Cefepim Aurobindo

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku CEFEPIM Aurobindo (CEFEPIME AUROBINDO)

Skład:

substancja czynna: cefepime;

1 fiolka zawiera cefepimu hydrochloridu, przeliczając na cefepim – 500 mg, 1000 mg lub 2000 mg;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek od białego do bladoróżowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny. Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim Aurobindo – β-laktamowy antybiotyk z grupy cephalosporyn IV generacji o szerokim zakresie działania, przeznaczony do podawania dożylnego i domięśniowego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub antybiotyki z grupy cephalosporyn III generacji, takich jak ceftriaxona. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na działanie większości β-laktamaz i szybko przenika do wnętrza bakterii Gram-ujemnych. Stopień wiązania cefepimu z białkiem wiążącym penicylinę PBP 3 znacznie przewyższa powinowactwo innych cephalosporyn do podawania parenteralnego. Umiarkowane powinowactwo cefepimu do PBP 1a i 1b również wpływa na jego aktywność bakteriobójczą. Stosunek MBBC (minimalne stężenie bakteriobójcze) do MIC (minimalne stężenie hamujące wzrost) dla cefepimu wynosi mniej niż 2 u ponad 80 % izolatów wszystkich wrażliwych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii. Lek charakteryzuje się niskim powinowactwem do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe.

Cefepim wykazuje aktywność wobec następujących mikroorganizmów:

bakterie Gram-dodatnie beztlenowe*: Staphylococcus aureus* (w tym szczepy produkujące β-laktamazy) oraz Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); inne szczepy stafilokoków (w tym S. hominis, S. saprophyticus), Streptococcus pyogenes (grupa A); Streptococcus agalactiae (grupa B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 1 μg/ml); inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F); S. bovis (grupa D); streptokoki grupy Viridans (większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis); stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cephalosporyn, w tym na cefepim;

bakterie Gram-ujemne beztlenowe: Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri), Escherichia coli, Klebsiella spp. (w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae), Enterobacter spp. (w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii), Proteus spp. (w tym P. mirabilis, P. vulgaris), Acinetobacter calcoaceticus (w tym podgatunki Anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila, Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp. (w tym C. diversus, C. freundii), Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia;

beztlenowce: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Cefepim jest całkowicie wchłaniany po podaniu domięśniowym.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi u dorosłych zdrowych mężczyzn w różnym czasie po jednorazowym podaniu dożylnym i domięśniowym przedstawiono w tabeli 1.

Stężenia cefepimu w osoczu krwi (μg/ml) po podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

Tabela 1

W moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwydalania cefepimu z organizmu wynosi około 2 godziny i nie zależy od dawki w zakresie 250 mg – 2 g. Przy dawce do 2 g podawanej dożylnie co 8 godzin przez 9 dni nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizacji do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Cefepim wydzielany jest głównie drogą filtracji kłębuszkowej (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średni wątrobowy klirens – 110 ml/min). W moczu wydziela się około 80–85 % dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopiperydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki leku.

U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwydalania cefepimu wydłuża się, obserwuje się liniową zależność między ogólnym klirensem leku a klirensem kreatyniny. Okres półwydalania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia hemodializą wynosi 13 godzin, a przy ciągłym ambulatoryjnym dializowaniu otrzewnowym – 19 godzin. U pacjentów z nieprawidłową funkcją nerek dawkę należy dobrać indywidualnie.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych pacjentów nie jest wymagana.

Dzieci. Badania farmakokinetyki cefepimu prowadzono u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 11 lat po pojedynczym podaniu lub wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin i co 12 godzin. Po pojedynczej wewnątrznieżylnej iniekcji ogólny klirens z organizmu i objętość rozprzestrzenienia w stanie stacjonarnym wynosiły średnio 3,3 (1,0) ml/min/kg i 0,3 (0,1) l/kg odpowiednio. Wydalenie niezmienionego cefepimu z moczem wynosiło 60,4 (30,4) % podanej dawki, a średni klirens nerkowy wynosił 2 (1,1) ml/min/kg. Wiek i płeć pacjentów nie miały istotnego wpływu na ogólny klirens leku i objętość rozprzestrzenienia z uwzględnieniem korekty masy ciała. W przypadku podawania dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin nie obserwowano kumulacji leku, natomiast przy schemacie podawania 50 mg/kg co 8 godzin maksymalne stężenie w osoczu, pole pod krzywą stężenie-czas oraz okres półwydalania zwiększały się o około 15 % w stanie stacjonarnym. Ekspozycja na cefepim u dzieci po wewnątrznieżylnej dawce 50 mg/kg była podobna do ekspozycji u dorosłych po wewnątrznieżylnej dawce 2 g. Po wewnątrznieżylnej iniekcji średnie maksymalne stężenie cefepimu w osoczu krwi w stanie równowagi wynosiło 68 μg/ml i osiągane było po 0,75 godziny. Osiem godzin po wewnątrzmięśniowym podaniu średnie stężenie cefepimu w osoczu krwi wynosiło 6 μg/ml. Średnia absolutna biodostępność cefepimu po wewnątrzmięśniowej iniekcji wynosiła 82 %.

Z uwagi na niemożność identyfikacji patogenu infekcyjnego i określenie jego wrażliwości na antybiotyki lub brak czasu, cefepim można stosować jako terapię empiryczną, ponieważ charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowo-beztlenowej leczenie cefepimem można rozpoczynać w połączeniu z lekiem przeciwbakteryjnym beztlenowcowym.

Wskazania.

Dorośli.

Infekcje spowodowane mikroflorą wrażliwą na lek:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pooperacyjnych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• infekcje dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
• infekcje skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Cefepim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na cefepim lub substancje pomocnicze wchodzące w skład leku, inne cefalosporyny lub inne antybiotyki beta-laktamowe (np. penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Stosując wysokie dawki aminoglikozydów jednocześnie z cefepimem, należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych. Nefrotoksyczność obserwowano po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami, takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6 M roztwór laktytu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktytem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwego oddziaływania leków, roztworów leku Cefepim Aurobindo (tak jak większości innych antybiotyków beta-laktamowych) nie należy podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W razie konieczności jednoczesnego podania leku Cefepim Aurobindo z wymienionymi lekami, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu w przypadku stosowania odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepieniu szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością, rozwijającą się na tle złośliwych chorób hematologicznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, dlatego wskazane jest zastosowanie skojarzonej terapii przeciwdrobnoustrojowej.

Należy dokładnie ustalić, czy u pacjenta wcześniej wystąpiły reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u wszystkich chorych z dowolnymi formami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać podania adrenaliny oraz innych form terapii.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (szczególnie w wywiadzie), w szczególności z kolitem.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować czynnościowe parametry wątroby, nerek oraz narządów uczestniczących w hematopezie.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranoznego. Dlatego ważne jest, aby w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia cefepimem rozważyć możliwość rozwoju tej patologii. Kolit pseudomembranozny może wahać się od łagodnej biegunki po kolit kończący się śmiercią. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridiumdifficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykiem. Po potwierdzeniu rozpoznania kolitu pseudomembranoznego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Przypadki kolitu pseudomembranoznego o łagodnym nasileniu mogą ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego nasilenia należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridiumdifficile.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 60 ml/min) dawkę cefepimu należy skorygować w celu kompensacji powolnej szybkości wydalania nerek. Ponieważ przy stosowaniu zwykłych dawek cefepimu u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogarszać czynność nerek, mogą występować przedłużone stężenia antybiotyku we krwi, dawkę utrzymaniową cefepimu u tych pacjentów należy zmniejszyć. Przy ustalaniu kolejnej dawki cefepimu należy uwzględnić stopień zaburzenia czynności nerek, nasilenie infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmu na antybiotyk. W trakcie nadzoru posprzedażowego leków zawierających cefepim odnotowano ciężkie działania niepożądane stanowiące zagrożenie dla życia lub przypadki śmiertelne: encefalopatia (zaburzenia świadomości, w tym dezorientacja, halucynacje, stupor i śpiączka), mioklonie i drgawki. Większość przypadków odnotowano u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, którzy stosowali dawki cefepimu przekraczające zalecane. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane z uwzględnieniem czynności nerek. W większości przypadków objawy nefrotoxiczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Ostrzeżenia.

Mało prawdopodobne, aby przepisanie cefepimu w przypadku braku potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne miało korzyści, a takie postępowanie może zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju nadinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju nadinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni, a także ci, którzy stosowali długotrwałą terapię przeciwdrobnoustrojową. Należy kontrolować protrombinę u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podać witaminę K.

Ponieważ lek zawiera w składzie L-argininę, jest on również przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na L-argininę oraz u pacjentów z kwasobrzakiem. Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z hiperkaliemią.

W okresie stosowania cefepimu mogą być uzyskiwane pozytywne wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepień krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy przeprowadza się test antyglobulinowy lub test Coombsa u noworodków matek, które przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy wziąć pod uwagę, że pozytywny wynik testu Coombsa może być skutkiem zastosowania leku.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia potasu we krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu o 33 razy. Efekty przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w czasie ciąży można rozważyć tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika w niewielkich ilościach do mleka matki, dlatego w czasie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wpływ cefepimu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami nie był badany, należy jednak wziąć pod uwagę, że przy stosowaniu leku mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 1 g, podawana dożylnie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Standardowy okres leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawka i sposób podania mogą jednak się różnić w zależności od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz funkcji nerek chorego. Zalecenia dotyczące dawek leku dla dorosłych przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas zabiegów chirurgicznych. U dorosłych, 60 minut przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego, podać 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podania, podać dodatkowo 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z cefepimem. Przed podaniem metronidazolu należy przemyć układ do infuzji.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie równej dawki cefepimu, a następnie podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Cefepim jest wydalany przez nerki drogą filtracji kłębuszkowej, dlatego u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) należy dostosować dawkę leku (tabela 3).

Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych

Tabela 3

*W dni przeprowadzania dializy zastrzyk należy wykonywać po tej procedurze.

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć za pomocą poniższego wzoru.

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 − wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------.

72 × kreatynina surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy trwającej 3 godziny z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę uzupełniającą równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializy peritonealnej lek można stosować w początkowych normalnych dawkach zalecanych: 500 mg, 1 lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z przedziałem między dawkami co 48 godzin.

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Lek należy stosować tylko w przypadku wskazań życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji. Stan dzieci z masą ciała poniżej 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieci w wieku powyżej 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała poniżej 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym nerczyca), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc oraz leczenia empirycznego febrilnej neutropenii wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z febrilną neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni, ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Dzieciom o masie ciała powyżej 40 kg cefepim należy podawać w dawkach przewidzianych dla dorosłych.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między podaniami.

Obliczanie wskaźników klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m2) = ---------------------------------

kreatynina surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m2) = ------------------------------------------ - 3,6.

kreatynina surowicy (mg/dl)

Lek można podawać drogą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji (0,5 g i 1 g), powolnej wewnątrzżylowej iniekcji lub infuzji (od 3–5 minut do 30 minut).

Podanie dożylnie. Cefepim należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań lub w dowolnym innym zgodnym rozpuszczalniku w stężeniach podanych w tabeli 3. Roztwory do podania dożylnego można wprowadzać bezpośrednio do żyły poprzez wolną (3–5 minut) iniekcję przez układ do wlewu dożylnego lub bezpośrednio do zgodnego roztworu do infuzji (podawanie przez 30 minut).

W przypadku podania dożylnego cefepim jest zgodny z następującymi rozpuszczalnikami: woda do wstrzykiwań, 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań (z lub bez 5 % roztworu glukozy); 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 1/6 M roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań, roztwór Ringera z mleczanem (z lub bez 5 % roztworu glukozy).

Podanie wewnątrzmięśniowe. Lek można rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych w tabeli 4.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy przed podaniem wykonać próbę skórną na tolerancję.

