Diacsef 1000

INSTRUKCJA dot. stosowania leku DIACEF 1000 DIACEF 2000 (DIACEF 1000 DIACEF 2000)

Skład:

substancja czynna: ceftryaksjon;

1 fiolka zawiera ceftryaksjonu sodu odpowiadającego ceftryaksjonowi 1,0 g lub 2,0 g.

Postać leku. Proszełek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek od białego do żółto-pomarańczowego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryaksjon.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaxon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaxon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaxonu.
• Nieprzenikalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjnych pomp efloksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości dla minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone zostały przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na cefoksytynę;

b. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na penicylinę;

c. rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym graniczne wartości wrażliwości. Jeśli takie zjawisko występuje, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – przesłać do laboratorium referencyjnego;

d. wartości graniczne dotyczą dobowej dawki dożylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazododatnie stafilokoki (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, w których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia

Anaeroby

Clostridium difficile

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

£ Wszystkie metycylinooporne stafilokoki są oporne na ceftryksone.

• Częstość oporności >50% co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do wewnątrzmięśniowe

Po wewnątrzmięśniowej iniekcji średnie stężenie szczytowe ceftryksonu w osoczu krwi wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi po jednorazowym wewnątrzmięśniowym podaniu 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie–czas” w osoczu krwi po wewnątrzmięśniowym podaniu odpowiada takiej po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryksonu w dawce 500 mg i 1 g średnie stężenie szczytowe ceftryksonu w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksonu w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i stawowej, wydzielinie prostaty. Obserwowano wzrost średniego stężenia szczytowego w osoczu krwi o 8–15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftrykson przenika przez opony mózgowe. Penetracja jest bardziej wyrażona w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie stężenie szczytowe ceftryksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% wartości w osoczu, w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Szczytowe stężenia ceftryksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftrykson przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność oczekuje się w małych stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftrykson wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftrykson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod działaniem flory jelitowej.

Wykrzepianie

Całkowity klirens osoczowy ceftryksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryksonu wydalane jest w niezmienionej formie przez nerki, przede wszystkim przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półwylęgu ceftryksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półwylęgu (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półwylęgu przy zaburzeniu funkcji nerek tłumaczy się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem klirensu pozanerkowego całkowitego ceftryksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półwylęgu ceftryksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryksonu w osoczu krwi, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku i zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do całkowitego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półwylęgu jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półwylęgu ceftryksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksonu może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półwylęgu jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksonu jest nieliniowa i wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półwylęgu, zależą od dawki, opartej na całkowitym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego dotyczy ona ceftryksonu całkowitego w osoczu krwi, a nie dotyczy ceftryksonu wolnego (niezwiązanego).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Podobnie jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftrykson dla poszczególnych gatunków docelowych (tj. %T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od momentu urodzenia):

• bakteryjny meningitis;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• zapalenie płuc nabyte szpitalnie;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i moczowodów);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• grzybica (gonoreja);
• kiła;
• bakteryjny zapalenie wsierdzia.

Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 można stosować w celu:

• leczenia ostrego zaostrzenia przewlekłej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyki infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie jego działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryksone lub na dowolny inny cefalosporynę. W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki przeciwbakteryjne z grupy beta-laktamów (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryksone jest przeciwwskazane:

Noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacierznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*

Noworodkom donoszonym (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipohypoalbuminemią lub kwasem, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania wewnętrznie kwasu wapniowego lub roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksone (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem mięśniowym ceftryksone należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Patrz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryksone zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rekonstytucji leku Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryksone mogą również powstawać podczas mieszania ceftryksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pozostałym pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu cieczą zgodną między infuzjami. Badania in vitro z użyciem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksone (patrz sekcje „Sposób podania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie leku w połączeniu z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryksone (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania poziomu aminoglikozydów (i funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryksone zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryksone do wstrzykiwania mięśniowego a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryksone możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryksone i silnych diuretyków (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryksone.

Szczególne ostrzeżenia.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano poważne reakcje nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksonu i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczny epidermalny nekroliozy); jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U przedwczesnie urodzonych i urodzonych w terminie niemowląt w wieku poniżej 1 miesiąca opisywano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych wlewu dożylnych. Według istniejących danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrzosączynowych osadów, z wyjątkiem noworodków, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu do pacjentów z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryaksonu pacjentom w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie żadnych roztworów do wstrzykiwania dożylnego zawierających wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak pacjentom powyżej 28 dnia życia ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych części ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń w celu pełnego żywienia dożylnej (PN), pracownicy medyczni mogą rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli uznano za konieczne zastosowanie ceftryaksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia, roztwory PN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, choć przez różne systemy infuzyjne i do różnych części ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów PN na czas infuzji ceftryaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Efekty niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi.

Lek Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym lek Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano podczas leczenia lekiem Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 zarówno u dorosłych, jak i u dzieci.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długotrwałe.

Podczas leczenia długotrwałego należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, związane ze stosowaniem środków przeciwbakteryjnych, odnotowano podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpił biegunka podczas lub po stosowaniu ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto lek Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie. Podczas stosowania Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sód.

Każdy gram leku Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres aktywności przeciwbakteryjnej.

Ceftryakson ma ograniczony zakres aktywności przeciwbakteryjnej i może być nieodpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na badaniu USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyła objawowość. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zastój żółci.

Przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, odnotowano u pacjentów przyjmujących lek Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie w drogach żółciowych osadów w wyniku stosowania leku Diacsef 1000 lub Diacsef 2000.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku.

Encefalopatia.

Opisywano encefalopatię podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonu.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków i odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze, ceftryakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odmowie stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie efekty niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci od 12 roku życia (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g leku Diacsef 1000 lub Diacsef 2000.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii lek Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg wstrzyknięta wewnątrzmięśniowo.

Zastrzępiele

Zalecane dawki to ogólnie 500 mg – 1 g raz na dobę, z zwiększeniem dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzępieli mózgu przez okres 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzępieli, w tym zastrzępieli mózgu, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme (wczesne (II stadium) i późne (III stadium))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub więcej należy stosować dawki stosowane u dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt oraz dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 lat (o masie ciała <50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe leku Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego poprzedniego leczenia lek Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 może być skuteczny przy domięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zajście

Zalecane dawki to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) jednorazowo na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w zajściu, w tym w zajściu neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a (wczesne (II etap) i późne (III etap))

50–80 mg/kg jednorazowo na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Lek Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków o wieku postmenstrualnym do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dobowej dawki 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrząsarkę wewnątrzmięśniową leku Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecaną ogólnie dawką jest 50 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym w zastrzykowcu mózgowym, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi rekomendacjami dotyczącymi antybiotykoterapii, leczenie ceftryaksyminem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek jest prawidłowa.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja Farmakokinetyka).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksymu, o ile czynność nerek jest prawidłowa. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawkowanie ceftryaksymu nie powinno przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie wymaga się dodatkowego podania leku po dializie. Ceftryaksym nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie wewnątrzmięśniowe

Lek Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 można podawać drogą głębokiej wstrząsarki wewnątrzmięśniowej. Wstrząsarkę wewnątrzmięśniową należy wykonywać w środek stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją dotyczącą zastosowania medycznego lidokainy.

Zastosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania testu określającego indywidualną wrażliwość na ten lek.

Podanie dożylne

Lek Diacsef 1000 lub Diacsef 2000 można podawać dożylnie w formie infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (preferowana droga podania) lub w formie powolnej wstrząsarki dożylnej trwającej dłużej niż 5 minut. Przerwane dożylne podanie należy wykonywać w ciągu 5 minut, preferencyjnie do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie wewnątrzmięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryaksym jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne (lub przewidywane) jest leczenie roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksymu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna, do rozpuszczania ceftryaksymu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożylnej, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksymu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksymu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnej. Dlatego nie można mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksymu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego ceftryaksym należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą występować nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku w osoczu krwi. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi po zastosowaniu ceftryksazonu są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji po ceftryksazonie określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranoznym^b; częstotliwość nieznana^a – nadinfekcje^b.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Zaburzenia układu odpornościowego: częstotliwość nieznana^a – szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości^b.

Zaburzenia układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – encefalopatia; częstotliwość nieznana^a – drgawki.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana^a – zawroty głowy.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: rzadko – skurcz oskrzeli.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka^b, stolce o zmienionej konsystencji; nieczęsto – nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a – osady w pęcherzyku żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, cholestazyjne zapalenie wątroby^b,c.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; nieczęsto – świąd; rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, wielopostaciowa rumień, ostra ogólna egzantematyczna pustulkoza.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z opisów po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje te pochodzą z dobrowolnych zgłoszeń populacji o nieokreślonej liczebności, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstotliwości tych reakcji, dlatego też częstotliwość została sklasyfikowana jako nieznana.

^b Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

^c Zazwyczaj odwracalne po zaprzestaniu stosowania ceftryksazonu.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksazonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksazonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryksazon i leki zawierające wapń dożylnie. Podczas sekcji zwłok stwierdzono obecność osadów soli wapniowej ceftryksazonu w płucach i nerkach. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryksazonu (zob. rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub bez objawów, mogą prowadzić do niewydolności nerek i braku oddawania moczu, a znikają po zaprzestaniu stosowania ceftryksazonu (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu w pęcherzyku żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów po dożylnej podaniu leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20-30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawem, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zaprzestaniu stosowania ceftryksazonu osady zazwyczaj znikają (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2-8 °C.

Niezgodność.

Ceftryksazon jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, poza tymi, które są wymienione w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksazonu nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksazonu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. rozdziały „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Opakowanie.

Po 1,0 g lub 2,0 g leku w fiolce szklanej, zamkniętej korkiem gumowym i aluminiową pokrywką zabezpieczoną nakrętką typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

1 fiolka lub 10 fiolki w pudełku z tektury.

Kategoria dostępności.

Na receptę.

Producent.

Astral steritech Private Limited

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

911, G.I.D.C., Makarpura, Vadodara, Gujarat, 390 010, Indie

911, Gidc, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390 010, India (IND)

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

M.BIOTECH LIMITED

Adres siedziby właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i miejsce prowadzenia działalności.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania