Cefepim

stosowanie leku Cefepim (cefepim)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera *cefepimu chlorowodorek odpowiadający cefepimowi 500 mg lub 1000 mg.

*sterylna mieszanina chlorowodorku cefepimu i L-argininy.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii i wykazuje szerokie spektrum działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niskie powinowactwo do β-laktamaz zakodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus i Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); inne szczepy stafilokoków, w tym S. hominis, S. saprophyticus; Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – minimalne stężenie hamujące od 0,1 do 1 μg/ml); inne streptokoki β-hemolityczne (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans. (Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cefalosporyn, w tym na cefepim);

bakterie tlenowe Gram-ujemne: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomeratus, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (subsp. anitratus, lwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące beta-laktamazę); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); Neisseria meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znany jako Enterobacter agglomerans); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

(Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia);

beztlenowce: Bacteroides spp., B. melaninogenicus należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp. (Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile).

Farmakokinetyka.

Średnie stężenia cefepimu we krwi osoczu po podaniu dożylnym i domięśniowym w odstępie czasu po dawce pojedynczej przedstawiono w tabeli.

Stężenia cefepimu we krwi osoczu (μg/ml) po podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

W moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwydalenia cefepimu z organizmu wynosi około 2 godzin. U zdrowych osób, które otrzymywały dawki do 2 g w sposób dożylny w odstępach 8 godzin przez 9 dni, nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Średnie całkowite klirens wynosi 120 ml/min. Cefepim wydzielany jest niemal wyłącznie poprzez mechanizmy regulacji nerkowej – głównie przez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wydzielane jest około 85 % podanej dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopiperydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U pacjentów powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie wymaga się dostosowania dawki cefepimu, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodszych pacjentami.

Badania przeprowadzone u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wykazały wydłużenie okresu półwydalenia z organizmu. Średni okres półwydalenia u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia dializacyjnego wynosi 13 godzin przy hemodializie i 19 godzin przy dializie opłucnowej.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Dostosowanie dawki u tych pacjentów nie jest wymagane.

W przypadku podania dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin nie zaobserwowano kumulacji leku, natomiast maksymalne stężenie w osoczu krwi, pole pod krzywą oraz okres półwydalenia zwiększały się o około 15 % w stanie stacjonarnym przy podawaniu według schematu 50 mg/kg co 8 godzin.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Leczenie empiryczne u pacjentów z gorączką u podłoża neutropenii.

Profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• infekcje dróg moczowych, w tym nefryt;
• infekcje skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• leczenie empiryczne u pacjentów z gorączką u podłoża neutropenii;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin lub inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania wysokich dawek aminoglikozydów z lekiem Cefepim należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami, takimi jak furozemyd.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór laktytu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktytem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory leku Cefepim (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie powinno się podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmicyny. W przypadku jednoczesnego przepisywania leku Cefepim z wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Wpływ na wynik badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może powodować fałszywie dodatni wynik testu na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością na tle ciężkiej postępującej neutropenii w przebiegu złośliwych chorób hematologicznych) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazane jest zastosowanie skojarzonej terapii przeciwbakteryjnej.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego w przeszłości występowały reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u wszystkich chorych z jakąkolwiek formą alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu mogą wymagać podania adrenaliny oraz innych form terapii.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (w szczególności w wywiadzie), zwłaszcza z kolitem.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranaceus. Dlatego ważne jest, aby w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia lekiem Cefepim brać pod uwagę możliwość rozwoju tej patologii. Badania wskazują, że toksyna wytwarzana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykiem. Po potwierdzeniu rozpoznania kolitu pseudomembranaceus należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Kolit o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu leczenia. W przypadkach kolitu o umiarkowanym i ciężkim nasileniu należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 60 ml/min) dawkę cefepimu należy dostosować w celu skompensowania wolniejszego wydalania leku drogą nerkową. Ze względu na to, że stosowanie standardowych dawek cefepimu u pacjentów z niewydolnością nerek lub w innych stanach, które mogą pogarszać czynność nerek, może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na antybiotyk, dawkę utrzymującą cefepimu należy zmniejszyć. Przy ustalaniu kolejnej dawki cefepimu należy uwzględnić stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmu na antybiotyk. W ramach nadzoru pozarejestrowego leków zawierających cefepim odnotowano ciężkie, zagrażające życiu lub śmiertelne działania niepożądane: encefalopatię (zaburzenia świadomości, w tym dezorientację, halucynacje, stupor i śpiączkę), mioklonie i drgawki. Większość przypadków dotyczyła pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, którzy stosowali dawki cefepimu przekraczające zalecane. Czasem ciężkie reakcje występowały u pacjentów, którzy otrzymywali dawki dostosowane do czynności nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu leczenia cefepimem i/lub po hemodializie.

