Bilastyna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BILASTYNA

Skład:

substancja czynna: bilastyna;

1 tabletka zawiera bilastynę 20 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa glikolianowa skrobia, dwutlenek krzemu koloidalny, stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe, owalne tabletki białego koloru z rowkiem podziałowym z jednej strony i gładkie z drugiej.

Róweczek służy wyłącznie podziałowi tabletu w celu ułatwienia połknięcia i nie jest przeznaczony do dzielenia na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwhistaminowe do stosowania systemowego. Inne leki przeciwhistaminowe do stosowania systemowego. Bilastyna. Kod ATC R06A X29.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Bilastyna to niestępujący, długodziałający antagonist histaminy, wysoce selektywny bloker obwodowych receptorów H1, który nie wiąże się z receptorami muszynowymi.

Po jednorazowym podaniu bilastyna przez 24 godziny hamuje wywołane histaminą reakcje skórne objawiające się naczyniówkami i zaczerwienieniem.

Efektywność kliniczna i bezpieczeństwo. W badaniach klinicznych przeprowadzonych u dorosłych i nastolatków z alergicznym nieżytym nosa i spojówek (sezonowym i całorocznym), przyjmowanie 20 mg bilastyny raz na dobę przez 14–28 dni okazało się skuteczne w łagodzeniu takich objawów jak kichanie, wydzielina z nosa, swędzenie w nosie, uczucie zatkania nosa, swędzenie oczu, łzawienie i zaczerwienienie oczu. Objawy były skutecznie kontrolowane przez 24 godziny.

W dwóch badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z przewlekłą krapivką idiopatyczną, stosowanie 20 mg bilastyny raz na dobę przez 28 dni okazało się skuteczne w osłabieniu intensywności swędzenia, zmniejszeniu liczby i rozmiaru naczyniówek oraz w zmniejszeniu dyskomfortu wywołanego krapivką. U pacjentów zaobserwowano poprawę jakości snu i jakości życia.

W badaniach klinicznych z udziałem bilastyny nie zaobserwowano klinicznie istotnego wydłużenia interwału QTc ani żadnego innego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, nawet przy dawce 200 mg na dobę (10-krotnie wyższej niż dawka kliniczna) przez 7 dni u 9 uczestników, ani przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami białka P (P-gp), takimi jak ketokonazol (24 uczestników) i erytromycyna (24 uczestników). Ponadto przeprowadzono szczegółowe badanie QT z udziałem 30 ochotników.

W kontrolowanych badaniach klinicznych profil bezpieczeństwa bilastyny w stosunku do układu nerwowego centralnego (CNS) przy zalecanej dawce 20 mg raz na dobę był podobny do placebo, a częstość występowania senności pod wpływem bilastyny nie różniła się statystycznie od częstości przyjmowania placebo. Bilastyna w dawkach do 40 mg na dobę nie wpływała na parametry psychomotoryczne w badaniach klinicznych ani na zdolność prowadzenia pojazdów w standardowym teście jazdy.

U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat), którzy brali udział w badaniach II i III fazy, efektywność i bezpieczeństwo leku nie różniły się od tych u młodszych pacjentów.

W badaniu z udziałem 146 pacjentów w podeszłym wieku nie stwierdzono różnic w profilu bezpieczeństwa w porównaniu z innymi dorosłymi uczestnikami.

Dzieci.

Nastolatkowie (w wieku 12–17 lat) zostali włączeni do programu klinicznego. Spośród nich 128 osób przyjmowało bilastynę podczas badań klinicznych (81 w podwójnie ślepych badaniach z alergicznym nieżytym nosa i spojówek), pozostali 116 uczestników zostali przydzielani do grup otrzymujących aktywne leki porównawcze lub placebo. Nie zaobserwowano różnic w skuteczności i bezpieczeństwie między dorosłymi a nastolatkami.

Zgodnie z rekomendacjami potwierdzona skuteczność u dorosłych i nastolatków może być uznana za wystarczającą dla dzieci, biorąc pod uwagę, że wpływ systemowy 10 mg bilastyny u dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg odpowiada wpływowi u dorosłych przy dawce 20 mg bilastyny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Ekstrapolacja danych uzyskanych u dorosłych i nastolatków jest uznawana za uzasadnioną dla tego leku, ponieważ patofizjologia alergicznego nieżytu nosa i spojówek oraz krapivki jest taka sama we wszystkich grupach wiekowych.

W 12-tygodniowym kontrolowanym badaniu klinicznym u dzieci w wieku od 2 do 11 lat (łącznie 509 dzieci, z których 260 otrzymywało 10 mg bilastyny: 58 osób w wieku od 2 do < 6 lat, 105 – w wieku od 6 do < 9 lat i 97 – w wieku od 9 do < 12 lat, a 249 dzieci otrzymywało placebo: 58 osób w wieku od 2 do < 6 lat, 95 – w wieku od 6 do < 9 lat i 96 – w wieku od 9 do < 12 lat), przy stosowaniu zalecanej pediatrycznej dawki 10 mg raz na dobę profil bezpieczeństwa bilastyny (n = 260) był podobny do profilu bezpieczeństwa placebo (n = 249), reakcje niepożądane wystąpiły odpowiednio u 5,8 % i 8,0 % pacjentów przyjmujących 10 mg bilastyny i placebo. Przyjmowanie zarówno 10 mg bilastyny, jak i placebo prowadziło do niewielkiego zmniejszenia senności i efektu sedytywnego w ocenie według kwestionariusza jakości snu pediatrycznego, nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy między grupami leczenia. U dzieci w wieku od 2 do 11 lat po podaniu 10 mg bilastyny na dobę nie stwierdzono istotnej różnicy w QTc w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo. Specjalny kwestionariusz jakości życia dzieci z alergicznym nieżytem nosa i spojówek lub przewlekłą krapivką wykazał ogólną poprawę wyników po 12 tygodniach bez istotnej statystycznie różnicy między grupami uczestników przyjmujących bilastynę i placebo. W badaniu wzięło udział łącznie 509 dzieci, w tym 479 osób z alergicznym nieżytem nosa i spojówek i 30 osób z rozpoznaną przewlekłą krapivką. 260 dzieci otrzymywało bilastynę: 252 (96,9 %) – w celu leczenia alergicznego nieżytu nosa i spojówek i 8 (3,1 %) – w celu leczenia przewlekłej krapivki. Analogicznie 249 dzieci otrzymywało placebo: 227 (91,2 %) – w celu leczenia alergicznego nieżytu nosa i spojówek i 22 (8,8 %) – w celu leczenia przewlekłej krapivki.

Europejska Agencja Leków odmówiła obowiązku przedstawienia wyników badań dotyczących stosowania bilastyny we wszystkich podgrupach dzieci poniżej 2. roku życia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po doustnym podaniu bilastyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 1,3 godziny. Nie obserwowano akumulacji. Średni wskaźnik biodostępności bilastyny po doustnym podaniu wynosi 61 %.

Rozkład. Badania in vitro i in vivo wykazały, że bilastyna jest substytutem białka P-gp (patrz sekcja „Interakcja z ketokonazolem, erytromycyną i dyltiazemem”) oraz transporterów OATP (patrz sekcja „Interakcja z sokiem grejpfrutowym”). Wydaje się, że bilastyna nie jest substytutem przenośnika BCRP ani nerkowych przenośników OST2, OAT1 i OAT3. Dane z badań in vitro nie dają podstaw do uznania, że bilastyna w krążeniu ogólnym hamuje aktywność takich białek przenośnikowych jak P-gp, MRP2, BCRP, BSEP, OATP1B1, OATP1B3, OATP2B1, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2 i NTCP, ponieważ jej zdolność do hamowania P-gp, OATP2B1 i OCT1 jest niewielka i charakteryzuje się wartością IC50 ≥ 300 µM, co znacznie przewyższa obliczone Cmax przy klinicznym stosowaniu bilastyny. W związku z tym takie interakcje nie będą miały znaczenia klinicznego. Wyniki tych badań wskazują jednak, że nie można wykluczyć hamowania przez bilastynę białek przenośnikowych obecnych w błonie śluzowej jelita (np. P-gp). Po zastosowaniu w dawkach terapeutycznych 84–90 % bilastyny wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm. W badaniach in vitro bilastyna nie wykazała zdolności do indukcji ani hamowania aktywności izoenzymów CYP450.

Eliminacja. W badaniu bilansu masy przeprowadzonym u zdrowych ochotników po jednorazowym podaniu 14C-bilastyny w dawce 20 mg, niemal 95 % podanej dawki wykryto w moczu (28,3 %) i kale (66,5 %) w postaci niezmienionej bilastyny, co pozwala wnioskować, że bilastyna jest niewielko metabolizowana w organizmie człowieka. Średni okres półtrwania bilastyny u zdrowych ochotników wynosi 14,5 godziny.

Liniowość. W zakresie badanych dawek (od 5 do 220 mg) bilastyna wykazała kinetykę liniową z niską międzyosobniczą zmiennością.

Upośledzenie funkcji nerek. Badanie z udziałem pacjentów z różnym stanem funkcji nerek wykazało, że przy prawidłowej funkcji nerek (GFR > 80 ml/min/1,73 m²) średnie AUC0-∞ (± SD) wynosi 737,4 (±260,8) ng•h/ml, przy lekkim upośledzeniu funkcji nerek (GFR = 50–80 ml/min/1,73 m²) – 967,4 (±140,2) ng•h/ml, przy umiarkowanym upośledzeniu (GFR = 30–<50 ml/min/1,73 m²) – 1384,2 (±263,23) ng•h/ml, a przy ciężkim upośledzeniu (GFR <30 ml/min/1,73 m²) – 1708,5 (±699,0) ng•h/ml.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek średni okres półtrwania bilastyny (± SD) wynosił 9,3 godziny (±2,8), u pacjentów z lekkim upośledzeniem – 15,1 godziny (±7,7), u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem – 10,5 godziny (±2,3), a u pacjentów z ciężkim upośledzeniem – 18,4 godziny (±11,4). U praktycznie wszystkich pacjentów po 48–72 godzinach bilastyna nie była wykrywana w moczu. Nie oczekuje się, że takie zmiany farmakokinetyczne będą miały znaczenie kliniczne lub wpływ na profil bezpieczeństwa bilastyny, ponieważ stężenie bilastyny w osoczu u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek pozostaje w granicach bezpiecznych.

Upośledzenie funkcji wątroby. Dane farmakokinetyczne u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby są niedostępne. W organizmie człowieka bilastyna nie jest metabolizowana. Wyniki badania z udziałem pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek wykazały, że bilastyna jest wydalana głównie przez nerki, a z żółcią – najprawdopodobniej jedynie w niewielkim stopniu. Nie oczekuje się, że zmiany funkcji wątroby będą miały klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę bilastyny.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dane dotyczące farmakokinetyki bilastyny u pacjentów w wieku ≥ 65 lat są ograniczone. Nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic parametrów farmakokinetycznych bilastyny u pacjentów w wieku ≥ 65 lat w porównaniu z pacjentami w wieku 18–35 lat.

Dzieci. Dane farmakokinetyczne u nastolatków (12–17 lat) są niedostępne; dla bilastyny uznaje się za dopuszczalną ekstrapolację danych uzyskanych u dorosłych.

