Cifran od

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku Cifran od (CIFRANOD)

Skład:

substancja czynna: ciprofloxacin;

1 tabletka o przedłużonym uwalnianiu, pokryta powłoką filmową, zawiera 500 mg lub 1000 mg cyprofloksacyny;

substancje pomocnicze: alginian sodu, hydroksypropyloceluloza, wodorowęglan sodu, crospovidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk;

Opadray biały: hydroksypropyloceluloza; laktoza jednowodna; dwutlenek tytanu (E 171); makrogol 400;

farba do druku: lak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy.

Postać leku. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu, pokryte powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 500 mg – białe lub prawie białe tabletki eliptyczne, pokryte powłoką filmową, z oznaczeniem „Cifran OD 500 mg” farbą do druku z jednej strony;

tabletki 1000 mg – białe lub prawie białe tabletki eliptyczne, pokryte powłoką filmową, z oznaczeniem „Cifran OD 1000 mg” farbą do druku z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATX J01M A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Cyprofloksacyna in vitro wykazuje wysoką skuteczność wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich. Mechanizm działania przeciwbakteryjnego wynika ze zdolności cyprofloksacyny do hamowania topoizomeraz typu II (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), które są niezbędne do wielu procesów cyklu życiowego DNA, takich jak replikacja, transkrypcja, naprawa i rekombinacja.

Mechanizm oporności

Oporność na cyprofloksacynę in vitro jest zazwyczaj związana z mutacjami miejsca docelowego, które pojawiają się w bakteryjnych topoizomerazach i DNA-girazie w wyniku wieloetapowych mutacji. Pojedyncze mutacje mogą raczej prowadzić do zmniejszenia wrażliwości niż do oporności klinicznej. Jednakże wiele mutacji zazwyczaj powoduje oporność kliniczną na cyprofloksacynę oraz oporność krzyżową wobec chinolonów.

Mechanizmy oporności, które inaktywują inne antybiotyki, takie jak zmniejszona przenikalność zewnętrznej ściany bakterii (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) oraz aktywny wypływ leku z komórki (efluks), mogą wpływać na wrażliwość na cyprofloksacynę. Opisywano rozwój oporności pośredniczonej przez plazmidy, kodowanej przez gen oporności na antybiotyki qnr. Mechanizmy oporności, które inaktywują penicyliny, cephalosporyny, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny, mogą nie wpływać na działanie przeciwbakteryjne cyprofloksacyny. Organizmy oporne na te leki mogą być wrażliwe na cyprofloksacynę.

Minimalne stężenie bakteriobójcze (MBC) zazwyczaj nie przekracza minimalnego stężenia hamującego (MIC) więcej niż dwukrotnie.

Wrażliwość na cyprofloksacynę in vitro

Stopień nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalny poziom oporności osiągnie taki stopień, że korzyść z zastosowania środka, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Na cyprofloksacynę in vitro ogólnie wrażliwe są poniższe rodzaje i gatunki bakterii.

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Bezpośrednie bakterie Gram-ujemne

Beztkankowiec mikroorganizmy

Mobiluncus

Inne mikroorganizmy

Chlamydia trachomatis, Chlamydia pneumoniae, Mycoplasma hominis, Mycoplasma pneumoniae.

Różne wrażliwość na ciprofloksacynę wykazują: Acinetobacter baumann, Burkholderia cepacia, Campylobacter spp., Citrobacter freudii, Enterococcus faecalis, Enterobacter aerogenes, Enterobacter clocae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella oxytoca, Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Providencia spp., Pseudomonas aeruginosa, Pseudomonas fluorescens, Serratia marcescens, Streptococcus pneumoniae, Peptostreptococcus spp., Propionibacterium acnes.

Uważa się, że następujące mikroorganizmy wykazują dziedziczną oporność na ciprofloksacynę:

Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę) oraz Stenotrophomonas maltophilia, Actinomyces, Enteroccus faecium, Listeria monocytogenes, Mycoplasma genitalium, Ureaplasma urealitycum, beztkankowiec mikroorganizmy (z wyjątkiem Mobiluncus, Peptostreptococus, Propionibacterium acnes).

Dane dotyczące zapalenia płucnego

Active content removed

Rekomendacje dotyczące stosowania u ludzi opierają się głównie na wrażliwości mikroorganizmów in vitro, danych z badań na zwierzętach doświadczalnych oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Za skuteczne uważa się stosowanie ciprofloksacyny przez dwa miesiące w dawce 500 mg w celu zapobiegania zapaleniu płucnemu u ludzi. Lekarz powinien prowadzić leczenie zgodnie z krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia zapalenia płucnego.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Prawdopodobieństwo ostrej toksyczności po doustnym stosowaniu ciprofloksacyny można określić jako bardzo niskie. W zależności od gatunku, wartość LD50 po wstrzyknięciu dożylnym wynosiła 125–290 mg/kg.

Toksykologia chroniczna

6-miesięczne badanie tolerancji

Stosowanie doustne

Dawki do 500 mg/kg i 30 mg/kg odpowiednio u szczurów i małp były dobrze tolerowane. Zmiany w kanalikach nerkowych dystalnych obserwowano u niektórych małp w grupie otrzymującej najwyższą dawkę (90 mg/kg).

Karcinogenność

Badania karcinogenności przeprowadzone na myszach (21 miesięcy) i szczurach (24 miesiące) z dawkami do 1000 mg/kg masy ciała/doba u myszy i 125 mg/kg masy ciała/doba u szczurów (zwiększonym do 250 mg/kg masy ciała/dzień po 22 tygodniach) nie wykazały żadnych dowodów możliwego działania kancerogennego przy żadnych dawkach.

Toksykologia rozrodcza

Badania płodności u szczurów

Podczas stosowania ciprofloksacyny nie stwierdzono toksycznego wpływu na płodność, rozwój wewnątrzmaciczny i poporodowy młodych zwierząt oraz na płodność pokolenia F1.

Badania embriotoksyczności

Badania nie wykazały żadnych dowodów embriotoksycznego lub teratogennego działania ciprofloksacyny.