Ostrzeżenia.

Mało prawdopodobne, aby stosowanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub profilaktyczne (poza zapobieganiem powikłaniom pooperacyjnym) było korzystne; ponadto takie stosowanie zwiększa ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju nadinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane oceny stanu pacjenta. W przypadku rozwoju nadinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzoną czynnością wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy przebywali długotrwałą terapię przeciwbakteryjną. Należy kontrolować protrombinę u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepów krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy stosuje się test antyglobulinowy, lub w trakcie testu Coombsa u noworodków, których matki przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy brać pod uwagę, że dodatni wynik testu Coombsa może być spowodowany stosowaniem leku.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenie potasu w surowicy krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Efekty przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy uwzględnić informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet, dlatego Cefepim można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim w bardzo małych ilościach przenika do mleka matki, dlatego w czasie leczenia Cefepimem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ cefepimu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami nie był badany, należy jednak wziąć pod uwagę, że podczas stosowania leku mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 1 g, podawana dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin. Standardowy czas leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawkowanie i sposób podania zależą od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz czynności nerek chorego. Zalecenia dotyczące dawkowania leku Cefepim u dorosłych przedstawiono w tabeli.

W celu zapobiegania rozwojowi infekcji podczas zabiegów chirurgicznych. Dorośli powinni otrzymać 2 g leku dożylnie w ciągu 60 minut przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego, przez 30 minut. Po zakończeniu podaje się dodatkowo 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z lekiem Cefepim. Przed podaniem metronidazolu należy przepłukać zestaw do infuzji.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych zaleca się ponowne podanie tej samej dawki leku Cefepim po 12 godzinach od podania pierwszej dawki, a następnie podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) należy skorygować dawkę leku Cefepim.

* W dni dializy wstrzykiwanie należy wykonywać po sesji dializy.

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w osoczu, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

• kobiety:*

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę uzupełniającą równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych standardowych dawkach zalecanych: 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, w odstępach 48 godzin.

• Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy.* Cefepim należy stosować tylko w stanach zagrażających życiu w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji. Stan dzieci o masie ciała do 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

• Dzieci w wieku od 2 miesięcy.* Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg przy powikłanych lub niepowikłanych infekcjach dróg moczowych (w tym niefrycie), niepowikłanych infekcjach skóry, zapaleniu płuc, a także przy leczeniu empirycznym gorączki u osób z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z gorączką u osób z neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin).

Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim należy podawać tak samo jak dorosłym.

Dzieciom z upośledzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między podawaniami.

Obliczanie wskaźników klirensu kreatyniny u dzieci:

lub

Podawanie leku. Cefepim można podawać dożylnie (w ciągu 3–5 minut do 30 minut) lub za pomocą głębokiego wstrzyknięcia do mięśni w dużą masę mięśniową (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylnie. Droga dożylna jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku podawania dożylnego cefepim należy rozpuścić w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, zgodnie z informacjami podanymi w poniższej tabeli. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podawanie domięśniowe. Cefepim można rozpuszczać w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych w poniższej tabeli.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy przed podaniem wykonać skórną próbę tolerancji oraz należy uwzględnić informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania lidokainy.

Tak jak w przypadku innych leków stosowanych dożylnie lub domięśniowo, przygotowane roztwory leku należy przed wstrzyknięciem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji drobnoustroju patogennego (drobnoustrojów) i określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednakże Cefepim może być stosowany w formie monoterapii jeszcze przed ustaleniem tożsamości drobnoustroju patogennego, ponieważ charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego wobec drobnoustrojów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem zakażenia mieszanego tlenowego/beztlenowego (w tym Bacteroidesfragilis) leczenie Cefepimem można rozpoczynać w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce jeszcze przed ustaleniem tożsamości drobnoustroju.

Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych nadają się do stosowania przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w przypadku przechowywania w lodówce (2–8 °C).

Dzieci.

Stosować u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek nasilają się objawy działań niepożądanych, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Objawy przedawkowania obejmują: encefalopatię towarzyszoną halucynacjom, zaburzeniom świadomości, stuporem, śpiączką; mioklonie, napady padaczkowe, pobudzenie neuro-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i przeprowadzić terapię objawową. Stosowanie hemodializy przyspiesza wydalanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest małoskuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne natychmiastowego typu wymagają zastosowania adrenaliny i innych form terapii intensywnej.

Reakcje niepożądane.

Zakażenia i inwazje: zapalenie pochwy, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy;

Z układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, parestezje, niepokój, drgawki, mioklonie, napady padaczkowe, zmiana stanu świadomości, encefalopatie (utrata świadomości, halucynacje, stupor, śpiączka);

Z układu sercowo-naczyniowego: wazodilatacja, ból w klatce piersiowej, tachykardia, krwawienie;

Z układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zaparcia, dyspepsja, zapalenie okrężnicy (w tym pseudomembranozne);

Z układu oddechowego: kaszel, zaburzenia oddychania, duszność, ból w gardle;

Z układu moczowo-płciowego: swędzenie narządów płciowych, niewydolność nerek, toksyczna nefropatia, dysfunkcja nerek;

Z układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy;

Z skóry i tkanki podskórnej: swędzenie, wysypka, pokrzywka, rumień, zespół Stevensa\ −\ Johnsona, wielopostaciowy rumień, toksyczny epidermalny nekroliz;

Z układu krwiotwórczego: neutropenia, agranulocytoza, przejściowa leukopenia, trombocytopenia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, eozynofilia, pancytopenia, krwawienia;

Z układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, żółtaczka cholestatyczna;

Reakcje w miejscu podania leku: zmiany w miejscu podania, w tym przy podawaniu dożylnej – zapalenie żył (flebit), stan zapalny; przy podawaniu domięśniowym – ból i/lub stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia;

Inne: obwodowe obrzęki skóry, zmiana wrażliwości smaku, osłabienie, gorączka, potliwość, ból pleców;

Zmiany wyników badań laboratoryjnych: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy alkalicznej, całkowitego bilirubiny; wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, obniżony poziom fosforu, hipokalcemia (częściej występuje u pacjentów starszych). Nie ma doniesień dotyczących klinicznych skutków zmian stężenia wapnia lub fosforu. Przejściowy wzrost azotu moczanego we krwi i/lub kreatyniny surowicy; anemia, eozynofilia, agranulocytoza, przejściowa trombocytopenia, podwyższony poziom wapnia. Obserwowano również przejściową leukopenię i neutropenię, obniżenie hematokrytu.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami.

Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Opakowanie.

500 mg lub 1000 mg leku w fiolce szklanej, zamkniętej korkiem gumowym i aluminiową pokrywką zabezpieczoną nakrętką typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

1 fiolka w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Astral SteriTech Private Limited

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

911, G.I.D.C., Makarpura, Vadodara, Gujarat, 390 010, Indie

911, Gidc, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390 010, India (IND)

Wniosek składający.

M. Biotech Ltd

Adres wnioskodawcy.

Gladstone House, 77–79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom