Diapirid®

INSTRUKCJA stosowania leku Diapirid® (DIAPIRIDE)

Skład:

substancja czynna: glimepiride;

1 tabletka zawiera 2 mg lub 3 mg, lub 4 mg glimepirydu mikronizowanego, przeliczonego na substancję w ilości 100%;

substancje pomocnicze:

tabletka 2 mg: laktoza jednowodna (200), celuloza mikrokryształowa 101, sól sodowa glikolanu skrobi (typ A), povidon (25), tlenek żelaza żółty (E 172), indygokarmin (E 132), stearynian magnezu;

tabletka 3 mg: laktoza jednowodna (200), celuloza mikrokryształowa 101, sól sodowa glikolanu skrobi (typ A), povidon (25), tlenek żelaza żółty (E 172), stearynian magnezu;

tabletka 4 mg: laktoza jednowodna (200), celuloza mikrokryształowa 101, sól sodowa glikolanu skrobi (typ A), povidon (25), indygokarmin (E 132), stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2 mg: tabletki od bladozielonej do zielonej barwy, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, skośnymi krawędziami i ryflowaniem. Na powierzchni tabletek dopuszczalne są wtrącenia;

tabletki 3 mg: tabletki od bladeżółtej do żółtej barwy, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, skośnymi krawędziami i ryflowaniem. Na powierzchni tabletek dopuszczalne są wtrącenia;

tabletki 4 mg: tabletki od bladej do niebieskiej barwy, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, skośnymi krawędziami i ryflowaniem. Na powierzchni tabletek dopuszczalne są wtrącenia.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki hipoglikemizujące, z wyłączeniem insuliny. Sulfonylourey, pochodne mocznika. Kod ATC A10B B12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Glimipiryd to działająca doustnie substancja hipoglikemiczna należąca do grupy sulfonowych. Można go stosować w cukrzycy typu II.

Glimipiryd działa głównie poprzez stymulację uwalniania insuliny z komórek β trzustki.

Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy sulfonowych, ten efekt opiera się na zwiększeniu wrażliwości komórek trzustki na fizjologiczne pobudzenie glukozą. Ponadto glimipiryd wykazuje wyraźne działanie pozapankreatyczne, charakterystyczne również dla innych leków z grupy sulfonowych.

Uwalnianie insuliny. Leki z grupy sulfonowych regulują wydzielanie insuliny poprzez zamykanie kanałów potasowych zależnych od ATP, znajdujących się w błonie komórek β trzustki. Zamknięcie kanału potasowego prowadzi do depolaryzacji komórki β i poprzez otwarcie kanałów wapniowych do zwiększenia napływu wapnia do komórki, co z kolei powoduje uwalnianie insuliny drogą egzocytozy.

Glimipiryd wiąże się z dużą szybkością wymiany z białkiem błonowym komórek β, powiązanym z kanałem potasowym zależnym od ATP, jednak lokalizacja jego miejsca wiązania różni się od typowego miejsca wiązania leków z grupy sulfonowych.

Działanie pozapankreatyczne. Do efektów pozapankreatycznych należy na przykład poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie wykorzystania insuliny przez wątrobę.

Wykorzystanie glukozy przez tkanki obwodowe (mięśniowe i tłuszczowe) odbywa się za pomocą specjalnych białek transportowych znajdujących się w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek ograniczony jest szybkością etapu wykorzystania glukozy. Glimipiryd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych cząsteczek transportujących glukozę na błonach komórkowych tkanki mięśniowej i tłuszczowej, co prowadzi do zwiększenia pobierania glukozy.

Glimipiryd zwiększa aktywność fosfolipazy C specyficznej dla glikozylfosfotydyloinozytolu, co w izolowanych komórkach mięśniowych i tłuszczowych może korelować z wywołanym przez lek lipogenezą i glikogenezą.

Glimipiryd hamuje produkcję glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowych stężeń fruktozo-2,6-bisfosforanu, który z kolei hamuje glikogenogenezę.

Ogólne właściwości. U zdrowych ochotników minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimipirydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna reakcja na ostre obciążenie fizyczne, tj. zmniejszenie wydzielania insuliny, w warunkach działania glimipirydu jest zachowana.

Nie stwierdzono istotnej różnicy w działaniu glimipirydu przy podawaniu leku 30 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio przed posiłkiem. U pacjentów z cukrzycą odpowiedni kontrola metaboliczna przez 24 godziny była zapewniona przy stosowaniu leku raz na dobę.

Chociaż metabolit hydroksylowy wywołuje niewielkie, ale istotne statystycznie obniżenie stężenia glukozy we krwi u zdrowych ochotników, to jest to jedynie niewielka część całkowitego działania leku.

Stosowanie w połączeniu z metforminą. Wykazano poprawę kontroli metabolicznej przy terapii wspomagającej glimipirydem w porównaniu z monoterapią metforminą u pacjentów, u których cukrzyca nie była odpowiednio kontrolowana przy stosowaniu maksymalnych dawek metforminy.

Stosowanie w połączeniu z insuliną. Dane dotyczące stosowania leku w połączeniu z insuliną są ograniczone. U pacjentów, u których cukrzyca nie była odpowiednio kontrolowana przy stosowaniu maksymalnych dawek glimipirydu, można rozpocząć terapię wspomagającą insuliną. Dzięki tej kombinacji udało się osiągnąć taką samą poprawę kontroli metabolicznej jak przy monoterapii insuliną, jednak przy terapii skojarzonej wymagana była mniejsza średnia dawka insuliny.

Osoby z grup szczególnego ryzyka. Dzieci, w tym nastolatkowie. W 24-tygodniowym badaniu klinicznym z aktywnym kontrolowaniem (glimipiryd w dawce do 8 mg na dobę lub metformina w dawce do 2000 mg na dobę) zarówno glimipiryd, jak i metformina prowadziły do istotnego obniżenia HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową (glimipiryd – 0,95 (SD 0,41); metformina – 1,39 (SD 0,40)). Jednak nie wykazano większej skuteczności glimipirydu w porównaniu z metforminą pod względem średniej zmiany HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową. Różnica między dwoma rodzajami leczenia wyniosła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla tej różnicy nie była niższa niż 0,3% granicy nieprzewyższania skuteczności.

Na podstawie wyników leczenia glimipirydem nie stwierdzono żadnych nowych problemów z bezpieczeństwem u dzieci w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu II. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym glimipiryd charakteryzuje się 100% biodostępnością. Spożycie pokarmu nie ma istotnego wpływu na wchłanianie, a jedynie nieco spowalnia szybkość wchłaniania. Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest około 2,5 godziny po podaniu doustnym (średnia wartość wynosi 0,3 μg/ml przy wielokrotnej dawce dobowej 4 mg). Istnieje zależność liniowa między dawką a Cmax oraz dawką a AUC (polem pod krzywą „stężenie – czas”).

Rozkład. Glimipiryd charakteryzuje się bardzo małą objętością rozkładu (około 8,8 l), co odpowiada objętości rozkładu albuminy, wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi (powyżej 99%) i niskim kliremsem (około 48 ml/min).

U zwierząt glimipiryd przenika do mleka matki. Glimipiryd przenika przez łożysko. Przejście przez barierę krew-mózg jest niskie.

Biodegradacja i wydalanie. Średni podstawowy okres półtrwania przy stężeniach leku w osoczu krwi odpowiadających wielokrotnemu trybowi dawkowania wynosi około 5–8 godzin. Po podaniu dużych dawek obserwowano nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania.

Po podaniu pojedynczej dawki glimipirydu znaczonego izotopem radioaktywnym 58% substancji radioaktywnej wykryto w moczu, a 35% – w kale. Niezmienionej substancji w moczu nie stwierdzono. W moczu i kale wykryto dwa metabolity, które najprawdopodobniej powstają w wyniku metabolizmu w wątrobie (główny enzym CYP2C9), z których jeden jest pochodną hydroksy, a drugi – pochodną karboksylową. Po doustnym podaniu glimipirydu okres półtrwania końcowego tych metabolitów wynosił odpowiednio od 3 do 6 godzin i od 5 do 6 godzin.

