Diacef

INSTRUKCJA stosowania leku Diacef (Diacef)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodowego odpowiadającego 1000 mg ceftriaksonu.

Postać leku.

Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: krystaliczny proszek o barwie od prawie białej do żółto-białej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson.

Kod ATX J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ceftryaxon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę. W efekcie przerywana jest biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaxon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaxonu.
• Nieprzenikalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych.
• Bakteryjnego pompy efliuksowej.

Granice oznaczania wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego wzrost (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na cefoksytynę;

b. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na penicylinę;

c. Rzadko występują izolaty o minimalnej stężeniu hamującym przekraczającym granice wrażliwości. W takich przypadkach należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego;

d. Granice wartości dotyczą dobowej dawki wewnętrznieżylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne stafilokoki (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borreliaburgdorferi, Haemophilusinfluenzae, Haemophilusparainfluenzae, Moraxellacatarrhalis, Neisseriagonorrhoeae, Neisseriameningitidis, Proteusmirabilis, Providenciaspp., Treponema pallidum.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcusepidermidis+, Staphylococcushaemolyticus+, Staphylococcushominis+

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacterfreundii, Enterobacteraerogenes, Enterobactercloacae, Escherichiacoli%, Klebsiellapneumoniae%, Klebsiellaoxytoca%, Morganellamorganii, Proteusvulgaris, Serratiamarcescens

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia

Anaeroby

Clostridium difficile

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

£ Wszystkie stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na ceftriakson.

• Częstość oporności >50% co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie stężenie maksymalne ceftriaksonu we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie-czas” we krwi po wstrzyknięciu do mięśnia odpowiada wartościom po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej iniekcji ceftriaksonu w dawce 500 mg i 1 g średnie stężenie maksymalne ceftriaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftriaksonu w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftriaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftriaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcji stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, секрécie prostaty. Obserwowano wzrost średniego stężenia maksymalnego we krwi o 8–15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftriakson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyrażone w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25% wartości we krwi, w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftriakson przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftriakson wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu i stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftriakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy ceftriaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftriaksonu wydala się w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półwydalenia ceftriaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z upostępniem czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftriaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półwydalenia (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półwydalenia przy upośledzeniu czynności nerek wyjaśniane jest kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego całkowitego ceftriaksonu.

U pacjentów z upośledzeniem czynności wątroby okres półwydalenia ceftriaksonu nie wydłuża się wskutek kompensacyjnego zwiększenia klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftriaksonu we krwi, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu proporcjonalnie do całkowitego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 75 roku życia średni okres półwydalenia jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półwydalenia ceftriaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftriaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półwydalenia jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftriaksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftriaksonu jest nieliniowa i wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półwydalenia, zależą od dawki, opartej na całkowitym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego dotyczy ona całkowitego ceftriaksonu we krwi, a nie dotyczy formy wolnej (niezwiązanej).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Podobnie jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftriakson dla poszczególnych gatunków docelowych (tzn. %T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Diacef stosować w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków doszłych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistnica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Diacef można stosować w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z wyżej wymienionych infekcji.

Diacef należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli możliwy zakres bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub którykolwiek inny cefalosporynę. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

U przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*

U noworodków doszłych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hiponatremią lub kwasowością, ponieważ w takich stanach wiązanie bilirubiny z albuminą jest prawdopodobnie zaburzone*
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) wstrzykiwania wewnętrznożylnego leków zawierających wapń lub infuzji roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksone-wapń (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może wiązać się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem wewnątrzmięśniowym ceftryaksone należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Patrz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rozpuszczania leku Diacef w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej infuzji, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli ceftryaksone-wapń mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w tym samym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pozostałym pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu roztworem zgodnym po każdej infuzji. Badania in vitro z użyciem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksone-wapń (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz czynności nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniach in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksone do wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Szczególne środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku stosowania wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksonego i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Diacef należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/łuszczycowe martwicze zapalenie nabłonka); jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie niemowląt poniżej 1 miesiąca życia opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonego w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. U co najmniej jednego z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych wlewnic dożylnych. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków wytrącania się wewnątrzosądnego osadu poza noworodkami, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonego w porównaniu z pacjentami innych grup wiekowych.

Ceftryaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy stosowaniu różnych wlewnic lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dnia życia ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne wlewnice do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania wlewnicy między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej w celu zapobiegania wytrącaniu się osadu. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnego (PN), personel medyczny może rozważyć stosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadu. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uzna się za konieczne stosowanie ceftryaksonego, roztwory PN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, ale przez różne wlewnice i do różnych miejsc ciała. Można również przerwać podawanie roztworów PN na czas infuzji ceftryaksonego i przepłukać wlewnice między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Diacef u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Diacef jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Zdarzały się przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym lek Diacef (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonego u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonego do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długotrwałe.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów.

