Depiofen

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DEPIOFEN (DEPIOFEN)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen trometamol;

1 ml roztworu zawiera deksketoprofen trometamol odpowiadający 25 mg deksketoprofenu (1 ampułka o pojemności 2 ml zawiera deksketoprofen trometamol odpowiadający 50 mg deksketoprofenu);

substancje pomocnicze: etanol 96 %, chlorek sodu, wodorotlenek sodu i/lub kwas solny rozcieńczony, woda do wstrząsów.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór nie zawierający nierozpuszczonych cząstek stałych ani zanieczyszczeń.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Deksketoprofen trometamol – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NSAID opiera się na ograniczeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoksydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika.

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne przeprowadzone w przypadku różnych rodzajów bólu wykazały wyraźne działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły u pacjentów z bólem o umiarkowanej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (operacje ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także przy bólu układu ruchu (ostry ból w lędźwiach) oraz przy kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybkie rozpoczęcie działania przeciwbólowego, osiągające maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po zastosowaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie leku Depiofen pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu złagodzenia bólu pourazowego. U pacjentów, którym w celu złagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samokontrolowanego przeciwbólowego, po podaniu dodatkowo deksketoprofenu trometamolu potrzeba była znacznie mniejsza ilość morfiny (o 30–45 %) niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśni deksketoprofenu trometamolu maksymalne stężenie osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły dawek 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC („stężenie – czas”) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Analogicznie do innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylu (półtrwania) – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że wartości Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień działania leku u zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), którzy brali udział w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwylu wydłużał się (do 48 %), a ustalony całkowity klirens skrócał się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej u zwierząt pozwoliły określić maksymalną dawkę leku nie wywołującą działań niepożądanych, która była 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównymi działaniami niepożądanymi były krew w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie układu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań wpływu kancerogennego u zwierząt.

Tak jak wszystkie NSAID, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embriona lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie układu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku nie jest wskazane, np. po zabiegach operacyjnych, kolikach nerkowych i bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) lub substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie substancji o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelospazm, ostry katar, polipy nosa, pokrzywkę lub obrzęk naczynioruchowy;
• jeśli w trakcie leczenia ketoprofenem lub fibrami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie związane z terapią NSAID;
• aktywna faza wrzodu peptycznego / krwawienie przewodu pokarmowego lub obecność w wywiadzie krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub zwiększona krwotoczność;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoiste zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugh);
• hemoragiczny dystez lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• w przypadku nasilonego odwodnienia (spowodowanego wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią;

Ze względu na zawartość alkoholu etylowego w leku Depiofen, roztwór do wstrzykiwań, przeciwwskazany jest do podania przezdrogowej (intratekalnej lub podpajęczynówkowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie poniższych leków z NSAID nie jest zalecane:

• inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia przewodu pokarmowego z powodu wzajemnego nasilania się działania;
• leki przeciwkrzepliwe: NSAID nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, ze względu na wysoki stopień wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza z kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawienia (ze względu na hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza i z dokładną kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych;
• leki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów przewodu pokarmowego lub krwawienia przewodu pokarmowego;
• lit: (zgłoszono przypadki przy kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu metotreksatu przez nerki w kontekście stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwionośny;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie poniższych leków z NSAID wymaga ostrożności:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptora angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę w połączeniu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu metotreksatu przez nerki w kontekście stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwionośny. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza;
• pentoksifylin: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zydowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NSAID należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki z grupy sulfonylomoczników: NSAID mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NSAID mogą osłabić ich działanie przeciwnadciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na nerkowe prostaglandyny. Przy leczeniu skojarzonym należy kontrolować funkcję nerek;
• leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększa się ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania kanalikowego wydzielania nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasierdziowe: NSAID mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NSAID w tym samym dniu co prostaglandyna nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w zakresie dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do medycznego przerwania ciąży;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofowir: przy stosowaniu łącznie z NSAID może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego do oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy stosowaniu łącznie z NSAID może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku łącznie z deferasiroksem wymagany jest ścisły nadzór nad pacjentem;
• pemetreksed: przy stosowaniu łącznie z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lek Dепіофен należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych. Należy unikać stosowania leku Dепіофен w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można zmniejszyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ w różnych etapach leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzeżenia lub wywiadu poważnych chorób układu trawiennego. W przypadku rozwoju krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu należy przerwać stosowanie leku. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie powikłanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

Pacjenci w wieku podeszłym: u pacjentów w wieku podeszłym częściej występują działania niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie takich pacjentów należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej powinni mieć te schorzenia w fazie remisji. U pacjentów z obecnymi objawami chorób układu trawiennego oraz z wywiadem chorób układu trawiennego podczas stosowania leku należy monitorować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia.

W przypadku takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie w wieku podeszłym, z wywiadem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, powinni powiadomić lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem trawiennym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy przepisywać lek z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie: doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub środki przeciwagregacyjne, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoxiczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych diuretykami, a także u pacjentów, u których możliwy jest rozwój hipowolemii. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, lek może podnosić stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek śródmiąższowego, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i niewielki wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także znaczny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników należy przerwać terapię.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i mózgowego przepływu krwi

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca o łagodnym i umiarkowanym stopniu nasilenia wymagają kontroli i porad. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku wzrasta ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepów tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i niskocząsteczkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjenci stosujący deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami z grupy kumaryn lub heparynami, powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) po stosowaniu NLPZ, w tym o zapaleniu skóry egzfoliatywnym, zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym epidermalnym nekrolizie. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Dепіофен należy odstawić.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przerywanej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku Dепіофен należy przerwać leczenie. W zależności od objawów, wszelkie niezbędne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich w przebiegu ospy wietrznej. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospie wietrznej nie zaleca się stosowania Dепіофен.

Dепіофен należy wstrzykiwać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ donoszono o aktywizacji procesów infekcyjnych lokalizujących się w tkankach miękkich. Dlatego, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają się objawy infekcji bakteryjnej, pacjentom zaleca się natychmiastowe zgłoszenie się do lekarza.

Każda ampułka leku Dепіофен zawiera 12,35 obj.% etanolu, czyli do 200 mg przeliczając na jedną dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 wina przeliczając na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu u ciężarnych i karmiących piersią kobiet, dzieci oraz pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z epilepsją. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, więc praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji: lek może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Obserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc spoza szpitala i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Gdy lek stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu przy infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien zgłosić się do lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Dепіофен jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn w wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, powstawania wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Także absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długości terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utrat przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalno-fetalnej. Ponadto u zwierząt, którym podawano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Niemniej jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksketoprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. W I i II trymestrze ciąży deksketoprofen nie powinien być przepisywany, z wyjątkiem przypadków konieczności. Jeśli deksketoprofen stosuje się kobietom próbującym zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Należy rozważyć monitorowanie oligohydramniosu po wpływie deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie deksketoprofenu należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują ryzyko dla płodu:

• zespół toksyczny kardiopulmonalny (z zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem małowodzia (patrz wyżej).

Ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co możliwe nawet przy stosowaniu niskich dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużonymi porodami.

Dlatego deksketoprofen jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek Dепіофен jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Podobnie jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania dotyczące bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi mechanizmów.

Na tle stosowania leku Dепіофен możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej oraz kierowania pojazdami i innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek jest przeznaczony do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Gdy tylko jest to możliwe, pacjentów należy przełożyć na doustne leki przeciwbólowe. Aby zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych, należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek można stosować według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednak ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, a mianowicie: maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu czynności nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i starannie monitorować funkcję wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie wewnątromięśniowe. Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli podać głęboko do mięśnia.

Infuzja dożylna.

W celu przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktem. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach bezwzględnej aseptyki, unikając działania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać dożylnie powoli w ciągu 10–30 minut.

Depiofen rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolusowe podanie).

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy podać dożylnie powoli przez co najmniej 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Depiofenu nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego lub dożylnego bolusowego lek należy natychmiast podać po pobraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z etylenowinylu acetylowego, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości, polichlorku winylu i polietylenu nie zaobserwowano zmian zawartości substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek Depiofen przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałe po przygotowaniu roztwory należy zutylizować. Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Najniższą skuteczną dawkę należy stosować przez możliwie najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki mogą powodować zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Dekskeprofenu trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane reakcje.

W poniższej tabeli wymieniono niepożądane reakcje pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem uznaje się na podstawie danych z badań klinicznych za możliwy przynajmniej, a także niepożądane reakcje, o których zgłoszono po wprowadzeniu leku na rynek.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego występowały najczęściej.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem NLPZ. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, możliwe są następujące działania niepożądane: oponowe zapalenie mózgu bezprzywładowe, które zazwyczaj występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub z mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz działania niepożądane ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa–Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka (rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z nieco zwiększonym ryzykiem wystąpienia stanów chorobowych spowodowanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Wykrywanie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka stosowania danego leku.

Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu powiadamiania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła. Po rozcieńczeniu roztwór przechowywać przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C w miejscu chronionym przed działaniem światła. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Depiofen nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczone roztwory do wlewu, przygotowane zgodnie z instrukcją zawartą w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie. Po 5 fiolki z ciemnego szkła w kasety i opakowaniu tekturowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Laboratorios Normon S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ronda de Valdecarrizo, 6, Tres Cantos, 28760 Madryt, Hiszpania.