Defactso 30

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Defactso 30, Defactso 60 (DEFAXTO 30, DEFAXTO 60)

Skład:

substancja czynna: duloxetyna hydrochloran;

1 kapsułka zawiera duloksetyny hydrochloranu 67,3 mg odpowiadające duloksetynie 60 mg, albo duloksetyny hydrochloranu 33,7 mg odpowiadające duloksetynie 30 mg;

substancje pomocnicze: hipromeloza, cukier sferyczny, talk, sacharoza, ftalan hipromelozy, cytrynian trietylu;

dla 30 mg – kapsułka żelatynowa rozmiaru „3” (tlenek tytanu (E 171), FD&C Blue#2 (E132), żelatyna, sodu laurylosiarczan);

dla 60 mg – kapsułka żelatynowa rozmiaru „1” [(tlenek tytanu (E 171), FD&C Blue#2 (E132), żelatyna, sodu laurylosiarczan, tlenek żelaza żółty (E 172)].

Postać leku. Kapsułki twarde z modyfikowanym uwalnianiem.

Główne właściwości fizykochemiczne.

Dla 30 mg – kapsułki rozmiaru „3” z nieprzezroczystą niebieską czapką i nieprzezroczystym białym korpuskiem z oznaczeniem zielonym atramentem „157” na korpusie i „A” – na czapce, zawierające granulki od białego do szarawego koloru.

Dla 60 mg – kapsułki rozmiaru „1” z nieprzezroczystą niebieską czapką i nieprzezroczystym zielonym korpuskiem z oznaczeniem białym atramentem „158” na korpusie i „A” – na czapce, zawierające granulki od białego do szarawego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdepresyjne. Inne leki przeciwdepresyjne. Kod ATC N06A X21.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Duloksetyna to inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny. W niewielkim stopniu hamuje wychwyt dopaminy, nie wykazuje istotnej powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminowych, cholinergicznych i adrenergicznych. Mechanizm działania duloksetyny w leczeniu depresji wynika z hamowania zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz, jako konsekwencja, wzmocnienia przekazywania sygnałów serotonergicznych i noradrenergicznych w OUN. Duloksetyna wykazuje również działanie przeciwbólowe, które najprawdopodobniej jest wynikiem spowolnienia przekazywania impulsów bólowych w ośrodkowym układzie nerwowym.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po podaniu doustnym duloksetyna jest dobrze wchłaniana. Maksymalne stężenie osiąga się po 6 godzinach od przyjęcia leku. Spożycie pokarmu opóźnia czas absorpcji – czas osiągnięcia maksymalnego stężenia wydłuża się z 6 do 10 godzin, przy czym wchłanianie zmniejsza się (około 11%).

Rozkład. Duloksetyna wiąże się skutecznie z białkami osocza (>90%).

Metabolizm. Duloksetyna metabolizowana jest przy udziale izoenzymów CYP2D6 i CYP1A2. Powstające metabolity nie są farmakologicznie aktywne.

Wydalanie. Okres półtrwania duloksetyny wynosi 12 godzin. Średni klirens duloksetyny w osoczu to 101 l/h.

Niewydolność nerek. U pacjentów z nerek w stadium końcowym, poddawanych regularnie dializie, zaobserwowano podwojenie stężenia duloksetyny oraz ekspozycji (AUC) w porównaniu do zdrowych podmiotów. Dlatego pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek należy przepisać niższą dawkę początkową.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zaburzeń depresyjnych większych.

Leczenie cukrzycowego bólu neuropatycznego obwodowego.

Leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego.

Przeciwwskazania.

Przeciwwskazaniem do stosowania leku jest podwyższona wrażliwość na duloksetynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Duloksetyny nie można stosować jednocześnie z nieselectywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz co najmniej przez 14 dni po zakończeniu leczenia inhibitorami MAO. Ze względu na okres półtrwania duloksetyny, inhibitory MAO nie powinny być stosowane co najmniej przez 5 dni po zakończeniu leczenia duloksetyną.

Defactso nie powinno być stosowane u pacjentów z niestabilną nadciśnieniem tętniczym, ponieważ może to sprowokować kryz nadciśnieniowy.

Defactso nie powinno być stosowane u pacjentów z nerek w stadium końcowym (klirens kreatyniny do 30 ml/min).

Defactso nie powinno być stosowane u pacjentów z chorobami wątroby, ponieważ może to spowodować niewydolność wątroby.

Defactso nie jest stosowane w praktyce pediatrycznej.

Defactso nie powinno być stosowane w połączeniu z fluwoksymaminą, cyprofloksacyną lub enoksacyną (silne inhibitory CYP1A2) ze względu na zwiększenie stężenia duloksetyny w osoczu krwi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki metabolizowane za pomocą CYP1A2. W badaniach klinicznych jednoczesne stosowanie teofiliny, jako substratu CYP1A2, z duloksetyną (60 mg dwa razy dziennie) nie wywołało istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Inhibitory CYP1A2. Ponieważ CYP1A2 bierze udział w metabolizmie duloksetyny, jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP1A2 najprawdopodobniej prowadzi do zwiększenia stężenia duloksetyny. Fluwoksymamina (100 mg raz dziennie), będąca silnym inhibitorem CYP1A2, zmniejsza klirens duloksetyny w osoczu o około 77%. W związku z tym Defactso nie może być stosowane razem z inhibitorami CYP1A2.

Leki metabolizowane za pomocą CYP2D6. Duloksetyna to umiarkowany inhibitor CYP2D6. Stosowanie duloksetyny w dawce 60 mg dwa razy dziennie razem z jednorazową dawką desypiraminu, będącego substratem CYP2D6, powoduje trzykrotne zwiększenie AUC desypiraminu. Jednoczesne stosowanie duloksetyny (40 mg dwa razy dziennie) zwiększa stacjonarną AUC tolterodyny (2 mg dwa razy dziennie) o 71%, ale nie wpływa na farmakokinetykę metabolitu 5-hydroksylowego. W związku z tym przy stosowaniu duloksetyny razem z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, które są inhibitorami CYP2D6, należy zachować ostrożność.

Leki działające na ośrodkowy układ nerwowy. Przy stosowaniu duloksetyny w połączeniu z innymi lekami i substancjami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, szczególnie z podobnym mechanizmem działania, w tym alkoholem i lekami uspokajającymi, należy zachować ostrożność.

Inhibitory MAO. Duloksetyny nie należy stosować razem z nieselectywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego. Przy stosowaniu odwracalnych, selektywnych inhibitorów MAO, takich jak moklobemid, ryzyko zespołu serotonergicznego jest mniejsze, jednak stosowanie tej kombinacji nie jest zalecane.

Zespół serotonergiczny. Należy ostrożnie przepisywać Defactso w połączeniu z lekami serotonergicznymi i trójpierścieniowymi lekami przeciwdziałającymi depresji, preparatami zioła św. Jana, tramadolem, meperydyną, tryptofanem.

Leki przeciwpłytkowe i antykoagulacyjne. Duloksetynę należy stosować z ostrożnością razem z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi i antykoagulacyjnymi ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka krwawienia w wyniku interakcji farmakodynamicznej.

Leki zawierające duloksetynę.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi lekami zawierającymi duloksetynę.

Preparaty zawierające zioło św. Jana.

Często występują niepożądane reakcje przy jednoczesnym stosowaniu z Defactso.

Szczególności stosowania.

OSTRZEŻENIE

Pacjentów z wysokim ryzykiem samobójstwa należy podczas leczenia śledzić w sposób szczególnie staranny, ponieważ nawet przed uzyskaniem istotnej remisji nie można wykluczyć możliwości podjęcia próby samobójstwa.

Zastosowanie duloksetyny hydrochloranu u pacjentów w wieku do 18 lat nie było badane, dlatego lek nie jest wskazany dla tej grupy wiekowej.

Przyпадki padaczkowe i manie. Tak jak w przypadku stosowania innych leków działających na ośrodkowy układ nerwowy, duloksetynę należy przepisywać pacjentom z wywiadem napadów padaczkowych, manii lub zaburzeń dwubiegunowych z zachowaniem środków ostrożności.

Midriaza. Zgłaszano przypadki wystąpienia midriazy w związku z przyjmowaniem duloksetyny, dlatego duloksetynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub z ryzykiem ostrej, kąt zamkniętej jaskry.

Ciśnienie tętnicze i tętno. U niektórych pacjentów przyjmowanie duloksetyny prowadzi do podwyższenia ciśnienia tętniczego. Zgłaszano przypadki kryzysów nadciśnieniowych podczas stosowania duloksetyny u pacjentów z rozpoznaną nadciśnieniem tętniczym. Pacjentom z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym i/lub innymi chorobami serca zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego. Pacjentom z utrzymującym się podwyższonym ciśnieniem tętniczym należy zmniejszyć dawkę lub stopniowo odstawiać lek. Leczenie pacjentów z niestabilnym nadciśnieniem tętniczym nie jest wskazane.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny do 30 ml/min) obserwuje się wzrost stężenia duloksetyny w osoczu. Rekomendacje dotyczące stosowania u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności nerek znajdują się w punkcie „Sposób stosowania i dawki”. Przeciwwskazane jest stosowanie tego leku u pacjentów z terminalnym stopniem niewydolności nerek – patrz punkt „Przeciwwskazania”.

Zespół serotonergiczny

Tak jak w przypadku stosowania innych leków serotonergicznych, podczas leczenia duloksetyną możliwe jest wystąpienie zespołu serotonergicznego – stanu potencjalnie zagrażającego życiu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami serotonergicznymi (w tym inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe i triptany) lub z innymi lekami wpływającymi na metabolizm serotoniny, takimi jak inhibitory monoaminooksydazy (MAO), leki przeciwpsychotyczne lub antagoniści dopaminy, które mogą wpływać na serotonergiczne neurortransmiteryczne układy (patrz punkty „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Przeciwwskazania”).

Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować zaburzenia psychiczne (pobudzenie, halucynacje, śpiączka), zaburzenia układu nerwowego autonomicznego (np. tachykardię, zmiany ciśnienia krwi, nadciśnienie), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (nadreaktywność odruchów, zaburzenia koordynacji) i/lub objawy ze strony przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunka).

Jeśli jednoczesne stosowanie duloksetyny i innych leków serotonergicznych jest konieczne z klinicznego punktu widzenia, należy starannie obserwować stan pacjenta podczas leczenia, szczególnie na początku terapii i przy zwiększaniu dawki.

Zwierzobój

Możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu duloksetyny z lekami roślinnymi zawierającymi zwierzobój (Hypericum perforatum).

Samobójstwo.

Ciężkie zaburzenia depresyjne i uogólnione zaburzenia lękowe.

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zjawiska związane z samobójstwem). Ryzyko istnieje aż do osiągnięcia istotnej remisji. Pacjenta należy dokładnie kontrolować do czasu uzyskania istotnej poprawy, ponieważ remisja może nie nastąpić przez kilka pierwszych tygodni leczenia lub dłużej. Z ogólnego doświadczenia klinicznego wiadomo, że ryzyko samobójstwa wzrasta na wczesnych etapach leczenia.

Inne stany psychiczne, w których stosuje się Defactso, mogą również być związane ze zwiększonym ryzykiem zjawisk samobójczych. Ponadto, te stany psychiczne mogą występować współistniejąco z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Dlatego należy stosować te same środki ostrożności podczas leczenia pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, jak i z innymi stanami psychicznymi. U pacjentów z wywiadem zjawisk samobójczych lub z wysokim poziomem myśli samobójczych ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych jest większe, dlatego wymagana jest szczególnie staranna kontrola podczas leczenia. W badaniach klinicznych stwierdzono zwiększone ryzyko zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów w porównaniu z grupą placebo u pacjentów do 25 roku życia. Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas terapii duloksetyną lub bezpośrednio po jej zakończeniu. Wymagana jest staranna kontrola pacjentów, szczególnie tych z grupy ryzyka, w trakcie terapii, szczególnie na wczesnych etapach, a także odpowiednia zmiana dawkowania. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy uprzedzić o konieczności monitorowania nasilania się objawów, myśli i zachowań samobójczych, nietypowych zmian w zachowaniu i natychmiastowego powiadomienia lekarza.

Ból neuropatyczny obwodowy cukrzycowego pochodzenia.

Zgłaszano pojedyncze przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas terapii duloksetyną lub bezpośrednio po jej zakończeniu, tak jak przy stosowaniu innych leków o podobnym działaniu farmakologicznym (antydepresanty). Lekarze powinni informować pacjentów o konieczności zgłaszania wszelkich uczuć niepokoju.

Dzieci.

Defactso nie powinno być stosowane w leczeniu dzieci do 18 roku życia. Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze), wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej w badaniach klinicznych z udziałem dzieci i nastolatków przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo.