Rozwój okołoporodowy i poporodowy u szczurów

Nie stwierdzono żadnego wpływu leku na rozwój okołoporodowy lub poporodowy zwierząt. Na końcu okresu wychowywania badania histologiczne nie wykazały żadnych oznak uszkodzenia stawów u młodych zwierząt.

Mutagenność

Przeprowadzono sześć badań ciprofloksacyny pod kątem mutagenności in vitro.

Chociaż dwa z ośmiu badań in vitro (takich jak analiza bezpośredniej mutacji komórek limfomu myszy /Mouse Lymphoma Cell Forward Mutation Assay oraz Analiza naprawy DNA pierwotnej kultury hepatocytów szczurów/Rat Hepatocyte Primary Culture DNA Repair Assay) dały wyniki pozytywne, wszystkie systemy testowania in vivo, obejmujące wszystkie odpowiednie punkty końcowe, dały wyniki negatywne.

Badania wpływu na stawy

Podobnie jak inne inhibitory gyrazy, ciprofloksacyna może powodować uszkodzenia w dużych, nośnych stawach młodych zwierząt.

Stopień uszkodzenia chrząstki zależy od wieku, gatunku i dawki; stopień uszkodzenia może być zmniejszony poprzez zmniejszenie obciążenia stawów. Badania przeprowadzone na dorosłych zwierzętach (szczurach, psach) nie wykazały żadnych oznak uszkodzenia chrząstki. W badaniach na młodych psach rasy beagle stosowanie wysokich dawek ciprofloksacyny (od 1,3 do 3,5 razy wyższych niż dawka terapeutyczna) powodowało zmiany w stawach po dwóch tygodniach leczenia, które utrzymywały się również po pięciu miesiącach. W dawkach terapeutycznych nie zaobserwowano wpływu na stawy.

Farmakokinetyka

Tabletki ciprofloksacyny o przedłużonym działaniu zostały zaprojektowane tak, aby uwalniać substancję czynną wolniej niż tabletki o natychmiastowym uwalnianiu.

Profil farmakokinetyczny ciprofloksacyny o przedłużonym działaniu w dawce 500 mg podawanej raz na dobę jest porównywalny z profilem farmakokinetycznym ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 250 mg podawanej dwa razy na dobę, jeśli chodzi o porównywalne wartości AUC w ciągu 24-godzinnego okresu dawkowania. Profil farmakokinetyczny ciprofloksacyny o przedłużonym działaniu w dawce 1000 mg podawanej raz na dobę jest porównywalny z profilem farmakokinetycznym ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 500 mg podawanej dwa razy na dobę, jeśli chodzi o porównywalne wartości AUC w ciągu 24-godzinnego okresu dawkowania.

Stosunek PK-PD wskazuje, że ciprofloksacyna o przedłużonym działaniu przy podawaniu leku w dawce 500 mg raz na dobę zapewnia wartości AUC dla powyższej MIC (0,5 μg/ml) porównywalne z wartościami AUC dla ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu przy podawaniu leku w dawce 250 mg dwa razy na dobę.

Stosunek PK-PD wskazuje, że ciprofloksacyna o przedłużonym działaniu przy podawaniu leku w dawce 1000 mg raz na dobę zapewnia wartości AUC dla powyższej MIC (1 μg/ml) porównywalne z wartościami AUC dla ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu przy podawaniu leku w dawce 500 mg dwa razy na dobę.

Objętość rozdziału, obliczona dla dożylnej formy ciprofloksacyny, wynosi około 2,1–2,7 l/kg. Badania form doustnych i dożylnych ciprofloksacyny wykazały zdolność ciprofloksacyny do przenikania do różnych tkanek organizmu. Wiązanie ciprofloksacyny z białkami osocza krwi wynosi od 20% do 40%, co raczej nie jest wystarczająco wysokie, aby spowodować istotne interakcje z innymi lekami w trakcie wiązania z białkami.

W moczu człowieka wykryto cztery metabolity ciprofloksacyny. Metabolity te wykazują aktywność przeciwbakteryjną, ale są mniej aktywne niż niezmieniona ciprofloksacyna. Głównymi metabolitami są oksociprofloksacyna (M3) i sulfo-ciprofloksacyna (M2), z których każdy stanowi około 3–8% całkowitej dawki. Inne metabolity wtórne to desetylenocyprofloksacyna (M1) i formylociprofloksacyna (M4). Względny udział leku i jego metabolitów w osoczu krwi jest zgodny ze składem wykrywanym w moczu. Wydalanie tych metabolitów kończy się głównie w ciągu 24 godzin po podaniu leku.

Kinetyka wydalania ciprofloksacyny jest podobna dla tabletek ciprofloksacyny o natychmiastowym i przedłużonym uwalnianiu. W badaniach porównujących ciprofloksacynę o przedłużonym działaniu z ciprofloksacyną o natychmiastowym uwalnianiu około 35% podanej doustnie dawki leku było wydalane z moczem w niezmienionej formie dla obu form leku. Klirens nerkowy ciprofloksacyny, który wynosi około 300 ml/min, przekracza normalną szybkość filtracji kłębuszkowej 120 ml/min. W związku z tym aktywna sekrecja kanalikowa odgrywa istotną rolę w wydalaniu ciprofloksacyny z organizmu. Jednoczesne stosowanie probenecydu z ciprofloksacyną o natychmiastowym uwalnianiu prowadzi do zmniejszenia klirensu nerkowego ciprofloksacyny o około 50% i zwiększenia jej stężenia we krwi o 50%. Pomimo że stężenie ciprofloksacyny w żółci jest kilkakrotnie wyższe niż stężenia osoczowe po doustnym podaniu tabletek o natychmiastowym uwalnianiu, tylko niewielka ilość podanej dawki leku jest wydalana z żółcią w niezmienionej formie. Dodatkowo od 1% do 2% dawki jest wydalane z żółcią w formie metabolitów. Ocenia się, że około 20–35% ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu podanej doustnie jest wydalane z kałem w ciągu 5 dni po podaniu leku. Może to być wynikiem wydalania leku z żółcią lub poprzez sekrecję transintestynalną.

Grupy specjalne pacjentów

Badania farmakokinetyczne doustnego podania tabletek ciprofloksacyny o natychmiastowym uwalnianiu (dawka pojedyncza) i dożylnej aplikacji leku (dawka pojedyncza i wielokrotne dawki) wskazują, że stężenia ciprofloksacyny są wyższe u pacjentów starszych (>65 lat) w porównaniu z młodszymi dorosłymi. Cmax zwiększa się o 16–40%, a średnie AUC zwiększa się o około 30%, co może być przynajmniej częściowo związane ze zmniejszeniem klirensu nerkowego u pacjentów starszych. Okres półtrwania leku jest jedynie nieznacznie (~20%) wydłużony u pacjentów starszych. Różnice te nie są klinicznie istotne.

U pacjentów z obniżoną funkcją nerek okres półtrwania leku jest nieco wydłużony. Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z niepowikłanymi infekcjami dróg moczowych, którzy otrzymują tabletki ciprofloksacyny o przedłużonym działaniu w dawce 500 mg. W przypadku powikłanej infekcji dróg moczowych i ostrym niepowikłanym zapaleniu nerek, gdzie dawka 1000 mg jest odpowiednią dawką, u pacjentów z klirensą kreatyniny poniżej 30 ml/min dawkę ciprofloksacyny o przedłużonym działaniu należy zmniejszyć do 500 mg co 24 godziny (ciprofloksacyna o przedłużonym działaniu).

W badaniach u pacjentów ze stabilnym przewlekłym marskością wątroby nie zaobserwowano istotnych zmian w farmakokinetyce ciprofloksacyny. Jednak kinetyka ciprofloksacyny u pacjentów z ostrą niewydolnością wątroby nie została w pełni wyjaśniona.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Niepowikłane i powikłane infekcje wywołane przez wrażliwe na ciprofloksacynę drobnoustroje.

Dorośli.

• Infekcje dróg oddechowych: ciprofloksacynę można zalecać w leczeniu zapalenia płuc nabywanego poza szpitalem wywołanego przez Klebsiella spp., Enterobacter spp., Proteus spp., Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa, Haemophilus spp., Moraxella catarrhalis, Legionella oraz stafilokoki.
• Infekcje ucha środkowego (środkowe zapalenie ucha) i zatok przynosowych (zatokowe zapalenie zatok), szczególnie infekcje wywołane przez gram-ujemne drobnoustroje, w szczególności Pseudomonas aeruginosa, lub stafilokoki.
• Infekcje oczu.
• Infekcje nerek i/lub dróg moczowych.
  • niepowikłany ostry zapalenie pęcherza*;
  • ostre zapalenie nerek;
  • powikłane infekcje dróg moczowych;
  • bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
• Infekcje narządów płciowych, w tym zapalenie przydatków, rzęsistkowica.
• Infekcje jamy brzusznej (np. infekcje przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej).
• Infekcje skóry i tkanek miękkich.
• Infekcje kości i stawów.
• Gorączka u pacjentów z neutropenią spowodowana infekcją bakteryjną.

Dzieci.

Ciprofloksacynę można przepisywać dzieciom tylko po dokładnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony stawów i/lub tkanek okołostawowych.

Leczenie dzieci w ramach badań klinicznych prowadzono wyłącznie w przypadku poniżej wymienionych wskazań. Doświadczenie kliniczne stosowania ciprofloksacyny u dzieci w innych wskazaniach jest ograniczone.

Ciprofloksacynę można stosować u dzieci jako lek drugiej i trzeciej linii w leczeniu powikłanych infekcji dróg moczowych i zapalenia nerek wywołanych przez Escherichia coli (wiek dzieci leczonych w ramach badań klinicznych wynosił od 1 do 17 roku życia), a także w leczeniu powikłań płucnych wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci z mukowiscydozą (wiek dzieci leczonych w ramach badań klinicznych wynosił od 5 do 17 roku życia).

Postać inhalacyjna wąglika u dorosłych i dzieci.

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia lub postępu wąglika po narażeniu aerogennym na Bacillus anthracis.

*tylko w przypadku, gdy uznano za nieskuteczne lub nieuzasadnione stosowanie innych środków antybakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane w leczeniu tej infekcji.

Przeciwwskazania.

Nie należy stosować leku u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na substancję czynną – ciprofloksacynę – lub inne leki z grupy fluorochinolonów, ani na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane ze względu na klinicznie istotne działania niepożądane (hipotensja tętnicza, senność) związane ze wzrostem stężenia tizanidyny w osoczu krwi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na ciprofloksacynę

Leki wydłużające odcinek QT

Ciprofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, neuroleptyki) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Tworzenie kompleksu chelatującego

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny (doustnie) z lekami zawierającymi wielowartościowe kationy, suplementami mineralnymi (np. wapnia, magnezu, glinu, żelaza), polimerami wiążącymi fosforany (np. sevelamer, węglan lanthanu), sukralfatem lub środkami przeciwwskazanymi na nadkwasotę, a także lekami o dużej pojemności buforowej (np. tabletki didanowiny) zawierającymi magnez, glin lub wapń, prowadzi do obniżenia wchłaniania ciprofloksacyny. Z tego powodu ciprofloksacynę należy przyjmować albo 1-2 godziny przed, albo co najmniej 4 godziny po przyjęciu tych leków.

Ograniczenie to nie dotyczy środków przeciwwskazanych z grupy blokerów receptorów H2.

Żywność, w tym produkty mleczne

Należy unikać jednoczesnego przyjmowania ciprofloksacyny i produktów mlecznych lub wzbogatych w minerały (np. mleka, jogurtu, soku pomarańczowego z podwyższoną zawartością wapnia). Pozostałe produkty zawierające wapń w znaczący sposób nie wpływają na wchłanianie ciprofloksacyny.

Probenecydyna

Probenecydyna spowalnia wydalanie ciprofloksacyny z żółcią. Jednoczesne stosowanie leków zawierających probenecydynę i ciprofloksacynę prowadzi do wzrostu stężenia ciprofloksacyny w osoczu krwi.

Metoklopramid

Metoklopramid przyspiesza wchłanianie ciprofloksacyny (przy doustnym przyjmowaniu), co prowadzi do skrócenia czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu krwi. Nie zaobserwowano wpływu na biodostępność ciprofloksacyny.

Omeprazol

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających omeprazol prowadzi do nieznacznego obniżenia Cmax oraz wskaźnika „pole pod krzywą stężenie-czas (AUC)” ciprofloksacyny.

Wpływ ciprofloksacyny na inne leki

Tizanidyna

W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i tizanidyny prowadzi do wzrostu stężenia tizanidyny w osoczu krwi (wzrost Cmax 7-krotnie, zakres 4-21-krotny; wzrost AUC 10-krotnie, zakres 6-24-krotny). Wzrost stężenia tizanidyny w surowicy krwi wiąże się z hipotensyjnymi i uspokajającymi reakcjami niepożądanymi. Dlatego jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających tizanidynę jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Teofilina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających teofilynę może prowadzić do niepożądanego wzrostu stężenia teofilyniny w osoczu krwi, co z kolei może spowodować rozwój reakcji niepożądanych. W pojedynczych przypadkach takie reakcje niepożądane mogą zagrażać życiu lub mieć skutek śmiertelny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofyliny w surowicy krwi i odpowiednio obniżyć jej dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Inne pochodne ksantyny

Po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i leków zawierających kofeinę lub pentoksyfilinę (okspentofilinę) zgłaszano wzrost stężenia tych ksantyn w surowicy krwi.

Metotreksat

Jednoczesne przepisywanie ciprofloksacyny może spowodować spowolnienie transportu kanalikowego (metabolizm nerkowy) metotreksatu, co może prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu krwi. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia toksycznych reakcji niepożądanych spowodowanych metotreksatem. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania ciprofloksacyny i metotreksatu.

Niesterydowe leki przeciwzapalne

Badania na zwierzętach wykazały, że skojarzone stosowanie bardzo wysokich dawek chinolonów (inhibitorów girusy) i niektórych niesterydowych leków przeciwzapalnych (poza kwasem acetylosalicylowym) może wywoływać drgawki.

Fenytoina

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do wzrostu lub spadku stężeń fenytoiny w surowicy krwi, dlatego zaleca się monitorowanie poziomu leku.

Cyklosporyna

Podczas jednoczesnego stosowania ciprofloksacyny i cyklosporyny obserwowano przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w surowicy. Takim pacjentom należy często kontrolować poziom kreatyniny w surowicy (dwa razy w tygodniu).

Antagoniści witaminy K

Jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i antagonisty witaminy K może nasilić działanie przeciwkrzepne ciprofloksacyny. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju infekcji, wieku, ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie ocenić wpływ ciprofloksacyny na wzrost wartości Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku (INR). Należy często kontrolować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i antagonisty witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprobokumonu lub fluindionu).

Glibenklamid

W pojedynczych przypadkach jednoczesne stosowanie ciprofloksacyny i leków zawierających glibenklamid może nasilić działanie glibenklamidu (hipoglikemia).

Duloksetyna

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie duloksetyny i silnych inhibitorów enzymu CYP450 1A2 (np. fluwoksyminy) może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących interakcji z ciprofloksacyną, można przewidzieć możliwość interakcji przy jednoczesnym stosowaniu ciprofloksacyny i duloksetyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Ropinirol

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z ciprofloksacyną, inhibitory izoenzymu CYP450 1A2 o umiarkowanym działaniu, prowadzi do wzrostu AUC i Cmax ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%. Monitorowanie działań niepożądanych ropinirolu i odpowiednia korekta dawki zaleca się podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Lidokaina

Badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały, że jednoczesne stosowanie leków zawierających lidokainę i ciprofloksacynę, inhibitor izoenzymu CYP450 1A2 o umiarkowanym działaniu, prowadzi do zmniejszenia klirensu wewnętrznie podanej lidokainy o 22%. Choć lidokaina jest dobrze tolerowana, po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną może obserwować się pewną interakcję, która może towarzyszyć reakcjom niepożądanym.

Klozapina

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg ciprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni stężenia klozapiny i N-desmetyloklozapiny w surowicy krwi były podwyższone odpowiednio o 29% i 31%. Monitorowanie kliniczne i odpowiednia korekta dawki klozapiny zaleca się podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z ciprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Syldenafil

W badaniach z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono, że Cmax i AUC syldenafila wzrastają około dwukrotnie po doustnym przyjęciu 50 mg syldenafila jednocześnie z 500 mg ciprofloksacyny. Dlatego należy przepisywać ciprofloksacynę jednoczesnie z syldenafilem z ostrożnością i dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści.

Agomelatyna W badaniach klinicznych wykazano, że fluwoksymina jako silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2 znacząco hamuje metabolizm agomelatyny, prowadząc do 60-krotnego wzrostu ilości agomelatyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z ciprofloksacyną, umiarkowanym inhibitorem CYP450 1A2, podobne efekty można oczekiwać przy ich jednoczesnym stosowaniu.

Zolpidem

Jednoczesne stosowanie z ciprofloksacyną może podnieść poziom zolpidemu we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy wcześniej doświadczyli poważnych działań niepożądanych po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatywnych opcji terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Trwałe, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano trwałe (trwające miesiące lub lata), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu, a czasem na kilka układów jednocześnie (ruchowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub oznak jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i skonsultować się z lekarzem.

Ciężkie infekcje i/lub infekcje spowodowane bakteriami Gram-dodatnimi lub beztlenowcami

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi w leczeniu ciężkich infekcji, infekcji spowodowanych przez gronkowce lub beztlenowce.

Pneumokoki

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji pneumokokowych ze względu na niewystarczającą skuteczność wobec bakterii z grupy Streptococcus pneumoniae.

Infekcje dróg rodnych

Infekcje dróg rodnych mogą być spowodowane przez oporne na fluorochinolony izolaty Neisseria gonorrhoeae. Jeśli podejrzewa się lub wiadomo, że infekcje dróg rodnych są spowodowane przez N. gonorrhoeae, szczególnie ważne jest uzyskanie informacji o poziomie oporności na cyprofloksacynę i potwierdzenie wrażliwości na lek na podstawie wyników badań laboratoryjnych.

Infekcje dróg moczowych

W krajach Unii Europejskiej występuje różny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony, która jest najczęstszym patogenem powodującym infekcje dróg moczowych. Lekarzom zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności E. coli na fluorochinolony przy ustalaniu terapii.

Uważa się, że jednorazowe dawki cyprofloksacyny, które mogą być stosowane w przypadku niepowikłanego zapalenia pęcherza u kobiet w okresie przedmenopauzalnym, są mniej skuteczne niż dłuższa terapia lekiem. Należy wziąć to pod uwagę, biorąc pod uwagę rosnący poziom oporności E. coli na chinolony.

Infekcje wewnątrzbrzuszne

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusznych są ograniczone.

Diarei podróżnych

Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę informacje o oporności na cyprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które zostały odwiedzone.

Infekcje kości i stawów

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwbakteryjnymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna wąglica

Stosowanie u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien działać zgodnie z krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia wąglica.

Zaburzenia serca

Cyprofloksacyna wiąże się z wydłużeniem odcinka QT w zapisie EKG (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny z lekami, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT (np. z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia lub III), oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka tych stanów (np. wydłużenie QT w wywiadzie, niekorygowana hipokaliemia).

Kobiety, w porównaniu z mężczyznami, zazwyczaj mają dłuższy odcinek QTc i mogą być bardziej wrażliwe na leki powodujące wydłużenie odcinka QTc. Pacjenci starsi mogą również być bardziej wrażliwi na działanie leków na długość odcinka QT.

Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym cyprofloksacyny, u tych grup pacjentów.

Aneurysm i rozwarstwienie aorty

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty po przyjęciu fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów starszych.

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy, u pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty, lub przy obecności czynników ryzyka lub stanów sprzyjających aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, tętniak Takaissy, tętniak giantocellularny, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, znany miażdżyca).

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach, pacjentom należy zalecić natychmiastową wizytę u lekarza w oddziale ratunkowym.

Dzieci

Tak jak inne leki z tej grupy, cyprofloksacyna może powodować artropatię stawów obciążonych u młodych zwierząt.

Dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskane z randomizowanego podwójnie ślepego badania stosowania cyprofloksacyny u dzieci w wieku od 1 do 17 lat wykazały częstość występowania artropatii, prawdopodobnie związanej ze stosowaniem leku (różniącą się od objawów klinicznych i objawów związanych bezpośrednio z uszkodzeniem stawów), na 42. dzień od rozpoczęcia leczenia w granicach 7,2% i 4,6% odpowiednio dla grupy głównej i grupy porównawczej. Częstość występowania artropatii związanej z lekiem po 1 roku obserwacji wynosiła odpowiednio 9% i 5,7%. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych ze stosowaniem leku był statystycznie nieistotny. Jednak leczenie cyprofloksacyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na możliwy rozwój działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi.

Stosowanie cyprofloksacyny w innych wskazaniach niż leczenie powikłań płucnych spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci z mukowiscydozą (wiek pacjentów 5–17 lat), leczenie powikłanych infekcji dróg moczowych i zapalenia nerek spowodowanych przez E. coli (wiek pacjentów 1–17 lat) oraz wąglica po kontakcie nie zostało zbadane. Doświadczenie kliniczne stosowania cyprofloksacyny u dzieci w innych wskazaniach jest ograniczone.

Inne specyficzne ciężkie infekcje

Stosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych infekcji zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy inne leczenie nie może być zastosowane lub gdy standardowe leczenie okazało się nieskuteczne.

Stosowanie cyprofloksacyny w przypadku specyficznych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie zostało oceniane w badaniach klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego do leczenia pacjentów z takimi infekcjami należy podejść z ostrożnością.

Podwyższona wrażliwość na lek

W niektórych przypadkach nadwrażliwość i reakcje alergiczne mogą występować już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny, o czym należy natychmiast powiadomić lekarza.

W pojedynczych przypadkach reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne mogą postępować do stanu szoku zagrożonego życia pacjenta. Czasem występują one już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i natychmiast rozpocząć leczenie farmakologiczne (leczenie szoku anafilaktycznego).

Układ pokarmowy

O wystąpieniu ciężkiej i trwającej biegunki podczas lub po leczeniu należy powiadomić lekarza, ponieważ ten objaw może maskować ciężką chorobę przewodu pokarmowego (np. pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy z możliwym skutkiem śmiertelnym), która wymaga natychmiastowego leczenia. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. doustnie wancomycyna 4 x 250 mg/dobę). Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Może występować tymczasowe zwiększenie aktywności transaminaz, fosfatazy alkalicznej lub żółtaczka cholestatyczna, szczególnie u pacjentów z wcześniejszym uszkodzeniem wątroby.

Układ kostno-szcząslowy

Ogólnie cyprofloksacynę nie należy stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub zaburzeniami związanymi ze stosowaniem chinolonów w wywiadzie. Mimo to, w rzadkich przypadkach po badaniu mikrobiologicznym patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka, cyprofloksacynę można przepisać tym pacjentom w celu leczenia określonych ciężkich procesów infekcyjnych, a mianowicie w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny. Tendinitis i zerwanie ścięgna (nie ograniczone do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju tendinitis i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządów i pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów tendinitis (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lekiem i rozważyć leczenie alternatywne. Uszkodzoną kończynię(e) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidy nie powinny być stosowane w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia osłabienia wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na oczy należy skonsultować się z lekarzem.

Wrażliwość na światło

Udowodniono, że cyprofloksacyna powoduje reakcje fotosensybilizujące. Pacjentom przyjmującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Układ nerwowy

Pacjenci z padaczką i pacjenci z wywiadem zaburzeń funkcji ośrodkowego układu nerwowego (np. obniżony próg padaczkowy, napady padaczkowe w wywiadzie, zmniejszenie intensywności przepływu krwi mózgowej, zmiany w strukturze mózgu lub udar) mogą przyjmować cyprofloksacynę wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko, ponieważ tacy pacjenci należą do grupy ryzyka pod względem możliwych działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

Czasem działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego pojawiają się już po pierwszym przyjęciu cyprofloksacyny. W pojedynczych przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do stanu zagrożonego życia pacjenta. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny i natychmiast powiadomić lekarza.

U pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę zgłaszano przypadki polineuropatii (na podstawie objawów neurologicznych, takich jak ból, pieczenie, zaburzenia czucia lub słabość mięśni, osobno lub w połączeniu). Należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny pacjentom, którzy mają objawy neuropatii, w szczególności ból, pieczenie, uczucie mrowienia, drętwienie i/lub słabość, w celu zapobieżenia rozwojowi nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Próba dysglikemii

Tak jak przy stosowaniu innych chinolonów, zgłaszano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper-hiperglikemię, zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie leczono doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u chorych na cukrzycę (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Nerki i układ moczowy.

Zgłaszano krystalurię związaną ze stosowaniem cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkaliczności moczu.

Zaburzenia funkcji nerek.

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej formie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę zgodnie z wskazaniami w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości działań niepożądanych spowodowanych gromadzeniem się cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano przypadki rozwoju martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrożonej życia pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów i objawów choroby wątroby (takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) leczenie należy przerwać.

Deficyt glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Podczas stosowania cyprofloksacyny zgłaszano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny tym pacjentom, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. W takim przypadku należy obserwować możliwy rozwój hemolizy.

Oporność.

Podczas lub po leczeniu cyprofloksacyną oporne bakterie mogą być wyizolowane z lub bez klinicznie zdefiniowanej superinfekcji. Istnieje pewne ryzyko wyizolowania bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas dłuższych cykli leczenia i w leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji spowodowanych przez gatunki Staphylococcus i Pseudomonas.

Metotreksat.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i metotreksatu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Skóra i tkanka podskórna

Udowodniono, że cyprofloksacyna powoduje reakcje fotosensybilizujące, dlatego pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni unikać intensywnego światła słonecznego lub promieniowania ultrafioletowego. W przypadku wystąpienia reakcji fotosensybilizujących (np. podobnych do oparzeń słonecznych) terapię cyprofloksacyną należy przerwać.

Cytochrom P450

Wiadomo, że cyprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem enzymów cytochromu P450 1A2. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i leków metabolizowanych tym samym szlakiem enzymatycznym (np. teofilina, metyloksantyna, kofeina, duloksetyna, klozapina). Zwiększenie stężenia tych leków w osoczu wiązane jest z hamowaniem ich metabolicznego klirensu przez cyprofloksacynę, co może prowadzić do specyficznych działań niepożądanych.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu hodowli bakterii gruźlicy, co może prowadzić do wyników fałszywie negatywnych u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania cyprofloksacyny u ciężarnych wskazują na brak rozwoju wad lub toksyczności płodowej/neonatalnej. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. U młodych zwierząt i zwierząt narażonych na działanie chinolonów przed urodzeniem obserwowano wpływ na nie dojrzałą tkankę chrzęstną, dlatego nie można wykluczyć możliwości, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych noworodków/płodu. Dlatego w czasie ciąży, w celu zapobieżenia niepożądanym skutkom dla płodu, należy unikać stosowania cyprofloksacyny.

Okres karmienia piersią. Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. Ze względu na potencjalne ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków, cyprofloksacynę nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Fluorochinolony, do których należy cyprofloksacyna, mogą wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia samochodu i pracy z mechanizmami ze względu na działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Reżim dawkowania

Jeśli nie zlecono inaczej, zaleca się dobowe dawki podane w poniższej tabeli.

Dla dorosłych

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych grup pacjentów

Dzieci

U dzieci, w przypadku niemożności stosowania tej postaci leku, należy zastosować inne postacie leku z odpowiednim dawkowaniem.

• Powikłania mukowiscydozy i infekcje oskrzelowo-płucne spowodowane przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z włóknistym zapaleniem trzustki.

Dostępne dane kliniczne i farmakokinetyczne świadczą o stosowaniu cyprofloksacyny w leczeniu zaostrzeń płucnych spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci i młodzieży z mukowiscydozą płuc (wiek pacjentów od 5 do 17 lat), w celu leczenia powikłań mukowiscydozy płuc spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa (doświadczenie stosowania dotyczy wyłącznie dzieci w wieku od 5 do 17 lat), w dawce 20 mg cyprofloksacyny/kg masy ciała doustnie raz na dobę (maksymalna dawka dobową – 1500 mg cyprofloksacyny).

• Skomplikowane infekcje dróg moczowych i nerek.

W przypadku skomplikowanych infekcji dróg moczowych i nerek dawka wynosi 20 mg cyprofloksacyny/kg masy ciała doustnie raz na dobę, ale nie więcej niż maksymalna dawka 750 mg.

Reżim dawkowania u pacjentów w wieku podeszłym (> 65 lat)

W leczeniu pacjentów w wieku podeszłym należy stosować możliwie najniższe dawki cyprofloksacyny, w zależności od stopnia zaawansowania choroby i klirensu kreatyniny.

Reżim dawkowania przy zaburzeniach funkcji nerek lub wątroby

Dorośli

• Zaburzenia funkcji nerek.
  • Przy klirensie kreatyniny od 30 do 60 ml/min/1,73 m² (umiarkowana niewydolność nerek) lub jej stężeniu w osoczu od 1,4 do 1,9 mg/100 ml maksymalna doustna dawka dobowa cyprofloksacyny powinna wynosić 1000 mg na dobę.
  • Przy klirensie kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m² (ciężka niewydolność nerek) lub jej stężeniu w osoczu równym lub powyżej 2 mg/100 ml maksymalna doustna dawka dobowa cyprofloksacyny powinna wynosić 500 mg na dobę.
• Zaburzenia funkcji nerek i hemodializa.
  • Przy klirensie kreatyniny od 30 do 60 ml/min/1,73 m² (umiarkowana niewydolność nerek) lub jej stężeniu w osoczu od 1,4 do 1,9 mg/100 ml maksymalna doustna dawka dobowa cyprofloksacyny powinna wynosić 1000 mg na dobę.
  • Przy klirensie kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m² (ciężka niewydolność nerek) lub jej stężeniu w osoczu równym lub powyżej 2 mg/100 ml maksymalna doustna dawka dobowa cyprofloksacyny powinna wynosić 500 mg na dobę.
• Zaburzenia funkcji nerek i przewlekła dializa opłucnowa w warunkach ambulatoryjnych:
  • Stosowanie doustne cyprofloksacyny w postaci tabletów o przedłużonym działaniu, pokrytych otoczką filmową, w dawce 1 tablet 500 mg cyprofloksacyny.
• Zaburzenia funkcji wątroby.
  • Korekta dawki nie jest wymagana.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby.

Sposób stosowania

Tabletki cyprofloksacyny o przedłużonym działaniu, pokryte otoczką filmową, należy połykać nie rozgniatając i zapijać niewielką ilością płynu.

Tabletki cyprofloksacyny o przedłużonym działaniu, pokryte otoczką filmową, można przyjmować niezależnie od posiłku.

Stosowanie leku na czczo przyspiesza wchłanianie substancji czynnej. W takim przypadku tabletek cyprofloksacyny o przedłużonym działaniu, pokrytych otoczką filmową, nie należy przyjmować jednocześnie z produktami mlecznymi ani napojami wzbogaconymi mineralami (takimi jak mleko, jogurt, sok pomarańczowy wzbogacony wapniem). Wapń zawarty w diecie nie wpływa istotnie na wchłanianie cyprofloksacyny.

W przypadku ciężkiego przebiegu choroby lub z innych przyczyn (np. gdy pacjent otrzymuje żywienie enteralne), gdy nie można przyjmować tabletek cyprofloksacyny, zaleca się przejście na formę do wstrzykiwania cyprofloksacyny. Po zastosowaniu formy do wstrzykiwania leczenie można kontynuować tabletkami cyprofloksacyny.

Trwanie leczenia

Czas trwania leczenia ustala lekarz w zależności od ciężkości choroby, przebiegu klinicznego i profilu bakteriologicznego. Ważne jest kontynuowanie leczenia przez co najmniej 2 dni po normalizacji temperatury ciała lub zniknięciu objawów klinicznych. Średni czas trwania leczenia wynosi:

• 1 dzień w przypadku ostrej, niepowikłanej gony i zapalenia pęcherza;
• do 7 dni w przypadku infekcji nerek, dróg moczowych i jamy brzusznej;
• u pacjentów z obniżoną odpornością leczenie należy kontynuować przez cały okres

neutropenii;

• w przypadku osteomielitu leczenie może trwać do 2 miesięcy;
• 7–14 dni w przypadku innych infekcji;
• ogólny czas trwania leczenia zapalenia płuc spowodowanego przez Bacillus anthracis (po kontakcie) cyprofloksacyną (dożylnie lub doustnie) wynosi 60 dni.

W przypadku infekcji spowodowanych przez paciorkowce leczenie należy kontynuować co najmniej przez 10 dni w celu uniknięcia ryzyka późnych powikłań.

W przypadku infekcji spowodowanych przez Chlamydia, leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni.

Dzieci

• Powikłania mukowiscydozy

W przypadku powikłań mukowiscydozy płuc spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci (w wieku od 5 do 17 lat) czas trwania leczenia wynosi 10–14 dni.

• Skomplikowane infekcje dróg moczowych lub nerek

W przypadku skomplikowanych infekcji dróg moczowych lub nerek spowodowanych przez Escherichia coli leczenie trwa 10–21 dni.

W leczeniu zapalenia płuc spowodowanego przez Bacillus anthracis (po kontakcie z bakteriami) stosunek ryzyko-korzyść potwierdza celowość stosowania cyprofloksacyny u dzieci.

Dzieci.

Cyprofloksacynę można stosować u dzieci jako lek drugiego i trzeciego rzutu w leczeniu skomplikowanych infekcji dróg moczowych i nerek spowodowanych przez Escherichia coli (wiek dzieci leczonych w badaniach klinicznych wynosił od 1 do 17 lat), a także w leczeniu powikłań płucnych spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa u dzieci z mukowiscydozą (wiek dzieci leczonych w badaniach klinicznych wynosił od 5 do 17 lat).

Cyprofloksacynę można przepisać wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku ryzyko-korzyść ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony stawów i/lub tkanek okołostawowych.

Leczenie dzieci w ramach badań klinicznych prowadzono wyłącznie w powyższych wskazaniach. Doświadczenie kliniczne stosowania cyprofloksacyny u dzieci w innych wskazaniach jest ograniczone.

U dzieci tę postać leku (tabletki o przedłużonym działaniu) można stosować wyłącznie w przypadku możliwości dawkowania zgodnego z masą ciała dziecka.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra przedawkowanie w dawce 16 g prowadziła do rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zmęczenie, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także kryształomocz i krwiomocz. Zgłaszano również odwracalną toksyczność nerek.

Oprócz standardowych środków ratunkowych stosowanych w przypadku przedawkowania, zaleca się monitorowanie funkcji nerek, w tym oznaczenie pH moczu i w razie potrzeby zwiększenie jej kwasowości w celu zapobiegania kryształomoczu. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Antykwasy zawierające wapń lub magnez w składzie teoretycznie mogą obniżać wchłanianie cyprofloksacyny w przypadku przedawkowania.