Porównanie farmakokinetyki po pojedynczym i wielokrotnym podaniu leku 1 raz na dobę nie wykazało istotnych różnic. Zmienność międzypojedyncza była bardzo niska. Nie obserwowano istotnej kumulacji.

Osoby z grup szczególnego ryzyka. Parametry farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet, tak samo jak u młodych i osób starszych (powyżej 65 roku życia), były podobne. U pacjentów z obniżonym kliremsem kreatyniny obserwowano tendencję do zwiększenia klirensu glimipirydu i obniżenia jego średniego stężenia w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z szybszego wydalania spowodowanego mniejszym stopniem wiązania z białkami. Wydalanie nerkowe obu metabolitów było zaburzone. Ogólnie u tych pacjentów nie przewiduje się dodatkowego ryzyka kumulacji leku.

Wskazania farmakokinetyczne u pacjentów, którzy przeszli zabieg chirurgiczny na drogach żółciowych, były podobne do tych u zdrowych ochotników.

Dzieci, w tym nastolatkowie. Badanie farmakokinetyki, bezpieczeństwa i tolerancji po pojedynczym podaniu 1 mg glimipirydu w stanie pożywienia u dzieci z cukrzycą typu II wykazało, że średnie wartości AUC(0-last), Cmax i t1/2 (okres półtrwania) były podobne do tych wcześniej obserwowanych u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Efekty obserwowane podczas badań przedklinicznych występowały przy poziomach ekspozycji znacznie przekraczających maksymalne poziomy ekspozycji u ludzi, co wskazuje na ich niewielką wartość kliniczną, lub były spowodowane działaniem farmakodynamicznym leku (hipoglikemią). Wyniki te uzyskano w ramach tradycyjnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, testów genotoksyczności, potencjału onkogennego oraz toksyczności reprodukcyjnej. Efekty niepożądane wykryte w ostatnich badaniach (obejmujących badania embriotoksyczności, teratogenności i toksycznego wpływu na rozwój organizmu) uznano za skutki efektów hipoglikemicznych wywołanych przez lek u samic i młodych osobników.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Cukrzyca typu II u dorosłych, gdy poziom glukozy we krwi nie może być utrzymany jedynie za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych oraz redukcji masy ciała.

Przeciwwskazania.

Lek Diapirid® nie jest wskazany w leczeniu insulinozależnej cukrzycy typu I, ketoacydozy cukrzycowej ani śpiączki cukrzycowej. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. W przypadku ciężkich zaburzeń funkcji nerek lub wątroby należy przełożyć pacjenta na insulinę.

Diapirid® nie powinien być stosowany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na glimepiryd, dowolny substancję pomocniczą zawartą w leku, pochodne sulfonilomocznika lub inne leki sulfa (ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Diapirid® z niektórymi lekami może prowadzić zarówno do osłabienia, jak i wzmocnienia hipoglikemicznego działania glimepirydu. Dlatego inne leki należy przyjmować wyłącznie za zgodą (lub na polecenie) lekarza. Glimepiryd jest metabolizowany za pomocą cytochromu P450 2C9 (CYP2C9). Wiadomo, że jednoczesne stosowanie induktorów (np. ryfampicyny) lub inhibitorów CYP2C9 (np. fluconazolu) może wpływać na ten metabolizm. Wyniki badań interakcji in vivo wykazały, że fluconazol, jeden z najsilniejszych inhibitorów CYP2C9, zwiększa AUC glimepirydu około dwukrotnie. O istnieniu takich typów interakcji świadczy doświadczenie zastosowania leku Diapirid® oraz innych pochodnych sulfonilomocznika.

Wzmacnianie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi, a tym samym w niektórych przypadkach hipoglikemia, może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu glimepirydu z następującymi lekami: fenylbutazon, azaproprazon i oksyfenylbutazon, sulfinpirazon, insulina oraz doustne leki przeciwcukrzycowe, niektóre długodziałające sulfonamidy, metformina, tetracykliny, salicylany i kwas paraaminosalicylowy, inhibitory MAO, sterydy anaboliczne i męskie hormony płciowe, antybiotyki chinolony i klaritromycyna, chloramfenikol, probenecyd, doustne leki przeciwkrzepliwe z grupy kumaryn, mikonazol, fenfluramina, dysopyramida, pentoksyfilina (wysokie dawki podawane dożylne), fibraty, trytokwalina, inhibitory ACE, fluconazol, fluoksetyna, allopurinol, sympatykolityki, cyklo-, tro- i ifosfamidy.

Osłabienie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi oraz odpowiednie zwiększenie tego poziomu może występować, gdy pacjent jednocześnie przyjmuje następujące leki: estrogeny i progestageny; leki moczopędne, diuretyki tiazydowe; leki stymulujące funkcję tarczycy, glukokortykosteroidy; pochodne fenytoazyny, chloropromazyna; adrenalina i sympatykomimetyki; kwas nikotynowy (w wysokich dawkach) i jego pochodne; środki przeczyszczające (długotrwałe stosowanie); fenytoina, diazoksyd; glukagon, barbiturany i ryfampicyna; acetylozolamid.

Antagoniści receptora H2, beta-blokery, klonidyna i rezerpina mogą prowadzić zarówno do wzmacniania, jak i osłabiania efektu obniżania poziomu glukozy we krwi.

Pod wpływem sympatykolityków, takich jak beta-blokery, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej reakcji odwracającej hipoglikemię mogą być osłabione lub zaniknąć.

Spożywanie alkoholu może nieprzewidywalnie nasilać lub osłabiać działanie hipoglikemizujące glimepirydu.

Glimepiryd może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie pochodnych kumaryny.

Kolesewelam wiąże się z glimepirydem i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Nie zaobserwowano żadnych interakcji, jeśli glimepiryd był przyjmowany co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu. Z tego powodu glimepiryd należy przyjmować co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu.

Szczególne środki ostrożności.

Lek Diapirid® należy przyjmować krótko przed lub podczas posiłku.

W przypadku nieregularnego odżywiania się lub pominięcia posiłku leczenie lekiem Diapirid® może spowodować hipoglikemię. Do możliwych objawów hipoglikemii należą ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zwiększona zmęczalność, apatia, senność, zaburzenia snu, zwiększona aktywność ruchowa, agresja, trudności koncentracji, niepokój, opóźnienie czasu reakcji, stan depresyjny, dezorientacja, zaburzenia mowy i wzroku, afazja, drżenie, osłabienie mięśni, zaburzenia czucia, zawroty głowy, bezradność, utrata samokontroli, delirium, drgawki o podłożu centralnym, senność i utrata świadomości aż do śpiączki, płytkie oddychanie oraz bradykardia. Ponadto mogą występować objawy adrenergicznej kontrregulacji, takie jak pocenie się, zimna i wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, stany duszności i zaburzenia rytmu serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu.

Objawy hipoglikemii można niemal zawsze szybko wyeliminować poprzez natychmiastowe przyjęcie węglowodanów (cukier). Sztuczne środki słodzące są nieskuteczne.

Z dotychczasowego doświadczenia z zastosowaniem innych pochodnych sulfonylomocznika wiadomo, że mimo początkowej skuteczności działań przeciwhipoglikemicznych hipoglikemia może ponownie się pojawić.

Ciężka lub trwająca hipoglikemia, która tylko tymczasowo ustępuje po podaniu zwykłych dawek cukru, wymaga natychmiastowego leczenia, a czasem hospitalizacji.

Do czynników sprzyjających rozwojowi hipoglikemii należą:

• niechęć lub (szczególnie u osób starszych) niemożność współpracy pacjenta z lekarzem;
• niedożywienie, nieregularne odżywianie się lub pominięcie posiłku lub okres głodówki;
• zaburzenia diety;
• niezgodność między obciążeniem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
• spożycie alkoholu, szczególnie w połączeniu z pominięciem posiłku;
• zaburzenia funkcji nerek;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• przedawkowanie leku Diapirid®;
• pewne dekompensowane choroby układu endokrynnego wpływające na metabolizm węglowodanów lub kontrregulację hipoglikemii (np. niektóre zaburzenia funkcji tarczycy, niedoczynność przysadki mózgowej lub kory nadnerczy);
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie lekiem Diapirid® wymaga regularnego monitorowania stężenia glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie zawartości hemoglobiny glikowanej.

Podczas leczenia lekiem Diapirid® należy regularnie kontrolować parametry funkcji wątroby oraz parametry hematologiczne (szczególnie liczbę leukocytów i płytek krwi).

W sytuacjach stresowych (np. uraz, nieplanowane zabiegi chirurgiczne, infekcje towarzyszące podwyższonej temperaturze ciała) może być wskazane tymczasowe przejście pacjenta na insulinę.

Brak doświadczenia z zastosowaniem leku Diapirid® u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby lub u pacjentów poddawanych dializie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby wskazane jest przejście na insulinę.

Leczenie pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy lekami sulfonylomocznika może prowadzić do rozwoju anemii hemolitycznej. Ponieważ glikwidypyd należy do klasy leków sulfonylomocznika, należy ostrożnie przepisywać go pacjentom z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy. Takim pacjentom należy przepisać leki alternatywne niezawierające sulfonylomocznika.

Lek Diapirid® zawiera laktozę monohydrat. Nie należy podawać tego leku pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol/ dawkę sodu, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ryzyko związane z cukrzycą. Odchylenia od normy stężenia glukozy we krwi w okresie ciąży mogą zwiększać ryzyko wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Dlatego należy dokładnie kontrolować stężenie glukozy we krwi u ciężarnej, aby uniknąć ryzyka teratogennego.

Ciężarne z cukrzycą należy przełożyć na insulinę. Kobiety chore na cukrzycę powinny informować lekarza o planowanej ciąży w celu skorygowania leczenia i przejścia na insulinę.

Ryzyko związane z glikwidypydem. Brak danych dotyczących stosowania glikwidypyd u ciężarnych. Według wyników badań na zwierzętach lek wykazuje toksyczność rozrodczą, prawdopodobnie związaną z działaniem farmakologicznym glikwidypyd (hipoglikemią). Dlatego w całym okresie ciąży nie należy stosować glikwidypyd (patrz dział „Przeciwwskazania”). Jeżeli pacjentka przyjmująca glikwidypyd planuje ciążę lub zajęła, należy jak najszybciej przełożyć ją na leczenie insuliną.

Okres karmienia piersią. Nie wiadomo, czy lek wydzielany jest do mleka matki u ludzi. U szczurów glikwidypyd wydzielany jest do mleka matki. Ponieważ inne pochodne sulfonylomocznika wydzielają się do mleka matki i biorąc pod uwagę ryzyko rozwoju hipoglikemii u niemowląt karmionych piersią, karmienie piersią podczas leczenia glikwidypydem nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Zdolność do koncentracji i szybkość reakcji mogą być obniżone w wyniku hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. pogorszenia wzroku. Może to stwarzać zagrożenie w sytuacjach, w których zdolność ta ma szczególne znaczenie (np. kierowanie samochodem lub praca z innymi mechanizmami).

Pacjentów należy ostrzec, że nie powinni dopuszczać do rozwoju u siebie hipoglikemii podczas kierowania pojazdem. Dotyczy to szczególnie osób, które słabo lub wcale nie potrafią rozpoznawać u siebie objawów zapowiadających hipoglikemię, oraz osób, u których napady hipoglikemii występują często. Należy poważnie rozważyć, czy w takich okolicznościach należy siadać za kierownicą lub pracować z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do doustnego przyjmowania.

Uспешne leczenie cukrzycy zależy od przestrzegania odpowiedniej diety, regularnej aktywności fizycznej oraz stałego monitorowania poziomu glukozy we krwi i w moczu. Nieprzestrzeganie zaleceń dietetycznych przez pacjenta nie może być rekompensowane przez stosowanie tabletek lub insuliny.

Dawkowanie zależy od wyników badań stężenia glukozy we krwi i w moczu.

Początkowa dawka wynosi 1 mg (½ tabletu 2 mg) glikwidu na dobę. Jeśli dawka ta umożliwia osiągnięcie kontroli choroby, należy ją stosować w terapii utrzymawczej.

Jeśli kontrola glikemii nie jest optymalna, dawkę należy stopniowo zwiększać do 2 mg, 3 mg lub 4 mg glikwidu na dobę (w odstępach 1–2 tygodnie).

Dawka powyżej 4 mg na dobę przynosi lepsze efekty tylko w pojedynczych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka to 6 mg leku Diapirid® na dobę.

Jeśli maksymalna dobowa dawka metforminy nie zapewnia wystarczającej kontroli glikemii, można rozpocząć terapię wspomagającą glikwidem.

Przy zachowaniu poprzedniego dawkowania metforminy, leczenie glikwidem należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać do maksymalnej dawki dobowej, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej.

Terapię skojarzoną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza

Jeśli maksymalna dobowa dawka leku Diapirid® nie zapewnia wystarczającej kontroli glikemii, w razie potrzeby można rozpocząć terapię wspomagającą insulina. Przy zachowaniu poprzedniego dawkowania glikwidu, leczenie insulina należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można zwiększać, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej.

Terapię skojarzoną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza

Zazwyczaj jedna dawka glikwidu na dobę jest wystarczająca. Zaleca się przyjmowanie jej krótko przed lub podczas posiłku śniadaniowego albo – jeśli śniadanie nie jest spożywane – krótko przed lub podczas pierwszego głównego posiłku dnia. Błędów w stosowaniu leku, np. pominięcia dawki, nigdy nie wolno nadrobić poprzez przyjęcie wyższej dawki w kolejnym terminie. Tabletkę należy połykać, nie żując, wraz z płynem.

Jeśli u chorego występuje reakcja hipoglikemiczna po przyjęciu dawki glikwidu 1 mg na dobę, oznacza to, że cukrzyca może być kontrolowana wyłącznie poprzez przestrzeganie zaleceń dietetycznych.

Poprawa kontroli cukrzycy wiąże się z zwiększeniem wrażliwości na insulina, dlatego w trakcie leczenia może zmniejszyć się zapotrzebowanie na glikwid. Aby uniknąć hipoglikemii, dawkę należy stopniowo zmniejszać lub całkowicie przerwać leczenie. Konieczność ponownej oceny dawkowania może również wystąpić, jeśli u chorego zmieni się masa ciała lub styl życia, albo gdy działają inne czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii lub hiper-glikemii.

Przejście z innych doustnych leków hipoglikemizujących na lek Diapirid®

Zazwyczaj możliwe jest przejście z innych doustnych leków hipoglikemizujących na Diapirid®. Przy takiej zmianie należy uwzględnić siłę działania oraz okres półtrwania poprzedniego leku. W niektórych przypadkach, szczególnie gdy lek przeciwcukrzycowy ma długi okres półtrwania (np. chlorpropamid), zaleca się odczekanie kilku dni przed rozpoczęciem stosowania leku Diapirid®. Pozwoli to zmniejszyć ryzyko reakcji hipoglikemicznych spowodowanych działaniem addytywnym dwóch leków.

Zalecana dawka początkowa to 1 mg glikwidu na dobę. Jak wspomniano wcześniej, dawkę można stopniowo zwiększać w zależności od odpowiedzi na lek.

Przejście z insuliny na lek Diapirid®

W wyjątkowych przypadkach pacjentom z cukrzycą typu II, którzy przyjmują insulina, może być wskazane przejście na Diapirid®. Takie przejście należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dzieci.

Nie ma dotąd danych dowodowych dotyczących stosowania glikwidu u pacjentów w wieku do 8 lat. U dzieci w wieku od 8 do 17 lat istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania glikwidu jako monoterapii (patrz rozdziały „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”). Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci są niewystarczające, dlatego nie zaleca się stosowania go tej grupie pacjentów.

Nadawka.

