Brescek

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku BRESCEK (BRESEC®)

SkÅad:

substancja czynna: ceftryaksjon;

1 butelka zawiera: ceftryaksjonu sodu odpowiadajÄ cego ceftryaksjonowi 1 g lub 2 g.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÄ .

GÅówne wÅasnoÅci fizyko-chemiczne: niemal biaÅy lub ÅowiecÅoÅty krysztaÅowy proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftryaksjon. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Ceftryaksolon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie przerywany jest biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci. Odporność.

Odporność bakterii na ceftryaksolon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim zakresie działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej afiniczności białek wiążących penicylinę do ceftryaksolonu.
• Nieprzenikalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjnych pomp efliuksyjnych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego (MIC) zostały określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a wniosek o wrażliwości został sformułowany na podstawie wrażliwości na cefoksytynę;

b wniosek o wrażliwości został sformułowany na podstawie wrażliwości na penicylinę;

c rzadko występują izolaty o minimalnej stężeniu hamującym przekraczającym granice wrażliwości; w takim przypadku należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego;

d granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki wewnętrznej żylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Skuteczność kliniczna wobec poszczególnych patogenów

Stopień nabytej oporności może różnić się geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zalecane jest posiadanie lokalnych danych dotyczących oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalny poziom oporności jest taki, że korzyść z zastosowania ceftryaksonu w przypadku niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Gatunki ogólnie wrażliwe.

Dodatnie względem Grama aeroby.

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci z grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby.

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, wobec których nabyta oporność może stanowić problem.

Dodatnie względem Grama aeroby.

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+. Ujemne względem Grama aeroby.

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens. Anaeroby.

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens. Gatunki pierwotnie oporne.

Dodatnie względem Grama aeroby.

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby.

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby.

Clostridium difficile.

Inne:

Chlamydia spp. , Chlamydophila spp., Mycoplasma spp. , Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie bakterie z rodzaju Staphylococcus oporne na metycylinę są oporne na ceftryakson.

• Częstość oporności >50 % co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące β-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do mięśnia.

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu w osoczu wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie–czas” w osoczu po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe polu po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Podanie dożylne.

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksonu w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drgach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i płynie stawowym, wydzielinie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu o 8–15 % (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek.

Ceftryakson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % wartości w osoczu, w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnej. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową, jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami osocza.

Ceftryakson wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Metabolizm.

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie.

Całkowity klirens osoczowy ceftryaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi

10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksonu wydala się w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby.

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami osocza i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego całkowitego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksonu w osoczu, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy równoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci.

Okres półtrwania ceftryaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami osocza. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryaksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość / nieliniowość.

Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na całkowitym stężeniu leku, zmniejszając się mniej niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego dla całkowitego ceftryaksonu obserwuje się to w osoczu, a dla wolnego (niezwiązanego) – nie.

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna.

Tak jak w przypadku innych β-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryaksonu dla poszczególnych docelowych gatunków (tj. %T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od urodzenia):

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzekomą chorobę weneryczną;
• kiłę;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Brescek można stosować w celu:

• leczenia ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15 dnia życia;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Brescek należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryakson lub na którykolwiek inny cefalosporynę. W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny rodzaj antybiotyków β-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryakson jest przeciwwskazany:

− u przedwczesnych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

− u noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub acidozą, ponieważ przy takich stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) dożylnego podania leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, z powodu ryzyka powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

*Badania in vitro wykazały, że ceftryakson może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może powodować ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Patrz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

W żadnym wypadku nie należy stosować ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (roztwór Ringer’a)! Roztworów zawierających wapń nie należy podawać w ciągu 48 godzin po ostatnim podaniu ceftryaksonu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringer’a lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rozcieńczania preparatu Brescek w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w tym samym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie wolno podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami do długotrwałych infuzji zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pozostałym pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu cieczą zgodną po każdej infuzji. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”). Stosowanie łączone leku z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i ceftryaksonu zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa. Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczegonnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwościowe.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków β-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwościowych, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwościowe mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwościowych należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryksonego i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe na ceftryksonego, inne cefalosporyny lub inne środki β-laktamowe. Ceftryksonego należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Podczas stosowania ceftryksonego odnotowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella / toksyczny epidermalny nekroliz oraz reakcje z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS)), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxhejmera (JHR).

U niektórych pacjentów z chorobami prionowymi może wystąpić reakcja Jarischa-Herxhejmera (JHR) na początku leczenia ceftryksonego. JHR zazwyczaj jest stanem samoograniczającym się lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia takiej reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

Opisano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonego w płucach i nerkach zakończone śmiercią u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryksonego i wapń podano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów infuzyjnych dożylnych. Nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrzoskrzyniowych osadów, poza noworodkami, którym podawano ceftryksonego i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki mają zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonego w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryksonego nie można mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych, u pacjentów w każdym wieku. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dnia życia ceftryksonego i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia pozajelitowego (PN), pracownicy medyczni mogą rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne zastosowanie ceftryksonego, roztwory PN i ceftryksonego można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów PN na czas infuzji ceftryksonego i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Brescek u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryksonego, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi. Brescek jest przeciwwskazany u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym lek Brescek (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano u dorosłych i dzieci podczas leczenia Brescek.

Jeśli podczas stosowania ceftryksonego u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć diagnozę anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryksonego do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długoterminowe.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie przeprowadzać szczegółowy morfologiczny badanie krwi.

Po zastosowaniu ceftryksonego, zazwyczaj w dawkach przekraczających standardowe zalecane dawki, w badaniu USG pęcherzyka żółciowego mogą występować cienie, które błędnie interpretuje się jako kamienie. Są to osady soli wapniowej ceftryksonego, które znikają po zakończeniu lub przerwaniu terapii ceftryksonego. Takie zmiany rzadko towarzyszą objawom klinicznym. Jednak nawet w takich przypadkach zaleca się jedynie leczenie zachowawcze. Jeśli te zjawiska towarzyszą objawom klinicznym, decyzję o odstawieniu leku podejmuje lekarz.

Opisano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki u pacjentów, którym podawano ceftryksonego, które mogło rozwinąć się w wyniku obturacji dróg żółciowych. Większość z tych chorych miała czynniki ryzyka stazu w drógach żółciowych, takie jak wcześniejsze leczenie, ciężkie choroby i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć roli osadów powstających pod wpływem ceftryksonego w drógach żółciowych w rozwoju zapalenia trzustki.

Ceftryksonego może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii. Z tego powodu stosowanie ceftryksonego noworodkom z hiperbilirubinemią jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu ceftryksonego u chorych z niewydolnością nerek, którzy jednocześnie przyjmują aminoglikozydy i środki moczopędne.

Ceftryksonego nie można mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, nawet przy podawaniu leków przez różne systemy infuzyjne. U noworodków i dzieci przedwcześnie urodzonych opisano przypadki powstawania osadów w płucach i nerkach, które spowodowały skutki śmiertelne po jednoczesnym podaniu ceftryksonego i leków wapniowych. O przypadkach powstawania wewnątrzoskrzyniowych osadów po jednoczesnym stosowaniu ceftryksonego z dożylnymi roztworami zawierającymi wapń donoszono również u pacjentów z innych grup wiekowych. Z tego powodu nie można stosować roztworów zawierających wapń do wstrzykiwania dożylnego noworodkom i pacjentom z innych grup wiekowych co najmniej przez 48 godzin po podaniu ostatniej dawki ceftryksonego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Kolit / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów.

Zarejestrowano przypadki kolitu i kolitu pseudobłoniastego związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryksonego. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu ceftryksonego wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryksonego i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami odpornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Brescek test Coombsa może dawać fałszywie pozytywne wyniki. Lek Brescek może również powodować fałszywie pozytywne wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu nieliniowymi metodami mogą pojawić się fałszywie pozytywne wyniki. W trakcie stosowania leku Brescek poziom glukozy w moczu należy oznaczać za pomocą enzymatycznych metod analizy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie ceftryksonego może powodować fałszywe obniżenie poziomów glukozy we krwi uzyskanych za pomocą niektórych systemów kontroli poziomu glukozy. Należy zapoznać się z instrukcjami użytkowania dla każdego indywidualnego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Sód.

Każdy gram leku Brescek zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryksonego ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie nadawać się do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, chyba że patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryksonego, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryksonego można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do medycznego stosowania lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno w żadnym wypadku podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonego. Zaciemnienia, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherzyka żółciowego; częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryksonego w dawce 1 g na dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryksonego. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksonego towarzyszy objawom klinicznym. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze niechirurgiczne, a decyzję o przerwaniu stosowania leku podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Staz żółciowy.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących lek Brescek (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Brescek może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryksonego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku.

Encefalopatia.

Donoszono o encefalopatii podczas stosowania ceftryksonego (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub chorobami układu nerwowego. W przypadku podejrzenia encefalopatii związanej z ceftryksonego (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonus, drgawki) należy rozważyć możliwość odstawienia ceftryksonego.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności.
Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków i odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryksonego przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryksonego u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryksonego można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Okres karmienia piersią.

Ceftryksonego przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Jednak nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odrzuceniu stosowania ceftryksonego należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści płynące z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas leczenia ceftryksonego mogą wystąpić takie działania niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie.

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Tabela 1

Dorośli i dzieci od 12. roku życia (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego.

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g Bresceku.

Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii Brescek może być skuteczny przy podawaniu wewnątrzmięśniowym w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją.

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja.

Jednorazowa dawka 500 mg wstrzyknięta w sposób wewnątrzmięśniowy.

Zastrzykowica.

Ogólnie zalecane dawki to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzykowicy mózgu przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowicy, w tym zastrzykowicy mózgu, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione zakażenie boreliozą (wczesny (II etap) i późny (III etap)).

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci.

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg).

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 lat (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego.

Jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Brescek w dawce 50 mg/kg może być stosowane w leczeniu przewlekłego zapalenia ucha środkowego. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego poprzedniego leczenia Brescek może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją.

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzyk.

Zalecanymi dawkami ogólnymi są 75–100 mg/kg (maksymalnie – 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzyku, w tym neurozastrzyku, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane zakażenie boreliozą (wczesna (II etap) i późna (III etap)).

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni.

Brescek jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenie ucha środkowego.

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Brescek w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń chirurgicznych przed zabiegiem operacyjnym.

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed zabiegiem.

Zastrzykawica.

Zalecaną ogólną dawką jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykawicy, w tym neurozastrzykawicy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Przy prawidłowej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksoneu, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatnim (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobową dawkę ceftryaksoneu nie należy przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie wymaga się dodatkowego podania leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

W przypadku jednoczesnego ciężkiego uszkodzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania.

Podanie domięśniowe.

Brescek można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w centralną część stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją dotyczącą zastosowania medycznego lidokainy.

Podanie dożylne.

Brescek można podawać dożylne w formie infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (preferowana metoda) lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać drogą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Podanie domięśniowe należy rozważyć w przypadku, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksoneu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Nie należy stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksoneu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksoneu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksoneu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym dożylnej. Dlatego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksoneu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń chirurgicznych przed zabiegiem operacyjnym ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Zasady przygotowania roztworu

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanego roztworu. Przygotowany roztwór jest stabilny przez 6 godzin w temperaturze 15–25 °C lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Nie należy mieszać roztworu ceftryaksoneu w tym samym strzykawce z innymi lekami, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorku lidokainy (tylko do wstrzyknięć domięśniowych).

Należy przepłukać system infuzyjny po każdym zastosowaniu.

Do wstrzyknięcia domięśniowego należy rozpuścić 1 g leku Brescek w 3,5 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy.

Do wstrzyknięcia dożylnej należy rozpuścić 1 g leku Brescek w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Do wlewu dożylnego należy rozpuścić 2 g Brescek w 40 ml jednego z następujących roztworów infuzyjnych wolnych od jonów wapnia: 0,9 % chlorku sodu, 0,45 % chlorku sodu + 2,5 % glukozy, 5 % glukozy, 10 % glukozy, 6 % dekstranu w 5 % roztworze glukozy, 6–10 % skrobi hydroksyetylowanej, woda do wstrzykiwań. Ze względu na możliwą niezgodność roztworów zawierających ceftryakson nie wolno mieszać z roztworami zawierającymi inne antybiotyki, zarówno przy przygotowywaniu, jak i podczas podania.

Objętość wypierania 1 g ceftryaksoneu wynosi 0,71 ml w wodzie do wstrzykiwań oraz w 1 % roztworze chlorku lidokainy. Po dodaniu 10 ml wody do wstrzykiwań końcowa stężenie przygotowanego roztworu wynosi 93,37 mg/ml. Po dodaniu 3,5 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy końcowa stężenie przygotowanego roztworu wynosi 237,53 mg/ml.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszy nadmiernych stężeń leku w osoczu. Przy przedawkowaniu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Najczęściej obserwowane reakcje niepożądane związane z zastosowaniem ceftryksoponu: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Częstość występowania niepożądanych reakcji na ceftryksopon ustalono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000); częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranozny^b; częstość nieznana^a – nadinfekcje^b.

Układ krwionośny i chłonny: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ odpornościowy: częstość nieznana^a – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilakto-idne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa-Herxheimera^b (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Układ nerwowy: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – encefalopatia; częstość nieznana^a – drgawki.

Ucho i narząd równowagi: częstość nieznana^a – zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersze: rzadko – skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często – biegunka^b, stolce wodniste; nieczęsto – nudności, wymioty; częstość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, stomatyt, glosyt.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby¹, cholestazyjne zapalenie wątroby^1,b.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka; nieczęsto – świąd; rzadko – pokrzywka; częstość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, erytrema wielopostaciowa, ostra ogólnikowa pustulopatia egzantematyczna, reakcje z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS)^b (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Nerki i układ moczowy: rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i miejsce podania leku: nieczęsto – zapalenie żył (flebit), ból w miejscu iniekcji, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Układ sercowo-naczyniowy: częstość nieznana – zespół Kounisa.

Badania laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana^a – fałszywie dodatni test Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z raportów po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie przez populację o nieokreślonej liczbie, nie można wiarygodnie oszacować ich częstości, dlatego też częstość została zaklasyfikowana jako nieznana.

^b Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”

¹ Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryksoponu.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksoponu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksoponu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnątrznie ceftryksopon i leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksoponu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu połowy życia ceftryksoponu (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/doba) lub dawki całkowite przekraczające 10 g, a także miały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów z ograniczoną ruchomością lub u chorych odwodnionych. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii, znikają po odstawieniu ceftryksoponu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksoponu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów u dzieci po podaniu dożylnym leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Częstość powstawania osadów jest niższa przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut). Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszą objawy, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksoponu osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ceftryksopon jest niezgodny z amszaryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Roztworów zawierających ceftryksopon nie należy mieszać z innymi lekami ani dodawać do nich, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksoponu nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksoponu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Sposób stosowania i dawki” i „Reakcje niepożądane”).

W przypadku łączenia z innymi antybiotykami należy stosować oddzielne strzykawki lub roztwory do infuzji.

Opakowanie.

Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań: 1 g; 2 g; 1 lub 10 fiolki z proszkiem w pudełku kartonowym; 1 lub 20 fiolki z proszkiem w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent (i).

ANFARM HELLAS S.A., Grecja / ANFARM HELLAS S.A., Greece

BROS LTD, Grecja / BROS LTD, Greece

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Schimatari Viotias, 32009, 61 km Drogi Krajowej Ateny-Lamia, Grecja / Schimatari Viotias, 32009, 61st km Nat. Rd. Athens-Lamia, Greece

ul. Augis i Galinis 15, Nea Kifisia (Attyka) 14564, Grecja / Augis & Galinis 15, Nea Kifisia (Attiki) 14564, Greece

Wniosek składający.

Firma farmaceutyczna „VOCATE S.A.”, Grecja / Pharmaceutical company „VOCATE S.A.”, Greece

Miejsce składania wniosku.

Grecja, Ateny, 166 74 Ano Glifada, ul. Gounari 150 / Greece, Athens, 166 74 Ano Glifada, Gounari str.,150