie karmienia piersią ze względu na brak odpowiednich danych. W okresie karmienia piersią zaleca się rozpoczęcie alternatywnej terapii o lepiej zbadanym profilu bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.
Niepłodność. Brakuje danych dotyczących wpływu azylsartanu medoksymilu na funkcję rozrodczą człowieka. Według wyników badań przedklinicznych azylsartan nie wpływał na funkcję rozrodczą samic i samców szczurów.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Azylsartan medoksymil nie wpływa lub może nieznacznie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami. Należy jednak pamiętać o możliwym wystąpieniu zawrotów głowy lub zmęczenia.
Sposób stosowania i dawki.
Edarbi™ przeznaczony jest do doustnego stosowania, tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).
Zalecana dawka początkowa wynosi 40 mg 1 raz dziennie.
U pacjentów, u których ta dawka nie zapewnia odpowiedniego kontroli ciśnienia tętniczego, dawkę można zwiększyć do maksymalnej zalecanej dawki 80 mg 1 raz dziennie.
Stabilny efekt przeciw nadciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2 tygodni leczenia. Maksymalny efekt osiągany jest po 4 tygodniach terapii lekiem.
Jeśli podczas monoterapii lekiem Edarbi™ nie uda się osiągnąć odpowiedniego kontroli poziomu ciśnienia tętniczego, dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego można osiągnąć dzięki leczeniu kombinowanemu z innymi lekami przeciw nadciśnieniowymi, w tym diuretykami (np. chlortalidonem i hydrochlorotiazydem) oraz blokerami kanałów wapniowych.
Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia) nie wymagają korekty dawki początkowej leku Edarbi™. Jednak u pacjentów w wieku od 75 roku życia z ryzykiem wystąpienia hipotensji należy rozważyć możliwość stosowania leku w dawce 20 mg (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).
Zaburzenia funkcji nerek. Lek Edarbi™ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub w końcowym stadium niewydolności nerek, ponieważ brakuje doświadczenia w stosowaniu leku u tej grupy pacjentów. Azylsartan nie jest usuwany z krążenia ogólnego podczas hemodializy. Pacjenci z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek nie wymagają korekty dawki.
Zaburzenia funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania leku Edarbi™ u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego nie zaleca się stosowania leku tej grupie pacjentów.
Ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku Edarbi™ u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby jest ograniczone, zaleca się dokładne monitorowanie stanu takich pacjentów oraz rozważenie możliwości stosowania leku w dawce początkowej 20 mg.
Deficyt objętości wewnątrznaczyniowej. Pacjentom z możliwym deficytem objętości wewnątrznaczyniowej lub wyczerpaniem soli (np. pacjentom z wymiotami, biegunką lub pacjentom przyjmującym duże dawki diuretyków) lek Edarbi™ należy przepisać pod ścisłym nadzorem lekarza, należy również rozważyć możliwość stosowania leku w dawce początkowej 20 mg.
Pacjenci niebiałej rasy. Nie ma potrzeby korekty dawki, mimo że u tych pacjentów obserwuje się mniej wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego w porównaniu z pacjentami innych ras. Dotyczy to zazwyczaj innych blokerów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE. U tej populacji może być konieczne częstsze zwiększanie dawki leku Edarbi™ oraz leków terapii towarzyszącej.
Dzieci. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). Brak danych dotyczących stosowania leku.
Przedawkowanie.
Objawy. Na podstawie właściwości farmakologicznych można oczekiwać, że główne objawy przedawkowania będą miały postać hipotensji objawowej i zawrotów głowy. W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem zdrowych ochotników uczestnicy przyjmowali lek Edarbi™ w dawkach do 320 mg 1 raz dziennie przez 7 dni. Te dawki były dobrze tolerowane przez uczestników badań.
Leczenie. W przypadkach rozwoju hipotensji objawowej należy rozpocząć terapię zastępczą i monitorować podstawowe parametry życiowe. Azylsartan nie jest usuwany podczas hemodializy.
Działania niepożądane.
Niepożądane skutki według częstości występowania klasyfikuje się na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), niezbyt często (> 1/10000 i < 1/1000), rzadko (< 1/10000), w tym pojedyncze przypadki. W każdej klasie układowo-organowej działania niepożądane wymienione są według malejącego znaczenia klinicznego.
Ze strony układu nerwowego.
Często: zawroty głowy.
Ze strony układu naczyniowego.
Niezbyt często: hipotensja.
Ze strony układu pokarmowego.
Często: biegunka.
Niezbyt często: nudności.
Ze strony skóry i tkanek podskórnych.
Niezbyt często: wysypka, świąd.
Rzadko: obrzęk naczynioruchowy.
Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.
Niezbyt często: skurcze mięśni.
Zaburzenia ogólne.
Niezbyt często: osłabienie, obrzęki obwodowe.
Badania laboratoryjne.
Często: podwyższenie stężenia kreatyniny w krwi.
Niezbyt często: podwyższenie stężenia kreatyniny w krwi, podwyższenie stężenia kwasu moczowego w krwi/hiperurikemia.
Opis poszczególnych działań niepożądanych.
Podczas współdziałania leku Edarbi™ i chlortalidionu częstość podwyższenia stężenia kreatyniny we krwi i hipotensji wzrosła z niezbyt często do często.
Podczas współdziałania leku Edarbi™ i amlodypiny częstość występowania obrzęków obwodowych wzrosła z niezbyt często do często, ale była niższa niż charakterystyczna dla amlodypiny w monoterapii.
Badania laboratoryjne.
Stężenie kreatyniny w surowicy krwi. W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach monoterapii lekiem częstość podwyższenia stężenia kreatyniny w surowicy po leczeniu lekiem Edarbi™ nie różniła się od częstości w grupie placebo. Jednoczesne stosowanie leku Edarbi™ i diuretyków, np. chlortalidionu, prowadziło do wyższej częstości podwyższenia stężenia kreatyniny. To spostrzeżenie jest zgodne z znanymi faktami dla innych blokerów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE. Podwyższenie stężenia kreatyniny podczas współdziałania leku Edarbi™ i diuretyków było związane z bardziej wyraźnym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z leczeniem jednym z tych leków. Większość przypadków podwyższenia stężenia kreatyniny miała charakter tymczasowy lub nie postępowała podczas kontynuacji leczenia. Po zakończeniu leczenia stężenie kreatyniny u większości pacjentów wróciło do wartości normalnych lub prawie normalnych samoistnie.
Kwas moczowy. Przy stosowaniu leku Edarbi™ zaobserwowano niewielkie średnie podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi w porównaniu z placebo (10,8 µmol/l kontra 4,3 µmol/l).
Hemoglobina i hematokryt. W kontrolowanych placebo badaniach monoterapii zaobserwowano niewielkie obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu (około 3 g/l i 1% objętościowego odpowiednio). Ten efekt obserwowano również podczas stosowania innych inhibitorów układu RAA.
Okres ważności. 3 lata.
Warunki przechowywania. Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!
Niezgodność. Nie opisano.
Opakowanie. Po 14 tabletek w blisterze. Po 1 lub 2, lub 4 blistery w pudełku kartonowym.
Kategoria wydania. Na receptę.
Producent. Takeda Ireland Ltd, Irlandia / Takeda Ireland Ltd, Ireland.
Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.
Bray Business Park, Kilruddery, Co. Wicklow, Irlandia / Bray Business Park, Kilruddery, Co. Wicklow, Ireland.