Ceftryaksone

INSTRUKCJA dotyczāca zastosowania leku Ceftryaksone

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone;

1 fiolka zawiera sterylną sól sodową ceftryaksone w ilości odpowiadającej 0,5 g lub 1,0 g ceftryaksone.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny o barwie prawie białej lub lekko żółtawej, słabo higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftryaksone.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co z kolei prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydroliza przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżona powinowactwo białek wiążących penicylinę do ceftryaksone.
• Nieprzepuszczalność zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjny pompę eflluksową.

Punkty odcięcia testów wrażliwości

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST), są następujące:

a – ocena wrażliwości została dokonana na podstawie wrażliwości na cefoksytynę;

b – ocena wrażliwości została dokonana na podstawie wrażliwości na penicylinę;

c – rzadko występują izolaty z MIC przekraczającymi graniczne wartości wrażliwości; w przypadku ich wystąpienia należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego;

d – wartości progowe dotyczą dobowej dawki dożylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki nie mniejszej niż 2 g × 1.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do określonych mikroorganizmów

Zakres nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego pożądana jest lokalna informacja na temat oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalny zakres oporności jest taki, że korzyść z zastosowania ceftryaksone, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, budzi wątpliwości.

£ Wszystkie szczepy gronkowców oporne na metycylinę są oporne na ceftryaksone.

• Odporność występuje częściej niż 50 % co najmniej w jednym regionie.

% Szczepy produkujące beta-laktamazy o szerokim zakresie działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Wprowadzenie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu we krwi osiąga około połowy stężenia obserwowanego po dożylnej podaniu równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia dawki 1 g wynosi około 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie we krwi – czas” (AUC) po wstrzyknięciu do mięśnia jest równoważne polu po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylnie

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksonu w dawkach 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozprzestrzenienie

Objętość rozprzestrzenienia ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające wartości MIC większości odpowiednich patogennych mikroorganizmów stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych/wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym, płynie stawowym oraz w sekrecie prostaty. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się wzrost średniego maksymalnego stężenia we krwi (Cmax) o 8–15 %; stan równowagi osiągany jest zazwyczaj w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do określonych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Stopień przenikania jest większy w przypadku stanu zapalnego opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie (Cmax) ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25 % stężenia we krwi, w porównaniu do 2 % stężenia we krwi u pacjentów bez stanu zapalnego opon mózgowych. Cmax ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową i wydzielany jest w niewielkich stężeniach do mleka matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami osocza

Ceftryaksone odwracalnie łączy się z albuminą. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu we krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryaksone nie jest systemowo metabolizowany, ale przekształcany jest przez florę jelitową na nieaktywne metabolity.

Eliminacja

Oczyszczanie osoczowe całkowitego ceftryaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Oczyszczanie nerkowe wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksonu wydzielane jest w postaci niezmienionej z moczem, głównie przez filtrację kłębuszkową, podczas gdy 40–50 % wydzielane jest w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania całkowitego ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się minimalnie, obserwuje się jedynie nieznaczny wzrost okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Względnie umiarkowany wzrost okresu półtrwania przy niewydolności nerek wyjaśniany jest kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego całkowitego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonu nie wydłuża się dzięki kompensacyjnemu zwiększeniu klirensu nerkowego. Jest to również związane ze wzrostem frakcji wolnej ceftryaksonu we krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy równoległym wzroście objętości rozprzestrzenienia.

Pacjenci starsi

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych pacjentów.

Populacja pediatryczna

Okres półtrwania ceftryaksonu wydłuża się u noworodków. Od urodzenia do 14. dnia życia stężenie wolnego ceftryaksonu może dodatkowo wzrosnąć z powodu takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zmiany w wiązaniu z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Oczyszczanie osoczowe i objętość rozprzestrzenienia całkowitego ceftryaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci są wyższe niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa. Wszystkie główne parametry farmakokinetyczne oparte na całkowitych stężeniach leku (wolny i związany z białkami ceftryaksone), z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki i wzrastają w stopniu mniejszym niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość wynika z nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego jest charakterystyczna dla całkowitego ceftryaksonu w osoczu, ale nie dla wolnego (niezwiązanego) ceftryaksonu.

Związek farmakokinetyczno-farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który najlepiej koreluje z efektywnością in vivo, to odsetek przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej wartości MIC ceftryaksonu dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli %T > MIC).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Ceftryaksone stosować w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych oraz dzieci, w tym u noworodków o czasie urodzenia (od urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje jamy brzusznej;
• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek i miedniczek);
• infekcje kości i stawów;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzędkę;
• kiłę;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ceftryaksone można stosować w celu:

• leczenia ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15. dnia życia;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Ceftryaksone należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub którykolwiek inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inny typ leków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• u przedwczesnie urodzonych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków urodzonych w terminie (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteginemią lub acidozą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) podania wewnętrznie wapnia lub roztworów wapniowych do infuzji, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co może powodować ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksone do mięśnia należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Patrz instrukcja do lidokainy, w szczególności przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rekonstytucji ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksone mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu roztworem zgodnym. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Sposób podania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

Wspólne stosowanie leku z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie przeciw witaminie K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego działania aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz czynności nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro z zastosowaniem chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksone do wstrzykiwań domięśniowych a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnie).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Ponadto przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych zgonem (patrz dział „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości stosowanie ceftryaksone należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksone, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryaksone należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych działań ze strony skóry (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/ toksycznego zespolek nekrolich), oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS – zespół), które mogą być zagrażające życiu lub kończyć się śmiercią, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz dział „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxheimera

U niektórych pacjentów zakażonych spiralami może występować reakcja Jarischa-Herxheimera krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksone. Reakcje Jarischa-Herxheimera są zazwyczaj przemijające i mogą być leczone objawowo. Leczenia antybiotykami nie należy przerywać, jeśli wystąpi taka reakcja.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

U przedwczesnych i urodzonych w terminie niemowląt w wieku poniżej 1 miesiąca opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryaksone i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków wytrącania się wewnątrznaczyniowych osadów, poza noworodkami, którym podawano ceftryaksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro ceftryaksone sodowej wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Nie wolno mieszać ceftryaksone ani podawać go jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnej zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków w różnych miejscach infuzji. Jednakże u pacjentów w wieku powyżej 28 dni ceftryaksone i roztwory zawierające wapń mogą być podawane sekwencyjnie, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków za pomocą różnych systemów infuzyjnych w różnych miejscach ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec wytrącaniu się osadów. U pacjentów wymagających ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnego (PŻ), pracownicy opieki zdrowotnej mogą rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadów. Jeśli zastosowanie ceftryaksone u pacjentów wymagających ciągłego żywienia zostanie uznane za konieczne, roztwory do PŻ i ceftryaksone mogą być podawane jednocześnie, ale za pomocą różnych systemów infuzyjnych i w różnych miejscach ciała. Można również przerwać podawanie roztworów do PŻ na czas infuzji ceftryaksone i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz działy „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” i „Niezgodność”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryaksone u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w dziale „Sposób podania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryaksone, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Ceftryaksone jest przeciwwskazane u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna

Zdarzały się przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących cefalosporyny, w tym ceftryaksone (patrz dział „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksone.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksone u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksone do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długotrwałe

Podczas leczenia długotrwałego należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie jelita / nadmierne rozmnażanie mikroorganizmów opornych

Zarejestrowano przypadki zapalenia jelita i zapalenia jelita pseudomembranowego związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksone. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po zastosowaniu ceftryaksone (patrz dział „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksone i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą występować nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zalecane jest staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz dział „Sposób podania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych

Podczas stosowania ceftryaksone test Coombsa może dawać fałszywie dodatnie wyniki. Ceftryaksone może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia.

Podczas oznaczania glukozy w moczu niemetodami enzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania ceftryaksone oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi (patrz dział „Działania niepożądane”).

Obecność ceftryaksone może fałszywie obniżać obliczone wartości stężenia glukozy we krwi uzyskane za pomocą niektórych systemów monitorowania stężenia glukozy we krwi. Należy zapoznać się z instrukcjami obsługi dla każdego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Ceftryaksone ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz dział „Sposób podania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryaksone, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryaksone można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz dział „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Choroba kamicy żółciowej

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksone w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksone. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaksone wiązano z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz dział „Działania niepożądane”).

Staz żółciowy

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących ceftryaksone (patrz dział „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryaksone.

Kamica nerek

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryaksone (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku pacjentom z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Utylizacja leku

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub śmieci domowych. Każdy nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy oddać w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu odpowiedniej utylizacji.

Encefalopatia

Donoszono o encefalopatii podczas stosowania ceftryaksone (patrz dział „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz dział „Sposób podania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksone (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć konieczność przerwania stosowania ceftryaksone.

Sód

Każdy gram leku ceftryaksone zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksone u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/łódź, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryaksone można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią

Ceftryaksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta. Jednak nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu się od stosowania ceftryaksone, biorąc pod uwagę stosunek korzyści do ryzyka.

Plodność

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu ceftryaksone na męską lub żeńską płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Z uwagi na możliwość wystąpienia takiego działania niepożądanego jak zawroty głowy, ceftryaksone może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami (patrz dział „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami w okresie stosowania leku ceftryaksone.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od stopnia ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku pacjenta oraz stanu funkcji wątroby i nerek.

Poniższe dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg)

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych oraz dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę w trybie wewnątrzmięśniowym w dawce 1–2 g ceftryaksone.

Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub niepowodzenia poprzedniej terapii, ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu w trybie wewnątrzmięśniowym w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg w trybie wewnątrzmięśniowym.

Zastrzeżenie

Zalecane dawki ogólne – 0,5–1 g jeden raz na dobę, z zwiększeniem dawki do 2 g jeden raz na dobę w przypadku zastrzeżenia neurologicznego przez okres 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym zastrzeżeniu neurologicznym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

Po 2 g jeden raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Populacja pediatryczna

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować standardowe dawki dla dorosłych.

Noworodki, niemowlęta oraz dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnej sepsy należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można stosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftryaksone w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego wcześniejszego leczenia, ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecane dawki ogólne: 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym neurozastrzykowcu, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a (wczesne (etap II) i późne (etap III))

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków z postmenstrualnym wiekiem poniżej 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą wstrzyknięcie domięśniowe ceftryaksone w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzyk

Zalecana dawka ogólna to 50 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzyku, w tym neurosyfilisie, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksone należy kontynuować przez
48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu osiągnięcia eradykacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy dobrej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek nie jest zaburzona.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksone, o ile czynność wątroby nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobową dawkę ceftryaksone nie należy przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie wymaga się dodatkowego podania leku po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu przez dializę otrzewnową ani hemodializę. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób stosowania

Wstrzyknięcie domięśniowe

Ceftryaksone można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać w obrębie stosunkowo dużego mięśnia, a w jednym miejscu nie powinno się podawać więcej niż 1 g.

Ponieważ jako rozpuszczalnik stosuje się lidokainę, otrzymany roztwór absolutnie nie może być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją do stosowania medycznego lidokainy.

Podanie dożylne

Ceftryaksone można podawać przez dożylne wlewy trwające co najmniej 30 minut (sposób preferowany) lub przez powolne wstrzyknięcie dożylne trwające 5 minut. Okresowe wstrzyknięcia dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej w większych żyłach.

Dawki dożylne 50 mg/kg lub wyższe u niemowląt i dzieci do 12 roku życia należy podawać drogą wlewów. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut, aby zmniejszyć potencjalne ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryaksone jest przeciwwskazane u noworodków (≤ 28 dni), u których wymagane lub przewidywane jest leczenie roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym ciągłymi wlewami zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Roztworów dożylnych zawierających wapń (np. roztwór Ringer’a lub roztwór Hartmana) nie należy stosować jako rozpuszczalnika ceftryaksone ani do dalszego rozcieńczania odnowionego ceftryaksone do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksone może również zachodzić przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie do wlewu dożylnego. Dlatego ceftryaksone i roztwory zawierające wapń nie mogą być mieszane ani podawane jednocześnie (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryaksone należy podać 30–90 minut przed operacją.

Przygotowanie roztworów

Tylko do jednorazowego użytku. Cały niewykorzystany lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Roztwory należy przygotowywać bezpośrednio przed zastosowaniem.

Świeżo przygotowane roztwory zachowują stabilność fizyczną i chemiczną przez 6 godzin w temperaturze pokojowej (lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C). W zależności od stężenia i czasu przechowywania kolor roztworów może się różnić od bladożółtego do bursztynowego. Ta właściwość substancji czynnej nie wpływa na skuteczność ani tolerancję leku.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy użyć natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania przed użyciem ponosi użytkownik i nie powinny one przekraczać czasu wskazanego powyżej dla stabilności chemicznej i fizycznej w czasie użytkowania.

Ceftryaksone nie należy mieszać w jednym strzykawce z innymi lekami, z wyjątkiem 1 % roztworu hydrochloroku lidokainy (tylko do wstrzyknięć domięśniowych).

Linie do wlewów należy płukać po każdym podaniu.

Ceftryaksone, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań o zawartości 1 g

Podanie dożylne (wstrzyknięcia lub wlewy)

Stosowanie u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

Zawartość fiolki zawierającej 1 g ceftryaksone należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Fiolkę należy ostrożnie potrząsać w dłoniach i wizualnie sprawdzić, czy rozpuszczenie zostało zakończone i czy nie ma cząsteczek.

Wstrzyknięcie należy podać w ciągu 5 minut bezpośrednio do żyły lub przez rurkę do wlewu dożylnego.

Jako alternatywa, do wlewu dożylnego odnowiony roztwór należy przenieść do 10 ml jednej z następujących cieczy do wlewów, niezawierających wapnia: 0,9 % roztwór chlorku sodu, 0,45 % chlorku sodu + 2,5 % glukoza, 5 % glukoza, 10 % glukoza, 6 % dekstran w 5 % roztworze glukozy, woda do wstrzykiwań. Wlew należy przeprowadzać przez co najmniej 30 minut.

Stosowanie w populacji pediatrycznej

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (<50 kg)

Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut, aby zmniejszyć potencjalne ryzyko encefalopatii bilirubinowej.

Objętość wypływu 1 g ceftryaksone wynosi 0,71 ml w wodzie do wstrzykiwań i w 1 % roztworze hydrochloroku lidokainy. Wymaga to skompensowania objętości rozpuszczalnika w celu ułatwienia dawkowania zależnego od masy ciała (głównie u dzieci do 12 roku życia), jeśli mierzy się i podaje tylko część całkowitego roztworu.

Aby przygotować końcowe stężenie roztworu 100 mg/ml, należy rozpuścić 1 g ceftryaksone w 9,4 ml wody do wstrzykiwań.

Wstrzyknięcie domięśniowe

Stosowanie u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

Zawartość fiolki zawierającej 1 g ceftryaksone należy rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu hydrochloroku lidokainy. Fiolkę należy ostrożnie potrząsać w dłoniach i wizualnie sprawdzić, czy rozpuszczenie zostało zakończone i czy nie ma cząsteczek. Roztwór należy podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Dawki przekraczające 1 g należy podzielić i podać w kilku miejscach.

Stosowanie w populacji pediatrycznej

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (<50 kg)

Objętość wypływu 1 g ceftryaksone wynosi 0,71 ml w 1 % roztworze hydrochloroku lidokainy. Wymaga to skompensowania objętości rozpuszczalnika w celu ułatwienia dawkowania zależnego od masy ciała (głównie u dzieci do 12 roku życia), jeśli mierzy się i podaje tylko część całkowitego roztworu. Aby uzyskać końcowe stężenie roztworu 285 mg/ml, należy rozpuścić 1 g ceftryaksone w 2,9 ml 1 % roztworu hydrochloroku lidokainy.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas stosowania ceftryaksone to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Działania niepożądane pojawiające się podczas stosowania ceftryaksone zostały sklasyfikowane według częstości występowania w następujący sposób:

Bardzo często (≥ 1/10)
Często (≥ 1/100 < 1/10)
Nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100)
Rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000)
Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: nieczęsto: grzybicze zakażenia narządów płciowych; rzadko: kolit pseudobłoniasty; częstość nieznana: nadkażenie.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego: często: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto: granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepliwości; częstość nieznana: anemia hemolityczna, agranulocytoza.

Zaburzenia serca: częstość nieznana: zespół Kounisa.

Zaburzenia układu odpornościowego: częstość nieznana: szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy Quinckego, duszność, reakcja Jarischa-Herxheima.

Zaburzenia układu nerwowego: nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy; rzadko: encefalopatia; częstość nieznana: drgawki.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: częstość nieznana: zawroty głowy.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: rzadko: skurcz oskrzeli.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często: stolec wodnista, biegunka; nieczęsto: nudności, wymioty; częstość nieznana: zapalenie trzustki, stomatyt, glosyt.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana: osady w pęcherzu żółciowym, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby1, zapalenie wątroby cholesteryczne1, 2.

1 Zwykle odwracalne po odstawieniu ceftryaksone.

2 Zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często: wysypka; nieczęsto: świąd; rzadko: pokrzywka; częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, czerwienica wielopostaciowa, ostrze ukierunkowane na egzantemę pęcherzykową, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS).

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadko: hematuria, glukozuria; częstość nieznana: oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko: obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana: fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy.

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksone.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano w sposób dożylny ceftryaksone oraz leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksone. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półtrwania ceftryaksone niż u dorosłych (zob. rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i braku oddawania moczu, znikają po odstawieniu ceftryaksone (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów po podaniu dożylnym leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zwykle nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ceftryaksone nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Ceftryaksone jest niezgodne z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. rozdziały „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

W przypadku planowanej terapii ceftryaksone w połączeniu z innym antybiotykiem, nie wolno mieszać tych leków w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji.

Opakowanie.

Po 0,5 g lub 1,0 g w fiolkach; 10 fiol w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego, 139.