Benodil

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BENODIL (BENODIL)

Skład:

substancja czynna: budezonid;

1 ml zawiesiny do inhalacji zawiera 0,25 mg lub 0,5 mg budezonidu;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, natrium citricum, dinatrium edetas, polysorbatum 80, acidum citricum anhydricum, aqua pro injectione.

Postać leku. Zawiesina do inhalacji.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: jednolita zawiesina białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki do inhalacji stosowane w leczeniu chorób obturacyjnych dróg oddechowych. Glikokortykosteroidy. Kod ATX R03B A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Budesonid – glikokortykosteroid o silnym miejscowym działaniu przeciwzapalnym, u którego częstość i ciężkość działań niepożądanych są niższe niż w przypadku doustnych kortykosteroidów.

Miejscowe działanie przeciwzapalne

Dokładny mechanizm działania glikokortykosteroidów w leczeniu astmy oskrzelowej nie został jeszcze całkowicie wyjaśniony. Prawdopodobnie istotną rolę odgrywają efekty przeciwzapalne, takie jak hamowanie uwalniania mediatorów zapalenia oraz supresja odpowiadania immunologicznego pośredniczonego przez cytokiny.

Badanie kliniczne przeprowadzone u pacjentów z astmą, w którym porównywano formy leku budesonidu w postaci inhalacyjnej i doustnej w dawkach zaprojektowanych tak, aby osiągnąć zbliżoną wartość biodostępności systemowej, wykazało istotną statystycznie przewagę skuteczności budesonidu inhalowanego w porównaniu z budesonidem doustnym w porównaniu do placebo. W związku z tym efekt terapeutyczny standardowych dawek budesonidu inhalowanego może w znacznym stopniu wynikać z bezpośredniego działania na drogi oddechowe.

W badaniu prowokacyjnym po czterotygodniowym wcześniejszym leczeniu budesonidem zaobserwowano zmniejszenie zwężenia oskrzeli w reakcjach astmatycznych zarówno natychmiastowych, jak i późnych.

Początek działania

Po jednorazowym wdychaniu budesonidu przez usta za pomocą inhalatora proszku suchego poprawa funkcji płuc następuje w ciągu kilku godzin. Wykazano, że po terapeutycznym stosowaniu inhalacji budesonidu przez usta za pomocą inhalatora proszku suchego poprawa funkcji płuc następuje w ciągu 2 dni od rozpoczęcia leczenia, choć maksymalny efekt może nie być osiągnięty przez 4 tygodnie.

Reaktywność dróg oddechowych

Wykazano również, że u pacjentów z nadreaktywnością budesonid zmniejsza reaktywność dróg oddechowych na histaminę i metacholinę.

Astma wysiłkowa

Terapia budesonidem inhalowanym była skutecznie stosowana w profilaktyce napadów astmy oskrzelowej wywołanych obciążeniem fizycznym.

Wzrost

W krótkoterminowych badaniach zaobserwowano niewielkie i zazwyczaj tymczasowe spowolnienie tempa wzrostu, które zazwyczaj występowało w pierwszym roku leczenia. Ograniczone dane z długoterminowych badań wskazują, że większość dzieci i nastolatków stosujących budesonid inhalowany ostatecznie osiąga właściwy wzrost w wieku dorosłym. Jednakże w jednym badaniu dzieci, które przez 6 lat otrzymywały budesonid inhalowany w wysokich dawkach za pomocą inhalatora proszku suchego (400 μg dziennie) bez doboru do najniższej skutecznej dawki, były średnio o 1,2 cm niższe w wieku dorosłym niż dzieci otrzymujące placebo przez podobny okres czasu. W odniesieniu do doboru do najniższej skutecznej dawki oraz monitorowania wzrostu u dzieci patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Wpływ na stężenie kortyzolu w osoczu krwi

W badaniach z udziałem zdrowych ochotników stosujących budesonid w postaci proszku do inhalacji zaobserwowano zależny od dawki wpływ na poziom kortyzolu w osoczu krwi i w moczu. Budesonid w postaci proszku do inhalacji w zalecanych dawkach znacznie słabiej wpływa na funkcję nadnerczy niż prednizone w dawce 10 mg, co potwierdzono analizami ACTH.

