Cefepim

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Cefepim (cefepim)

SkÅ ad:

substancja czynna: cefepim;

1 butelka zawiera *cefepimu chlorowodorek odpowiadajÄ cÄ cefepimowi 500 mg lub 1000 mg.

*sterylne mieszanina chlorowodorku cefepimu i L-argininy.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÄ .

GÅ ówne wÅ aÄ ciwoÅ ci fizykochemiczne: proszek od biaÅ ego do jasnoÅ ego koloru Å óÅ tego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakteryjnej i wykazuje szerokie spektrum działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niską powinność do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus i Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); inne szczepy stafilokoków, w tym S. hominis, S. saprophyticus; Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – minimalne stężenie hamujące wynosi od 0,1 do 1 μg/ml); inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F); S. bovis (grupa D); streptokoki grupy Viridans. (Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoków opornych na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cefalosporyn, w tym na cefepim);

bakterie tlenowe Gram-ujemne: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli; Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomeratus, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (subsp. anitratus, lwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące beta-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znany jako Enterobacter agglomerans); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

(Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia);

beztlenowce: Bacteroides spp., B. melaninogenicus należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp. (Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile).

Farmakokinetyka.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi w różnym czasie po pojedynczej dawce dożylnie i domięśniowo przedstawiono w tabeli.

Stężenia cefepimu w osoczu krwi (μg/ml) po podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

W moczu, żółci, płynie otrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostatie, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwydalenia cefepimu z organizmu wynosi około 2 godzin. U zdrowych osób, które otrzymywały dawki do 2 g w podaniu dożylnym co 8 godzin przez 9 dni, nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizacji do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Średnie całkowite klirens wynosi 120 ml/min. Cefepim wydzielany jest niemal wyłącznie poprzez mechanizmy regulacji nerkowej – głównie przez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wydala się około 85 % podanej dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopiperydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi wynosi mniej niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki cefepimu, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodszych pacjentami.

Badania przeprowadzone u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wykazały wydłużenie okresu półwydalenia z organizmu. Średni okres półwydalenia u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia metodą dializy wynosi 13 godzin przy dializie hemodynamicznej i 19 godzin przy dializie opornej na dializę.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Korekta dawki u takich pacjentów nie jest wymagana.

W przypadku podania dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin nie zaobserwowano kumulacji leku, natomiast maksymalne stężenie w osoczu krwi, pole pod krzywą oraz okres półwydalenia zwiększały się o około 15 % w stanie stacjonarnym przy podawaniu według schematu 50 mg/kg co 8 godzin.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• infekcje dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
• infekcje skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cephalosporyn, penicylin lub inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów jednocześnie z lekiem Cefepim należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cephalosporyn z diuretykami takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami do wstrzykiwań dożylnych: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór laktytu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktytem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory leku Cefepim (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie należy podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanem tobramycyny i siarczanem netilmycyny. W przypadku konieczności jednoczesnego leczenia lekiem Cefepim i wymienionymi lekami, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Wpływ na wynik badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku oznaczenia glukozy w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów oznaczających glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością na tle ciężkiej postępującej neutropenii w przebiegu złośliwej choroby hematologicznej) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazane jest zastosowanie skojarzonej terapii przeciwbakteryjnej.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej pojawiały się reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u wszystkich pacjentów z dowolnymi postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać podania adrenaliny oraz innych form terapii.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (w szczególności w wywiadzie), szczególnie z kolitem.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranoznego. Dlatego ważne jest, aby w przypadku wystąpienia biegunki w czasie leczenia lekiem Cefepim brać pod uwagę możliwość rozwoju tej patologii. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykiem. Po potwierdzeniu rozpoznania kolitu pseudomembranoznego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Kolit o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadkach kolitu o umiarkowanym i ciężkim nasileniu należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 60 ml/min) dawkę cefepimu należy skorygować w celu kompensacji spowolnionej szybkości wydalania nerkowego. Ponieważ stosowanie standardowych dawek cefepimu u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogarszać czynność nerek, może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na antybiotyk, dawkę utrzymującą cefepimu u tych pacjentów należy zmniejszyć. Przy ustalaniu kolejnej dawki cefepimu należy uwzględnić stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmu na antybiotyk. W trakcie nadzoru pozarejestrowego leków zawierających cefepim odnotowano ciężkie działania niepożądane stanowiące zagrożenie dla życia lub przypadki śmiertelne: encefalopatię (zaburzenia świadomości, w tym dezorientację, halucynacje, stupor i śpiączkę), mioklonie i drgawki. Większość przypadków odnotowano u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, którzy otrzymywali dawki cefepimu przekraczające zalecane. Czasem ciężkie reakcje pojawiały się u pacjentów otrzymujących dawki skorygowane z uwzględnieniem czynności nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Ostrzeżenia.

Mało prawdopodobne, aby stosowanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub profilaktyczne (poza zapobieganiem powikłaniom pooperacyjnym) było korzystne; ponadto takie stosowanie zwiększa ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane oceny stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy przebywali długotrwałą terapię przeciwbakteryjną. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę i w razie potrzeby podać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepów krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy wykonywany jest test antyglobulinowy, lub w trakcie testu Coombsa u noworodków, których matki przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy brać pod uwagę, że dodatni wynik testu Coombsa może być wynikiem stosowania leku.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia potasu w osoczu przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu o 33 razy. Efekty przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

Przy stosowaniu lidokainy jako rozpuszczalnika należy uwzględnić informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, dlatego cefepim można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim w bardzo małych ilościach przenika do mleka matki, dlatego w czasie leczenia cefepimem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Wpływ cefepimu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami nie był badany, należy jednak wziąć pod uwagę, że podczas przyjmowania leku mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 1 g, podawana dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin. Standardowy okres leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawkowanie i droga podania zależą od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz funkcji nerek chorego. Zalecenia dotyczące dawkowania leku Cefepim u dorosłych przedstawiono w tabeli.

W celu zapobiegania rozwojowi infekcji podczas wykonywania zabiegów chirurgicznych. Dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 60 minut przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego. Po zakończeniu podaje się dodatkowo 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z lekiem Cefepim. System do infuzji należy przemyć przed podaniem metronidazolu.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych zaleca się ponowne podanie tej samej dawki leku Cefepim po 12 godzinach od podania pierwszej dawki, a następnie podanie metronidazolu.

Upośledzenie funkcji nerek. U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) należy skorygować dawkę leku Cefepim.

* W dni dializy wstrzyknięcie należy wykonać po sesji dializy.

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w osoczu, klirens kreatyniny można obliczyć za pomocą poniższego wzoru:

Mężczyźni:

kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę uzupełniającą równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych standardowych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, w odstępach 48 godzin.

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Cefepim należy stosować wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji. Stan dzieci o masie ciała do 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieci w wieku powyżej 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Typowa zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku infekcji dróg moczowych (w tym powikłanych i niepowikłanych, w tym nerek), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także w leczeniu empirycznym gorączki u osób z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z gorączką u osób z neutropenią oraz bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin).

Typowy czas trwania leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim należy podawać tak samo jak dorosłym.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między dawkami.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

lub

Podawanie leku. Cefepim można podawać dożylnie (w ciągu 3–5 minut do 30 minut) lub za pomocą głębokiego wstrzyknięcia w mięsień (np. w dużą pośladkową – gluteus maximus).

Podawanie dożylnie. Podanie dożylne jest preferowaną metodą u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku podawania dożylnego cefepim należy rozpuścić w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z informacjami podanymi w poniższej tabeli. Podaje się powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podawanie domięśniowe. Cefepim można rozpuszczać w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, w wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, a także w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorowodorku lidokainy w stężeniach podanych poniżej w tabeli.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy przed podaniem wykonać próbkę skórną w celu oceny tolerancji oraz wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania lidokainy.

Jak i inne leki stosowane do wstrzykiwań, przygotowane roztwory leku należy przed podaniem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu (mikroorganizmów) wywołującego infekcję oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednak Cefepim można stosować w formie monoterapii jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu wywołującego infekcję, ponieważ charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem zakażenia mieszanego tlenowego/beztlenowego (w tym Bacteroidesfragilis) leczenie lekiem Cefepim można rozpoczynać przed identyfikacją patogenu, w połączeniu z lekiem działającym na bakterie beztlenowe.

Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych nadają się do stosowania przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w przypadku przechowywania w lodówce (2–8 °C).

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek nasilają się objawy działań niepożądanych, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Objawy przedawkowania obejmują: encefalopatię towarzyszącą halucynacjom, zaburzeniom świadomości, stuporowi, śpiączce; mioklonie, napady podobne do napadów padaczkowych, pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i przeprowadzić terapię objawową. Stosowanie hemodializy przyspiesza eliminację cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają podania adrenaliny oraz innych form intensywnej terapii.

Niepożądane reakcje.

Zakażenia i inwazje: wulwit, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy;

Ze strony układu nerwowego środkowego: ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, parestezje, niepokój, drgawki, mioklonie, napady padaczkowe, zmiana świadomości, encefalopatie (utrata świadomości, halucynacje, stupor, śpiączka);

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: wazodilatacja, ból w klatce piersiowej, tachykardia, krwawienie;

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zaparcia, dyspepsja, zapalenie jelita (w tym pseudobłoniaste);

Ze strony układu oddechowego: kaszel, zaburzenia oddychania, duszność, ból gardła;

Ze strony układu moczowo-płciowego: swędzenie narządów płciowych, niewydolność nerek, toksyczna nefropatia, dysfunkcja nerek;

Ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy;

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: swędzenie, wysypka, pokrzywka, rumień, zespół Stevensa–Johnsona, wielopostaciowa rumieniowica, toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka;

Ze strony układu krwiotwórczego: neutropenia, agranulocytoza, przejściowa leukopenia, trombocytopenia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, eozynofilia, pancytopenia, krwawienia;

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: zapalenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, żółtaczka cholestatyczna;

Reakcje w miejscu podania leku: zmiany w miejscu podania, w tym przy podaniu dożylnym – zapalenie żył (flebita) i stan zapalny; przy podaniu domięśniowym – ból i/lub stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia;

Inne: obwodowe obrzęki skóry, zmiana wrażliwości smaku, osłabienie, gorączka, potliwość, ból pleców;

Zmiany wyników badań laboratoryjnych: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej; wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy; obniżony poziom fosforu, hipokalcemia (częściej występuje u pacjentów starszych). Nie ma doniesień dotyczących konsekwencji klinicznych zmian stężenia wapnia lub fosforu. Przejściowy wzrost azotu mocznika we krwi i/lub kreatyniny surowicy; anemia, eozynofilia, agranulocytoza, przejściowa trombocytopenia, podwyższony poziom wapnia. Obserwowano również przejściową leukopenię i neutropenię, obniżenie hematokrytu.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami.

Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Opakowanie.

500 mg lub 1000 mg leku w fiolce szklanej, zamkniętej gumową korkową zaślepką i aluminiową zatyczką zabezpieczoną pokrywką typu flip-off, umożliwiającą kontrolę pierwszego otwarcia.

1 fiolka w pudełku z tektury.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Astral Steritech Private Limited
Astral steritech Private Limited

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

911, GIDC, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390 010, Indie
911, Gidc, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390 010, India (IND)

Wnioskodawca.

M. Biotech Ltd
M. Biotech ltd

Adres siedziby wnioskodawcy.

Gladstone House, 77–79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania
Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom