Co-Prenelia®

Ukraina
Nazwa handlowa Co-Prenelia®
Postać farmaceutyczna tabletki
Substancja czynna / Dawkowanie
perindopryl · 3,338 mg
indapamid · 1,25 mg
Typ recepty na receptę
Kod ATC
C09BA04
Numer rejestracyjny UA/17442/01/01
Producent S.A. "Kijiwmedpreparat" (produkcja produktów na rzecz producenta Atlantic Pharma Produsyjos Farmasjutikas S.A., Portugalia lub Medinfar Manufacturing S.A., Portugalia)
Co-Prenelia® tabletki

Spis treści

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Co-Prenelia® (CO-PRENELIA)

Skład:

substancje czynne: perindopryl, indapamid;

1 tabletka zawiera: perindoprylu tert-butylamina — 4 mg (co odpowiada 3,338 mg perindoprylu) oraz indapamid — 1,25 mg albo perindoprylu tert-butylamina — 8 mg (co odpowiada 6,676 mg perindoprylu) oraz indapamid — 2,5 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; laktoza jednowodna; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 4 mg / 1,25 mg: tabletki białego koloru, o kształcie owalnym, z ryską z obu stron i wytłoczonym znakiem „+” po każdej stronie ryski z jednej strony tabletu;

tabletki 8 mg / 2,5 mg: tabletki białe lub prawie białe, o kształcie okrągłym, z ryską z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki kombinowane: inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Perindopryl i diuretyki.

Kod ATC C09B A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Co-Prenelia® to kombinacja inhibitora ACE perindoprylu tert-butylaminy oraz diuretyku sulfonamidowego indapamidu. Działanie farmakologiczne wynika z właściwości każdego składnika (perindoprylu i indapamidu) oraz ich addytywnego synergizmu.

Mechanizm działania

Mechanizm działania perindoprylu. Perindopryl — inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II (substancję zwężającą naczynia), dodatkowo stymuluje wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy oraz rozkład bradykininy (substancji rozszerzającej naczynia) do nieaktywnych heptapeptydów. Inhibicja ACE prowadzi do: obniżenia wydzielania aldosteronu; wzrostu aktywności reniny w osoczu, podczas gdy aldosteron nie wywiera wpływu negatywnego; zmniejszenia ogólnego oporu obwodowego dzięki przeważającemu działaniu na naczynia mięśni i nerek; przy tym nie obserwuje się zatrzymania wody i soli ani tachykardii odruchowej, nawet w przypadku długotrwałego leczenia. Ponadto perindopryl obniża ciśnienie tętnicze (CT) u pacjentów z normalnym i niskim poziomem reniny w osoczu. Działanie perindoprylu uzależnione jest od jego aktywnego metabolitu — perindoprylatu. Inne metabolity są nieaktywne. Perindopryl ułatwia pracę serca poprzez działanie wazodylatacyjne na żyły (prawdopodobnie poprzez zmiany w metabolizmie prostaglandyn), zmniejszając obciążenie wstępne, oraz poprzez zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego, zmniejszając obciążenie końcowe serca. Badania przeprowadzone u pacjentów z niewydolnością serca wykazały, że perindopryl obniża ciśnienie napełnienia lewej i prawej komory serca, zmniejsza ogólny opór obwodowy, zwiększa rzut serca i poprawia indeks sercowy, zwiększa przepływ regionalny w mięśniach. Poprawiają się wyniki testów z obciążeniem fizycznym.

Mechanizm działania indapamidu. Indapamid — pochodna sulfonamidu z pierścieniem indolowym, farmakologicznie pokrewna diuretykom tiazydowym. Indapamid hamuje resorpcję sodu w odcinku korowym nerek. Zwiększa to wydalanie sodu i chlorków oraz w mniejszym stopniu potasu i magnezu z moczem, co zwiększa diurezę i zapewnia działanie przeciwciśnieniowe.

Skutki farmakodynamiczne

Co-Prenelia® wykazuje zależne od dawki działanie przeciwciśnieniowe na ciśnienie tętnicze skurczowe (CTs) i ciśnienie tętnicze rozkurczowe (CTd) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w każdym wieku, zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej.

Działanie przeciwciśnieniowe trwa 24 godziny. Obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się w ciągu mniej niż miesiąca bez wystąpienia tachyfilaksji; przerwanie leczenia nie prowadzi do wzrostu ciśnienia tętniczego. W trakcie badań klinicznych jednoczesne stosowanie perindoprylu i indapamidu powodowało efekty przeciwciśnieniowe o charakterze synergicznym w porównaniu z zastosowaniem każdego składnika oddzielnie.

PICXEL — wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane badanie, w którym oceniano za pomocą echokardiografii wpływ kombinacji perindoprylu i indapamidu na przerost lewej komory w porównaniu z wpływem enalaprylu stosowanego jako monoterapia. W trakcie badania PICXEL pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory (z indeksem masy lewej komory > 120 g/m² u mężczyzn i > 100 g/m² u kobiet) podzielono losowo na dwie grupy: jedna grupa przyjmowała 2 mg perindoprylu tert-butylaminy (równoważne 2,5 mg perindoprylu argininy) / 0,625 mg indapamidu, druga — 10 mg enalaprylu raz dziennie przez rok. Dawkę dostosowano zgodnie z wartościami CT: dawkę perindoprylu tert-butylaminy zwiększono do 8 mg (równoważne 10 mg perindoprylu argininy), indapamidu — do 2,5 mg, enalaprylu — do 40 mg raz dziennie. Leki w dawce początkowej kontynuowano u 34 % pacjentów w grupie perindopryl/indapamid (2 mg perindoprylu i 0,625 mg indapamidu) i u 20 % w grupie enalaprylu (10 mg). U wszystkich pacjentów pod koniec leczenia indeks masy lewej komory zmniejszył się istotnie bardziej u pacjentów przyjmujących perindopryl/indapamid (–10,1 g/m²) niż u pacjentów z grupy enalaprylu (–1,1 g/m²). Różnica między dwiema grupami wyniosła –8,3 (95 % przedział ufności [PU] od –11,5 do –5,0, p < 0,0001). Lepszy efekt w zakresie obniżenia indeksu masy lewej komory osiągnięto przy dawce 8 mg perindoprylu (równoważne 10 mg perindoprylu argininy) / 2,5 mg indapamidu. Ciśnienie tętnicze zmniejszyło się bardziej efektywnie w grupie perindopryl/indapamid: różnica średniego obniżenia CT między dwiema grupami pacjentów wyniosła –5,8 mm Hg (95 % PU od –7,9 do –3,7, p < 0,0001) dla CTs oraz –2,3 mm Hg (95 % PU od –3,6 do –0,9, p = 0,0004) dla CTd.

Efekty farmakodynamiczne związane z perindoprylem. Perindopryl skutecznie obniża CT przy wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: łagodnym, umiarkowanym i ciężkim. Obniżenie CTs i CTd obserwuje się zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej. Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy rozwija się po 4–6 godzinach od przyjęcia pojedynczej dawki i utrzymuje się ponad dobę. Perindopryl charakteryzuje się wysokim poziomem ostatecznego blokowania ACE (około 80 %) po 24 godzinach od przyjęcia. U pacjentów odpowiadających na leczenie normalizacja CT osiągana jest po miesiącu i utrzymuje się bez wystąpienia tachyfilaksji. Przerwanie terapii nie wiąże się z efektem odstawienia. Perindopryl wykazuje właściwości rozszerzające naczynia, przywraca elastyczność dużych tętnic, koryguje zmiany histomorfometryczne w tętnicach opornych i zmniejsza przerost lewej komory. Dodatkowe stosowanie diuretyku tiazydowego w razie potrzeby powoduje dodatkowy synergizm. Kombinowane stosowanie inhibitora ACE i diuretyku tiazydowego zmniejsza ryzyko hipokaliemii, które może wystąpić przy stosowaniu diuretyku w monoterapii.

