Citeral®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Citeral® (CITERAL®)

Skład:

substancja czynna: ciprofloxacin;

1 tabletka zawiera ciprofloksacyny 250 mg lub 500 mg (w postaci monohydratu chlorowodorku ciprofloksacyny 291,5 mg lub 583 mg);

substancje pomocnicze: żelatyna, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, crospovidon, stearynian magnezu, celuloza mikrokryształowa;

otoczka: hipromeloza, makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do lekko żółtawej;

tabletki 500 mg: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do lekko żółtawej z rowkiem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorochinolony. Kod ATX J01M A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Cyprofloksacyna in vitro wykazuje wysoką skuteczność wobec szerokiego spektrum bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich. Mechanizm działania przeciwbakteryjnego wynika ze zdolności cyprofloksacyny do hamowania topoizomeraz II typu (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), które są niezbędne w wielu procesach cyklu życia DNA, takich jak replikacja, transkrypcja, naprawa i rekombinacja.

Skuteczność zależy przede wszystkim od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) do minimalnego stężenia hamującego (MIC) cyprofloksacyny dla patogenu bakteryjnego oraz od wartości pola pod krzywą (AUC) i MIC.

Odporność na cyprofloksacynę in vitro wiąże się zazwyczaj z mutacjami miejsca docelowego, które powstają w bakteryjnych topoizomerazach i DNA-girazie w wyniku wieloetapowych mutacji. Pojedyncze mutacje mogą raczej prowadzić do zmniejszenia wrażliwości, a nie do oporności klinicznej. Jednakże, wiele mutacji zazwyczaj powoduje oporność kliniczną na cyprofloksacynę oraz oporność krzyżową wobec chinolonów.

Mechanizmy oporności, które inaktywują inne antybiotyki, takie jak obniżona przepuszczalność zewnętrznej ściany bakterii (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz aktywny wypływ leku z komórki (efluks), mogą wpływać na wrażliwość na cyprofloksacynę. Opisywano rozwój oporności pośredniczonej przez plazmidy, kodowanej przez gen oporności na antybiotyki qnr.

Spektrum działania przeciwbakteryjnego.

Punkty odniesienia oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości, a te ostatnie – od szczepów opornych.

Rekomendacje EUCAST

1 Staphylococcus spp. – punkty odniesienia dla ciprofloksacyny dotyczą terapii z zastosowaniem wysokich dawek.

* Punkty odniesienia niepowiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych oraz nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Są stosowane wyłącznie dla gatunków, które nie posiadają własnych punktów odniesienia, a nie dla tych, w przypadku których testowanie wrażliwości nie jest zalecane.

Zasięg występowania nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego konieczna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności osiągnie poziom, przy którym korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości.

Ogólnie wrażliwe in vitro na ciprofloksacynę są następujące rodzaje i gatunki bakterii (dla rodzaju Streptococcus patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

* Skuteczność kliniczna wykazana dla szczepów wrażliwych w zatwierdzonych wskazaniach klinicznych

• Wskaźnik oporności ≥ 50 % w jednym lub więcej krajach UE.

($) Naturalna średnia wrażliwość przy braku nabytego mechanizmu oporności

(1) Przeprowadzono badania na zwierzętach doświadczalnych zakażonych drogą kropelkową sporami Bacillus anthracis; badania te wykazują, że podawanie antybiotyków bezpośrednio po ekspozycji na patogen może zapobiegać chorobie, jeśli uda się zmniejszyć liczbę spor poniżej dawki zakaźnej. Rekomendacje dotyczące stosowania cyprofloksacyny oparte są głównie na danych in vitro uzyskanych u zwierząt oraz ograniczonych danych uzyskanych u ludzi. Leczenie trwające 2 miesiące doustną formą cyprofloksacyny w dawce 500 mg dwa razy dziennie uważa się za skuteczne w zapobieganiu wąglikowi u dorosłych. Lekarz powinien odnieść się do krajowych i/lub międzynarodowych protokołów leczenia wąglika.

(2) S. aureus oporny na metycylinę jest bardzo często również oporny na fluorochinolony. Wskaźnik oporności na metycylinę wśród wszystkich szczepów stafilokoków wynosi około 20–50 % i jest zazwyczaj wysoki wśród szczepów szpitalnych.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym podaniu tabletek cyprofloksacyny w dawce 250 mg i 500 mg cyprofloksacyna jest szybko i dobrze wchłaniana, głównie z górnego odcinka jelita cienkiego.

Maksymalne stężenia w surowicy osiągane są po 1–2 godzinach.

Bezwzględna biodostępność leku wynosi 70–80 %.

Rozkład

Procent wiązania cyprofloksacyny z białkami osocza krwi jest niewielki (20–30 %), znajduje się ona w osoczu głównie w formie niejonizowanej. Cyprofloksacyna swobodnie dyfuunduje do przestrzeni pozanaczyniowej. Znaczna objętość rozkładu w stanie stacjonarnym, wynosząca 2–3 l/kg masy ciała, wskazuje, że cyprofloksacyna przenika do tkanek w stężeniach, które mogą wielokrotnie przekraczać poziom leku w surowicy. Cyprofloksacyna osiąga wysokie stężenia w różnych tkankach, np. w płucach (płyn epitelialny, makrofagi alveolarne, próbki biopsji), zatokach, zapalonych uszkodzonych tkankach oraz w tkankach układu moczowego, narządach płciowych (mocz, prosta, endometrium).

Metabolizm

Zarejestrowano niskie stężenia czterech metabolitów: dietylocyprofloksacyny (M1), sulfo-cyprofloksacyny (M2), okso-cyprofloksacyny (M3) i formylocyprofloksacyny (M4). Metabolity wykazują aktywność przeciwbakteryjną in vitro, jednakże w mniejszym stopniu niż substancja wyjściowa.

Wiadomo, że cyprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem izoenzymów CYP 450 1A2.

Wydalanie

Cyprofloksacyna wydzielana jest głównie w postaci niezmienionej zarówno przez nerki, jak i przez przewód pokarmowy. Okres półtrwania wydalania z osocza u osób z prawidłową czynnością nerek wynosi około 4–7 godzin.

Clirenс nerkowy wynosi 180–300 ml/kg/godz., a clirenс ogólny – 480–600 ml/kg/godz. Ciprofloksacyna ulega filtracji kłębuszkowej oraz sekrecji kanalikowej. W przypadku poważnego zaburzenia czynności nerek okres półwydalania ciprofloksacyny może wynosić do 12 godzin.

Nienerekowy clirenс ciprofloksacyny tłumaczy się przede wszystkim sekrecją przez jelita oraz metabolizmem. 1% dawki wydala się drogą żółciową. Ciprofloksacyna występuje w żółci w wysokich stężeniach.

Dzieci

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci są ograniczone. Nie zaobserwowano zależności wiekowej stężenia Cmax ani wskaźnika AUC. Po wielokrotnym stosowaniu leku (10 mg/kg 3 razy na dobę) nie zaobserwowano istotnego wzrostu wartości Cmax i AUC.

U 10 dzieci z ciężkim sepsą w wieku do 1 roku wartość Cmax wyniosła 6,1 mg/l (zakres 4,6–8,3 mg/l) po 1-godzinnej infuzji dożylnej w dawce 10 mg/kg. U dzieci w wieku od 1 do 5 lat wartość ta wyniosła 7,2 mg/l (zakres 4,7–11,8 mg/l). Wartości AUC wyniosły odpowiednio 17,4 mg*godz/l (zakres 11,8–32,0 mg*godz/l) i 16,5 mg*godz/l (zakres 11–23,8 mg*godz/l) w odpowiednich grupach wiekowych.

Te wartości mieszczą się w granicach normy ustalonych u dorosłych przy dawce terapeutycznej. Zgodnie z analizą farmakokinetyczną pacjentów pediatrycznych z różnymi infekcjami, przewidywany średni okres półwydalania u dzieci wynosi około 4–5 godzin, a biodostępność zawiesiny do doustnego stosowania od 50 do 80%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ciprofloksacyna jest wskazana w leczeniu poniżej wymienionych zakażeń (patrz sekcje „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania” i „Właściwości farmakologiczne”). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na ciprofloksacynę.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorośli

• Zakażenia dolnych dróg oddechowych wywołane bakteriami Gram-ujemnymi:
  • zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. W zaostrzeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc Citeral® należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych zakażeń.
  • zakażenia oskrzowo-płucne u chorych na mukowiscydozę lub z rozszerzeniami oskrzeli;
  • zakażenie płuc nabyte pozaszpitalnie. W zakażeniu płuc nabyte pozaszpitalnie Citeral® należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych zakażeń.
• Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok. Zwłaszcza gdy jest wywołane przez bakterie Gram-ujemne.
• Zakażenia dróg moczowych:
  • Niepowikłany ostry zapalenie pęcherza. W niepowikłanym ostrym zapaleniu pęcherza Citeral® należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych zakażeń.
  • Oste zapalenie nerek.
  • Powikłane zakażenia dróg moczowych.
  • Bakteryjny zapalenie gruczołu krokowego.
• Zakaźne zmiany w układzie płciowym:
  • Gonokokowe zapalenie cewki i zapalenie szyjki macicy wywołane wrażliwą Neisseria gonorrhoeae.
  • Zapalenie jąder i przydatków jąder, szczególnie wywołane Neisseria gonorrhoeae.
  • Zapalenie narządów miednicy mniejszej, szczególnie wywołane Neisseria gonorrhoeae.
• Zakażenia przewodu pokarmowego (np. leczenie biegunki podróżnych).
• Zakażenia wewnątrzbrzuszne.
• Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez bakterie Gram-ujemne.
• Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego.
• Zakażenia kości i stawów.
• Profilaktyka zakażeń inwazyjnych wywołanych przez Neisseria meningitidis.
• Postać płucna antraksu (profilaktyka po kontakcie oraz leczenie radykalne).
• Ciprofloksacynę można stosować w terapii pacjentów z neutropenią, gdy podejrzewa się, że podwyższenie temperatury ciała jest spowodowane infekcją bakteryjną.

Dzieci i młodzież

• Zakażenia oskrzowo-płucne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą.
• Powikłane zakażenia dróg moczowych oraz ostre zapalenie nerek.
• Postać płucna antraksu (profilaktyka po kontakcie oraz leczenie radykalne).

Ciprofloksacynę można również stosować w leczeniu ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Leczenie może rozpoczynać wyłącznie lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i/lub ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ciprofloksacynę lub którykolwiek z jej substancji pomocniczych, a także na inne leki z grupy fluorochinolonów.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tizanidyny ze względu na klinicznie istotne działania niepożądane (hipotensja tętnicza, senność) związane ze wzrostem stężenia tizanidyny w osoczu krwi.

Wpływ innych leków i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na ciprofloksacynę.

Leki wydłużające odcinek QT.

Ciprofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”).

Tworzenie kompleksu chelatującego.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny (doustnie) z lekami zawierającymi wielowartościowe kationy, suplementami mineralnymi (np. wapnia, magnezu, glinu, żelaza), polimerami wiążącymi fosforany (np. sevelamer, węglan lantanu), sukralfatem lub lekami przeciwwskazowymi, a także lekami o dużej pojemności buforowej (np. tabletki didanozyny) zawierającymi magnez, glin lub wapń, prowadzi do obniżenia wchłaniania ciprofloksacyny. W związku z tym ciprofloksacynę należy przyjmować albo 1–2 godziny przed, albo co najmniej 4 godziny po przyjęciu tych leków.

Ograniczenie to nie dotyczy leków przeciwwskazowych należących do grupy blokerów receptorów H2.

Żywność i produkty mleczne.

Wapń zawarty w produktach spożywczych nieznacznie wpływa na wchłanianie. Jednak należy unikać jednoczesnego przyjmowania ciprofloksacyny z produktami mlecznymi lub wzbogaconymi mineralami (np. mleko, jogurt, sok pomarańczowy wzbogacony wapniem), ponieważ wchłanianie ciprofloksacyny może być obniżone.

Probenecyd.

Probenecyd wpływa na wydzielanie nerkowe ciprofloksacyny. Jednoczesne stosowanie leków zawierających probenecyd i ciprofloksacynę prowadzi do wzrostu stężenia ciprofloksacyny w osoczu krwi.

Metoklopramid.

Metoklopramid przyspiesza wchłanianie ciprofloksacyny, w wyniku czego osiąganie Cmax następuje szybciej. Nie zaobserwowano wpływu na biodostępność ciprofloksacyny.

Omeprazol.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających omeprazol prowadzi do nieznacznego obniżenia Cmax i AUC ciprofloksacyny.

Wpływ ciprofloksacyny na inne leki.

Tizanidyna.

Tizanidyny nie można stosować jednoczesnie z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost stężenia tizanidyny w osoczu krwi (zwiększenie Cmax: 7 razy, zakres: 4–21 razy; zwiększenie AUC: 10 razy, zakres: od 6 do 24 razy) przy jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną. Wzrost stężenia tizanidyny w osoczu krwi wiąże się z potencjalnym działaniem hipotensyjnym i uspokajającym.

Metotreksat.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny może spowolnić transport tubularny (metabolizm nerkowy) metotreksatu, co może prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu krwi. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji toksycznych wywołanych przez metotreksat. Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”).

Teofilina.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i teofiliny może prowadzić do niepożądanego wzrostu stężenia teofiliny w osoczu krwi, co z kolei może spowodować rozwój niepożądanych reakcji. W pojedynczych przypadkach takie reakcje mogą zagrozić życiu lub mieć skutek śmiertelny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofiliny w osoczu krwi i adekwatnie obniżyć dawkę (patrz sekcja „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”).

Inne pochodne ksantyny.

Po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i kofeiny lub pentoksyfiliny (okspentofiliny) zgłaszano wzrost stężenia tych pochodnych ksantyny w osoczu krwi.

Fenytoina.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do wzrostu lub obniżenia stężenia fenytoiny w osoczu krwi, dlatego zaleca się monitorowanie poziomu leku.

Cyklosporyna.

Stwierdzono przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających cyklosporynę. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola stężenia kreatyniny w osoczu krwi (2 razy w tygodniu).

Antagoniści witaminy K.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K może nasilać ich działanie przeciwkrzepnące. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie oszacować wpływ ciprofloksacyny na wzrost wartości Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku (MNS). Należy często monitorować MNS podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu, fluindionu).

Duloksetyna.

Jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksymina, może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”).

Ropinirol.

Jednoczesne stosowanie ropinirolu z ciprofloksacyną, inhibitory izoenzymu CYP450 1A2 o umiarkowanym działaniu, prowadzi do wzrostu AUC i Cmax ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%. Zaleca się monitorowanie działań niepożądanych ropinirolu i odpowiednie dostosowanie dawki podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”).

Lidokaina.

Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny, umiarkowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i leków zawierających lidokainę, obniża klirens wewnątrzżylnej lidokainy o 22% u zdrowych osób. Pomimo normalnej tolerancji leczenia lidokainą, możliwa jest interakcja z ciprofloksacyną, związana z reakcjami niepożądanymi, która może się rozwinąć przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Klozapina.

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni stężenia klozapiny i N-dziesmetyloklozapiny w osoczu krwi były podwyższone odpowiednio o 29% i 31%. Zaleca się kliniczne monitorowanie i odpowiednie dostosowanie dawki klozapiny podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”).

Syldenafil.

Cmax i AUC syldenafila wzrosły około 2 razy u zdrowych ochotników po doustnym podaniu 50 mg syldenafila i jednoczesnym podaniu 500 mg ciprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu ciprofloksacyny i syldenafila oraz wziąć pod uwagę stosunek ryzyko/korzyść.

Agomelatyna.

W badaniach klinicznych wykazano, że fluwoksymina, jako silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, znacząco hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego wzrostu stężenia agomelatyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, umiarkowanym inhibitorem CYP450 1A2, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu.

Zolpidem.

Jednoczesne stosowanie z ciprofloksacyną może podnieść poziom zolpidemu we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Szczególności stosowania.

Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u pacjentów, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości podczas stosowania chinolonów lub produktów zawierających fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać tylko w przypadku braku alternatywnych opcji terapii i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężkie i/lub zakażenia mieszane wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce.

Cyprofloksacyna nie powinna być stosowana jako monoterapia w leczeniu ciężkich zakażeń i zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce.

W leczeniu ciężkich zakażeń cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi.

Zakażenia paciorkowcowe (w tym Streptococcus pneumoniae).

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu zakażeń paciorkowcowych z powodu niewystarczającej skuteczności.

Zakażenia dróg płciowych.

Zapalenie cewki, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder i przydatków oraz zapalenie narządów miednicy mniejszej mogą być wywołane przez fluorochinolonoodporną Neisseria gonorrhoeae. W związku z tym cyprofloksacynę należy stosować w leczeniu zapalenia cewki lub zapalenia szyjki macicy tylko w przypadku wykluczenia oporności Neisseria gonorrhoeae na cyprofloksacynę.

W przypadku zapalenia jąder i przydatków oraz zapalenia narządów miednicy mniejszej stosowanie cyprofloksacyny należy rozważyć tylko w połączeniu z innym odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (np. cephalosporyną), jeśli nie można wykluczyć obecności szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na cyprofloksacynę. Jeśli w ciągu 3 dni nie nastąpi poprawa kliniczna, terapię należy przeanalizować ponownie.

Zakażenia dróg moczowych.

W krajach Unii Europejskiej występuje różna oporność Escherichia coli na fluorochinolony, która jest najczęstszym patogenem powodującym zakażenia dróg moczowych. Lekarzom zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy przepisywaniu terapii.

Uważa się, że jednorazowe dawki cyprofloksacyny, które mogą być stosowane w niepowikłanym zapaleniu pęcherza u kobiet w okresie przedmenopauzalnym, są mniej skuteczne niż dłuższa terapia lekiem. Należy wziąć pod uwagę ten fakt, biorąc pod uwagę rosnący poziom oporności Escherichia coli na chinolony.

Zakażenia wewnątrzbrzuszne.

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu zakażeń wewnątrzbrzusznych po zabiegach operacyjnych są ograniczone.

Biegunka podróżnych.

Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które zostały odwiedzone.

Zakażenia kości i stawów.

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwdrobnoustrojowymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna antraksu.

Stosowanie leku u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien działać zgodnie z narodowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia antraksu.

Dzieci

Stosowanie cyprofloksacyny u dzieci należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie z zastosowaniem cyprofloksacyny może prowadzić tylko lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci chorych na mukowiscydozę i/lub ciężkie zakażenia.

Cyprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążonych u niedojrzałych zwierząt. Dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskane z randomizowanego podwójnie ślepego badania stosowania cyprofloksacyny u dzieci (cyprofloksacyna: n=335, średnia wieku = 6,3 roku; grupa porównawcza: n=349, średnia wieku = 6,2 roku; zakres wieku – od 1 do 17 lat) wykazały częstość występowania artropatii, prawdopodobnie związanej ze stosowaniem leku (różniącą się od objawów i objawów klinicznych związanych bezpośrednio z uszkodzeniem stawów), w 42. dniu od rozpoczęcia stosowania leku na poziomie 7,2% i 4,6% odpowiednio dla grupy głównej i grupy porównawczej. Częstość występowania artropatii związanej z lekiem po 1 roku obserwacji wynosiła odpowiednio 9% i 5,7%. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych ze stosowaniem leku był statystycznie nieistotny. Jednak leczenie cyprofloksacyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne ryzyko rozwoju działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zakażenia oskrzelowo-płucne przy mukowiscydozie.

Badania kliniczne obejmowały dzieci i młodzież w wieku od 5 do 17 lat. Ograniczone doświadczenie dotyczy leczenia dzieci w wieku od 1 do 5 lat.

Skomplikowane zakażenia dróg moczowych i ciężki zapalenie nerek.

Należy rozważyć możliwość leczenia zakażeń dróg moczowych z zastosowaniem cyprofloksacyny, gdy inne leczenie jest niemożliwe.

Leczenie powinno opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

Dane z badań klinicznych oceniały stosowanie cyprofloksacyny u dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 17 lat.