Dzieci

Kliniczne zastosowanie: astma oskrzelowa

Skuteczność budesonidu w postaci zawiesiny do inhalacji została przebadana w dużej liczbie badań, które wykazały skuteczność leku u dorosłych i dzieci w trybie jednorazowego lub dwukrotnego stosowania dziennie w profilaktycznym leczeniu astmy oskrzelowej przewlekłej. Poniżej przedstawiono kilka przykładów reprezentatywnych badań.

Kliniczne zastosowanie: kraciuch

W szeregu badań z udziałem dzieci chorych na kraciuch porównywano leczenie budesonidem z zastosowaniem placebo. Przykłady reprezentatywnych badań, w których badano stosowanie budesonidu w leczeniu dzieci z kraciuchem, przedstawiono poniżej.

Skuteczność stosowania u dzieci z kraciuchem lekkim i umiarkowanym

W celu ustalenia, czy budesonid poprawia objawy kraciuchu i skraca czas hospitalizacji, przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie z udziałem 87 dzieci (w wieku od 7 miesięcy do 9 lat), które zostały hospitalizowane z klinicznym rozpoznaniem kraciuchu. Uczestnicy otrzymali dawkę początkową budesonidu (2 mg) lub placebo, a następnie dawkę budesonidu 1 mg lub placebo co 12 godzin. Statystycznie budesonid istotnie poprawiał wyniki oceny kraciuchu po 12 i 24 godzinach, a także po 2 godzinach u pacjentów z początkową oceną objawów kraciuchu powyżej 3 punktów. Czas hospitalizacji skrócono również o 33%.

Skuteczność stosowania u dzieci z kraciuchem umiarkowanym i ciężkim

W celu porównania skuteczności leczenia budesonidem i placebo przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie z udziałem 83 niemowląt i dzieci (w wieku od 6 miesięcy do 8 lat), które zostały hospitalizowane z klinicznym rozpoznaniem kraciuchu. Pacjenci otrzymywali budesonid w dawce 2 mg lub placebo co 12 godzin przez nie więcej niż 36 godzin lub do czasu wypisu. Ogólną ocenę objawów kraciuchu ustalano przed podaniem leku oraz po 0, 2, 6, 12, 24, 36 i 48 godzinach po podaniu dawki początkowej. Po 2 godzinach w grupach budesonidu i placebo zaobserwowano podobne poprawy oceny objawów kraciuchu, różnica między grupami nie była istotna statystycznie. Po 6 godzinach ocena objawów kraciuchu w grupie budesonidu była istotnie lepsza niż w grupie placebo, a ta poprawa w porównaniu z placebo była również wyraźna po 12 i 24 godzinach.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Dostępność systemowa budesonidu u dorosłych po podaniu zawiesiny do inhalacji z budesonidem za pomocą nebulizera strumieniowego wynosi około 15% dawki nominalnej i 40–70% dawki podanej pacjentowi. Niewielka część tej ilości wynika z wchłaniania leku, który został połknięty. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest około 10–30 minut po rozpoczęciu nebulizacji i wynosi około 4 nmol/l po podaniu dawki 2 mg.

Rozkład

Objętość rozkładu budesonidu wynosi około 3 l/kg. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi średnio 85–90%.

Metabolizm

Budesonid podlega znacznemu (≈90%) metabolizmowi pierwszego przejścia przez wątrobę do metabolitów o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów, 6β-hydroksybudesonidu i 16α-hydroksyprednisolonu, wynosi mniej niż 1% aktywności budesonidu. Metabolizm budesonidu odbywa się głównie przy udziale CYP3A, należącego do podrodziny cytochromu P450.

Wydalanie

Metabolity budesonidu wydalane są głównie przez nerki w niezmienionej lub skoniugowanej formie. Niezmieniony budesonid nie występuje w moczu. U zdrowych dorosłych ogólny klirens systemowy budesonidu jest zazwyczaj wysoki (około 1,2 l/min), a końcowy okres półwyluwywalnia budesonidu po podaniu dożylnym wynosi średnio 2–3 godziny.

Linowość

Kinetyka budesonidu jest proporcjonalna do dawki przy zastosowaniu w dawkach klinicznie istotnych.

W badaniu, w którym pacjenci otrzymywali również 100 mg ketokonazolu dwa razy dziennie, zaobserwowano wzrost stężenia budesonidu w osoczu krwi po podaniu doustnym (w dawce jednorazowej 10 mg) średnio 7,8-krotnie. Brak danych o oddziaływaniach tego typu przy stosowaniu budesonidu inhalowanego, jednakże należy się spodziewać istotnego wzrostu stężenia substancji w osoczu krwi.

Dzieci

U dzieci w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową ogólny klirens budesonidu wynosi około 0,5 l/min. Klirens u dzieci (na 1 kg masy ciała) jest o około 50% wyższy niż u dorosłych. U dzieci chorych na astmę oskrzelową końcowy okres półwyluwywalnia budesonidu po inhalacji wynosi około 2,3 godziny. Podobny wynik obserwuje się u zdrowych dorosłych. U pacjentów w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową dostępność systemowa budesonidu po podaniu zawiesiny do inhalacji z budesonidem za pomocą nebulizera strumieniowego (Pari LC Jet Plus® z kompresorem Pari Master®) wynosi około 6% dawki nominalnej i 26% dawki dostarczonej pacjentowi. Dostępność systemowa u dzieci jest około dwukrotnie niższa niż u zdrowych dorosłych.

U dzieci w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 20 minut po rozpoczęciu nebulizacji i wynosi około 2,4 nmol/l po podaniu dawki 1 mg. Wskaźniki ekspozycji na budesonid (Cmax i AUC) po podaniu dawki jednorazowej 1 mg metodą nebulizacji u dzieci w wieku 4–6 lat są porównywalne z tymi wskaźnikami u zdrowych dorosłych otrzymujących budesonid w tej samej dawce za pomocą tego samego systemu nebulizacji.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Benodil zawiera silny, niehalogenowany kortykosteroid – budezonid, przeznaczony do leczenia astmy oskrzelowej u pacjentów, u których stosowanie leków wziewanych w postaci aerozolu sprężonym powietrzem lub w postaci proszku do inhalacji nie jest skuteczne lub nie jest wskazane.

Benodil jest również zalecany do stosowania u noworodków i dzieci z kruupem (powikłanie ostrej wirusowej infekcji dróg oddechowych górnych, znane również jako zapalenie krtani i oskrzeli lub podgłośniowe zapalenie krtani), które stanowi wskazanie do hospitalizacji.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na budezonid lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Metabolizm budezonidu zachodzi głównie przy udziale CYP3A4. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A, np. itrakonazolem, ketokonazolem, inhibitorami proteazy HIV oraz lekami zawierającymi kobicystat, zwiększa ryzyko wystąpienia systemowych działań niepożądanych kortykosteroidów (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”). Należy unikać łączenia leku Benodil z silnymi inhibitorami CYP3A, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści przewyższają zwiększony ryzyko wystąpienia systemowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów; jeśli nie można uniknąć stosowania takiej kombinacji, należy monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia systemowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania leku Benodil z lekami przeciwgrzybiczymi (takimi jak itrakonazol i ketokonazol), odstęp między podawaniem tych leków powinien być jak najdłuższy. Można rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budezonidu.

Ograniczone dane dotyczące podobnej interakcji z wysokimi dawkami wziewnego budezonidu wykazują, że przy współrzędnej terapii itrakonazolem w dawce 200 mg raz dziennie, podawanie wziewnego budezonidu (dawka pojedyncza 1000 µg) prowadzi do istotnego wzrostu stężenia substancji w osoczu (średnio czterokrotnie).

U kobiet przyjmujących jednocześnie estrogeny lub hormonalne środki antykoncepcyjne obserwowano wzrost stężenia budezonidu w osoczu i nasilenie działania kortykosteroidów, jednak przy stosowaniu budezonidu razem z niskimi dawkami skojarzonych doustnych środków antykoncepcyjnych ten efekt nie występował.

Ponieważ funkcja kory nadnerczy może być zahamowana, test stymulacji wydzielania ACTH, przeznaczony do diagnostyki niedoczynności przysadki, może dawać fałszywe wyniki (niskie wartości).

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególności stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z aktywną lub nieaktywną postacią gruźlicy płuc oraz z infekcjami grzybiczymi lub wirusowymi dróg oddechowych.

Pacjenci niezależni od sterydów. Efekt terapeutyczny osiąga się zazwyczaj w ciągu 10 dni. Pacjentom z nadmierną produkcją śluzu w oskrzelach można początkowo stosować krótkotrwały (około 2 tygodni) dodatkowy kurs kortykosteroidów doustnych. Po zakończeniu leczenia doustnego wystarczającym leczeniem może być stosowanie leku Benodil jako monoterapii.

Pacjenci uzależnieni od sterydów. Przejście z kortykosteroidów doustnych na lek Benodil można rozpocząć, gdy pacjent znajduje się w stosunkowo stabilnej fazie choroby. Przez około 10 dni Benodil stosuje się w połączeniu z doustnym sterydem w dawce, która była stosowana wcześniej.

Następnie dawkę kortykosteroidów doustnych należy stopniowo zmniejszać (np. o 2,5 mg prednizolonu lub odpowiednika miesięcznie) do najniższego możliwego poziomu. W wielu przypadkach możliwe jest całkowite zastąpienie kortykosteroidów doustnych lekiem Benodil.

Podczas przejścia z terapii doustnych sterydów na Benodil w większości przypadków obserwuje się zmniejszenie działania systemowego kortykosteroidów, co może prowadzić do pojawienia się objawów alergii lub artretyzmu, takich jak katar, egzema oraz ból mięśni i stawów. W przypadku wystąpienia tych stanów należy rozpocząć leczenie specyficzne. Zazwyczaj podejrzewać można niewystarczający efekt terapii glikokortykosteroidowej, jeśli pojawiają się takie objawy jak zmęczenie, ból głowy, nudności, wymioty, choć zdarza się to rzadko. W takich przypadkach czasem może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki doustnych glikokortykosteroidów.

Tak jak w przypadku innych form terapii inhalacyjnej, może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli, towarzyszący nasileniu świstów oddechowych bezpośrednio po procedurze. Jeśli dojdzie do takiej sytuacji, leczenie inhalowanym budezonidem należy natychmiast przerwać, ocenić stan pacjenta oraz, jeśli to konieczne, rozpocząć terapię alternatywną.

U pacjentów, u których była wymagana terapia ratunkowa kortykosteroidami w wysokich dawkach lub długotrwałe leczenie inhalowanymi kortykosteroidami w najwyższych zalecanych dawkach, istnieje również ryzyko zaburzeń czynności nadnerczy. U takich pacjentów w przypadku silnego stresu mogą wystąpić objawy i objawy niedostateczności nadnerczy. W sytuacjach stresowych lub w okresie planowanego zabiegu chirurgicznego można podać dodatkową terapię systemową kortykosteroidami.

Przy stosowaniu każdego inhalowanego kortykosteroidu mogą wystąpić efekty systemowe, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich efektów jest znacznie mniejsze przy stosowaniu inhalowanych kortykosteroidów niż doustnych. Możliwe efekty systemowe obejmują zespół Cushinga, cechy cushingoide, przygniecenie czynności nadnerczy, opóźnienie tempa wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę i jaskrę, rzadziej – różne zaburzenia psychiczne i behawioralne, w tym nadmierną aktywność psychoruchową, zaburzenia snu, lęk, depresję lub objawy agresji (szczególnie u dzieci). Dlatego ważne jest, aby dawkę inhalowanego kortykosteroidu dobrać do najniższej dawki, przy której zachowuje się skuteczna kontrola astmy oskrzelowej.

Benodil nie jest przeznaczony do szybkiego łagodzenia ostrych epizodów astmy oskrzelowej, które wymagają stosowania inhalowanych leków rozszerzających oskrzela o krótkim działaniu. Jeśli u pacjenta leczenie lekami rozszerzającymi oskrzela o krótkim działaniu jest nieskuteczne lub jeśli potrzebują one większej liczby inhalacji niż zwykle, konieczne jest interwencja medyczna. W takiej sytuacji należy rozważyć wzmocnienie standardowego leczenia, np. poprzez zwiększenie dawki inhalowanego budezonidu, dodanie długo działającego agonisty β2-adrenergicznego lub podanie kursu doustnych glikokortykosteroidów.

Obniżenie czynności wątroby może wpływać na wydalenie glikokortykosteroidów z organizmu, ponieważ zmniejsza się szybkość wydalenia i zwiększa się ekspozycja systemowa. Należy pamiętać o możliwym rozwoju działań niepożądanych.

Jednak klirens osoczowy po wstrzyknięciu dożylnym budezonidu był taki sam u pacjentów z marskością wątroby i u zdrowych ochotników. Po podaniu doustnym biodostępność systemowa budezonidu wzrastała wskutek pogorszenia czynności wątroby z powodu zmniejszenia metabolizmu presystemowego. Kliniczne znaczenie tych zmian dla leczenia lekiem Benodil nie zostało ostatecznie ustalone, ponieważ brakuje danych dotyczących inhalowanego budezonidu, ale można oczekiwać zwiększenia stężenia leku w osoczu, a tym samym zwiększenia ryzyka systemowych reakcji niepożądanych.

Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A, np. z itrakonazolem, ketokonazolem, inhibitorami proteazy HIV oraz lekami zawierającymi kobicystat, zwiększa ryzyko systemowych działań niepożądanych kortykosteroidów. Należy unikać takiej kombinacji, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści przewyższają zwiększone ryzyko; jeśli nie można uniknąć stosowania takiej kombinacji, należy monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia systemowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów. Ma to ograniczone znaczenie kliniczne przy krótkotrwałym (1–2 tygodnie) leczeniu itrakonazolem lub ketokonazolem lub innymi silnymi inhibitorami CYP3A, ale należy to uwzględnić podczas długotrwałego leczenia. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budezonidu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Komorę nebulizera należy czyścić po każdym użyciu. Komorę nebulizera oraz końcówkę lub maskę oddechową należy przemywać gorącą wodą z zastosowaniem środka myjącego o łagodnym działaniu. Należy dokładnie opłukać i wysuszyć komorę nebulizera poprzez podłączenie jej do kompresora lub zasysacza powietrza.

W trakcie leczenia inhalowanymi kortykosteroidami może rozwijać się kandydoza jamy ustnej. Ta infekcja może wymagać stosowania odpowiednich leków przeciwgrzybiczych, a u niektórych pacjentów może pojawić się konieczność przerwania leczenia (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pneumonia u pacjentów z POChP

U pacjentów z POChP, którzy otrzymują inhalowane kortykosteroidy, obserwowano zwiększenie częstości występowania zapalenia płuc, w tym przypadków wymagających hospitalizacji.

Istnieją dowody na zwiększone ryzyko zapalenia płuc przy zwiększaniu dawki kortykosteroidu, ale nie zostało to ostatecznie potwierdzone w żadnym z badań.

Brakuje pełnych klinicznych dowodów na różnice wewnątrzklasowe dotyczące wielkości ryzyka rozwoju zapalenia płuc dla inhalowanych leków kortykosteroidowych.

Lekarze powinni zachować czujność wobec możliwego rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tych infekcji pokrywają się z objawami zaostrzeń POChP.

Czynniki ryzyka rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP obejmują palenie tytoniu, wiek starszy, niski wskaźnik masy ciała (BMI) oraz ciężki przebieg POChP.

Zaburzenia wzroku

Przy stosowaniu systemowym i miejscowym kortykosteroidów możliwe są zaburzenia wzroku. W przypadku wystąpienia u pacjenta takich objawów jak zamazanie widzenia lub innych zaburzeń wzroku należy skonsultować się z okulistą w celu oceny możliwych przyczyn, wśród których mogą występować zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak środkowe serozne zapalenie naczyniówki-siatkówki (CSR), o którym donoszono po stosowaniu systemowym lub miejscowym kortykosteroidów.