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego związane z podawaniem leków przeciwbakteryjnych, występujące na tle stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksonego. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryaksonego wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić suprainfekcje wywołane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Diacef test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Lek Diacef może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie. W trakcie stosowania Diacefu stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

Każdy gram leku Diacef zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć stosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Choroba kamieni żółciowych.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonego. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonego w dawce 1 g/dobę lub wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie wytrącenia znikają po przerwaniu leczenia ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaksonego towarzyszyło objawom. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących lek Diacef (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błotnistego żółci, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadu w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Diacef.

Choroba kamieni nerkowych.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftryaksonego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie USG. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w danym przypadku.

Encefalopatia.

Donoszono o encefalopatii podczas stosowania ceftryaksonego (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonego (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonego.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie wolno wyrzucać do ścieków i odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy stosować tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonego u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/łódź, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryakson można stosować w czasie ciąży, w szczególności w I trymestrze, wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryaksonego, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści płynące z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową Diacefu w dawce 1–2 g.

Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii Diacef może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg wstrzykiwana w sposób wewnątrzmięśniowy.

Zastrzygnica

Zalecane dawki to ogólnie 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzygnicy mózgu przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzygnicy, w tym zastrzygnicy mózgu, oparte są na ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza (wczesna (II etap) i późna (III etap))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteriemicznie infekcji należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępach 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt oraz dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu przewlekłego zapalenia ucha środkowego można stosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Diacefu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Diacef może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzeżenie

Zalecaną dawką jest 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) jednorazowo na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym neurozastrzeżeniu, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Rozsiane zakażenie borelioza (wczesny (II stadium) i późny (III stadium))

50–80 mg/kg jednorazowo na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Diacef jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków o wieku pomenstrualnym do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wczesnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie wewnętrznomięśniowe Diacefu w dawce 50 mg/kg.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecaną ogólną dawką jest 50 mg/kg raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym neurozastrzykowcu, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Z uwagi na ogólne rekomendacje dotyczące terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po zniknięciu objawów lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy dobrej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują na brak potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych dotyczących badań u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja Farmakokinetyka).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksonu, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksonu nie powinny przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie trzeba podawać dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie wewnętrznomięśniowe

Diacef można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia wewnętrznomięśniowego. Wstrzyknięcie wewnętrznomięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawania nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją lekarską lidokainy.

Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu ustalenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne

Diacef można podawać dożylnie w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane dożylne podawanie powinno być wykonywane w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg lub wyższe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Uwagi dotyczące stosowania”). Należy rozważyć możliwość podania wewnętrznomięśniowego, gdy podanie dożylne jest niemożliwe lub mniej akceptowalne dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odzyskanego roztworu przeznaczonego do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Uwagi dotyczące stosowania” i „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Reakcjami niepożądanymi najczęściej obserwowanymi podczas stosowania ceftryksotonu są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryksoton określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10 000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranoznym^b; częstotliwość nieznana^a – suprainfekcje^b.

Ze strony układu krwionośnego i limfatycznego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepliwości; częstotliwość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Ze strony serca: częstotliwość nieznana – zespół Kounisa.

Ze strony układu odpornościowego: częstotliwość nieznana^a – szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktydopodobne, reakcje nadwrażliwości^b.

Ze strony układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – encefalopatia; częstotliwość nieznana^a – drgawki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana^a – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnej: rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony układu pokarmowego: często – biegunka^b, stolce wodniste; nieczęsto – nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, stomatyt, glosyt.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, cholestazyjne zapalenie wątroby^b,c.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; nieczęsto – świąd; rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, wielopostaciowe zaczerwienienie, ostra ogólna wypryskowa pustulka.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – krwiomocz, glukozuria; częstotliwość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żył (flebita), ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Na podstawie doniesień z okresu postmarketingowego. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie przez populację o nieokreślonej liczbie, nie można wiarygodnie oszacować ich częstotliwości, dlatego też częstotliwość ta jest określana jako nieznana.

^b patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

^c Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryksotonu.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksotonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksotonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano dożylne ceftryksoton i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach stwierdzono obecność osadów soli wapniowej ceftryksotonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryksotonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także miały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii, i znikają po odstawieniu ceftryksotonu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksotonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów po dożylnej aplikacji leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (przez 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksotonu osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Ceftryksoton jest niezgodny z amsakrynom, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksotonu nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksotonu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Reakcje niepożądane”).

Opakowanie.

Po 1,0 g proszku w fiolkach szklanych, zamkniętych korkiem gumowym i aluminiową nakrętką zabezpieczoną pokrywką typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

Po 1 fiolce wraz z instrukcją dla lekarza w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

MYLAN LABORATORIES LIMITED – Cephalosporin Block

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Nr 152/6, 154/11 i 154/16, Doresanipalya, Bilekahalli, Begur Hobli, Bannerghatta Road, Bangalore, IN - 560 076, Indie

No. 152/6, 154/11 & 154/16, Doresanipalya, Bilekahalli, Begur Hobli, Bannerghatta Road, Bangalore, IN-560076, India

Wniosek składający.

M.BIOTECH LIMITED

Miejsce składania wniosku.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom