Bisoprolol-AstraFarm

INSTRUKCJA stosowania leku BISOPROLOL-ASTRAPHARM (BISOPROLOL-ASTRAPHARM)

Skład:

substancja czynna: bisoprolol;

1 tabletka zawiera 5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy; celuloza mikrokryształowa; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, o kształcie płasko-cylindrycznym z zaokrąglonymi krawędziami i bruzdą z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Selektywne blokery receptorów β-adrenergicznych. Kod ATC C07AB07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Bisoprolol-AstraFarm – wysoko selektywny bloker β1-adrenoreceptorów. Nie wykazuje wewnętrznego działania sympatykomimetycznego ani klinicznie wyrażonych właściwości stabilizujących błony. Lek charakteryzuje bardzo niska powinność do receptorów β2 mięśni gładkich oskrzeli i naczyń krwionośnych, jak również do receptorów β2 uczestniczących w regulacji metabolicznej. W związku z tym bisoprolol nie wpływa na oporność dróg oddechowych ani na efekty metaboliczne pośredniczone przez β2-receptory. Selektywność bisoprololu wobec β1-adrenoreceptorów utrzymuje się również poza zakresem terapeutycznym dawek.

Bisoprolol nie wykazuje wyrażonego ujemnego działania inotropowego.

Maksymalny efekt bisoprololu występuje po 3–4 godzinach od przyjęcia leku. Okres półwyprowadzenia z osocza wynosi 10–12 godzin, co powoduje 24-godzinną skuteczność po jednorazowym zażyciu. Maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy osiągany jest po 2 tygodniach przyjmowania leku.

W intensywnej terapii u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca bez przewlekłej niewydolności serca bisoprolol zmniejsza rzut serca oraz zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen dzięki obniżeniu częstości skurczów serca i objętości rzutowej. W długotrwałej terapii zmniejsza się podwyższony opór obwodowy. Podstawą działania przeciw nadciśnieniowego blokerów β-adrenoreceptorów jest również mechanizm obniżenia aktywności reniny w osoczu krwi.

Bisoprolol hamuje reakcję na aktywność sympatoadrenergiczną poprzez blokadę kardioprezentnych receptorów β1. Powoduje to spowolnienie akcji serca oraz zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego, co prowadzi do obniżenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Dzięki temu osiąga się pożądany efekt u pacjentów z chorobą wieńcową i chorobą niedokrwienną serca.

Farmakokinetyka.

Po przyjęciu doustnym ponad 90 % bisoprololu jest wchłaniane z przewodu pokarmowego. Wchłanianie nie zależy od spożycia pokarmu. Efekt pierwszego przejścia przez wątrobę jest niewielki, co sprzyja wysokiej dostępności biologicznej – około 90 %. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 30 %. Objętość rozprzędnienia wynosi 3,5 l/kg.

Bisoprolol jest usuwany z organizmu dwiema drogami: około 50 % ulega metabolizmowi w wątrobie z powstaniem nieaktywnych metabolitów i wydalaniu przez nerki, a około 50 % wydalane jest przez nerki w niezmienionej formie. Całkowity klirens bisoprololu wynosi 15 l/h. Dzięki длительнemu okresowi półwyprowadzenia (10–12 godzin) lek zachowuje działanie terapeutyczne przez 24 godziny przy jednorazowym dawkowaniu w ciągu doby.

Ze względu na zbliżony udział wątroby i nerek w wydalaniu tego leku, nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. Kinetyka bisoprololu jest liniowa i nie zależy od wieku.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Choroba wieńcowa (angina pectoris).

Przewlekła niewydolność serca z dysfunkcją skurczową lewej komory w połączeniu z inhibitorem ACE, diuretykiem, w razie potrzeby – z glikozydami naparstnicy.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na bisoprolol lub inne składniki leku;
• ostra niewydolność serca lub niewydolność serca w stanie dekompensacji wymagająca terapii inotropowej;
• szok kardiogenny;
• blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia (z wyjątkiem pacjentów z rozrusznikiem serca);
• zespół słabości węzła zatokowego;
• blok zatokowo-komorowy;
• bradykardia objawowa;
• objawowa hipotensja tętnicza;
• ciężka postać astmy oskrzelowej lub ciężkie przewlekłe choroby obturacyjne płuc;
• zaawansowane stadia zaburzeń krążenia obwodowego lub choroba Raynauda;
• kwasica metaboliczna;
• nieleczona fiochromocytoza.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca

Przeciwwskazane połączenia.

Leki przeciwarhythmiczne klasy I (np. chinidyna, disopyramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon). Możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe oraz nasilenie negatywnego wpływu inotropowego.

Wszystkie wskazania

Antagoniści wapnia (grupa werapamilu, w mniejszym stopniu diltiazemu). Negatywny wpływ na funkcję kurczliwą mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Dożylne podanie werapamilu u pacjentów przyjmujących β-blokery może prowadzić do nasilonej hipotensji tętniczej i bloku przedsionkowo-komorowego.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze o działaniu centralnym (np. klonidyna, metyldopa, moxonidyna, rylenidyna). Możliwe pogorszenie przebiegu niewydolności serca z powodu obniżenia centralnego napięcia sympatycznego (obniżenie częstości skurczów serca i wyrzutu serca, rozszerzenie naczyń). Nagłe odstawienie leku, szczególnie po uprzednim odstawieniu β-blokerów, może zwiększyć ryzyko wystąpienia odrzutowej nadciśnienia tętniczego.

Połączenia stosowane z ostrożnością.

Leczenie nadciśnienia tętniczego lub choroby wieńcowej (angina pectoris).

Leki przeciwarhythmiczne klasy I (np. chinidyna, disopyramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon). Możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe oraz nasilenie negatywnego wpływu inotropowego.

Wszystkie wskazania

Antagoniści wapnia z grupy dihydropirydyn (np. nifedypina, felodypina, amlodypina). Możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej. Nie wyklucza się możliwości nasilenia negatywnego wpływu na funkcję inotropową mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca.

Leki przeciwarhythmiczne klasy III (np. amiodaron). Możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.

β-blokery o działaniu miejscowym (np. zawarte w kroplach do oczu stosowanych w leczeniu jaskry). Możliwe nasilenie efektów systemowych bisoprololu.

Parasympatomymetiki. Możliwe wydłużenie czasu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i zwiększenie ryzyka bradykardii.

Insulina i doustne leki hipoglikemiczne. Wzmacnianie działania hipoglikemicznego. Blokada β-adrenoreceptorów może maskować objawy hipoglikemii.

Leki stosowane w znieczuleniu. Zwiększa się ryzyko niewydolności mięśnia sercowego i wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Glikozydy serca. Obniżenie częstości skurczów serca, wydłużenie czasu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID). Możliwe osłabienie hipotensyjnego działania bisoprololu.

β-sympatomymetiki (np. orcyprenalina, izoprenalina, dobutamina). Stosowanie w połączeniu z bisoprololem może prowadzić do zmniejszenia efektu terapeutycznego obu leków. W leczeniu reakcji alergicznych mogą być wymagane wyższe dawki adrenaliny.

Sympatomymetiki działające na α- i β-adrenoreceptory (np. adrenalina, noradrenalina). Możliwe wystąpienie pośredniego poprzez α-adrenoreceptory efektu zwężającego naczynia, prowadzącego do podwyższenia ciśnienia tętniczego i nasilenia kłopotów z przepływem obwodowym. Podobna interakcja jest bardziej prawdopodobna przy stosowaniu nieselektywnych β-blokerów.

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze oraz lekami o działaniu hipotensyjnym (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, barbiturany, fenytozyna) możliwe jest zwiększenie ryzyka hipotensji tętniczej.

Możliwe połączenia.

Meflochina. Możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia bradykardii.

Inhibitory MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO typu B). Wzmacnianie działania hipotensyjnego β-blokerów, ale istnieje ryzyko wystąpienia kryzysu nadciśnieniowego.

Ryfampicyna. Słabe skrócenie okresu półtrwania bisoprololu, prawdopodobnie z powodu indukcji enzymów wątrobowych metabolizujących leki. Zwykle nie wymaga to dostosowania dawki.

Pochodne ergotaminy. Nasilenie zaburzeń krążenia obwodowego.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca z zastosowaniem bisoprololu należy rozpoczynać od fazy tycowania.

Pacjentom z chorobą wieńcową nie należy nagle przerywać leczenia bez pilnej potrzeby, ponieważ może to prowadzić do przejściowego pogorszenia stanu. Rozpoczęcie i przerywanie leczenia bisoprololem wymaga regularnego monitorowania.

Obecnie brakuje wystarczających doświadczeń terapeutycznych w leczeniu przewlekłej niewydolności serca u pacjentów z następującymi chorobami i stanami patologicznymi: cukrzyca typu I, ciężkie zaburzenia funkcji nerek, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, restrykcyjna kardiomiopatia, wrodzone wady serca, hemodynamicznie znaczące wady zastawkowe serca, zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z następującymi stanami:

• oskrzelową kurczliwością (przy astmie oskrzelowej, obturacyjnych chorobach dróg oddechowych);
• cukrzycą z dużymi wahnięciami poziomu glukozy we krwi; objawy hipoglikemii mogą być maskowane;
• surową dietą;
• przeprowadzaną terapią dezynfuzyjną. Podobnie jak inne leki β-blokujące, bisoprolol może nasilać wrażliwość na alergeny i nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych. W takich przypadkach leczenie adrenalina nie zawsze daje pozytywny efekt terapeutyczny;
• blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia;
• dławicą piersiową Prinzmetala;
• obturacyjnymi chorobami tętnic obwodowych (na początku terapii możliwe nasilenie dolegliwości);
• ogólną narkozą.

Skład leku zawiera laktozę. Pacjenci z rozpoznaną nietolerancją niektórych cukrów powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Należy obowiązkowo powiadomić lekarza-anestezjologa o stosowaniu leków blokujących β-adrenoreceptory. U pacjentów, u których planowana jest ogólna narkoza, stosowanie leków β-blokujących zmniejsza występowanie arytmii i niedokrwienia mięśnia sercowego podczas wprowadzania w stan narkozy, intubacji oraz okresu popołożowego. Zaleca się kontynuowanie stosowania leków β-blokujących w okresie okołochirurgicznym. Anestezjolog powinien brać pod uwagę potencjalne oddziaływanie wzajemne z innymi lekami, które może prowadzić do bradyarytmii, odruchowej tachykardii oraz zmniejszenia możliwości odruchowego mechanizmu kompensacji utraty krwi. W przypadku odstawienia bisoprololu przed zabiegiem operacyjnym dawkę należy stopniowo zmniejszać i całkowicie odstawić lek 48 godzin przed ogólną narkozą.

Nie zaleca się łączenia bisoprololu z antagonistami wapnia z grupy werapamilu lub diltiazemu, z lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi o działaniu centralnym (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Mimo że kardioselektywne leki β-blokujące (β1) mają mniejszy wpływ na funkcję płuc w porównaniu z nieselektywnymi lekami β-blokującymi, należy unikać ich stosowania, tak jak wszystkich leków β-blokujących, w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych, chyba że istnieją poważne wskazania do terapii. W razie konieczności lek Bisoprolol należy stosować z ostrożnością. U pacjentów z obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych leczenie bisoprololem należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki i obserwować pacjentów pod kątem pojawienia się nowych objawów (np. duszności, nietolerancji wysiłku fizycznego, kaszlu).

W przypadku astmy oskrzelowej lub innych przewlekłych obturacyjnych chorób płuc wskazane jest wspomagające leczenie bronchodilatatorami. W niektórych przypadkach pacjenci z astmą oskrzelową mogą wymagać wyższych dawek β2-sympatomymetyków z powodu zwiększonego oporu dróg oddechowych podczas przyjmowania leku.

Leki β-blokujące (np. bisoprolol) należy przepisywać pacjentom z łuszczycą (również w wywiadzie) po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka.

Pacjentom z fochromocytomą bisoprolol należy przepisać dopiero po rozpoczęciu leczenia lekami α-adrenoblokującymi.

Objawy tarczycy mogą być maskowane podczas stosowania bisoprololu.

Podczas stosowania bisoprololu może wystąpić pozytywny wynik testu antydopingowego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Bisoprolol posiada właściwości farmakologiczne, które mogą powodować szkodliwy wpływ na przebieg ciąży i/lub rozwój płodu/noworodka. Zazwyczaj leki β-blokujące zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może prowadzić do opóźnienia wewnątrzmacicznego rozwoju, śmierci płodu w łonie macierzystym, poronienia lub przedwczesnych porodów. U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia, bradykardia). Jeśli leczenie lekami β-blokującymi jest konieczne, zaleca się stosowanie leku β1-selektywnego.

Leku w okresie ciąży można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Należy kontrolować przepływ krwi maciczno-łożyskowy oraz wzrost płodu. W przypadku szkodliwego wpływu na przebieg ciąży lub płód należy rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Noworodek po porodzie powinien być pod ścisłą obserwacją. Objawy hipoglikemii i bradykardii można oczekiwać w ciągu pierwszych 3 dni.

Okres karmienia piersią. Brak danych dotyczących wydzielania bisoprololu w mleku matki, dlatego nie zaleca się stosowania leku Bisoprolol-AstraFarm w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Wiadomo, że u pacjentów z chorobą wieńcową bisoprolol nie wpływał na zdolność kierowania pojazdami lub innymi maszynami.

W pojedynczych przypadkach lek może wpływać na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z złożonymi mechanizmami. Szczególną uwagę należy zwrócić na początek leczenia, zmianę dawki leku lub współdziałanie z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Bisoprolol-AstraFarm należy połykać nie żując, rano na czczo, podczas lub po śniadaniu, popijając niewielką ilością płynu.

Hipertensja tętnicza; choroba niedokrwienna serca (steno kardię).

Leczenie należy rozpoczynać stopniowo od niskich dawek z późniejszym ich zwiększaniem. Zalecana dawka wynosi 5 mg (1 tabletka Bisoprolol-AstraFarm 5 mg) na dobę. W przypadku łagodnego stopnia nadciśnienia tętniczego (ciśnienie rozkurczowe do 105 mmHg) odpowiednia jest dawka 2,5 mg.

W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 10 mg (1 tabletka Bisoprolol-AstraFarm 10 mg) na dobę. Dalsze zwiększanie dawki uzasadnione jest wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę.

Dawkę koryguje lekarz indywidualnie, w zależności od częstości pulsu i korzyści terapeutycznej.

Przewlekła niewydolność serca z dysfunkcją skurczową lewej komory w połączeniu z inhibitorem ACE, diuretykiem, w razie potrzeby – glikozydami naparstnicy.

Standardowa terapia przewlekłej niewydolności serca: inhibitory ACE (lub blokery receptorów angiotensyny w przypadku nietolerancji inhibitorów ACE), blokery β-adrenoreceptorów, diuretyki oraz, w razie potrzeby, glikozydy serca.

Bisoprolol-AstraFarm stosuje się w leczeniu pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca bez objawów zaostrzenia.

Leczenie powinien prowadzić lekarz z doświadczeniem w terapii przewlekłej niewydolności serca.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca lekiem Bisoprolol-AstraFarm rozpoczyna się zgodnie z poniższym schematem tytrowania i może być dostosowywane w zależności od indywidualnych reakcji organizmu.

• 1,25 mg* fumaranu bisoprololu 1 raz na dobę przez 1 tydzień; jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 2,5 mg* fumaranu bisoprololu 1 raz na dobę przez kolejny tydzień; jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 3,75 mg** fumaranu bisoprololu 1 raz na dobę przez kolejny tydzień; jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 5 mg fumaranu bisoprololu 1 raz na dobę przez kolejne 4 tygodnie; jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 7,5 mg fumaranu bisoprololu 1 raz na dobę przez kolejne 4 tygodnie; jeśli dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 10 mg fumaranu bisoprololu 1 raz na dobę jako terapię utrzymującą.

* Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca zaleca się stosowanie bisoprololu w dawce 2,5 mg;

** Stosować w odpowiedniej dawce.

Maksymalna zalecana dawka fumaranu bisoprololu wynosi 10 mg 1 raz na dobę.

W trakcie fazy tytrowania konieczna jest kontrola wskaźników czynności życiowych (ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca) oraz objawów postępującej niewydolności serca. Objawy mogą rozwijać się od pierwszego dnia leczenia.

Zmiana leczenia.

Jeśli maksymalna zalecana dawka jest źle tolerowana, możliwe jest stopniowe zmniejszenie dawki. Jeśli w trakcie fazy tytrowania lub po jej zakończeniu obserwuje się stopniowe pogarszanie się niewydolności serca, rozwija się hipotensja tętnicza lub bradykardia, zaleca się dostosowanie dawki leku, co może wymagać tymczasowego zmniejszenia dawki bisoprololu lub, być może, przerwania leczenia. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta należy zawsze rozważyć możliwość ponownego rozpoczęcia leczenia bisoprololem.

Nie należy nagle przerywać leczenia lekiem, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, ponieważ może to prowadzić do pogorszenia stanu pacjenta. W razie potrzeby leczenie lekiem zaleca się kończyć powoli, stopniowo zmniejszając dawkę (np. zmniejszając dawkę o połowę co tydzień).

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca jest zazwyczaj długotrwałe.

Leczenie bisoprololem jest długotrwałe i zależy od rodzaju i ciężkości choroby.

Pacjenci z niewydolnością wątroby i/lub nerek.

Hipertensja tętnicza; choroba niedokrwienna serca. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek o łagodnym i średnim stopniu ciężkości zwykle nie trzeba dostosowywać dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 10 mg Bisoprolol-AstraFarm na dobę. Dane dotyczące stosowania bisoprololu u pacjentów poddawanych dializie są ograniczone. Nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania.

Przewlekła niewydolność serca. Brak danych dotyczących farmakokinetyki bisoprololu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i jednoczesnymi zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, dlatego zwiększanie dawki należy przeprowadzać ostrożnie.

Pacjenci w wieku starszym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Brak danych klinicznych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania bisoprololu w leczeniu dzieci, dlatego lek nie jest zalecany w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Objawy.

Przy przedawkowaniu (np. stosowanie dawki dobowej 15 mg zamiast 7,5 mg) odnotowano przypadki wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego III stopnia, bradykardii i zawrotów głowy. Najczęstszymi objawami przedawkowania β-blokatorów są bradykardia, hipotensja tętnicza, ostra niewydolność serca, hipoglikemia i skurcz oskrzeli. Dotychczas znanych jest kilka przypadków przedawkowania (maksymalna dawka – 2000 mg) bisoprololu. Obserwowano bradykardię lub hipotensję tętniczą. Wszyscy pacjenci wyzdrowieli. Istnieje duża zmienność indywidualnej wrażliwości na pojedynczą wysoką dawkę bisoprololu, pacjenci z niewydolnością serca mogą być bardziej wrażliwi na działanie leku. Dlatego leczenie należy rozpoczynać od stopniowego zwiększania dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Leczenie.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Przy przedawkowaniu należy przerwać leczenie lekiem i prowadzić terapię wspomagającą i objawową. Dane są ograniczone, że bisoprolol trudno poddaje się dializie. W przypadku podejrzenia przedawkowania, zgodnie z oczekiwanym działaniem farmakologicznym oraz na podstawie rekomendacji dotyczących innych β-blokatorów, należy rozważyć następujące ogólne działania.

Przy bradykardii: wstrzykiwanie dożylnie atropiny. Jeśli nie ma reakcji, należy ostrożnie podać izoprenaline lub inny lek o działaniu chronotropowym dodatnim. W wyjątkowych przypadkach może być potrzebne przewodowe wszczepienie stymulatora serca.

Przy hipotensji tętniczej: wstrzykiwanie dożylnie płynów i leków zwężających naczynia. Wstrzykiwanie dożylnie glukagonu może być pomocne.

Przy bloku przedsionkowo-komorowym II i III stopnia: dokładna obserwacja oraz wlewanie izoprenaliny lub przewodowe wszczepienie stymulatora serca.

Przy zaostrzeniu przewlekłej niewydolności serca: wstrzykiwanie dożylnie leków moczopędnych, leków inotropowych, leków rozszerzających naczynia.

Przy skurczu oskrzeli: leki przeciwbólowe (np. izoprenalina), β2-adrenomimetyki i/lub aminofilina.

Przy hipoglikemii: wstrzykiwanie dożylnie glukozy.

Działania niepożądane.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: bradykardia (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca), objawy nasilenia niewydolności serca (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca), zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, bradykardia (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową), objawy nasilenia niewydolności serca (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową), uczucie zimna lub mrowienia kończyn, hipotensja tętnicza (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową), hipotensja ortostatyczna (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca).

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy*, ból głowy*, syncope/utraty przytomności.

Ze strony narządu wzroku: obniżone wydzielanie łez (należy wziąć pod uwagę przy noszeniu soczewek kontaktowych), zapalenie spojówek.

Ze strony narządu słuchu: pogorszenie słuchu.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych w wywiadzie, katar alergiczny.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, zaparcia.

Ze strony skóry: reakcje nadwrażliwości, w tym świąd, zaczerwienienie, wysypka; alopecia. Podczas leczenia lekami z grupy β-blokerów może dochodzić do nasilenia objawów u chorych na łuszczycę w postaci wysypki trądzikowej.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: osłabienie mięśni, kurcze.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby.

Ze strony układu rozrodczego: zaburzenia potencji.

Ze strony psychiki: depresja, zaburzenia snu, koszmary nocne, halucynacje.

Wskaźniki laboratoryjne: podwyższenie poziomu trójglicerydów we krwi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu krwi (AST, ALT).

Zaburzenia ogólne: osłabienie (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca), zmęczenie*; rzadziej – osłabienie (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową).

* Dotyczy wyłącznie pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową. Objawy te zazwyczaj pojawiają się na początku terapii, są słabo wyrażone i ustępują w ciągu pierwszych 1–2 tygodni.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub reakcji niepożądanych należy niezwłocznie poinformować lekarza.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w opakowaniu pierwotnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze; po 2, 3, 6 lub 9 blisterów w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „AstraFarm”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon kijewsko-siewierski, miasto Wiśniewe, ul. Kijewska 6.