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci uzyskano w badaniu farmakokinetycznym fazy II, które objęło 31 dzieci w wieku od 4 do 11 lat z alergicznym nieżytym nosa i spojówek lub przewlekłą krapivką, które przyjmowały jedną tabletę bilastyny rozpraszalną w jamie ustnej, 10 mg raz na dobę. Analiza danych farmakokinetycznych dotyczących stężenia bilastyny w osoczu wykazała, że po przyjmowaniu bilastyny w dawce 10 mg raz na dobę, zalecanej w leczeniu pacjentów pediatrycznych, jej wpływ systemowy odpowiada wpływowi obserwowanemu u dorosłych i nastolatków po podaniu leku w dawce 20 mg, a średnia wartość AUC u dzieci w wieku od 6 do 11 lat wynosi 1014 ng•h/ml. Te wyniki były głównie niższe niż maksymalny bezpieczny poziom ustalony na podstawie danych dotyczących stosowania leku u dorosłych w dawce 80 mg raz na dobę zgodnie z profilem bezpieczeństwa leku. Wyniki te potwierdziły, że dawka bilastyny 10 mg do doustnego przyjmowania raz na dobę jest uzasadnioną dawką terapeutyczną dla pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe nieżytu alergicznego nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych i przedstawiono poniżej.

Interakcja z posiłkiem. Jedzenie zmniejsza biodostępność bilastyne o 30%.

Interakcja z sokiem grejpfrutowym. Jednoczesne przyjmowanie bilastyne w dawce 20 mg i soku grejpfrutowego powodowało zmniejszenie biodostępności bilastyne o 30%. Podobny efekt może również występować przy stosowaniu innych soków owocowych. Stopień zmniejszenia biodostępności bilastyne może się różnić w zależności od producenta soku i odmiany owoców. Mechanizm tej interakcji polega na hamowaniu białka transportowego OATP1A2, dla którego bilastyna jest substratem (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Leki będące substratami lub inhibitorami OATP1A2, takie jak rytonawir lub ryfampycyna, mogą również obniżać stężenie bilastyne we krwi.

Interakcja z ketokonazolem lub erytromycyną. Jednoczesne przyjmowanie 20 mg bilastyne raz dziennie oraz 400 mg ketokonazolu raz dziennie lub 500 mg erytromycyny trzy razy dziennie zwiększało AUC bilastyne dwukrotnie, a Cmax ̶ 2–3 razy. Podobne zmiany można wyjaśnić interakcją na poziomie białek transportowych odpowiedzialnych za wydzielanie leków z komórek jelita, ponieważ bilastyna jest substratem dla białka P-gp i nie ulega metabolizmowi (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Prawdopodobnie nie wpływają one na profil bezpieczeństwa bilastyne z jednej strony oraz ketokonazolu lub erytromycyny z drugiej. Inne leki będące substratami lub inhibitorami P-gp (np. cyklosporyna) mogą również zwiększać stężenie bilastyne we krwi.

Interakcja z dyltiazemem. Jednoczesne przyjmowanie 20 mg bilastyne i 60 mg dyltiazemu zwiększało Cmax bilastyne o 50%. Podobny efekt można wyjaśnić interakcją na poziomie białek transportowych (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) odpowiedzialnych za wydzielanie leków z komórek jelita; wpływ ten prawdopodobnie nie wpływa na profil bezpieczeństwa bilastyne.

Interakcja z alkoholem. Po jednoczesnym stosowaniu alkoholu i bilastyne w dawce 20 mg funkcje psychomotoryczne były na tym samym poziomie, co po jednoczesnym stosowaniu alkoholu i placebo.

Interakcja z lorazepanem. Stosowanie bilastyne w dawce 20 mg raz dziennie jednoczesnie z lorazepanem w dawce 3 mg raz dziennie przez 8 dni nie wykazało nasilenia depresyjnego działania lorazepanu na OUN.

Dzieci. Badania interakcji z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Ze względu na brak doświadczenia klinicznego w zakresie interakcji bilastyne z innymi lekami, produktami spożywczymi lub sokami owocowymi u dzieci, wyniki uzyskane u dorosłych należy uwzględnić przy przepisywaniu bilastyne dzieciom.

Brak danych klinicznych, na podstawie których można byłoby stwierdzić, czy zmiany AUC lub Cmax spowodowane interakcjami wpływają na profil bezpieczeństwa bilastyne u dzieci.

Szczególne wskazania.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania bilastyny u dzieci w wieku do 2 lat nie zostały ustalone, a doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 2 do 5 lat jest ograniczone, dlatego bilastyna nie powinna być stosowana u tych grup wiekowych pacjentów.

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności nerek jednoczesne stosowanie bilastyny z inhibitorami białka P-gp, takimi jak ketokonazol, erytromycyna, cyklosporyna, rytonawir lub diltiazem, może prowadzić do wzrostu stężenia bilastyny we krwi, co zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Dlatego pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności nerek należy unikać jednoczesnego stosowania bilastyny i inhibitorów białka P-gp.

Zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT w zapisie EKG u pacjentów stosujących bilastynę (patrz sekcje: „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”, „Właściwości farmakologiczne”). Przypuszcza się, że leki wywołujące wydłużenie QT/QTc zwiększają ryzyko wystąpienia komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes.

Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu bilastyny pacjentom z podwyższonym ryzykiem wydłużenia odcinka QT/QTc. Obejmuje to pacjentów z wywiadem arytmii serca; pacjentów z hipokaliemią, hipomagnezemią, hipokalcemią; pacjentów z znanym wydłużeniem odcinka QT lub znaczną bradykardią; pacjentów stosujących jednocześnie inne leki związane z wydłużeniem QT/QTc.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub są one ograniczone co do stosowania bilastyny u kobiet w ciąży.

Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą, poród ani rozwój poporodowy. Ze względów bezpieczeństwa zaleca się unikanie przyjmowania leku w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Nie przeprowadzono badań dotyczących przenikania bilastyny do mleka matki. Dostępne dane farmakokinetyczne wskazują, że u zwierząt bilastyna przenika do mleka. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu leczenia należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści terapeutyczne dla matki.

Funkcja rozrodcza

Dane kliniczne są ograniczone lub nieistniejące. Badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na funkcję rozrodczą.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Badania dotyczące wpływu bilastyny na zdolność prowadzenia pojazdów wykazały, że u dorosłych leczenie bilastyną w dawce 20 mg nie wpływało na zdolność prowadzenia środków transportu. Jednakże, ponieważ indywidualna reakcja na lek może się różnić, pacjentom należy zalecać powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, aż do momentu ustalenia ich osobistej reakcji na bilastynę.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Dorośli i dzieci (od 12. roku życia). 20 mg bilastyny (1 tabletka) 1 raz na dobę w celu złagodzenia objawów alergicznego rynokonjunktiwity (sezonowego i dobowego) oraz pokrzywki.

Tabletkę należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po spożyciu pokarmu lub soku owocowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Czas trwania leczenia. W przypadku alergicznego rynokonjunktiwity lek należy przyjmować tylko w okresie kontaktu z alergenami. W przypadku sezonowego alergicznego rinitu przyjmowanie leku może być przerwane po złagodzeniu objawów i wznowione w przypadku ich ponownego pojawienia się. W przypadku przewlekłego alergicznego rinitu lek można stosować nieprzerwanie przez cały okres kontaktu z alergenami.

W przypadku pokrzywki czas trwania przyjmowania leku zależy od charakteru i długości trwania objawów, jak również od ich dynamiki.

Osoby z grup szczególnego ryzyka

Osoby starsze. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji nerek. Badania przeprowadzone u dorosłych z grup szczególnego ryzyka (pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek) wykazały, że nie ma potrzeby korygowania dawki bilastyny u dorosłych (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji wątroby. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu bilastyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Jednakże, ponieważ bilastyna nie ulega metabolizmowi i jest wydalana głównie z moczem, zaburzenia funkcji wątroby nie powinny prowadzić do niebezpiecznego nasilenia działania systemowego u dorosłych. Dlatego u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Dzieci

Dzieci w wieku od 6 do 11 lat z masą ciała nie mniejszą niż 20 kg

Tym pacjentom można przepisać bilastynę w postaci tabletów dozwolonych do stosowania w jamie ustnej o dawce 10 mg, a także bilastynę w postaci roztworu doustnego 2,5 mg/ml.

Dzieci w wieku do 6 lat z masą ciała do 20 kg

Dostępne dane opisano w sekcjach „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka”, „Szczególne wskazania” oraz „Działania niepożądane”, jednakże nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania. Dlatego bilastyny nie należy stosować tej grupie wiekowej.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania bilastyny u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie zostały ustalone.

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Tabletki należy popijać dostateczną ilością wody. Dawki dobowej należy przyjmować jednorazowo.

Dzieci.

Lek Bilastyna stosuje się u dzieci od 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Informacje dotyczące ostrego przedawkowania bilastyną uzyskano w trakcie badań klinicznych prowadzonych podczas opracowywania leku oraz podczas obserwacji pozarynkowej. W badaniach klinicznych po podaniu zdrowym dorośliwym ochotnikom bilastyny w dawkach przekraczających dawkę terapeutyczną 10–11 razy (220 mg jako dawka pojedyncza lub 200 mg na dobę przez 7 dni) częstotliwość występowania działań niepożądanych była dwukrotnie wyższa niż przy stosowaniu placebo. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy, ból głowy i nudności. Nie odnotowano poważnych działań niepożądanych ani istotnego wydłużenia interwału QTc. Dane zebrane podczas obserwacji pozarynkowej są zgodne z wynikami badań klinicznych.

W starannym badaniu krzyżowym interwałów QT/QTc z udziałem 30 zdrowych dorosłych ochotników krytyczna ocena wpływu wielokrotnej dawki bilastyny (100 mg na dobę przez 4 dni) na repolaryzację komorową nie wykazała istotnego wydłużenia interwału QTc.

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspierające.

Nieznany jest specyficzny antydotum dla bilastyny.

Efekty uboczne.

Ogólny profil bezpieczeństwa u dorosłych i u dzieci w wieku dojrzewania

W trakcie badań klinicznych u pacjentów dorosłych i w wieku dojrzewania z alergicznym nieżytem nosa i spojówek lub przewlekłym idiopatycznym pokrzywką, efekty uboczne po stosowaniu bilastyne w dawce 20 mg występowały z częstotliwością zbliżoną do tej obserwowanej po stosowaniu placebo (odpowiednio 12,7 % i 12,8 %). Badania kliniczne fazy II i III przeprowadzone w trakcie klinicznego rozwoju leku obejmowały 2525 pacjentów dorosłych i w wieku dojrzewania, którym podawano bilastyne w różnych dawkach, w tym 1697 pacjentów otrzymywało bilastyne w dawce 20 mg. W tych badaniach 1362 pacjentów otrzymywało placebo. U pacjentów stosujących bilastyne w dawce 20 mg wskazaną z powodu alergicznego nieżytu nosa i spojówek lub przewlekłego idiopatycznego pokrzywki najczęściej zgłaszano następujące efekty uboczne: ból głowy, senność, zawroty głowy i zmęczenie. Efekty te występowały z częstotliwością porównywalną do częstotliwości występowania działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących placebo.

Poniżej w tabeli przedstawiono efekty uboczne, które prawdopodobnie były powiązane z bilastyne i występowały u ponad 0,1 % pacjentów otrzymujących bilastyne w dawce 20 mg w trakcie klinicznego rozwoju (n = 1697).

Częstotliwość występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznana (niemożliwe oszacowanie częstości występowania na podstawie dostępnych danych).

Reakcje występujące rzadko i bardzo rzadko, oraz te, których częstotliwość jest nieznana, nie zostały uwzględnione w tabeli.

*W okresie postmarketingowym raportowano również przypadki wydłużenia interwału QT w zapisie EKG.

W okresie postmarketingowym obserwowano działania niepożądane o nieznanej częstości: przyspieszone tętno, tachykardię, reakcje nadwrażliwości (anafilaksję, obrzęk naczynioruchowy, duszność, wysypkę, obrzęk lokalny/miejscowy oraz zaczerwienienie, a także wymioty.

Opis pojedynczych działań niepożądanych obserwowanych u dorosłych i u dzieci w wieku dojrzałym. Senność, ból głowy, zawroty głowy i osłabienie występowały zarówno u pacjentów przyjmujących bilastynę w dawce 20 mg, jak i u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość tych reakcji wynosiła odpowiednio: 3,06% vs 2,86% w przypadku senności; 4,01% i 3,38% w przypadku bólu głowy; 0,83% i 0,59% w przypadku zawrotów głowy; 0,83% i 1,32% w przypadku osłabienia.

Dane zebrane w trakcie obserwacji postmarketingowej potwierdziły profil bezpieczeństwa obserwowany podczas badań klinicznych.

Ogólny profil bezpieczeństwa u dzieci. W trakcie badań klinicznych częstość, typ i nasilenie działań niepożądanych u dzieci w wieku dojrzałym (12–17 lat) były takie same jak u dorosłych. Informacje zebrane w tej grupie (dzieci w wieku dojrzałym) w okresie postmarketingowym potwierdzono wynikami badań klinicznych.

Odsetek dzieci (2–11 lat), u których zaobserwowano działania niepożądane po leczeniu alergicznego zapalenia spojówek i nosa lub przewlekłego pokrzywki idiopatycznego bilastyną w dawce 10 mg w trakcie 12-tygodniowego kontrolowanego badania klinicznego, był porównywalny do odsetka pacjentów otrzymujących placebo (68,5% vs 67,5%).

Pojawiające się najczęściej działania niepożądane u 291 dzieci (2–11 lat) przyjmujących bilastynę (w postaci tabletów rozpuszczalnych w jamie ustnej) w trakcie badań klinicznych (#260 dzieci otrzymało lek w badaniu bezpieczeństwa, 31 dzieci – w badaniu farmakokinetycznym), to ból głowy, zapalenie spojówek alergicznego pochodzenia, katar oraz ból brzucha. Te same działania niepożądane występowały z porównywalną częstością u 249 pacjentów otrzymujących placebo.

Poniżej w tabeli przedstawiono działania niepożądane, które najprawdopodobniej były związane z bilastyną i wystąpiły u ponad 0,1% dzieci (2–11 lat) przyjmujących bilastynę w trakcie badań klinicznych.

Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Działania niepożądane występujące rzadko i bardzo rzadko, jak również te o nieznanej częstości, nie zostały uwzględnione w tabeli.

#260 dzieci uczestniczyło w badaniach klinicznych oceny bezpieczeństwa, a 31 dzieci uczestniczyło w badaniach farmakokinetycznych.

Opis poszczególnych działań niepożądanych u dzieci. Bóle głowy, bóle brzucha, zapalenie spojówek alergiczne i katar alergiczny obserwowano zarówno u dzieci leczonych bilastyną w dawce 10 mg, jak i u dzieci otrzymujących placebo. Stwierdzona częstość wynosiła odpowiednio: 2,1 % vs 1,2 % dla bólu głowy, 1,0 % vs 1,2 % dla bólu brzucha, 1,4 % vs 2,0 % dla zapalenia spojówek alergicznego oraz 1,0 % vs 1,2 % dla kataru alergicznego.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze; 1 blister w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Bez recepty.

Producent.

Vivimed Labs Ltd.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

D-125 i 128, Faza III, IDA, Jedimetla, dystrykt Medchal-Malkajgiri – 500055, stan Telangana, Indie.