Cefoperazon/sulbaktam

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Cefoperazon/sulbaktam (Cefoperazone/Sulbactam)

Skład:

substancje czynne: cefoperazone, sulbactam;

1 butelka zawiera: cefoperazonu sodu odpowiadającego cefoperazonowi 500 mg, sulbaktamu sodu odpowiadającego sulbaktamowi 500 mg lub

1 butelka zawiera: cefoperazonu sodu odpowiadającego cefoperazonowi 1000 mg, sulbaktamu sodu odpowiadającego sulbaktamowi 1000 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego.

Antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia.

Kod ATC J01D D62.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefoperazon sodu jest półsyntetycznym antybiotykiem z grupy cephalosporyn III generacji o szerokim spektrum działania, stosowanym wyłącznie do wstrzykiwań dożylnych i domięśniowych. Sulbaktam sodu jest pochodną struktury podstawowego jądra penicylinowego. Cefoperazon działa poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu ściany komórkowej bakterii. Sulbaktam działa jako inhibitor beta-laktamaz, odtwarzając w ten sposób aktywność cefoperazonu wobec szczepów produkujących beta-laktamazy.

Mechanizm działania.

Składnikiem przeciwbakteryjnym leku jest cefoperazon – cefalosporyna III generacji, działająca na wrażliwe mikroorganizmy w fazie aktywnej mnożenia poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu ściany komórkowej. Sulbaktam nie wykazuje wyraźnej aktywności przeciwbakteryjnej, z wyjątkiem aktywności wobec Neisseriaceae oraz Acinetobacter. Jednak badania biochemiczne prowadzone na bezkomórkowych bakteryjnych układach wykazały, że sulbaktam jest nieodwracalnym inhibitorem najważniejszych beta-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na beta-laktamowe antybiotyki.

Potencjał sulbaktamu w zapobieganiu destrukcji penicylin i cefalosporyn przez mikroorganizmy oporne został potwierdzony w badaniach z udziałem żywych mikroorganizmów, w których wykorzystano szczepy oporne. W trakcie tych badań sulbaktam wykazał wyraźny efekt synergii z penicylinami i cefalosporynami. Ponieważ sulbaktam wiąże się również z niektórymi białkami wiążącymi penicyliny (PBP), wrażliwe szczepy stają się często bardziej wrażliwe na działanie leku Cefoperazon/sulbaktam niż na działanie samego cefoperazonu.

Połączenie sulbaktamu i cefoperazonu jest aktywne wobec wszystkich mikroorganizmów wrażliwych na cefoperazon. Ponadto obserwuje się synergizm działania (obniżenie minimalnych stężeń hamujących mikroorganizmy o około 4 razy w porównaniu do stężeń poszczególnych składników oddzielnie), szczególnie wyrażony wobec następujących mikroorganizmów: Haemophilus influenzae, gatunki Bacteroides, gatunki Staphylococcus, Acinetobacter calcoaceticus, Enterobacter aerogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Citrobacter freundii, Enterobacter cloacae, Citrobacter diversus.

Cefoperazon/sulbaktam wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego zakresu klinicznie istotnych mikroorganizmów.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie:

• Staphylococcus aureus (szczepy produkujące lub nie produkujące penicylinazy);
• Staphylococcus epidermidis;
• Streptococcus pneumoniae (poprzednia nazwa: Diplococcus pneumoniae);
• Streptococcus pyogenes (beta-hemolityczne paciorkowce grupy A);
• Streptococcus agalactiae (beta-hemolityczne paciorkowce grupy B);
• większość innych szczepów beta-hemolitycznych paciorkowców;
• wiele szczepów Streptococcus faecalis (enterokoki).

Mikroorganizmy Gram-ujemne:

• Escherichia coli;
• gatunki Klebsiella;
• gatunki Enterobacter;
• gatunki Citrobacter;
• Haemophilus influenzae;
• Proteus mirabilis;
• Proteus vulgaris;
• Morganella morganii (poprzednia nazwa: Proteus morganii);
• Providencia rettgeri (poprzednia nazwa: Proteus rettgeri);
• gatunki Providencia;
• gatunki Serratia (w tym S. marcescens);
• gatunki Salmonella i Shigella;
• Pseudomonas aeruginosa oraz niektóre inne gatunki Pseudomonas;
• Acinetobacter calcoaceticus;
• Neisseria gonorrhoeae;
• Neisseria meningitidis;
• Bordetella pertussis;
• Yersinia enterocolitica.