Inne specyficzne ciężkie zakażenia.

Stosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych zakażeń zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy nie można zastosować innego leczenia lub gdy standardowe leczenie okazało się nieskuteczne.

Stosowanie cyprofloksacyny w przypadku innych ciężkich zakażeń, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w badaniach klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. W związku z tym zaleca się ostrożność w leczeniu pacjentów z takimi zakażeniami.

Podwyższona wrażliwość na lek.

W niektórych przypadkach występuje nadwrażliwość i reakcje alergiczne, w tym anafilaksja i reakcje anafilaktyczne, które mogą wystąpić już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny i mogą zagrozić życiu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W takim przypadku należy natychmiast przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i rozpocząć leczenie farmakologiczne.

Długotrwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane.

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), inwalidzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych wpływających na różne, czasem wielokrotne, układy organizmu (układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) oraz istniejące czynniki ryzyka. Cyprofloksacynę należy natychmiast przerwać przy pierwszych oznakach lub objawach jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna

Cyprofloksacyny nie należy stosować pacjentom z chorobami/zaburzeniami ścięgien w wywiadzie, związanymi z leczeniem chinolonami. Niemniej jednak w bardzo rzadkich przypadkach, po mikrobiologicznym potwierdzeniu patogenu i ocenie stosunku ryzyka do korzyści, cyprofloksacynę można przepisać tym pacjentom w leczeniu określonych ciężkich zakażeń, szczególnie w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy dane mikrobiologiczne mogą uzasadnić stosowanie cyprofloksacyny.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna (szczególnie, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić w ciągu pierwszych 48 godzin po leczeniu chinolonami i fluorochinolonami oraz, jak doniesiono, nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna może być zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepach narządów stałych oraz pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy. Dlatego należy unikać stosowania kortykosteroidów.

Przy pierwszych objawach zapalenia ścięgna (takich jak bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie cyprofloksacyną i rozważyć leczenie alternatywne. Dotknięta(-e) kończyna(-y) powinna(-ą) być odpowiednio leczona (np. immobilizacja). Kortykosteroidów nie należy stosować, jeśli wystąpią objawy tendinopatii.

Miastenia

Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią, ponieważ objawy mogą się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Aneurysma/rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne informują o zwiększonym ryzyku aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i dwulistkowej po zastosowaniu fluorochinolonów. Doniesiono o przypadkach aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłanych pęknięciem (w tym przypadkach śmiertelnych), oraz o regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzoną wadą zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawek serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielogrzbiecetowy, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących systemowe kortykosteroidy.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Zaburzenia wzroku.

W przypadku wystąpienia osłabienia wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na oczy należy skonsultować się z lekarzem.

Fotowrażliwość.

Wykazano, że cyprofloksacyna powoduje reakcje fotowrażliwości. Pacjentom przyjmującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Drżenie.

Cyprofloksacyna, podobnie jak inne fluorochinolony, może powodować drgawki lub obniżać próg drgawkowy. Doniesiono o przypadkach padaczki. Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego, które mogą mieć skłonność do drgawek lub stanu padaczkowego. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Neuropatia obwodowa.

Zarejestrowano przypadki neuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej polineuropatii prowadzącej do mrowienia, znieczulenia, dyszestezji lub osłabienia u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony. Pacjentom przyjmującym cyprofloksacynę należy zalecić poinformowanie lekarza przed rozpoczęciem leczenia, jeśli wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, aby zapobiec potencjalnemu nasileniu objawów reakcji (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne.

Nawet po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychiczne. W rzadkich przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do myśli samobójczych i czynów, takich jak samobójstwo lub próba samobójstwa. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i podjąć działania konieczne w danej sytuacji klinicznej.

Zaburzenia serca.

Należy stosować z ostrożnością fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, w szczególności:

• w przypadku wrodzonego zespołu wydłużenia interwału QT;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą wydłużać interwał QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• przy niekorygowanym zaburzeniu równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• w przypadku chorób serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą wykazywać większą wrażliwość na leki wydłużające interwał QT. Dlatego należy stosować z ostrożnością fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Sposób stosowania i dawki”, „Przedawkowanie” i „Działania niepożądane”).

Dysglikemia.

Podobnie jak w przypadku wszystkich chinolonów, doniesiono o zaburzeniach poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemii i hiperglikemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”), zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą przyjmujących leczenie wspomagające środkami hipoglikemizującymi doustnymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Doniesiono o przypadkach śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Układ pokarmowy.

W przypadku wystąpienia ciężkiej i trwającej biegunki (nawet kilka tygodni po leczeniu) należy poinformować lekarza, ponieważ ten objaw może wskazywać na kolit związany z antybiotykiem (życiowo groźny, który może mieć śmiertelny skutek), wymagający natychmiastowego leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i rozpocząć stosowanie odpowiedniej terapii. Leki hamujące perystaltykę są w tej sytuacji przeciwwskazane.

Nerki i układ wydalniczy

Doniesiono o krystalurii związanej ze stosowaniem cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkaliczności moczu.

Zaburzenia funkcji nerek

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej formie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę zgodnie z informacjami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości działań niepożądanych spowodowanych akumulacją cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy

Podczas przyjmowania cyprofloksacyny doniesiono o przypadkach martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrażającej życiu pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów i objawów choroby wątroby (np. anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) leczenie należy przerwać.

Niedobór glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Podczas przyjmowania cyprofloksacyny doniesiono o reakcjach hemolitycznych u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u tych pacjentów, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem. W takim przypadku należy obserwować możliwy rozwój hemolizy.

Odporność

Podczas lub po leczeniu cyprofloksacyną mogą pojawić się oporne bakterie, z lub bez klinicznie zdefiniowanej superinfekcji. Istnieje pewne ryzyko pojawienia się szczepów opornych na cyprofloksacynę podczas długotrwałych cykli leczenia oraz w leczeniu zakażeń szpitalnych i/lub zakażeń wywołanych przez gatunki Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450

Cyprofloksacyna umiarkowanie hamuje CYP1A2 i może powodować zwiększenie stężenia w surowicy jednocześnie przepisywanych substancji, które są również metabolizowane przez ten enzym (np. teofilina, klozapina, olanzapina, ropinirol, tizanidyna, duloksetyna, agomelatyna). W związku z tym należy dokładnie obserwować pacjentów przyjmujących te substancje jednocześnie z cyprofloksacyną pod kątem możliwego wystąpienia objawów przedawkowania. Może również istnieć konieczność oznaczenia stężenia w surowicy (np. teofiliny) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jednoczesne przepisywanie cyprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane.

Metotreksat

Jednoczesne przepisywanie cyprofloksacyny i metotreksatu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium tuberculosis poprzez hamowanie wzrostu hodowli bakterii gruźlicy, co może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania cyprofloksacyny u ciężarnych wskazują na brak rozwoju wad wrodzonych lub toksyczności płodowej/neonatalnej. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. U młodych zwierząt i zwierząt narażonych na działanie chinolonów przed urodzeniem obserwowano wpływ na niedojrzałą tkankę chrzęstną, dlatego nie można wykluczyć możliwości, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych noworodków/płodu. Dlatego w okresie ciąży należy unikać przyjmowania cyprofloksacyny.

Okres karmienia piersią.

Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. Ze względu na potencjalne ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków cyprofloksacynę nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Fluorochinolony, do których należy cyprofloksacyna, mogą wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia samochodu lub pracy z urządzeniami z powodu reakcji ze strony OUN (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z urządzeniami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie dobiera się zgodnie z wskazaniem, ciężkością i lokalizacją infekcji, wrażliwością organizmu (organizmów) – patogenu (patogenów) na cyprofloksacynę, czynnością nerek pacjenta, a u dzieci i młodzieży – odpowiednio do masy ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości przebiegu choroby, cech obrazu klinicznego oraz typu patogenu.

Leczenie infekcji wywołanych przez określone bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter lub Staphylococci) może wymagać stosowania wyższych dawek cyprofloksacyny oraz jednoczesnego przepisywania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych.