Tabela 4

Tak jak inne leki stosowane do wstrzykiwań dożylnych, przygotowane roztwory leku należy przed podaniem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu (mikroorganizmów) wywołującego infekcję oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednak lek można stosować w formie monoterapii jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu wywołującego infekcję, ponieważ charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem zakażenia mieszanego tlenowego/beztlenowego (w tym Bacteroides fragilis) leczenie można rozpoczynać w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce, jeszcze przed ustaleniem patogenu.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką, miokloniami, napadami padaczkowymi oraz pobudzeniem nerwowo-mięśniowym.

Leczenie. Należy natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć terapię objawową. Stosowanie hemodializy przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają podania adrenaliny oraz innych form terapii intensywnej.

Efekty uboczne.

Zakażenia i inwazje:

rzadkie: kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwy;

rzadkie: kandydoza.

Ze strony krwi i układu limfatycznego:

bardzo często: dodatni test Coombsa;

często: wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT), anemia, eozynofilia;

rzadkie: trombocytopenia, leukopenia, neutropenia;

nieznane: anemia aplastyczna1, anemia hemolityczna1, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego:

rzadkie: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy;

nieznane: szok anafilaktyczny.

Ze strony metabolizmu i odżywiania:

nieznane: fałszywie dodatni wynik oznaczenia glukozy w moczu.

Ze strony psychiki:

nieznane: dezorientacja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego:

rzadkie: ból głowy;

rzadkie: drgawki, parestezje, dysgezja, zawroty głowy;

nieznane: bezsenność, niepokój, napady padaczkowe, encefalopatia (utrata przytomności, halucynacje, stupor, śpiączka), mioklonie, zmieniony stan świadomości.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:

rzadkie: wazodilatacja;

nieznane: tachykardia, krwawienie1.

Ze strony układu oddechowego:

rzadkie: zaburzenia oddychania;

nieznane: kaszel, ból gardła, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często: biegunka;

rzadkie: kolit, kolit pseudobłoniasty, nudności, wymioty;

rzadkie: ból brzucha, zaparcia;

nieznane: dyspepsja, zaburzenia żołądkowo-jelitowe.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

często: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, bilirubiny ogólnej;

nieznane: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

często: wysypka;

rzadkie: świąd, pokrzywka, rumień;

nieznane: zespół Stevensa-Johnsona1, wielopostaciowa rumieniowica1, toksyczny epidermalny nekroliz1.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

rzadkie: wzrost stężenia mocznika we krwi, wzrost stężenia kreatyniny we krwi;

nieznane: niewydolność nerek, nefropatyczna toksyczność.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadkie: świąd narządów płciowych.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania:

często: reakcje w miejscu infuzji, ból w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie w miejscu wstrzyknięcia;

rzadkie: gorączka, zapalenie w miejscu infuzji;

rzadkie: dreszcze;

nieznane: zapalenie żył.

Badania laboratoryjne:

nieznane: wzrost stężenia fosfatazy alkalicznej, przemijające zwiększenie stężenia azotu mocznika we krwi i/lub kreatyniny osocza, przemijająca leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, przemijająca trombocytopenia.

Inne:

nieznane: osłabienie, nadpotliwość, zapalenie pochwy, ból w klatce piersiowej, ból pleców, obrzęki obwodowe.

Możliwe efekty uboczne charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cepaloglikanów: anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

1 Efekty uboczne zgłaszane przy stosowaniu innych leków z tej samej klasy.

Pacjenci pediatryczni

Profil bezpieczeństwa Cefepim Aurobindo u dzieci jest podobny do profilu bezpieczeństwa u dorosłych.

Najczęściej zgłaszanym efektem ubocznym w badaniach klinicznych była wysypka.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze pokojowej, nie dłużej niż 7 dni w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

1 fiolka z proszkiem w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Aurubindo Pharma Ltd / Aurobindo Pharma Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Unit VI, Sy. N 329/39 i 329/47, wieś Chitkul, Patancheru Mandal Medak, stan Andhra Pradesh, Indie / Unit-VI, Sy. No. 329/39 & 329/47, Chitkul Village, Patancheru Mandal Medak, District Andhra Pradesh, India.