Mikroorganizmy beztlenowe:

• bakterie Gram-ujemne pałeczkowate (w tym Bacteroides fragilis, inne gatunki Bacteroides oraz gatunki Fusobacterium);
• bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne w kształcie koków (w tym gatunki Peptococcus, Peptostreptococcus oraz Veillonella);
• bakterie Gram-dodatnie pałeczkowate (w tym gatunki Clostridium, Eubacterium oraz Lactobacillus).

Ustalono następujące zakresy wrażliwości na lek Cefoperazon/sulbaktam.

Minimalne stężenia hamujące (MIC) (µg/ml, jako stężenia cefoperazonu):

Wielkości strefy wrażliwości dysku (mm, test Kirby'ego-Bauera):

W celu oznaczenia MIC można stosować metody sekwencyjnych rozcieńczeń leku Cefoperazon/sulbaktam metodą rozcieńczeń w agarze lub bulionie. Zaleca się stosowanie testu wrażliwości z użyciem krążków zawierających 30 μg sulbaktamu i 75 μg cefoperazonu. Odpowiedź laboratoryjna „wrażliwy” oznacza, że terapia lekiem Cefoperazon/sulbaktam prawdopodobnie będzie skutecznie wpływać na mikroorganizm wywołujący infekcję, natomiast odpowiedź „oporny” oznacza, że taki skuteczny wpływ jest mało prawdopodobny. Odpowiedź „pośredni” oznacza, że mikroorganizm może być wrażliwy na lek Cefoperazon/sulbaktam przy zastosowaniu wyższych dawek lub w przypadku infekcji rozwijającej się w tkankach lub płynach ustrojowych, w których osiągane są wysokie stężenia antybiotyku.

Zalecane limity kontroli jakości dla krążków wrażliwości na sulbaktam/cefoperazon 30 μg/75 μg:

Farmakokinetyka.

Rozkład.

Średnie wartości maksymalnych stężeń sulbaktamu i cefoperazonu po wstrzyknięciu dożylnym w ciągu 5 minut pojedynczej dawki 2 g leku (w stosunku 1 : 1) (1 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 130 i 236,8 µg/ml. Wskazuje to na większy objętość rozkładu sulbaktamu (Vd = 18,0–27,6 l) w porównaniu z rozkładem cefoperazonu (Vd = 10,2–11,3 l).

Średnie wartości maksymalnych stężeń sulbaktamu i cefoperazonu po wstrzyknięciu dożylnym w ciągu 15 minut pojedynczej dawki 4,5 g leku (w stosunku 1 : 2) (1,5 g sulbaktamu + 3 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 88,3 µg/ml i 416,1 µg/ml.

Maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w surowicy krwi po pierwszym wstrzyknięciu domięśniowym dawki 1,5 g leku (0,5 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 11 µg/ml i 45,3 µg/ml oraz 29,9 µg/ml i 58,4 µg/ml po podaniu siódmej dawki przy stosowaniu leku co 12 godzin.

Wydalanie.

Po zastosowaniu leku około 84 % dawki sulbaktamu i 25 % dawki cefoperazonu wydala się z moczem. Większość pozostałej dawki cefoperazonu wydala się z żółcią. Średni okres półwydalania sulbaktamu po podaniu leku wynosi około 1 godzinę, a cefoperazonu – 1,7 godziny. Stężenia w osoczu są proporcjonalne do podanej dawki. Te dane odpowiadają wcześniej opublikowanym wynikom badań farmakokinetycznych tych składników stosowanych oddzielnie.

Po wstrzyknięciu domięśniowym dawki 1,5 g leku (0,5 g sulbaktamu i 1 g cefoperazonu) maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w osoczu osiągane były w ciągu od 15 minut do 2 godzin po podaniu leku. Średnie wartości maksymalnych stężeń w osoczu wynosiły odpowiednio 19 i 64,2 µg/ml dla sulbaktamu i cefoperazonu.

Po wielokrotnym podawaniu leku nie odnotowano istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku Cefoperazon/sulbaktam ani ich kumulacji przy stosowaniu co 8–12 godzin.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Zobacz rozdział „Szczególne wskazania”.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek różnego stopnia nasilenia, którym podawano lek, całkowity klirens sulbaktamu w organizmie istotnie korelował z wyznaczonym klirens kreatyniny. U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwydalania sulbaktamu był znacznie dłuższy (średnio 6,9 i 9,7 godziny według danych z różnych badań). Stosowanie hemodializy istotnie zmienia okres półwydalania, całkowity klirens organizmu oraz objętość rozkładu sulbaktamu. Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce cefoperazonu u pacjentów z niewydolnością nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Farmakokinetykę leku badano u pacjentów w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. Oba składniki leku, sulbaktam i cefoperazon, charakteryzowały się dłuższym okresem półwydalania, niższym klirens i większą objętością rozkładu w porównaniu z odpowiednimi wartościami u zdrowych ochotników. Dane farmakokinetyczne dotyczące sulbaktamu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji nerek, podczas gdy dane dotyczące cefoperazonu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji wątroby.

Dzieci.

Badania przeprowadzone u dzieci wykazały brak istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku w porównaniu z danymi dotyczącymi dorosłych pacjentów. U dzieci średni okres półwydalania sulbaktamu wahał się od 0,91 do 1,42 godziny, a cefoperazonu – od 1,44 do 1,88 godziny.

Sulbaktam i cefoperazon dobrze rozprowadzają się w różnych tkankach i płynach organizmu, w tym w żółci, pęcherzu żółciowym, skórze, wyrostku robaczkowym, jajowodach, jajnikach, macicy i innych.

Nie ma dowodów na występowanie interakcji farmakokinetycznej między sulbaktamem i cefoperazonem przy ich jednoczesnym stosowaniu w formie leku Cefoperazon/sulbaktam.

Cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Lek stosuje się w leczeniu infekcji wywołanych wrażliwymi szczepami drobnoustrojów:

• infekcje dróg oddechowych (górnego i dolnego odcinka);
• zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej oraz inne infekcje jamy brzusznej;
• infekcje dróg moczowych (górnego i dolnego odcinka);
• sepsa;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje kości i stawów;
• zapalenia narządów miednicy, endometryt, gonoreja oraz inne infekcje narządów płciowych.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne (sulbaktam, cefoperazon), beta-laktamy lub jakiekolwiek substancje pomocnicze.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Terapia kombinowana. Ze względu na szeroki zakres działania leku, w większości przypadków infekcji Cefoperazon/sulbaktam może być stosowany jako monoterapia. Niemniej jednak w określonych wskazaniach lek może być stosowany łącznie z innymi antybiotykami. W przypadku jednoczesnego stosowania aminoglikozydów (patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka”) należy kontrolować czynność nerek przez cały okres terapii (patrz sekcja „Niezgodność”).

Alkohol. Podczas stosowania cefoperazonu oraz w ciągu 5 dni po jego zakończeniu, po spożyciu alkoholu obserwowano reakcje takie jak zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie się, ból głowy, tachykardię. Analogiczne reakcje obserwowano również przy stosowaniu niektórych innych cefalosporyn. Pacjentów należy uprzedzić o możliwych niepożądanych reakcjach występujących po spożyciu napojów alkoholowych podczas terapii lekiem Cefoperazon/sulbaktam. W przypadku żywienia sztucznego (doustnego lub dożylne) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Interakcje z substancjami stosowanymi w badaniach laboratoryjnych. Fałszywie dodatni wynik testu glukozy w moczu może wystąpić przy stosowaniu roztworu Benedicta lub Fehlinga.

Szczególne środki ostrożności.

Wrażliwość. Opisywano przypadki wystąpienia ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (reakcji anafilaktycznych) u pacjentów leczonych lekami beta-laktamowymi lub antybiotykami z grupy cefalosporyn, w tym sulbaktamem/cefoperazonem. Takie reakcje występują częściej u osób z wywiadem nadwrażliwości na wiele alergenów.

Przed rozpoczęciem terapii sulbaktamem/cefoperazonem należy dokładnie przeanalizować wywiad pacjenta pod kątem występowania reakcji nadwrażliwości na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Leki antybiotyczne należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergią w dowolnej formie, szczególnie na leki.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego podania adrenaliny. W razie potrzeby należy przeprowadzić terapię tlenową, podać steroidy dożylnie, zapewnić przepustowość dróg oddechowych, w tym intubację (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Opisywano przypadki wystąpienia ciężkich reakcji skórnych, czasem zakończonych śmiercią, takich jak toksyczne odluszczenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona i odspajający się odmiedniczkowy, u pacjentów przyjmujących sulbaktam/cefoperazon. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji skórnej należy przerwać terapię sulbaktamem/cefoperazonem i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby. Cefoperazon wydalany jest głównie z żółcią. U pacjentów z chorobami wątroby i/lub obturacją dróg żółciowych okres półtrwania cefoperazonu we krwi jest zazwyczaj wydłużony, a wydalanie z moczem zwiększone. Nawet przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby stężenia terapeutyczne cefoperazonu występują w żółci, a okres półtrwania wydłuża się jedynie 2–4-krotnie.

Dostosowanie dawki może być konieczne w przypadku ciężkiej obturacji dróg żółciowych, ciężkich chorób wątroby lub zaburzeń funkcji nerek związanych z którymkolwiek z tych stanów.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i współistniejącym zaburzeniem funkcji nerek należy monitorować stężenie cefoperazonu we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkowanie. Jeśli nie prowadzi się dokładnego monitorowania stężeń we krwi, dawka cefoperazonu nie powinna przekraczać 2 g/dobę.

Ogólne ostrzeżenia. Opisywano przypadki krwawień, czasem śmiertelnych, podczas stosowania sulbaktamu/cefoperazonu. Jak przy stosowaniu innych antybiotyków, u pacjentów leczonych sulbaktamem/cefoperazonem obserwowano niedobór witaminy K, prowadzący do zaburzeń krzepnięcia. Mechanizm tego zjawiska jest prawdopodobnie związany z hamowaniem florę bakteryjną jelitową, która normalnie syntetyzuje witaminę K. Do grupy ryzyka należą pacjenci z ograniczonym odżywianiem, pacjenci z zespołem wchłaniania oraz pacjenci długotrwale odżywiani dożylowo. U tych pacjentów oraz u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe należy monitorować czas protrombinowy (lub międzynarodowe znormalizowane stosunki) w celu wykrycia możliwego krwawienia, trombocytopenii, a w razie potrzeby podać witaminę K. W przypadku wystąpienia długotrwałego krwawienia, jeśli nie ma innych przyczyn tego zjawiska, należy przerwać stosowanie sulbaktamu/cefoperazonu.

Jak przy stosowaniu innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie leku Cefoperazon/sulbaktam może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroflory opornej. Podczas leczenia należy dokładnie monitorować stan pacjentów. Jak przy stosowaniu innych silnie działających leków systemowych, przy długotrwałym stosowaniu leku Cefoperazon/sulbaktam zaleca się okresowe monitorowanie zaburzeń funkcji narządów, w tym funkcji nerek, wątroby i układu krwiotwórczego, szczególnie u noworodków przedwczesnych i innych niemowląt.

O doniesieniach o wystąpieniu biegunki związanej z Clostridium difficile opisywano przy stosowaniu prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym sulbaktamu sodowego/cefoperazonu sodowego. Ciężkość objawów może się wahać od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Stosowanie leków przeciwbakteryjnych zmienia normalną florę jelitową i prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które z kolei sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z C. difficile. Szczepy C. difficile produkujące hiper-toksyny zwiększają zachorowalność i śmiertelność, ponieważ takie infekcje mogą być oporne na terapię przeciwbakteryjną i mogą wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość tego rozpoznania u wszystkich pacjentów z biegunką, która pojawia się podczas stosowania terapii przeciwbakteryjnej. Konieczna jest dokładna analiza wywiadu, ponieważ opisywano przypadki rozwoju biegunki związanej z C. difficile nawet 2 miesiące po zakończeniu terapii przeciwbakteryjnej.

Dzieci.

Cefoperazon/sulbaktam skutecznie stosuje się u niemowląt, jednak nie przeprowadzono kompleksowych badań dotyczących stosowania leku u noworodków przedwczesnych lub urodzonych terminowo. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia noworodków przedwczesnych lub urodzonych terminowo należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść i ryzyko związaną ze stosowaniem leku.

U noworodków z encefalopatią bilirubinową cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Lek ten zawiera sód — należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania wpływu leku na funkcję rozrodczą przeprowadzone na szczurach w dawkach 10-krotnie przekraczających dawkę dla człowieka nie wykazały dowodów pogorszenia płodności ani wpływu teratogennego. Sulbaktam i cefoperazon przenikają przez barierę łożyskową, ale nie przeprowadzono kompleksowych i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Biorąc pod uwagę, że wyniki badań wpływu leku na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze są takie same jak przy stosowaniu u ludzi, lek można stosować w czasie ciąży tylko w przypadku wyraźnych wskazań.

Okres karmienia piersią. Do mleka matki przenika jedynie niewielka część podanej dawki sulbaktamu i cefoperazonu. Lek należy stosować z ostrożnością u kobiet karmiących piersią, mimo że oba składniki leku przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami jest mało prawdopodobny.

Sposób stosowania i dawki.

Lek (kombinacja sulbaktamu sodu/cefoperazonu sodu) jest dostarczany w fiolkach i stosowany wyłącznie do wstrzykiwań.

Dorośli. Zwykła dawka leku dla dorosłych wynosi 2–4 g na dobę (czyli od 1 do 2 g cefoperazonu na dobę) dożylnie lub domięśniowo w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dobową leku można zwiększyć do 8 g (czyli dawkę cefoperazonu do 4 g), podając w sposób wewnętrznowołowy w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin. Zalecana maksymalna dawka dobowa sulbaktamu wynosi 4 g (8 g leku).

Zaburzenia funkcji wątroby. Zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek.

Schemat dawkowania leku należy dostosować u pacjentów ze znacznym obniżeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min), w celu skompensowania obniżonego klirensu sulbaktamu. Pacjentom z klirensem kreatyniny 15–30 ml/min należy podawać sulbaktam w maksymalnej dawce 1 g co 12 godzin (maksymalna dawka dobowa sulbaktamu – 2 g), natomiast pacjentom z klirensem kreatyniny poniżej 15 ml/min należy podawać sulbaktam w maksymalnej dawce 500 mg co 12 godzin (maksymalna dawka dobowa sulbaktamu – 1 g). W przypadku ciężkich infekcji może być konieczne dodatkowe, oddzielne podawanie cefoperazonu.

Profil farmakokinetyczny sulbaktamu istotnie zmienia się podczas hemodializy.

Okres półwylu cefoperazonu z osocza krwi jest nieco skrócony podczas hemodializy. Dlatego schemat dawkowania należy dostosować odpowiednio do czasu trwania dializy.

Stosowanie u osób starszych (zob. rozdział „Farmakokinetyka”).

Stosowanie w leczeniu dzieci.

Zwykła dawka leku u dzieci wynosi od 40 do 80 mg/kg masy ciała/dobę (czyli 20–40 mg cefoperazonu/kg masy ciała/dobę), równomiernie rozłożona na 2–4 dawki.

W przypadku ciężkich lub opornych na leczenie infekcji dawkę dzienną można zwiększyć do 160 mg/kg masy ciała/doba (80 mg cefoperazonu/kg masy ciała/doba), podzieloną równomiernie na 2–4 dawki (patrz punkt «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Zastosowanie w leczeniu noworodków. Noworodkom w pierwszym tygodniu życia lek należy podawać co 12 godzin. Maksymalna dawka dobową sulbaktamu u dzieci nie powinna przekraczać 80 mg/kg masy ciała/doba (160 mg/kg masy ciała/doba leku Cefoperazon/sulbaktam). W razie konieczności podania dawki cefoperazonu przekraczającej 80 mg/kg masy ciała/doba, dodatkową dawkę cefoperazonu należy podawać oddzielnie (patrz punkt «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Sposób podania.

Podanie dożylne.

W przypadku dożylnej infuzji kroplowej zawartość każdej fiolki leku Cefoperazon/sulbaktam należy rozcieńczyć w odpowiedniej ilości 5 % roztworu dekstrozy w wodzie, 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań lub wody do wstrzykiwań, a następnie uzupełnić do objętości 20 ml tym samym roztworem i podawać przez 15–60 minut.

Rozcieńczenie.

Roztwór Ringera z laktałem jest odpowiednim rozpuszczalnikiem do dożylnego wlewu, ale nie do pierwotnego odtworzenia (patrz punkt „Niekompatybilność”).

Do wstrzyknięcia dożylnego zawartość każdego fiolki należy rozpuścić, jak opisano powyżej, i podawać przez co najmniej 3 minuty.

Podanie domięśniowe.

Lek jest kompatybilny z następującymi rozpuszczalnikami: woda do wstrzykiwań, 5 % roztwór glukozy, 0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy w 0,225 % roztworze chlorku sodu oraz 5 % roztwór dekstrozy w 0,9 % roztworze chlorku sodu. Cefoperazon jest kompatybilny w stężeniach od 10 do 250 mg na 1 ml rozpuszczalnika. Sulbaktam jest kompatybilny w stężeniach od 5 do 125 mg na 1 ml rozpuszczalnika.

Roztwór Ringera z laktałem. Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz punkt „Niekompatybilność”). Wymagane jest dwuetapowe rozcieńczenie z użyciem sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz tabela powyżej); następnie otrzymany roztwór należy rozcieńczyć roztworem Ringera z laktałem w celu uzyskania stężenia sulbaktamu 5 mg/ml (do 2 ml lub 4 ml początkowo rozcieńczonego roztworu należy dodać odpowiednio 50 ml lub 100 ml roztworu Ringera z laktałem).

Lidokaina. 2 % roztwór hydrochloroku lidokainy jest odpowiednim rozpuszczalnikiem do przygotowania roztworu do podania domięśniowego, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia. Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz punkt „Niekompatybilność”).

Każdy niewykorzystany produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci. Lek stosuje się u dzieci (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Brakuje informacji dotyczących ostrej toksyczności cefoperazonu sodu i sulbaktamu sodu u ludzi. Oczekuje się, że przedawkowanie leku może powodować objawy będące nasileniem działań niepożądanych zgłaszanych podczas stosowania leku. Należy wziąć pod uwagę, że wysokie stężenia antybiotyków beta-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym drgawki. Ponieważ cefoperazon i sulbaktam są usuwane z krążenia poprzez hemodializę, procedura ta może zwiększać wydalanie leku z organizmu w przypadku przedawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Niepożądane reakcje.

Preparat ogólnie dobrze znosi się. Większość niepożądanych reakcji ma łagodny lub umiarkowany stopień ciężkości i przebieg sprzyjający podczas długotrwałego leczenia.

Poniżej przedstawiono niepożądane reakcje obserwowane podczas stosowania preparatu Cefoperazon/sulbaktam. Częstość występowania niepożądanych reakcji określono jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych informacji).

Niepożądane reakcje podano wg układów narządów zgodnie z klasyfikacją MedRA, w kolejności klinicznego znaczenia.

* Reakcje niepożądane zgłaszane w okresie pogwarancyjnym.

† Obliczenia częstości reakcji niepożądanych dotyczących odchyleń wyników badań laboratoryjnych od normy obejmowały wszystkie dostępne wartości laboratoryjne, w tym wyniki u pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym. Takie konserwatywne podejście przyjęto ze względu na brak możliwości różnicowania podgrup pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym, u których wystąpiły istotne zmiany parametrów laboratoryjnych związane z leczeniem, oraz pacjentów, u których takich zmian nie zaobserwowano.

Zaburzenia takich parametrów, jak liczba leukocytów, neutrofili, płytek krwi, hemoglobiny i hematokrytu, obserwowano wyłącznie w trakcie badań. Nie różnicowano wzrostów i spadków poziomów.

§ Zgłaszano przypadki zakończone śmiercią.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Po rejestracji leku bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem danego leku. Osobom pracującym w systemie opieki zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych reakcji niepożądanych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Niezgodność.

Aminoglikozydy. Roztworów leku Cefoperazon/sulbaktam i aminoglikozydów nie należy mieszać bezpośrednio, ponieważ występuje między nimi niezgodność fizyczna. W przypadku potrzeby leczenia skojarzonego lekiem Cefoperazon/sulbaktam i aminoglikozydami, należy stosować ich kolejne, oddzielne dożylne wlewy, wykorzystując oddzielny system drugorzędowy do wlewu dożyciowego, przy czym system pierwotny do wlewu dożyciowego należy dokładnie przepłukać zatwierdzonym roztworem w przerwie między wlewami tych leków. Wskazane jest również, aby w ciągu doby przedziały czasowe między podawaniem leku Cefoperazon/sulbaktam a aminoglikozydami były jak najdłuższe.

Roztwór Hartmanna z laktałem. Rozcieńczanie wstępnego roztworu roztworem Hartmanna z laktałem nie jest zalecane, ponieważ stwierdzono niezgodność tych substancji. Można jednak uniknąć tej niezgodności, stosując dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym jako pierwszy rozpuszczalnik stosuje się wodę do wstrzykiwań, a następnie roztwór ten rozcieńcza się roztworem Hartmanna z laktałem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lidokaina. Rozcieńczanie wstępnego roztworu 2 % roztworem lidokainy nie jest zalecane, ponieważ substancje te są niezgodne. Można jednak uniknąć tej niezgodności, stosując dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym jako pierwszy rozpuszczalnik stosuje się wodę do wstrzykiwań, a następnie roztwór ten rozcieńcza się 2 % roztworem chlorku lidokainy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

Proszek w fiolkach szklanych. Po 1, 5 lub 10 fiolki umieszcza się w tece z tektury.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

NSPS Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Nr 98 Huan Road, Economic and Technological Development Zone, Shijiazhuang, CH 052165, Chiny.