Przy pomocy hemodializy lub dializy opłucnowej usuwa się jedynie niewielką ilość cyprofloksacyny (<10%).

W przypadku przedawkowania należy przeprowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT, zalecane jest również monitorowanie EKG.

Działania niepożądane.

Zakażenia i infestacje:

kandydoza – rzadko;

kolit antybiotyko-związany – rzadko, bardzo rzadko – z letalnym skutkiem.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

eozynofilia – rzadko;

leukopenia, anemia, neutropenia, leukocytoza, trombocytopenia, trombocytoza – rzadko;

anemia hemolityczna, agranulocytoza, pancytopenia (zagrażająca życiu), zahamowanie szpiku kostnego (zagrażające życiu) – bardzo rzadko.

Ze strony układu odpornościowego:

reakcje alergiczne, obrzęk alergiczny/angioneurotyczny – rzadko;

reakcje anafilaktydopodobne, wstrząs anafilaktyczny (zagrażający życiu) oraz reakcje przypominające chorobę surowiczą – bardzo rzadko.

Zaburzenia psychiczne*:

niepokój psychomotoryczny – rzadko;

dezorientacja i zamieszanie, niepokój, zwiększona senność, depresja (może prowadzić do myśli i zachowań samobójczych), halucynacje – rzadko;

psychozy – bardzo rzadko.

Mania, w tym hipomania – częstość nieznana.

Ze strony układu nerwowego*:

ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia smaku – rzadko;

parestezje, dizestezje, hipestezje, drżenie, drgawki, zawroty głowy – rzadko;

migrena, zaburzenia koordynacji, zaburzenia węchu, hiperestezja i zespół wewnątrzczaszkowego nadciśnienia – bardzo rzadko;

neuropatia obwodowa i polineuropatia – częstość nieznana.

Ze strony narządów wzroku*:

zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie, anomalie wzrokowe, chromatopsja) – rzadko;

zaburzenia postrzegania barw – bardzo rzadko.

Ze strony narządów zmysłu i zaburzenia błędnika*:

dzwonienie w uszach, głuchota – rzadko;

zaburzenia słuchu – bardzo rzadko.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:

tachykardia – rzadko;

wazodylatacja, obniżenie ciśnienia tętniczego, omdlenia – rzadko;

zapalenia naczyń – bardzo rzadko;

wydłużenie odcinka QT, arytmia komorowa, tachykardia dwukierunkowa – częstość nieznana.

Ze strony układu oddechowego:

dyspnea (w tym stan astmatyczny) – rzadko.

Ze strony przewodu pokarmowego:

anoreksja – rzadko;

nudności, biegunka – często;

wymioty, gorycz w ustach, ból w nadbrzuszu, zaburzenia trawienne, wzdęcia, kolit antybiotyko-związany (bardzo rzadko – z letalnym skutkiem) – rzadko;

zapalenie trzustki – bardzo rzadko.

Ze strony układu endokrynnego: hiper- i hipoglikemia (przypadki śpiączki hipoglikemicznej);

zespół niedostatecznej sekrecji hormonu antydiuretycznego,

Ze strony wątroby i dróg żółciowych:

przejściowe podwyższenie poziomu transaminaz, hiperbilirubinemia – rzadko;

uszkodzenie wątroby, żółtaczka, zapalenie wątroby (niezakaźne) – rzadko;

martwica wątroby (bardzo rzadko postępująca do niewydolności wątroby zagrażającej życiu) – bardzo rzadko.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

wysypka (plamista, makularna, pokrzywka itp.), swędzenie, pokrzywka – rzadko;

reakcje fotouczulenia, pojawienie się niestosownych pęcherzy – rzadko;

plamice, rumień wielopostaciowy, rumień węzłowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka – bardzo rzadko.

Ostre ogólnikowe pustulopatia egzantematyczna (ГГЕП), zespół DRESS z eozynofilią i objawami ogólnymi – częstość nieznana.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*:

bóle stawów – rzadko;

bóle mięśni, zapalenia stawów, zwiększenie napięcia mięśniowego i drgawki – rzadko;

osłabienie mięśni, zapalenia ścięgien, pęknięcia ścięgien (głównie Achillesa), nasilenie objawów miastenii – bardzo rzadko.

Ze strony układu moczowego:

uszkodzenie funkcji nerek – rzadko;

nefryt naczyniowo-śródmiąższowy, niewydolność nerek, hematuria, krysztaluria – rzadko.

Ogólne:

niemającego charakteru objawy bólowe, niedobór samopoczucia, osłabienie, gorączka – rzadko;

obrzęki, nadmierne pocenie się (hiperhidroza) – rzadko;

zaburzenia chodu – bardzo rzadko.

Zmiany wyników badań laboratoryjnych:

podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (alaninotransferaza, asparaginianotransferaza, fosfataza alkaliczna), zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi – rzadko;

zmiany czasu protrombinowego – rzadko;

podwyższenie poziomu amylazy i lipazy – bardzo rzadko.

*Te reakcje obserwowano w okresie postmarketingowym i występowały głównie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Inne: pseudotumory mózgu.

Badania laboratoryjne: rzadko – podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi; rzadko – odchylenie od normy poziomu protrombiny, zwiększone aktywności amylazy, częstość nieznana – podwyższone międzynarodowe stosunki normalizacyjne (INR) u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), poważne, niesprzyjające i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane, obejmujące różne układy i narządy zmysłu (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

Okres ważności.

24 miesiące.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu chronionym przed wilgocią i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

5 tabletów w blistrze, 1 blister w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited /
Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1. Industrial Area 3, Dewas - 455001, Indie.
   Industrial Area 3, Dewas, 455001, India.

2. V. Ganguwala, Paonta Sahib, District Sirmour, Himachal Pradesh 173025, Indie /
   V. Ganguwala, Paonta Sahib, District Sirmour, Himachal Pradesh 173025, India.

Data ostatniego przeglądu.