Cefepim

INSTRUKCJA dot. stosowania leku CEFEPIM (CEFEPIM)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepimu chlorowodorek w ilości odpowiadającej 1 g cefepimu;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do jasnożółtego, bez widocznych zanieczyszczeń, dobrze rozpuszczalny w wodzie, roztwór przezroczysty, od bezbarwnego do jasnożółtego, o pH 4–6.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim – β-laktamowy antybiotyk z grupy cephalosporyn IV generacji o szerokim spektrum działania, przeznaczony do stosowania parenteralnego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub antybiotyki z grupy cephalosporyn III generacji. Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii. Lek jest odporne na hydrolizę przez β-laktamazy, ma niską powinność do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec:

bakterii Gram-dodatnich beztlenowych: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 0,3 μg/ml), inne β-hemolizujące streptokoki (grupy C, G, F), Streptococcus bovis (grupa D), Streptococcus viridans;

bakterii Gram-ujemnych beztlenowych: Pseudomonas sрр., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella sрр., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter sрр., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomerans, E. sakazakii; Proteus sрр., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (w tym podrodzaje Anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga sрр.; Citrobacter sрр., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella sрр.; Morganella morganii; Moraxella (Branhamella) catarrhalis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Providencia sрр. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella sрр.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella sрр.; Yersinia enterocolitica;

beztlenowców: Bacteroides sрр., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium sрр.; Mobiluncus sрр.; Peptostreptococcus sрр.; Veillonella sрр.

Większość szczepów enterokoków oraz stafilokoków opornych na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cephalosporyn, w tym na cefepim.

Cefepim jest nieaktywny wobec niektórych szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia, Bacteroides fragilis oraz Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Maksymalna stężenie leku w osoczu po podaniu dożylnym osiągane jest po 0,5 godziny, po wstrzyknięciu domięśniennym – po 2 godzinach (dawka 1 g).

Średnie stężenia cefepimu w osoczu u zdrowych dorosłych mężczyzn w różnym czasie po pojedynczym podaniu dożylnym (w/w) i domięśniennym (w/m) podano w tabeli.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu (μg/ml)

Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 19% i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi. Słabo przenika przez nieuszkodzony barierę krew–mózg. Jednak podczas zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych osiąga stężenia terapeutyczne w płynie mózgowo-rdzeniowym. Znaczne stężenia stwierdza się w moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, sekrecie oskrzelowym, tkankach pęcherza żółciowego, wyrostka robaczkowego oraz gruczołu krokowego. Objętość rozmieszczenia – 0,25 l/kg, u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 16 roku życia – 0,33 l/kg. Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopirydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopirydyny. Cefepim wydzielany jest głównie drogą filtracji kłębuszkowej (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wykrywa się około 85% podanej dawki w niezmienionej postaci, 1% N-metylopirydyny, około 6,8% tlenku N-metylopirydyny oraz około 2,5% epimeru cefepimu. Okres półwydalenia wynosi średnio około 2 godziny. U ochotników, którzy otrzymywali dawki do 2 g w sposób dożylny co 8 godzin przez 9 dni, nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

U pacjentów w wieku od 65 lat z prawidłową funkcją nerek nie ma potrzeby dostosowywania dawki cefepimu, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek wydłuża się okres półwydalenia. Średni okres półwydalenia cefepimu podczas hemodializy wynosi 13 godzin, podczas dializy otrzewnowej – 19 godzin.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ulega zmianie. Dostosowanie dawki u tych pacjentów nie jest wymagane.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwymi na Cefepim mikroorganizmami, a mianowicie:

• zakażenia dróg oddechowych (w tym zapalenie płuc szpitalne i pozaszpitalne, ostry zapalenie oskrzeli oraz zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• infekcje wewnątrzbrzuszne (w tym peritonit i infekcje dróg żółciowych);
• infekcje ginekologiczne;
• sepsa;

terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pooperacyjnych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych (zarówno powikłane, np. nefryt, jak i niepowikłane);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin oraz inne antybiotyki beta-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; roztwór laktylu sodu 6M do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktem i 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych, nie należy jednocześnie podawać leku z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmicyny. W przypadku współpodawania z wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Diuretyki (takie jak furosemid) oraz aminoglikozydy zmniejszają sekrecję kanalikową cefepimu, zwiększają jego stężenie w surowicy krwi, wydłużają okres półtrwania, nasilają nefrotoksyczność i zwiększają ryzyko rozwoju martwicy nerek. Jednoczesne stosowanie cefepimu i aminoglikozydów zwiększa ryzyko działania ototoksycznego tych ostatnich.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały natychmiastowe reakcje nadwrażliwości na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować ostrożnie u wszystkich chorych z jakąkolwiek formą alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą wymagać podania adrenaliny, hydrokortyzonu, leków przeciwhistaminowych oraz innych środków ratunkowych.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować wskaźniki funkcji wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów z przeszczepionym szpikiem kostnym w przebiegu chorób hematologicznych o złym rokowaniu, z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, wskazana jest zatem kompleksowa terapia przeciwbakteryjna.

U pacjentów powyżej 65. roku życia z prawidłową funkcją nerek nie jest konieczna korekta dawki cefepimu, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami. Pacjenci starsi mogą mieć obniżoną funkcję nerek, dlatego należy zachować ostrożność przy doborze dawki oraz koniecznie kontrolować funkcję nerek.

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Konieczne jest monitorowanie czasu protrombinowego.

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (z klirens kreatyniny < 60 ml/min) należy skorygować dawkę leku, aby skompensować wolniejszą szybkość wydalania nerkowego. Ponieważ przedłużone stężenia antybiotyku w surowicy mogą występować przy standardowych dawkach u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogarszać funkcję nerek, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć podczas podawania cefepimu tym pacjentom. Stopień zaburzenia funkcji nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość patogenów powodujących infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, podobnie jak innych leków tej grupy, poważne działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (zaburzenia świadomości, w tym jej zamroczenie), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecany tryb podawania, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy zalecanych dawkach cefepimu. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymali dawki skorygowane z uwzględnieniem funkcji ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoxiczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych chorych nie jest wymagana.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą powodować kolit pseudomembranowy o różnym stopniu nasilenia – od łagodnej biegunki do kolitu zakończonego śmiercią. Dlatego należy zwracać uwagę na występowanie biegunki podczas leczenia cefepimem. Łagodne postacie kolitu mogą ustąpić samoistnie po zakończeniu terapii, stan średniego lub ciężkiego nasilenia może wymagać specjalistycznego leczenia.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do nadmiernego wzrostu Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu asocjowanego z antybiotykami. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranowego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Przypadki kolitu pseudomembranowego o umiarkowanym nasileniu mogą ustąpić po przerwaniu leczenia. W przypadkach umiarkowanego i ciężkiego nasilenia należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania antybiotyku skutecznego wobec Clostridium difficile.

Mało prawdopodobne, że stosowanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub w sposób profilaktyczny będzie korzystne, ale może to zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy rozpocząć odpowiednie działania lecznicze.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę, a w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować pozytywne wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepów krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy stosuje się test antyglobulinowy lub test Coombsa u noworodków matek, które przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy pamiętać, że pozytywny wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku.

Stosując lidokainę jako rozpuszczalnik u dzieci, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia wapnia w surowicy krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Efekty przy niższych dawkach nie są obecnie znane.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży, dlatego cefepim można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika w niewielkich ilościach do mleka matki, dlatego podczas leczenia tym lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie badano. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub innych działań niepożądanych, które mogą wpływać na szybkość reakcji, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do podania dożylnego lub domięśniowego. Dawkę leku ustala lekarz indywidualnie, w zależności od stopnia ciężkości choroby, wieku pacjenta, lokalizacji infekcji oraz funkcji nerek.

Zwykła dawka dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 40 kg to 1 g wstrzykiwany dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin. Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni. Ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Zalecenia dotyczące dawkowania cefepimu dla dorosłych przedstawiono w tabeli.

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas zabiegów chirurgicznych.
60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej u dorosłych podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podania należy dodatkowo podać 500 mg metronidazolu dożylnie. Roztworów metronidazolu nie należy podawać jednocześnie z cefepimem. Przed podaniem metronidazolu należy przemyć układ do infuzji.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) zabiegów chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie tej samej dawki cefepimu, a następnie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek.
U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) należy dostosować dawkę leku.

Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 – wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializy peritonealnej lek można stosować w początkowych normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z przedziałem między dawkami 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek powinien być przepisywany tylko w stanach zagrożenia życia. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między dawkami.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ – 3,6

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Cefepim należy przepisać tylko w stanach zagrożenia życia – 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku złożonych lub niezłożonych infekcji dróg moczowych (w tym niefrytu), niezłożonych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także w przypadku leczenia empirycznego gorączki u osób z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z gorączką u osób z neutropenią oraz bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim należy przepisać tak samo jak dorosłym.

Podawanie leku. Cefepim można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji do dużej masy mięśniowej (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylne. Droga dożylna jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku podawania dożylnego cefepim należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z informacjami podanymi w poniższej tabeli. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podawanie wewnątrzmięśniowe. Cefepim można rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych poniżej w tabeli.

Gotowy roztwór cefepimu należy przed podaniem wizualnie ocenić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Dzieci.

Zastosowanie u dzieci w wieku od 1 miesiąca.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u chorych z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką, miokloniami, napadami padaczkowymi, pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku, przeprowadzić terapię objawową. Stosowanie hemodializy przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii intensywnej.

Działania niepożądane.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony skóry: wysypka skórna, zaczerwienienie, świąd, pokrzywka.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, kandydoza jamy ustnej, biegunka, zapalenie jelita (w tym rzekomobłoniaste), zaparcia, ból brzucha, dyspepsja, zmiana wrażenia smaku.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenienie wątroby, żółtaczka cholesteryczna.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, niepokój, bezsenność, parestezje, dezorientacja/utrata przytomności, drgawki/napady padaczkowe, mioklonie, encefalopatia, halucynacje, stupor, śpiączka.

Zaburzenia ogólne i zmiany w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała, potliwość, ból w klatce piersiowej/w odcinku lędźwiowym, osłabienie, zmiany w miejscu podania, w tym stan zapalny, zapalenie żył, ból.

Infekcje: kandydoza, zapalenie pochwy, świąd narządów płciowych, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, inne nadkażenia.

Ze strony układu oddechowego: zaburzenia oddychania, kaszel, ból gardła, duszność.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, rozszerzenie naczyń, ból w okolicy serca, obrzęki obwodowe.

Ze strony układu moczowego: niewydolność nerek.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, eozynofilia, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Wywiady laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransferazy, asparaginianotransferazy, fosfatazy alkalicznej, bilirubiny ogólnej, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT), dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, tymczasowy wzrost stężenia azotu mocznika we krwi i/lub kreatyniny w surowicy, fałszywie dodatni wynik testu na glukozę w moczu.

Oprócz powyższych działań niepożądanych możliwe są działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumień, toksyczne martwicze odslajenie nabłonka, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań i.v. i i.m. można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w rozdziałach „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”.

Opakowanie.

Fiolka zawierająca 1 g proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, w opakowaniu kartonowym nr 1, 5 takich opakowań w kartonowej skrzynce nr 5.

Kategoria dostępności.

Na receptę.

Producent. Sens Laboratories Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

VI/51B, p/s nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.

Wnioskodawca. Alembic Pharmaceuticals Limited, Indie.