Efekty farmakodynamiczne związane z indapamidem. Indapamid w monoterapii wykazuje działanie przeciwciśnieniowe trwające 24 godziny. Efekt ten występuje w dawkach, w których właściwości moczopędne są minimalne. Działanie przeciwciśnieniowe indapamidu jest proporcjonalne do poprawy elastyczności tętnic i zmniejszenia oporności tętniczek oraz ogólnego oporu obwodowego naczyń. Indapamid zmniejsza przerost lewej komory. Przy przekroczeniu dawki działanie przeciwciśnieniowe diuretyków tiazydowych i tiazydopodobnych osiąga plateau, podczas gdy liczba niepożądanych skutków rośnie. Jeśli leczenie nie jest wystarczająco skuteczne, nie należy zwiększać dawki leku. Ponadto, jak wykazano w badaniach o różnej długości (krótkiej, średniej i długiej) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, indapamid nie wpływa na metabolizm lipidów (triglicerydów, lipoprotein o niskiej i wysokiej gęstości) i nie wpływa na metabolizm węglowodanów, nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne perindoprylu i indapamidu przy stosowaniu w kombinacji nie różnią się od właściwości tych składników przy ich stosowaniu oddzielnie.

Właściwości farmakokinetyczne perindoprylu

Wchłanianie i biodostępność. Po doustnym przyjęciu perindopryl jest szybko wchłaniany, maksymalna stężenie osiąga się po 1 godzinie. Okres półtrwania perindoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę. Ponieważ przyjmowanie pokarmu zmniejsza przekształcanie perindoprylu w perindoprylat, a tym samym zmniejsza jego biodostępność, perindopryl tert-butylaminę należy przyjmować doustnie w jednorazowej dawce dziennie rano przed posiłkiem.

Rozkład. Objętość rozkładu niezwiązanego perindoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie perindoprylatu z białkami osocza wynosi 20 %, głównie z ACE, i zależy od stężenia.

Biortransformacja. Perindopryl jest lekiem pro. 27 % przyjętej dawki perindoprylu dociera do krwiobiegu w postaci aktywnego metabolitu — perindoprylatu. Oprócz aktywnego perindoprylatu perindopryl tworzy jeszcze 5 nieaktywnych metabolitów. Maksymalne stężenie perindoprylatu w osoczu osiąga się po 3–4 godzinach.

Wydalanie. Perindoprylat jest wydawany z moczem, okres ostatecznego półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin. Stan równowagi osiąga się po 4 dniach.

Linowość/nielinowość. Istnieje liniowa zależność między dawką perindoprylu a jego stężeniem w osoczu.

Kategorie specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. Wydalanie perindoprylatu zmniejsza się u pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z niewydolnością serca lub nerek.

Naruszenie funkcji nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek należy dostosować dawkę zależnie od stopnia zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny).

Potrzeba dializy. Klirens dializacyjny perindoprylatu wynosi 70 ml/min.

Choroba wątroby (cirrhosis). Kinetika perindoprylu zmienia się u pacjentów z marskością wątroby: klirens wątrobowy głównej cząsteczki zmniejsza się o połowę. Jednak ilość powstającego perindoprylatu nie zmniejsza się, a zatem dawkę nie trzeba dostosowywać u tych pacjentów (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Właściwości farmakokinetyczne indapamidu

Wchłanianie. Indapamid jest szybko i całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się około 1 godziny po doustnym przyjęciu leku.

Rozkład. Wiązanie z białkami osoczu wynosi 79 %.

Biortransformacja i wydalanie. Okres półtrwania wynosi 14–24 godziny (średnio — 18 godzin). Powtarzane przyjmowanie nie prowadzi do kumulacji. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (70 % dawki) i kałem (22 %) w postaci nieaktywnych metabolitów.

Kategorie specjalne pacjentów

Naruszenie funkcji nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek parametry farmakokinetyczne nie zmieniają się.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Przeciwwskazania.

Związane z perindoprylem:

  • nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek inny inhibitor ACE;
  • obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) w wywiadzie, związany z wcześniejszą terapią inhibitorami ACE (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
  • wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy;
  • ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
  • jednoczesne stosowanie z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”);
  • jednoczesne stosowanie z sarkubitrilem/walsartanem. Co-Prenelia® nie powinno być stosowane wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sarkubitrilu/walsartanu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”);
  • metody leczenia ekstrakorowe prowadzące do kontaktu krwi z ujemnie naładowanymi powierzchniami (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”);
  • znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynego działającego nerki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”).

Związane z indapamidem:

  • nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne sulfonamidy;
  • zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym i ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny < 60 ml/min);
  • encefalopatia wątrobową;
  • ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
  • hipokaliemia;
  • nie stosować w połączeniu z lekami nieprzeciwarhythmicznymi, które mogą wywołać napadową tachykardię komorową typu „torsade de pointes”;
  • okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Związane z lekiem Co-Prenelia®:

  • nadwrażliwość na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Ze względu na brak wystarczającej ilości doświadczeń klinicznych lek Co-Prenelia® nie powinien być stosowany:

  • u pacjentów poddawanych hemodializie;
  • u pacjentów z nieleczoną, dekompensowaną niewydolnością serca.

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje z perindoprylem i indapamidem

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit. Podczas jednoczesnego stosowania litu i inhibitorów ACE opisywano odwracalne zwiększenie stężenia litu w osoczu i nasilenie jego toksyczności. Jednoczesne stosowanie perindoprylu z indapamidem i litem nie jest zalecane, jednak jeśli jest to rzeczywiście konieczne, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie wymaga szczególnej uwagi

Baklofen. Wzmacnia działanie przeciwciśnieniowe. Należy kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby dostosować dawkę leku przeciwciśnieniowego.

Leki przeciwwirusowe niesteroidowe (NLPZ) (w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i niesteroidowych leków przeciwzapalnych, np. kwasu acetylosalicylowego w dawkach przeciwzapalnych, inhibitorów COX-2 oraz nieselektywnych NLPZ może prowadzić do osłabienia działania przeciwciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może również prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz do podwyższenia stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Taką kombinację należy stosować ostrożnie, przede wszystkim u pacjentów starszych. U pacjentów należy przywrócić równowagę wodną przed rozpoczęciem leczenia oraz monitorować funkcję nerek na początku i w trakcie terapii kombinowanej.

Jednoczesne stosowanie wymaga uwagi

Antydepresanty imipraminopodobne (trójpierścieniowe), neuroleptyki nasilają działanie przeciwciśnieniowe i zwiększają ryzyko wystąpienia hipotensji ortostatycznej (efekt addytywny).

Interakcje z perindoprylem

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się ze zwiększonym występowaniem takich działań niepożądanych jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu ze stosowaniem jednego leku oddziałującego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zwiększające ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sarkubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sarkubitrilem/walsartanem należy rozpoczynać nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki perindoprylu. Terapię perindoprylem należy rozpoczynać nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sarkubitrilu/walsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, ewerolimus, temsirolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki powodujące hiperkaliemię. Stężenie potasu we krwi zwykle pozostaje w normie, jednak u niektórych pacjentów przyjmujących lek Co-Prenelia® może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne leków, takie jak aliskiren, sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), inhibitory ACE, antagoniści receptorów angiotensyny II, NLPZ, heparyny, leki immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub tacrolius, trimetoprymina oraz kotrimoksazol [trimetoprymina/sulfametoksazol] (trimetoprymina działa jak moczopędne zatrzymujące potas amilorid), mogą powodować hiperkaliemię. Kombinacja tych leków zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkalemii. Dlatego jednoczesne stosowanie leku Co-Prenelia® z powyższymi lekami nie jest zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie tych substancji jest konieczne, należy stosować je ostrożnie i dokładnie monitorować stężenie potasu we krwi.

Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”)

Aliskiren. U pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek zwiększa się ryzyko wystąpienia hiperkalemii, pogorszenia funkcji nerek, chorób układu sercowo-naczyniowego i skutku śmiertelnego.

Metody leczenia ekstrakorowe, prowadzące do kontaktu krwi z ujemnie naładowanymi powierzchniami, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem pewnych membran o wysokiej przepuszczalności hydraulicznej (np. poliakrylonitrylowych) oraz aferza lipoprotein o niskiej gęstości z zastosowaniem dekstranu siarczanu, są przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W razie potrzeby przeprowadzenia takiego leczenia należy rozważyć możliwość użycia membrany dializacyjnej innego typu lub zastosowanie innego leku przeciwciśnieniowego.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Aliskiren. U wszystkich innych pacjentów, tak jak u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek, zwiększa się ryzyko wystąpienia hiperkalemii, pogorszenia funkcji nerek, chorób układu sercowo-naczyniowego i skutku śmiertelnego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Terapia towarzysząca z inhibitorem ACE i blokerem receptorów angiotensyny. Zgodnie z opublikowanymi danymi, u pacjentów z miażdżycą, niewydolnością serca lub z cukrzycą z uszkodzeniem narządów docelowych, terapia towarzysząca z inhibitorem ACE i blokerem receptorów angiotensyny wiązała się ze zwiększonym występowaniem hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkalemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu ze stosowaniem jednego leku oddziałującego na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Stosowanie podwójnej blokady (czyli kombinacji inhibitora ACE i antagonisty receptorów angiotensyny II) jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, stężenia potasu we krwi i ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Estramustyna. Istnieje ryzyko zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy (angioedema).

Moczopędne zatrzymujące potas (np. triamteren, amilorid), potas (sole). Istnieje ryzyko wystąpienia hiperkalemii (potencjalnie śmiertelnej), szczególnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (efekt addytywny hiperkaliemii). Kombinacja perindoprylu z powyższymi lekami nie jest zalecana (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest jednak wskazane, należy stosować je ostrożnie i często kontrolować stężenie potasu w osoczu. Informacje dotyczące stosowania spironolaktonu u pacjentów z niewydolnością serca znajdują się w punkcie „Jednoczesne stosowanie wymaga szczególnej uwagi” poniżej.

Jednoczesne stosowanie wymaga szczególnej uwagi

Leki przeciwdiabetyczne (insulina, doustne środki hipoglikemiczne). Wyniki badań epidemiologicznych wskazują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwdiabetycznych (insulina, doustne środki hipoglikemiczne) może nasilić działanie obniżające stężenie glukozy we krwi z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Prawdopodobnie ten fenomen może występować w pierwszych tygodniach leczenia kombinowanego i u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Moczopędne. U pacjentów przyjmujących moczopędne, szczególnie przy obecności niedoboru wody i sodu, po rozpoczęciu terapii inhibitorem ACE może nadmiernie zmniejszyć się ciśnienie tętnicze. Ryzyko wystąpienia efektów hipotensyjnych można zmniejszyć poprzez odstawienie moczopędnego, zwiększenie objętości krwi krążącej lub spożycie soli przed rozpoczęciem terapii perindoprylem, którą należy rozpocząć od niskiej dawki z stopniowym jej zwiększaniem. Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, u których poprzednia terapia moczopędnym mogła spowodować niedobór wody/sodu, należy przerwać przyjmowanie moczopędnego przed rozpoczęciem stosowania inhibitora ACE (w takim przypadku przyjmowanie moczopędnego może być później wznowione) lub rozpocząć leczenie inhibitorem ACE od niskiej dawki z stopniowym jej zwiększaniem. Pacjentom z niewydolnością serca zastoinowej, którzy przyjmują moczopędne, leczenie inhibitorem ACE należy rozpocząć od minimalnej dawki, ewentualnie po zmniejszeniu dawki moczopędnego. We wszystkich przypadkach należy monitorować funkcję nerek (stężenie kreatyniny) w pierwszych kilku tygodniach terapii inhibitorem ACE.

Moczopędne zatrzymujące potas (eplerenon, spironolakton). Przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu lub spironolaktonu w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę z niskimi dawkami inhibitorów ACE u pacjentów z niewydolnością serca klasy II–IV według skali NYHA (New York Heart Association) i frakcją wyrzutową < 40%, którzy wcześniej przyjmowali inhibitory ACE i moczopędne pętlowe, istnieje ryzyko wystąpienia hiperkalemii, potencjalnie śmiertelnej, szczególnie w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących przepisywania tej kombinacji. Przed rozpoczęciem stosowania tej kombinacji należy upewnić się o braku hiperkalemii i zaburzeń funkcji nerek. Zaleca się dokładne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny co tydzień przez pierwszy miesiąc leczenia i co miesiąc później.

Jednoczesne stosowanie wymaga uwagi

Leki przeciwciśnieniowe i wazodylatory. Jednoczesne stosowanie tych leków może nasilić efekty hipotensyjne perindoprylu. Jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi nitratami lub z innymi wazodylatatorami może sprzyjać dodatkowemu obniżeniu ciśnienia tętniczego.

Allopurinol, cytostatyki, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy systemowe lub prokainaamid. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE zwiększa ryzyko wystąpienia leukopenii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki znieczulające. Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych leków znieczulających (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sympatymimetyki. Sympatymimetyki mogą osłabiać działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE.

Preparaty złota. Podczas leczenia pacjentów za pomocą wstrzykiwalnych preparatów złota (sodowy aurotiomalat) i jednoczesnego stosowania inhibitora ACE, w tym perindoprylu, rzadko opisywano występowanie reakcji nitrytoidowych (zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i hipotensja tętnicza).

Interakcje z indapamidem

Jednoczesne stosowanie wymaga szczególnej uwagi

Leki mogące wywołać napadową tachykardię komorową typu „torsade de pointes”. Ze względu na ryzyko wystąpienia hipokalemii, indapamid należy przepisywać ostrożnie w połączeniu z lekami, które mogą wywołać napadową tachykardię komorową typu „torsade de pointes”, a mianowicie (poniższa lista nie jest kompletna): leki przeciwarhythmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramida); leki przeciwarhythmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, ibutylyd, bretylium, sotalol); niektóre leki przeciwpsychotyczne: fenytozynowe (np. chloropromazyna, tiotyazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna), benzamidy (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd), butyrofenony (np. droperydol, haloperidol), inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimocydyna); inne leki (np. beprydyl, cyzapyryda, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantryna, mizolastyna, moxifloksacyna, pentamidyna, sparfloksacyna, winokamin dożylne, metadon, astemizol, terfenadyna). Należy zapobiegać obniżeniu stężenia potasu w osoczu krwi i w razie potrzeby korygować je, a także monitorować odstęp QT.

Leki obniżające stężenie potasu we krwi. Amfoterycyna B dożylne, glikokortykosteroidy i mineralokortykosteroidy (działanie systemowe), tetrakosaktyd, leki przeczyszczające stymulujące perystaltykę, zwiększają ryzyko obniżenia stężenia potasu w osoczu krwi (efekt addytywny). Należy monitorować stężenie potasu w osoczu krwi i korygować je w razie potrzeby, szczególnie podczas jednoczesnego leczenia lekami naparstnicy. Należy stosować leki przeczyszczające nie stymulujące perystaltyki.

Leki naparstnicy. Hipokaliemia i/lub hipomagnezemia sprzyjają działaniu toksycznemu naparstnicy. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu, magnezu w osoczu krwi i kontrolę EKG, a w razie potrzeby korygowanie leczenia.

Allopurinol. Jednoczesne stosowanie z indapamidem może zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Jednoczesne stosowanie wymaga uwagi

Moczopędne zatrzymujące potas (amyloryd, spironolakton, triamteren). Pomimo racjonalności przepisywania tej kombinacji niektórym pacjentom, możliwe jest wystąpienie hipokalemii lub hiperkalemii (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub z cukrzycą). Należy kontrolować stężenie potasu w osoczu krwi, prowadzić monitorowanie EKG i w razie potrzeby przejrzeć terapię.

Metformina. Może spowodować kwasicę mlekową w wyniku rozwoju czynnościowej niewydolności nerek związanej z przyjmowaniem moczopędnych, szczególnie pętlowych. Nie należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu przekracza 15 mg/l (135 µmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l (110 µmol/l) u kobiet.

Środki kontrastowe jodowe. W przypadku odwodnienia spowodowanego stosowaniem moczopędnych, zwiększa się ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu dużych dawek środków kontrastowych jodowych. Przed zastosowaniem środków kontrastowych jodowych należy przywrócić równowagę wodną.

Wapń (sole). Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia wapnia we krwi z powodu zmniejszenia jego wydalania z moczem.

Cyklosporyna, takrolimus. Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia kreatyniny we krwi bez zmiany stężenia cyklosporyny krążącej, nawet w przypadku braku niedoboru wody i sodu.

Kortykosteroidy, tetrakosaktyd (działanie systemowe) osłabiają działanie przeciwciśnieniowe (zatrzymanie wody i jonów sodu pod wpływem kortykosteroidów).

Szczególności stosowania.

Specjalne ostrzeżenia

Specjalne ostrzeżenia dotyczące kombinacji perindoprylu i indapamidu

Lit. Jednoczesne stosowanie litu i kombinacji perindoprylu/indapamidu zazwyczaj nie jest zalecane (patrz dział „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Specjalne ostrzeżenia dotyczące perindoprylu

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Istnieją dane wskazujące, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskiren zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego stosowanie podwójnej blokady RAAS w wyniku jednoczesnego przyjmowania inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecane (patrz dział „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”). Jeśli jednak terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym, starannym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Pacjentom z nerkową chorobą cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II.

Leki, suplementy lub substytuty soli zawierające potas. Kombinacja perindoprylu z lekami zatrzymującymi potas, suplementami lub substytutami soli zawierającymi potas zazwyczaj nie jest zalecana (patrz dział „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Neutropenia/agranulocytoza/trombocytopenia/anemia. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE wystąpiły przypadki neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek, bez innych czynników ryzyka, neutropenia występuje rzadko. Perindopryl należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z kolagenozami, podczas terapii immunosupresyjnej, allopurynolem lub prokainamidem lub przy jednoczesnym występowaniu tych czynników ryzyka, szczególnie przy zaburzeniach funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów odnotowano rozwój ciężkich chorób zakaźnych, czasem opornych na intensywną terapię antybiotykami. U pacjentów przyjmujących perindopryl zaleca się okresowe monitorowanie liczby leukocytów we krwi. Ponadto pacjentów należy poinformować o konieczności powiadomienia lekarza o każdym objawie choroby zakaźnej (np. ból gardła, podwyższona temperatura ciała) (patrz działy „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji” i „Działania niepożądane”).

Hipertensja nerek. U pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki, ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej i niewydolności nerek wzrasta podczas leczenia inhibitorami ACE (patrz dział „Przeciwwskazania”). Stosowanie diuretyków może być dodatkowym czynnikiem. Zaburzenia funkcji nerek mogą towarzyszyć jedynie niewielkim zmianom stężenia kreatyniny w surowicy krwi, nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej.

Podatność na alergię / obrzęk naczynioruchowy (angioedema). U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl, obserwowano rzadkie przypadki angioedemu twarzy, kończyn, warg, języka, strony głosowej i/lub krtani (patrz dział „Działania niepożądane”). Angioedem może wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia. W takim przypadku należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i zapewnić opiekę medyczną do całkowitego ustąpienia objawów. Jeśli obrzęk ogranicza się tylko do twarzy i warg, stan pacjenta zazwyczaj poprawia się bez leczenia, choć zastosowanie leków przeciwhistaminowych może pomóc w złagodzeniu objawów. Angioedem krtani może prowadzić do śmierci. Jeśli obrzęk rozprzestrzenia się na język, strunę głosową lub krtanię, co może prowadzić do obturacji dróg oddechowych, konieczna jest natychmiastowa terapia ratunkowa, która może obejmować podskórne podanie roztworu adrenaliny 1:1000 (0,3–0,5 ml) i/lub działania zapewniające przepustowość dróg oddechowych. Angioedem częściej występował u pacjentów afroamerykańskiego pochodzenia przyjmujących inhibitory ACE w porównaniu z innymi grupami etnicznymi. Pacjenci z wywiadem angioedemu niezwiązanego z przyjmowaniem inhibitorów ACE należą do grupy podwyższonego ryzyka rozwoju angioedemu podczas przyjmowania inhibitorów ACE. Znane są rzadkie przypadki angioedemu jelitowego u pacjentów leczonych inhibitorami ACE. U tych pacjentów wystąpił ból brzucha (z nudnościami i wymiotami lub bez nich); czasem angioedem jelitowy nie poprzedzał objaw angioedemu twarzy, a poziom inhibitora C1-estereazy był w normie. Diagnozę angioedemu stawiano na podstawie takich procedur, jak tomografia komputerowa jamy brzusznej lub ultrasonografia, lub podczas zabiegu chirurgicznego; po odstawieniu inhibitora ACE objawy angioedemu ustąpiły. W przypadku wystąpienia bólu brzucha u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE należy przeprowadzić diagnostykę różnicową, aby wykluczyć angioedem jelitowy. Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko rozwoju angioedemu (patrz dział „Przeciwwskazania”). Stosowanie sakubitrylu/walsartanu należy rozpoczynać nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki perindoprylu. W przypadku przerwania leczenia sakubitrylem/walsartanem, terapię perindoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu (patrz działy „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami neutralnej endopeptydazy (NEP) (np. raczekadotryl), inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) zwiększa ryzyko rozwoju angioedemu (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniem funkcji oddechowej lub bez) (patrz dział „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”). Należy ostrożnie rozpoczynać leczenie raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitory ACE.

Reakcje anafilaktyczne podczas desensytyzacji. Opisywano pojedyncze przypadki długotrwałych, zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii desensytyzacyjnej lekami zawierającymi jad pszczoły. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergią po desensytyzacji i należy unikać ich stosowania podczas immunoterapii lekami zawierającymi jad pszczoły. Jednak u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i desensytyzacji, można uniknąć takich reakcji poprzez tymczasowe przerwanie przyjmowania inhibitora ACE co najmniej 24 godziny przed rozpoczęciem terapii desensytyzacyjnej.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas aferezy LDL z zastosowaniem dekstranu siarczanowego rzadko wystąpiły zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne. Można uniknąć tych reakcji poprzez tymczasowe zaprzestanie terapii inhibitorem ACE przed każdą aferzą.

Pacjenci na dializie. Znane są przypadki wystąpienia reakcji anafilaktycznych u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas dializy z użyciem wysokoprzepływowych membran poliakrylowych (np. AN 69®). Takim pacjentom należy zastosować inny typ membran dializacyjnych lub przepisać inny klasę leków przeciwciśnieniowych.

Pierwotny hiperaldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u tych pacjentów.

Pacjenci po przeszczepie nerki. Brak doświadczenia w stosowaniu perindoprylu argininy u pacjentów po niedawno przeprowadzonej operacji przeszczepu nerki.

Hipotensja tętnicza. Opisywano wystąpienie objawowej hipotensji tętniczej u pacjentów z objawową niewydolnością serca, z towarzyszącą niewydolnością nerek lub bez niej. Objawowa hipotensja tętnicza jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, przyjmujących pętlowe diuretyki w dużych dawkach, z hiponatremią lub funkcjonalną niewydolnością nerek. Aby zmniejszyć ryzyko objawowej hipotensji tętniczej na początku terapii i w trakcie doboru dawki, pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza. Te ostrzeżenia dotyczą również osób z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu.

Choroba niedokrwienna serca. Jeśli w ciągu pierwszego miesiąca leczenia perindoprylem wystąpi epizod niestabilnej dławicy piersiowej (niezależnie od stopnia ciężkości), należy dokładnie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o kontynuacji terapii.

Specjalne ostrzeżenia dotyczące indapamidu

Encefalopatia wątrobowa. U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby stosowanie diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydów, szczególnie w przypadku zaburzeń elektrolitów, może spowodować rozwój encefalopatii wątrobowej, która może postępować do śpiączki wątrobowej. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie diuretyków.

Podatność na światło. Podczas stosowania diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydów opisywano występowanie reakcji fotouczulenia (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji fotouczulenia zaleca się przerwanie leczenia. Jeśli konieczne jest wznowienie leczenia, zaleca się ochronę narażonych obszarów przed słońcem lub sztucznymi źródłami promieniowania ultrafioletowego.

Środki ostrożności

Środki ostrożności przy stosowaniu kombinacji perindoprylu i indapamidu

Zaburzenia funkcji nerek. W przypadku niewydolności nerek ciężkiej i umiarkowanej (klirens kreatyniny < 60 ml/min) leczenie lekiem jest przeciwwskazane. Jeśli u niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez objawów zaburzeń funkcji nerek badania laboratoryjne krwi wykazują objawy funkcjonalnej niewydolności nerek, leczenie lekiem należy przerwać; wznowienie leczenia możliwe jest w niższej dawce lub tylko jednym z jego składników. Takim pacjentom wymagany jest staranny monitoring stężenia potasu i kreatyniny we krwi: po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i następnie co 2 miesiące w okresie stabilizacji terapeutycznej. Przypadki niewydolności nerek obserwowano głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub zaburzeniami funkcji nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej. Nie należy stosować tego leku u pacjentów z istotnym dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki.

Hipotensja tętnicza i niedobór wody i elektrolitów. U pacjentów z niedoborem sodu (szczególnie przy obecnym zwężeniu tętnic nerkowych) istnieje ryzyko gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego. Dlatego konieczny jest systematyczny monitoring pod kątem objawów klinicznych niedoboru wody i elektrolitów, które mogą wystąpić w przypadkach współistniejących wymiotów lub biegunki. U takich pacjentów należy regularnie kontrolować poziom elektrolitów w osoczu krwi. W przypadku wystąpienia znacznej hipotensji tętniczej może być konieczna dożylne wlewanie izotonicznego roztworu chlorku sodu. Tymczasowa hipotensja nie jest przeciwwskazaniem do kontynuacji leczenia. Po przywróceniu objętości krwi obiegowej i normalizacji ciśnienia tętniczego leczenie można wznowić w zmniejszonej dawce lub tylko jednym ze składników leku.

Poziom potasu. Kombinacja perindoprylu i indapamidu nie wyklucza możliwości wystąpienia hipokaliemii, szczególnie u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek. Tak jak przy stosowaniu każdego leku przeciwciśnieniowego w połączeniu z diuretykiem, należy regularnie kontrolować poziom potasu w osoczu krwi.

Składniki pomocnicze. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Środki ostrożności przy stosowaniu perindoprylu

Kaszel. Opisywano występowanie suchego kaszlu podczas terapii inhibitorami ACE. Ten kaszel jest trwały i ustępuje po odstawieniu leku. W przypadku wystąpienia tego objawu należy wziąć pod uwagę możliwość jego iatrogennej etiologii. Jeśli przepisanie inhibitora ACE do leczenia pacjenta jest konieczne, może zostać podjęta decyzja o kontynuacji terapii.

Ryzyko hipotensji tętniczej i/lub niewydolności nerek (w przypadku niewydolności serca, niedoboru wody i elektrolitów). Znaczne pobudzenie układu renina-angiotensyna-aldosteron obserwowano podczas ostrego niedoboru wody i elektrolitów (surowa dieta bez soli lub długotrwałe leczenie diuretykami) u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym, przy obecnym zwężeniu tętnic nerkowych, zastoinowej niewydolności serca lub marskości wątroby z obrzękami i wodobrzuszem. Blokowanie tego układu inhibitorem ACE, szczególnie podczas pierwszego stosowania i w ciągu pierwszych 2 tygodni leczenia, może spowodować gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego i/lub wzrost stężenia kreatyniny w osoczu krwi, co potwierdza obecność funkcjonalnej niewydolności nerek. Rzadko to zaburzenie może wystąpić w dowolnym czasie i ma ostry początek. W takich przypadkach leczenie należy rozpocząć od niższej dawki z stopniowym jej zwiększaniem.

Pacjenci w wieku podeszłym. Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić funkcję nerek i poziom potasu we krwi. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia nagłej hipotensji tętniczej, szczególnie przy obecnym niedoborze wody lub elektrolitów, dawkę początkową należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego na leczenie.

Ateroskleroza. Ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej istnieje we wszystkich grupach pacjentów, ale pacjentom z chorobą niedokrwienną serca lub niedostatecznością krążenia mózgowego lek należy stosować z szczególną ostrożnością, rozpoczynając leczenie od niskiej dawki.

Hipertensja nerek. Leczeniem hipertensji nerek jest rewaskularyzacja. Jednak inhibitory ACE mogą być pomocne u pacjentów z hipertensją nerek oczekujących na operację lub gdy operacja jest niemożliwa. Leku Co-Prenelia® nie należy przepisywać pacjentom z obecnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub podejrzeniem jej. W takim przypadku leczenie należy rozpocząć w warunkach szpitalnych od niższej dawki niż zalecana dawka leku.

Niewydolność serca / ciężka niewydolność serca. Lek Co-Prenelia® nie należy przepisywać pacjentom z ciężką niewydolnością serca (klasa IV), ponieważ leczenie należy rozpocząć pod opieką medyczną od zmniejszonej dawki początkowej. Lecenia β-blokerami pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niedokrwieniem wieńcowym nie należy przerywać, należy dodać inhibitor ACE do β-blokera.

Pacjenci z cukrzycą. Leku Co-Prenelia® nie należy przepisywać pacjentom z insulinozależną cukrzycą (spontaniczna tendencja do podwyższenia poziomu potasu we krwi), ponieważ leczenie należy rozpocząć pod opieką medyczną od zmniejszonej dawki początkowej. U pacjentów z cukrzycą, którzy wcześniej przyjmowali doustne leki obniżające poziom glukozy lub insulinę, należy starannie kontrolować poziom glukozy we krwi, szczególnie w ciągu pierwszego miesiąca leczenia inhibitorem ACE (patrz dział „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Cechy rasowe. Perindopryl, jak i inne inhibitory ACE, mniej skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u pacjentów afroamerykańskiego pochodzenia z nadciśnieniem niż u osób innych ras, co może wynikać z niskiego poziomu reniny w osoczu krwi u tych chorych.