Nadawka może prowadzić do hipoglikemii trwającej od 12 do 72 godzin, która po pierwszym złagodzeniu może ponownie się nasilać. Objawy mogą pojawić się już po 24 godzinach od wchłonięcia leku. Zazwyczaj u takich chorych zaleca się obserwację kliniczną. Mogą wystąpić nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu. Hipoglikemia często może towarzyszyć objawy neurologiczne, takie jak niepokój, drżenie, zaburzenia wzroku, zaburzenia koordynacji, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie nadawki. Leczenie polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłanianiu leku. W tym celu należy wywołać wymioty, a następnie wypić wodę lub napój gazowany z węglem aktywnym (adsorbent) oraz siarczanem sodu (środek przeczyszczający). Jeśli przyjęto dużą ilość glikwidu, wskazane jest przemywanie żołądka, po którym należy podać węgiel aktywny oraz siarczan sodu. W przypadku ciężkiej nadawki konieczna jest hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii. Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie glukozy: w razie potrzeby – początkowo jednorazowa dożylna iniekcja 50 ml 50 % roztworu, a następnie wlewanie roztworu 10 %, przy ciągłym monitorowaniu poziomu glukozy we krwi. Dalsze leczenie jest objawowe.

W leczeniu hipoglikemii spowodowanej przypadkowym przyjęciem leku Diapirid® u niemowląt i małych dzieci dawkę glukozy należy szczególnie starannie dostosować ze względu na możliwość wystąpienia niebezpiecznej hiper-glikemii, a jej kontrolę należy prowadzić poprzez uważne obserwowanie poziomu glukozy we krwi.

Niepożądane działania

Ze względu na doświadczenie z zastosowaniem leku Diapirid® oraz innych pochodnych sulfoniloamidów, podczas badań klinicznych obserwowano następujące niepożądane działania, wymienione poniżej według klas narządów i układów, w kolejności malejącej częstości występowania: bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 do <1/10; rzadko: ≥ 1/1000 do < 1/100; nieczęsto: ≥ 1/10000 do <1/1000; bardzo rzadko: <1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego: rzadko: trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, anemia hemolityczna oraz pancytopenia, które zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku; częstość nieznana: ciężka trombocytopenia z liczbą płytek krwi mniejszą niż 10000/μl oraz purpura trombocytopeniczna.

Ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko: leukocytozą klastyczną, łagodne reakcje nadwrażliwości, które mogą postępować do ciężkich postaci i towarzyszyć duszności, spadek ciśnienia tętniczego oraz czasem szok; częstość nieznana: możliwe reakcje alergiczne krzyżowe z sulfoniloamidami, sulfonamidami lub substancjami pokrewnymi.

Zaburzenia metaboliczne i pokarmowe: rzadko: hipoglikemia. Takie reakcje hipoglikemiczne występują głównie natychmiastowo, mogą być ciężkie i nie zawsze łatwo podlegają korekcji. Wystąpienie takich reakcji, podobnie jak w przypadku leczenia innymi lekami hipoglikemicznymi, zależy od indywidualnych czynników, takich jak nawyki żywieniowe i dawka (szczegóły w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu.

Ze strony narządów wzroku: częstość nieznana: mogą występować przejściowe zaburzenia wzroku, szczególnie na początku leczenia, spowodowane zmianą stężenia glukozy we krwi.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo rzadko: nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia brzucha, uczucie dyskomfortu brzucha, ból brzucha, które rzadko prowadzą do konieczności przerwania leczenia.

Zaburzenia hepatobilinarne: częstość nieznana: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby (np. cholestaza lub żółtaczka), zapalenie wątroby oraz niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: częstość nieznana: mogą wystąpić reakcje nadwrażliwościowe, w tym swędzenie, wysypka, pokrzywka oraz nadwrażliwość na światło.

Wskaźniki laboratoryjne: bardzo rzadko: obniżenie stężenia sodu w osoczu krwi.

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po dopuszczeniu leku do obrotu przez organy regulacyjne jest ważnym procederem. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszystkich podejrzewanych niepożądanych działań poprzez krajowe systemy raportowania.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze. Po 3 lub 6 blisterów w puszce.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.