Krwiopławy. Zgłaszano kilka przypadków krwawień, w tym siniaków, purpury, krwawień przewodu pokarmowego i krwotoków, podczas stosowania inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (w tym duloksetyny). Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe i/lub leki wpływające na funkcję płytek krwi (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne lub kwas acetylosalicylowy) oraz pacjentów z predyspozycją do krwawień.

Hiponatremia. Zgłaszano przypadki hiponatremii podczas stosowania duloksetyny, w tym przypadki obniżenia stężenia sodu w surowicy krwi do 110 mmol/l. Hiponatremia może być wynikiem zespołu nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSHAD). Większość przypadków hiponatremii stwierdzono u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie z wywiadem zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej. Duloksetynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zwiększonym ryzykiem wystąpienia hiponatremii: osobom starszym, osobom z niedoborem hormonu antydiuretycznego, pacjentom z marskością wątroby.

Zespół odstawienia. Objawy zespołu odstawienia są dość częste, szczególnie przy nagłym zakończeniu leczenia (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”). Ryzyko zespołu odstawienia przy stosowaniu inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny zależy od długości trwania leczenia i dawek, a także tempa zmniejszania dawki. Najczęstsze działania niepożądane wymieniono w punkcie „Działania niepożądane”. Zazwyczaj są to objawy lekkiego lub umiarkowanego nasilenia, ale u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Objawy zespołu odstawienia pojawiają się w pierwszych kilku dniach po zakończeniu leczenia, rzadziej – przy przypadkowym pominięciu dawki. Zazwyczaj objawy ustępują samorzutnie w ciągu 2 tygodni, ale u niektórych pacjentów mogą trwać 2–3 miesiące lub dłużej. Zakończenie leczenia należy przeprowadzać przez co najmniej 2 tygodnie, stopniowo zmniejszając dawkę.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Dane dotyczące stosowania leku Defactso w dawce 120 mg u pacjentów w podeszłym wieku z ciężkim zaburzeniem depresyjnym i uogólnionym zaburzeniem lękowym są ograniczone. Dlatego stosowanie duloksetyny tym pacjentom należy prowadzić z ostrożnością, szczególnie w maksymalnej dawce (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Akatyzja/zaburzenia psychomotoryczne. Przy stosowaniu duloksetyny może wystąpić akatyzja, charakteryzująca się subiektywnie trudno znoszoną niepewnością i potrzebą ciągłego poruszania się, często towarzyszoną niemożliwością spokojnego siedzenia lub stania. Podobne objawy pojawiają się w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów z takimi objawami zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Inne leki zawierające duloksetynę. Duloksetyna jest dostępna pod różnymi nazwami handlowymi dla kilku wskazań (leczenie cukrzycowego bólu neuropatycznego obwodowego, ciężkiego zaburzenia depresyjnego, uogólnionego zaburzenia lękowego i nietrzymania moczu stresowego). Należy unikać jednoczesnego stosowania więcej niż jednego z tych produktów.

Podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Znaczne podwyższenie enzymów wątrobowych (10-krotnie wyższe niż norma) lub uszkodzenie wątroby z cholestazą lub znaczne podwyższenie enzymów w połączeniu z uszkodzeniem wątroby występowały rzadko. O te zjawiska najczęściej zgłaszano w pierwszych miesiącach leczenia. Uszkodzenia wątroby mają najczęściej charakter hepatocelularny. Duloksetynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą powodować uszkodzenie wątroby.

Obecność sacharozy. Twarda kapsuła z modyfikowanym uwalnianiem Defactso 30, Defactso 60 zawiera sacharozę. Nie można przepisywać Defactso pacjentom z dziedziczną nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania sacharozy-izomaltazy.

Poważne reakcje skórne.

W badaniach pozarejestrowych z duloksetyną bardzo rzadko zgłaszano następujące reakcje skórne: obrzęk naczynioruchowy, siniaki, krwotoki, zespół Stevensa-Johnsona, zacienienia, pokrzywkę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet, dlatego nie zaleca się stosowania leku w czasie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną duloksetyny przy niższej ekspozycji systemowej niż maksymalna ekspozycja kliniczna.

Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Choć badania nie wykazały związku między persystentną nadciśnieniem płucnym noworodków a leczeniem inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, nie można wykluczyć ryzyka przy stosowaniu duloksetyny ze względu na jej mechanizm działania (zwrotny wychwyt serotoniny). U noworodków mogą występować objawy zespołu odstawienia, jeśli matka stosowała duloksetynę przed porodem. Objawy zespołu odstawienia obejmują hipotensję ortostatyczną, drżenie, zespół podwyższonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, trudności z połykaniem, ssaniem, zaburzenia oddechowe, napady padaczkowe. W większości przypadków te objawy pojawiały się bezpośrednio po porodzie lub w ciągu kilku pierwszych dni życia. Stosowanie leku w czasie ciąży zaleca się tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa ryzyko.

Kobietom przyjmującym duloksetynę należy zalecić powiadomienie lekarza o zajściu w ciążę lub planowaniu ciąży.

Duloksetyna słabo wydzielana jest do mleka matki. Dawkę dla dziecka obliczono jako 1 mg na 1 kg masy ciała i stanowi ona 0,14% dawki matki. Bezpieczeństwo stosowania duloksetyny u dzieci jest nieznane, dlatego karmienie piersią podczas przyjmowania duloksetyny nie jest zalecane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Podczas leczenia pacjentom należy zalecić unikanie potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

W przypadku ciężkiego zaburzenia depresyjnego duloksetynę stosuje się w dawce 60 mg 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Niektórym pacjentom można zalecić zwiększenie dawki do maksymalnej 120 mg na dobę, podzielonej na 2 dawki. Możliwość stosowania dawki powyżej 120 mg nie była systematycznie oceniana.

Efekt terapeutyczny leczenia pojawia się w ciągu 2**–**4 tygodni.

Po ustąpieniu objawów depresyjnych zaleca się kontynuowanie leczenia przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom. U pacjentów z wywiadem nawrotowego ciężkiego zaburzenia depresyjnego, którzy odpowiadają na terapię duloksetyną, może być zalecane długotrwałe leczenie w dawkach 60–120 mg duloksetyny na dobę.

W przypadku uogólnionego zaburzenia lękowego zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Pacjentom, u których nie stwierdzono wystarczającego efektu leczenia, należy zwiększyć dawkę do 60 mg na dobę. U pacjentów z współistniejącym ciężkim zaburzeniem depresyjnym dawka początkowa i utrzymaniowa wynosi 60 mg (patrz zalecenia powyżej). W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność oraz oceniono bezpieczeństwo dawek do 120 mg duloksetyny na dobę.

W przypadku niewystarczającego efektu leczenia dawką 60 mg można rozważyć zwiększenie dawki do 90 lub 120 mg na dobę. Zwiększenie dawki powinno opierać się na odpowiedzi klinicznej i skuteczności tolerancji.

Po ustąpieniu objawów depresyjnych zaleca się kontynuowanie leczenia przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom.

W przypadku cukrzycowego neuropatycznego bólu obwodowego zalecana dawka początkowa wynosi 60 mg 1 raz na dobę, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Niektórym pacjentom można zalecić zwiększenie dawki do maksymalnej 120 mg na dobę, podzielonej na 2 dawki.

Efekt terapeutyczny leczenia pojawia się w ciągu 2 miesięcy. U pacjentów, u których nie stwierdzono odpowiedzi w ciągu 2 miesięcy, późniejsze pojawienie się efektu klinicznego jest mało prawdopodobne. Należy regularnie oceniać skuteczność leczenia (co najmniej co trzy miesiące).

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku nie zaleca się dostosowywania dawek wyłącznie na podstawie wieku. Jednakże, podobnie jak w przypadku wszystkich innych leków, należy zachować ostrożność podczas leczenia osób starszych, szczególnie w przypadku stosowania leku Defactso w dawce 120 mg na dobę w ciężkim zaburzeniu depresyjnym lub uogólnionym zaburzeniu lękowym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Leku Defactso nie należy stosować pacjentom z chorobami wątroby.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Korekty dawki u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) nie wymaga się. Lek nie stosuje się w leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Przerywanie leczenia. Należy unikać nagłego przerywania leczenia. W przypadku przerywania leczenia lekiem Defactso dawkę należy stopniowo zmniejszać w okresie co najmniej jednego do dwóch tygodni, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po przerywaniu leczenia pojawiają się nietolerowane objawy, można wznowić przyjmowanie poprzednio ustalonej dawki. Następnie lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej ostrożny.

Dzieci.