Zabieg chirurgiczny / znieczulenie. Inhibitory ACE mogą powodować hipotensję tętniczą podczas znieczulenia, szczególnie podczas stosowania znieczulenia z hipotensyjnym potencjałem. Dlatego leczenie inhibitorem ACE o długim działaniu, takim jak perindopryl, w razie możliwości zaleca się przerwać na 1 dobę przed zabiegiem chirurgicznym.

Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej / przerostowa kardiomiopatia. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów z przeszkodą odpływu z lewej komory.

Niewydolność wątroby. Rzadko stosowanie inhibitorów ACE wiązano z wystąpieniem zespołu rozpoczynającego się od żółtaczki cholesterycznej i postępującego do szybko postępującego martwicy wątroby, czasem zakończonego śmiercią. Mechanizm tego zespołu jest niejasny. Pacjentom, u których podczas przyjmowania inhibitorów ACE rozwinęła się żółtaczka z podwyższonym poziomem enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie inhibitora ACE i zapewnić stosowną opiekę medyczną (patrz dział „Działania niepożądane”).

Hiperkaliemia. U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl, obserwowano wzrost stężenia potasu w surowicy krwi – inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek ten efekt jest zazwyczaj niewielki. Do czynników ryzyka wystąpienia hiperkaliemii należą niewydolność nerek, pogorszenie funkcji nerek, wiek powyżej 70 lat, cukrzyca, współistniejące stany, szczególnie odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna oraz jednoczesne stosowanie z diuretykami zatrzymującymi potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren, amilorid), suplementami lub substytutami soli zawierającymi potas, lub stosowanie innych leków związanych ze wzrostem stężenia potasu w surowicy krwi (np. heparyna, kotrimoksazol, znany również jako trimetoprim/sulfametoksazol, inne inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, kwas acetylosalicylowy w dawce ≥ 3 g/dobę, inhibitory COX-2 i nieselektywne NSAID, leki immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub tarkolimus, trimetoprymina), i szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptora angiotensyny. Stosowanie suplementów lub substytutów soli zawierających potas, diuretyków zatrzymujących potas, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi. Hiperkaliemia może spowodować poważne, czasem śmiertelne zaburzenia rytmu. Pacjentom przyjmującym inhibitory ACE należy ostrożnie stosować diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptora angiotensyny, a konieczne jest staranne monitorowanie poziomu potasu we krwi i funkcji nerek.

Jeśli jednoczesne stosowanie powyższych leków jest uznawane za uzasadnione, należy je stosować z ostrożnością i częstym kontrolowaniem poziomu potasu w surowicy krwi (patrz dział „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Środki ostrożności przy stosowaniu indapamidu

Równowaga wody i elektrolitów

Poziom sodu. Przed rozpoczęciem leczenia i następnie należy regularnie określać poziom sodu w osoczu krwi. Obniżenie poziomu sodu we krwi może być początkowo bezobjawowe, dlatego konieczny jest regularny monitoring. Kontrolę należy przeprowadzać częściej u pacjentów w wieku podeszłym i chorych na marskość wątroby (patrz działy „Działania niepożądane” i „Przedawkowanie”). Każde leczenie diuretykami może spowodować hiponatremię, czasem z bardzo poważnymi skutkami. Hiponatremia w połączeniu z hipowolemia może prowadzić do odwodnienia i ortostatycznej hipotensji tętniczej. Towarzysząca utrata jonów chloru może prowadzić do wtórnego kompensacyjnego alkalosisu metabolicznego: częstość i nasilenie tego efektu są niewielkie.

Poziom potasu. Obniżenie poziomu potasu we krwi z rozwojem hipokaliemii jest głównym czynnikiem ryzyka przy stosowaniu diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydów. Hipokaliemia może spowodować zaburzenia mięśniowe. Napływają informacje o wystąpieniu rabdomiolizy, głównie z towarzyszącą ciężką hipokaliemią. Należy zapobiegać obniżeniu poziomu potasu (< 3,4 mmol/l) u określonych grup pacjentów wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci w wieku podeszłym i/lub niedożywieni, niezależnie od stosowania innych leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą niedokrwienną serca i niewydolnością serca. W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa kardiotoksyczność glikozydów nasierdziowych i ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca.

Pacjenci z wrodzonym lub iatrogenicznym wydłużonym interwałem QT również należą do grupy ryzyka. Hipokaliemia, jak i bradykardia, sprzyjają wystąpieniu zaburzeń rytmu serca ciężkiego stopnia, szczególnie paroksystycznej tachykardii komorowej typu „pistoletowa”, która może być śmiertelna. We wszystkich przypadkach konieczna jest częstsza kontrola poziomu potasu we krwi. Pierwsze oznaczenie poziomu potasu w osoczu krwi należy przeprowadzić w ciągu pierwszego tygodnia leczenia. Wykryta hipokaliemia wymaga jej korekty. Hipokaliemia, która wystąpiła w związku z niskim stężeniem magnezu w surowicy krwi, może być oporna na leczenie, jeśli nie przeprowadzi się korekty poziomu magnezu w surowicy krwi.

Poziom wapnia. Diuretyki tiazydowe i podobne do tiazydów mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i prowadzić do niewielkiego, tymczasowego podwyższenia poziomu wapnia we krwi. Znaczne podwyższenie poziomu wapnia we krwi może być związane z niezdiagnozowanym hiperparatytroidyzmem. W takich przypadkach leczenie należy przerwać i przeprowadzić monitorowanie funkcji gruczołów przytarczycznych.

Magnez w osoczu krwi. Wykazano, że tiazydy i podobne do nich diuretyki, w tym indapamid, zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii (patrz działy „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji” i „Działania niepożądane”).

Poziom glukozy we krwi. Kontrola poziomu glukozy we krwi jest bardzo ważna dla pacjentów z cukrzycą, szczególnie przy obniżonym poziomie potasu.

Kwas moczowy. U pacjentów z podwyższonym poziomem kwasu moczowego we krwi możliwe jest zwiększenie liczby napadów podagry.

Funkcja nerek i diuretyki. Diuretyki tiazydowe i podobne do tiazydów są najskuteczniejsze, gdy funkcja nerek jest prawidłowa lub zaburzenia są nieznaczne (poziom kreatyniny we krwi < 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u dorosłych). U pacjentów w wieku podeszłym poziom kreatyniny w osoczu krwi należy określać za pomocą wzoru Cockcrofta z uwzględnieniem wieku, masy ciała i płci:

klirens kreatyniny (clcr) = (140 – wiek) × masa ciała / 0,814 × poziom kreatyniny w osoczu krwi,

gdzie wiek wyrażony jest w latach, masa ciała – w kilogramach, poziom kreatyniny w osoczu krwi – w mikromolach na litr.

Za pomocą tego wzoru oblicza się poziom kreatyniny w osoczu krwi u mężczyzn w wieku podeszłym, a dla kobiet wynik należy pomnożyć przez 0,85.

Hipowolemia spowodowana utratą wody i sodu w wyniku przyjmowania diuretyków na początku leczenia zmniejsza filtrację kłębuszkową, co może prowadzić do podwyższenia poziomu mocznika i kreatyniny we krwi. Ta przejściowa funkcjonalna niewydolność nerek nie ma skutków ubocznych u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, ale może pogorszyć istniejącą niewydolność nerek.

Uwaga dla sportowców. Sportowcy powinni pamiętać, że ten lek zawiera substancję czynną, która może spowodować pozytywną reakcję podczas kontroli dopingu.

Wypływ w ciało rzęskowe, ostre krótkowzroczność (miopia) i wtórna glaukoma z zamkniętym kątem. Leki zawierające sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą wywołać reakcję idiosynkrazyjną prowadzącą do wypływu w ciało rzęskowe z defektem pola widzenia, przejściową miopią i ostrą glaukomę z zamkniętym kątem. Objawy obejmują gwałtowny początek zmniejszenia ostrości widzenia lub ból w oku i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra glaukoma z zamkniętym kątem może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym leczeniem jest jak najszybsze przerwanie stosowania leków. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczne leczenie operacyjne, farmakologiczne lub chirurgiczne. Czynnikiem ryzyka rozwoju ostrej glaukomatu z zamkniętym kątem jest alergia na sulfonamid lub penicylinę w wywiadzie.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w ciąży lub kobietom planującym zajść w ciążę.

Perindopryl. Nie ma przekonujących dowodów epidemiologicznych na teratogenny ryzyko stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży; jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia tego ryzyka. Jeśli kontynuacja leczenia inhibitorami ACE jest uznawana za konieczną, pacjentki planujące zajść w ciążę należy przepisać na alternatywne leki przeciwciśnieniowe, które mają potwierdzone dane dotyczące bezpieczeństwa w ciąży. Jeśli potwierdzi się ciążę w trakcie leczenia, należy natychmiast przerwać leczenie inhibitorami ACE i w razie potrzeby zastąpić je innym lekiem dozwolonym w ciąży. Wiadomo, że przyjmowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży wywiera toksyczny wpływ na płód (zaburzenia funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie formowania się tkanki kostnej czaszki) i na organizm noworodka (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli stosowano inhibitory ACE w II i III trymestrze ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne funkcji nerek i budowy czaszki noworodka. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE w czasie ciąży, należy obserwować w celu wczesnego wykrycia i korekty hipotensji tętniczej.

Indapamid. Brak danych lub ograniczone dane (mniej niż 300 przypadków) dotyczące stosowania indapamidu u kobiet w ciąży. Długotrwałe stosowanie diuretyku tiazydowego w III trymestrze ciąży może prowadzić do zmniejszenia objętości krwi krążącej u ciężarnej i krążenia maciczno-płodowego, co może spowodować niedokrwienie płodowo-płacowe i opóźnienie rozwoju płodu. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego toksycznego wpływu na rozrodczość. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania indapamidu w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Lek Co-Prenelia® nie jest zalecany kobietom w okresie karmienia piersią. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią na czas leczenia lub o odstawieniu leku ze względu na ważność terapii dla matki.

Perindopryl. Stosowanie perindoprylu w okresie karmienia piersią nie jest zalecane ze względu na brak danych. Należy preferować alternatywne leczenie z udokumentowanym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia piersią noworodka lub wcześniaka.

Indapamid. Dane dotyczące przenikania indapamidu/metabolitów do mleka matki są niewystarczające. Mogą rozwinąć się nadwrażliwość na pochodne sulfonamidu i hipokaliemia. Ryzyko dla noworodków/niemowląt nie można wykluczyć. Indapamid należy do diuretyków podobnych do tiazydów, których stosowanie w okresie karmienia piersią wiąże się ze zmniejszeniem lub nawet zahamowaniem laktacji. Indapamid nie jest zalecany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Perindopryl/indapamid. Badania toksyczności rozrodczej nie wykazały wpływu na płodność samców i samic zwierząt. Nie przewiduje się wpływu na płodność człowieka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych mechanizmów.

Substancje czynne perindopryl i indapamid, stosowane oddzielnie lub w kombinacji jako lek Co-Prenelia®, nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane ze spadkiem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi. W konsekwencji zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami może się pogorszyć.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Co-Prenelia®, tabletki 4 mg / 1,25 mg są wskazane u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane leczeniem monoterapią tylko perindoprylem. Zwykła dawka to 1 tabletka leku Co-Prenelia® 4 mg / 1,25 mg raz dziennie, najlepiej rano przed posiłkiem.

W razie potrzeby zaleca się indywidualne dobrać dawkę składników.

Lek Co-Prenelia® 4 mg / 1,25 mg należy stosować, gdy ciśnienie tętnicze nie jest kontrolowane mniejszymi dawkami połączonych leków perindopryl/indapamid.

W przypadku istnienia wskazań klinicznych należy rozważyć bezpośredni przejście z monoterapii perindoprylem na tabletki leku Co-Prenelia® 4 mg / 1,25 mg.

Co-Prenelia®, tabletki 8 mg / 2,5 mg są wskazane w leczeniu nadciśnienia tętniczego jako zamiennik u pacjentów, którzy już przyjmują perindopryl i indapamid oddzielnie w takich samych dawkach. Zwykła dawka to 1 tabletka leku Co-Prenelia® 8 mg / 2,5 mg raz dziennie, najlepiej rano przed posiłkiem.

Maksymalna dawka dobową wynosi 1 tabletka leku Co-Prenelia® 8 mg / 2,5 mg.

Pacjenci z grupy ryzyka

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). U pacjentów w podeszłym wieku należy określić poziom kreatyniny we krwi z uwzględnieniem wieku, masy ciała i płci. Leczenie u pacjentów w podeszłym wieku można rozpocząć, jeśli funkcja nerek jest prawidłowa oraz po uwzględnieniu odpowiedzi ciśnienia tętniczego na terapię.

Zaburzenia funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). W przypadku ciężkich i umiarkowanych zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) leczenie lekiem jest przeciwwskazane.

Pacjentom z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) zaleca się rozpoczęcie leczenia od doboru odpowiedniej dawki pojedynczych składników kombinacji.

Pacjenci z klirens kreatyniny ≥ 60 ml/min nie wymagają dostosowania dawki.

Zwykła opieka medyczna powinna obejmować staranne monitorowanie poziomu kreatyniny i potasu we krwi.

Zaburzenia funkcji wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania” oraz „Farmakokinetyka”). W przypadku ciężkich zaburzeń funkcji wątroby leczenie lekiem jest przeciwwskazane. Pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie wymagają dostosowania dawki.

Dzieci.

Lek Co-Prenelia® nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania perindoprylu tertbutylaminy / indapamidu u pacjentów pediatrycznych nie zostały ustalone. Brak danych.

Przedawkowanie.

Objawy. Najczęstszym objawem w przypadku przedawkowania jest hipotensja tętnicza, która może być towarzyszona nudnościami, wymiotami, drgawkami, zawrotami głowy, sennością, dezorientacją, oligurią, która może postępować do anurii (spowodowanej hipowolemia), oraz szokiem krążeniowym. Może wystąpić zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej (obniżenie poziomu potasu i sodu we krwi), niewydolność nerek, nadwentylacja, tachykardia, przyspieszone bicie serca (kołatania serca), bradykardia, niepokój, kaszel.

Leczenie. Pierwsza pomoc obejmuje szybkie usunięcie leku z organizmu – przepłukanie żołądka i/lub zastosowanie węgla aktywnego, a następnie należy w warunkach szpitalnych znormalizować równowagę wodno-elektrolitową. W przypadku wystąpienia znacznej hipotensji tętniczej pacjent powinien leżeć w pozycji poziomej z niskim położeniem nóg. W razie potrzeby należy podać wewnętrznie dożylnie izotoniczny roztwór chlorowodoru sodu lub zastosować inną metodę przywrócenia objętości krwi. Perindoprylat, aktywna forma perindoprylu, może być usuwany z organizmu za pomocą hemodializy (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Działania niepożądane.

Zastosowanie perindoprilu hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron i przyczynia się do zmniejszenia utraty potasu w osoczu krwi spowodowanej przez indapamid. U 6 % pacjentów leczonych lekiem Co-Prenelia® występuje hipokaliemia (poziom potasu < 3,4 mmol/l). Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to:

przy stosowaniu perindoprilu — zawroty głowy, ból głowy, parestezje, dysgezja, zaburzenia widzenia, zawroty, szum w uszach, hipotensja tętnicza, kaszel, duszność, ból w okolicy brzusznej, zaparcia, dyspepsja, biegunka, nudności, wymioty, świąd, wysypka, skurcze mięśni oraz astenia;

przy stosowaniu indapamidu — hipokaliemia, reakcje nadwrażliwości, głównie skórne, u osób skłonnych do reakcji alergicznych i astmatycznych oraz wysypki makulopapularne.

Podczas prowadzenia badań klinicznych oraz po rejestracji leku obserwowano poniższe działania niepożądane, które pod względem częstości występowania podzielono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), nieznana częstość (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: katar (bardzo rzadko — perindopril).

Zaburzenia układu endokrynnego: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSHA) (rzadko — perindopril).

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego: eozynofilia (rzadko* — perindopril); agranulocytoza (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (bardzo rzadko — perindopril i indapamid); anemia aplastyczna (bardzo rzadko — indapamid); pancytopenia (bardzo rzadko — perindopril); leukopenia (bardzo rzadko — perindopril i indapamid); neutropenia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (bardzo rzadko — perindopril); anemia hemolityczna (bardzo rzadko — perindopril i indapamid); trombocytopenia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (bardzo rzadko — perindopril i indapamid).

Zaburzenia układu odpornościowego: nadwrażliwość (głównie reakcje skórne u pacjentów skłonnych do rozwoju reakcji alergicznych i astmatycznych) (często — indapamid).

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne: hipokaliemia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (często — indapamid); hipoglikemia (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”) (rzadko* — perindopril); hiperkaliemia, odwracalna po odstawieniu leku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (rzadko* — perindopril); hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (rzadko* — perindopril; rzadko — indapamid); hipochloremia (rzadko — indapamid); hipomagnezemia (rzadko — indapamid); hiperkalcemia (bardzo rzadko — indapamid).

Zaburzenia psychiczne: zaburzenia nastroju (rzadko — perindopril); zaburzenia snu (rzadko — perindopril); depresja (rzadko* — perindopril); dezorientacja (bardzo rzadko — perindopril).

Zaburzenia układu nerwowego: zawroty głowy (często — perindopril); ból głowy (często — perindopril, rzadko — indapamid); parestezje (często — perindopril, rzadko — indapamid); dysgezja (często — perindopril); senność (rzadko* — perindopril); omdlenia (rzadko* — perindopril; nieznana częstość — indapamid); w wyniku nadmiernej hipotensji tętniczej u pacjentów z wysokim ryzykiem możliwe wystąpienie udaru mózgu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (bardzo rzadko — perindopril); w przypadku niewydolności wątrobowej możliwe wystąpienie encefalopatii wątrobowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (nieznana częstość — indapamid).

Zaburzenia narządu wzroku: zaburzenia widzenia (często — perindopril, nieznana częstość — indapamid); miopia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (nieznana częstość — indapamid); nieostre widzenie (nieznana częstość — indapamid); wypotnienie naczyniówki (nieznana częstość — indapamid); ostra glaukoma zamkniętociągowa (nieznana częstość — indapamid).

Zaburzenia narządu słuchu i narządu przedsionkowego: zawroty (często — perindopril; rzadko — indapamid); szum w uszach (często — perindopril).

Zaburzenia serca: kołatanie serca (rzadko* — perindopril); tachykardia (rzadko* — perindopril); dławica piersiowa (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (bardzo rzadko — perindopril); arytmia (w tym bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków) (bardzo rzadko — perindopril i indapamid); w wyniku nadmiernej hipotensji tętniczej u pacjentów z wysokim ryzykiem możliwe wystąpienie zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (bardzo rzadko — perindopril); paroksystyczna tachykardia komorowa typu „pируet” (potencjalnie śmiertelna) (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”) (nieznana częstość — indapamid).

Zaburzenia naczyń: hipotensja tętnicza (i objawy związane z hipotensją) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (często — perindopril; bardzo rzadko — indapamid); zapalenie naczyń (rzadko* — perindopril); napływy gorąca (rzadko* — perindopril); zespół Raynauda (nieznana częstość — perindopril).

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: kaszel (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (często — perindopril); duszność (często — perindopril); skurcz oskrzeli (rzadko — perindopril); eozynofilowa zapalenie płuc (bardzo rzadko — perindopril).

Zaburzenia przewodu pokarmowego: ból w okolicy brzusznej (często — perindopril); zaparcia (często — perindopril; rzadko — indapamid); biegunka (często — perindopril); dyspepsja (często — perindopril); nudności (często — perindopril, rzadko — indapamid); wymioty (często — perindopril, rzadko — indapamid); suchość w ustach (rzadko — perindopril; rzadko — indapamid); zapalenie trzustki (bardzo rzadko — perindopril i indapamid).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzowego: zapalenie wątroby (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (bardzo rzadko — perindopril; nieznana częstość — indapamid); zaburzenia funkcji wątroby (bardzo rzadko — indapamid).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: świąd (często — perindopril); wysypka (często — perindopril); wysypki makulopapularne (często — indapamid); pokrzywka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (rzadko — perindopril; bardzo rzadko — indapamid); obrzęk naczynioruchowy (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (rzadko — perindopril, bardzo rzadko — indapamid); purpura (rzadko — indapamid); nadpotliwość (rzadko — perindopril); reakcje fotouczulenia (rzadko* — perindopril, nieznana częstość — indapamid); pemfigoid (rzadko* — perindopril); nasilenie objawów łuszczycy (rzadko* — perindopril); rumień wielopostaciowy (bardzo rzadko — perindopril); toksyczny nekroliz epidermy (bardzo rzadko — indapamid); zespół Stevensa-Johnsona (bardzo rzadko — indapamid).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: skurcze mięśni (często — perindopril; nieznana częstość — indapamid); możliwe pogorszenie istniejącego ostrzego toczeń rumieniowaty układowy (nieznana częstość — indapamid); artralgia (rzadko* — perindopril); mialgia (rzadko* — perindopril; nieznana częstość — indapamid); osłabienie mięśni (nieznana częstość — indapamid); rabdomioliza (nieznana częstość — indapamid).

Zaburzenia układu moczowego: niewydolność nerek (rzadko — perindopril, bardzo rzadko — indapamid); ostra niewydolność nerek (rzadko — perindopril); anuria/oliguria (rzadko* — perindopril).

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: dysfunkcja erektilna (rzadko — perindopril i indapamid).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: astenia (często — perindopril); ból w klatce piersiowej (rzadko* — perindopril); niedobór samopoczucia (rzadko* — perindopril); obrzęk obwodowy (rzadko* — perindopril); gorączka (rzadko* — perindopril); zmęczenie (rzadko — indapamid).

Wyniki badań laboratoryjnych: podwyższenie poziomu mocznika we krwi (rzadko* — perindopril); podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi (rzadko* — perindopril); podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi (rzadko — perindopril); podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (rzadko — perindopril; nieznana częstość — indapamid); obniżenie poziomu hemoglobiny i hematokrytu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”) (bardzo rzadko — perindopril); podwyższenie poziomu glukozy we krwi (nieznana częstość — indapamid); podwyższenie poziomu kwasu moczowego we krwi (nieznana częstość — indapamid); wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”) (nieznana częstość — indapamid).

Urazy, zatrucia i komplikacje związane z procedurami: upadki (rzadko* — perindopril).

* Częstość występowania działań niepożądanych wykrytych na podstawie spontanicznych zgłoszeń, obliczona na podstawie danych z badań klinicznych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata od daty produkcji in bulk.

Warunki przechowywania.

Tabletki 4 mg / 1,25 mg: przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci;

tabletki 8 mg / 2,5 mg: dla leku nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci;

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze; 3 blisterki w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijówmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

01032, Ukraina, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.