Leczenie niektórych infekcji (np. stanów zapalnych narządów miednicy, infekcji wewnątrzbrzusznych, infekcji u pacjentów z neutropenią, infekcji kości i stawów) może wymagać jednoczesnego przepisywania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych, w zależności od rodzaju wyizolowanych patogenów.

Dorosli

Dzieci

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjenci w wieku podeszłym powinni otrzymywać dawkę dobraną zgodnie z ciężkością infekcji oraz klirem kreatyniny u pacjenta.

Niewydolność nerek i wątroby

Zalecane dawki początkowe i utrzymania u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek:

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby modyfikacji dawki ciprofloksacyny.

Nie przeprowadzono badań dotyczących dawkowania ciprofloksacyny u dzieci z zaburzoną funkcją nerek i/lub wątroby.

Sposób stosowania.

Tabletki należy połykać nie żując i wypijać niezbędną ilością płynu. Można je przyjmować niezależnie od posiłku. Przyjmowanie na czczo powoduje szybsze wchłanianie substancji czynnej. Tabletek ciprofloksacyny nie należy przyjmować razem z produktami mlecznymi (np. mlekiem, jogurtem) ani z sokami owocowymi wzbogaconymi w minerały (np. sokiem pomarańczowym wzbogaconym w wapń) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadkach ciężkich lub gdy pacjent nie jest w stanie przyjmować tabletek (w szczególności podczas żywienia enteralnego) zaleca się rozpoczęcie terapii od wewnątrzżylnego podania ciprofloksacyny, aż do momentu, gdy będzie możliwe przejście na doustne przyjmowanie leku.

Jeśli pominięto przyjęcie dawki, należy ją uzupełnić w dowolnym czasie, ale nie później niż 6 godzin przed planowanym przyjęciem następnej dawki. Jeśli do następnej dawki pozostało mniej niż 6 godzin, pominiętej dawki nie należy uzupełniać, a leczenie należy kontynuować zgodnie z zaleceniami, rozpoczynając od następnej zaplanowanej dawki. Nie należy przyjmować podwójnych dawek w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Dzieci.

Stosowanie ciprofloksacyny u dzieci należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie ciprofloksacyną może prowadzić wyłącznie lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci chorych na mukowiscydozę i/lub ciężkie infekcje.

Ciprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążonych u młodych zwierząt. Leczenie ciprofloksacyną u dzieci należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na możliwy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra dawka 16 g spowodowała rozwój ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zwiększoną zmęczalność, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także krystalurię i hematurię. Zgłaszano również odwracalną toksyczność nerek.

Oprócz standardowych działań ratunkowych stosowanych w przypadku przedawkowania, zaleca się monitorowanie funkcji nerek, w szczególności oznaczenie pH moczu i, w razie potrzeby, zwiększenie jego kwasowości w celu zapobiegania krystalurii. Pacjenci powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Antacidy zawierające w składzie wapń lub magnez teoretycznie mogą zmniejszać wchłanianie ciprofloksacyny w przypadku przedawkowania.

Hemodializa lub dializa otrzewnowa usuwają jedynie niewielką ilość ciprofloksacyny (<10%). W przypadku przedawkowania należy przeprowadzić leczenie objawowe. Należy kontrolować parametry EKG, ponieważ może dojść do wydłużenia się odcinka QT.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane po leku to nudności i biegunka.

Dane dotyczące działań niepożądanych po ciprofloksacynie, uzyskane w trakcie badań klinicznych oraz obserwacji pogwarancyjnych (dawkowanie doustne, dożylne i sekwencyjne), przedstawiono poniżej. Przy analizie częstości występowania brane są pod uwagę dane dotyczące doustnej i dożylnej drogi podania ciprofloksacyny.

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielu układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artrodynea, ból kończyn, zaburzenia chodu; w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatie związane z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu, zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, w niektórych przypadkach niezależnie od istniejących czynników ryzyka (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Stosowanie u dzieci

U dzieci częściej obserwuje się artropatię (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

ALKALOID AD Skopje.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Bulwar Aleksandra Macedońskiego 12, Skopje, 1000, Republika Macedonii Północnej.