Badania kliniczne dotyczące stosowania duloksetyny u dzieci nie były prowadzone, dlatego lek nie jest stosowany w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania duloksetyny są ograniczone. Opisywano przyjęcie dużych dawek (do 1400 mg) duloksetyny jako monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami, bez śmiertelnych skutków. Objawy przedawkowania (głównie przy przyjmowaniu w połączeniu z innymi lekami) obejmowały senność, śpiączkę, zespół serotonergiczny, napady padaczkowe, wymioty i tachykardię.

Leczenie w przypadku przedawkowania. Nie znamy specyficznych antydot; w przypadku wystąpienia zespołu serotonergicznego wymagane jest specyficzne leczenie (cyproheptydina i/lub kontrola temperatury ciała). Należy sprawdzić przepustowość dróg oddechowych. Zaleca się monitorowanie czynności serca i kontrolę podstawowych parametrów życiowych wraz z odpowiednimi zabiegami objawowymi i wspomagającymi. Przemywanie żołądka może być wskazane, jeśli jest przeprowadzone natychmiast po przyjęciu leku lub z powodów objawowych. Węgiel aktywowany zmniejsza wchłanianie leku. Duloksetyna charakteryzuje się dużą objętością rozkładu w organizmie, w związku z czym wymuszone moczowanie, hemoperfuzja oraz wymienna perfuzja są mało prawdopodobne, aby były skuteczne.

Niepożądane działania.

Zgłaszano zawroty głowy, nudności i ból głowy (> 5 %) jako niepożądane objawy występujące przy przerywaniu przyjmowania duloksetyny. Podczas przerywania przyjmowania leku zgłaszano również zaburzenia czucia, zaburzenia snu, pobudzenie lub lęk, drżenie, drażliwość, biegunkę i nadmierne pocenie. W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane obserwowane podczas przyjmowania duloksetyny, zgodnie z danymi ze zgłoszeń spontanicznych oraz z badań klinicznych kontrolowanych placebo.

Ocena częstości: bardzo często (≥ 10 %), często (≥1 % i <10 %), rzadko (≥0,1 % i <1 %), nieczęsto (≥0,01 % i <0,1 %), bardzo rzadko (<0,01 %).

• Przypadki drgawek i szumu w uszach obserwowano po przerwaniu leczenia.
  • Przypadki hipotensji ortostatycznej i utraty przytomności obserwowano głównie na początku leczenia.
    • Pacjentom, u których występuje trwałe podwyższenie ciśnienia tętniczego podczas przyjmowania duloksetyny, należy zmniejszyć dawkę lub stopniowo zakończyć leczenie.
      • O przypadkach agresji i wściekłości raportowano na początku leczenia oraz po jego przerwaniu.
        • O przypadkach myśli samobójczych i zachowań samobójczych raportowano na początku leczenia oraz bezpośrednio po przerwaniu leczenia.
          • Częstość działań niepożądanych ustalona na podstawie badań po wprowadzeniu na rynek, które nie były obserwowane w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo.
            • Statystycznie nie różnią się istotnie od placebo.

8 Przypadków upadków odnotowano częściej u pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat i więcej).

Przerywanie leczenia (szczególnie nagłe przerwanie) często towarzyszy syndromowi odstawienia. Najczęstsze działania niepożądane w takim przypadku to: zawroty głowy, senność, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), osłabienie, niepokój lub agresywność, nudności i/lub wymioty, drżenie, ból głowy, drażliwość, biegunka, nadpotliwość i zawroty głowy. Zaleca się stopniowe zakończenie leczenia.

Niewydolność nerek.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), poddawanych hemodializie, obserwowano podwyższenie stężenia duloksetyny w osoczu.

Zapalenie wątroby / podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Raportowano przypadki uszkodzenia wątroby, w tym istotne podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (zwiększenie do 10-krotności normy), zapalenie wątroby i żółtaczkę. Większość tych zjawisk występowała w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Najczęstszym wariantem uszkodzenia wątroby był typ hepatocelularny. Duloksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą powodować uszkodzenie wątroby.

Raportowano nieznaczne podwyższenie stężenia potasu we krwi. Przejściowe anomalie stężenia potasu u pacjentów przyjmujących duloksetynę występowały rzadziej w porównaniu z placebo.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 8 kapsułek w blisterze. Po 10 blisterów w kartonowej opakowaniu.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Alembic Pharmaceuticals Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Panely, PV Tajpura, District Kheda, Panchmahal District, Gujarat – 389 350, Indie.