Dzieci

Wpływ na wzrost

U dzieci otrzymujących długotrwałe leczenie inhalowanymi kortykosteroidami zaleca się regularny monitoring wzrostu. Jeśli tempo wzrostu zwalnia, terapię należy przeanalizować ponownie w celu zmniejszenia dawki inhalowanego kortykosteroidu do najniższej możliwej dawki, przy której zachowuje się skuteczną kontrolę astmy oskrzelowej. Korzyści z terapii kortykosteroidami należy dokładnie ważyć w kontekście możliwego ryzyka przygniecenia wzrostu. Ponadto ważne jest skierowanie pacjenta na konsultację do pediatry płuca.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Większość wyników prospektywnych badań epidemiologicznych oraz doświadczenie międzynarodowego stosowania leku w okresie po rejestracji wskazuje, że leczenie inhalowanym budezonidem w czasie ciąży nie prowadziło do niekorzystnego wpływu na zdrowie płodu/noworodka.

Badania na zwierzętach wykazały, że glikokortykosteroidy mogą powodować zaburzenia rozwoju. Jednak tych danych nie uważa się za istotne dla człowieka przy stosowaniu zalecanych dawek, jednak terapię inhalowanym budezonidem należy regularnie przeglądać i stosować lek w najniższej skutecznej dawce. Dla płodu i ciężarnej ważne jest, aby w czasie ciąży utrzymywane było odpowiednie leczenie astmy oskrzelowej. Tak jak w przypadku stosowania innych leków w czasie ciąży, korzyści z zastosowania budezonidu dla ciężarnej należy ważyć w kontekście ryzyka dla płodu.

Inhalowanym glikokortykosteroidom należy nadawać pierwszeństwo przed doustnymi glikokortykosteroidami ze względu na mniejsze nasilenie efektów systemowych przy stosowaniu dawek niezbędnych do osiągnięcia takiej samej odpowiedzi ze strony układu oddechowego.

Okres karmienia piersią

Budezonid przenika do mleka matki. Jednak przy stosowaniu dawek terapeutycznych leku Benodil nie oczekuje się żadnego wpływu na dziecko karmione piersią. Benodil można stosować w czasie karmienia piersią.

Leczenie wspomagające inhalowanym budezonidem (200 lub 400 µg dwa razy dziennie) u kobiet z astmą oskrzelową karmiących piersią prowadzi jedynie do nieznacznej ekspozycji systemowej budezonidu u dzieci karmionych piersią.

W badaniu farmakokinetycznym obliczona dawka dobową u niemowlęcia wynosiła 0,3% dobowej dawki matki dla obu dawek, a średnie stężenie w osoczu u niemowląt karmionych piersią szacowano na poziomie jednej sześciusetnej stężenia obserwowanego w osoczu krwi matki, przy założeniu pełnej biodostępności doustnej u dziecka. Stężenie budezonidu we wszystkich próbkach osocza krwi niemowląt było niższe niż granica oznaczalności.

Biorąc pod uwagę informacje o budezonidzie do inhalacji oraz fakt, że budezonid wykazuje liniowe właściwości farmakokinetyczne w zakresach dawkowania terapeutycznego po podaniu nazywnym, inhalacyjnym, doustnym lub doodbytniczym, oczekuje się, że u dzieci karmionych piersią ekspozycja na budezonid przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych będzie niska.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Benodil nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony do stosowania przez rozpylenie za pomocą nebulizera typu kompresowego (patrz niżej).

Dawkowanie

Dawkowanie leku Benodil należy dostosować indywidualnie, zgodnie z potrzebami pacjenta. Dawkę należy zmniejszyć do minimum niezbędnego do utrzymania odpowiedniej kontroli astmy oskrzelowej.

Pacjentom, u których pożądane jest wzmocnienie działania terapeutycznego, szczególnie tym bez dużej ilości wydzieliny w drogach oddechowych, zaleca się zwiększenie dawki Benodilu zamiast leczenia kombinowanego z kortykosteroidami doustnymi, co wiąże się z mniejszym ryzykiem wystąpienia skutków ubocznych o charakterze systemowym.

Astma oskrzelowa

Rozpoczęcie terapii

Na początku leczenia, w okresie nasilenia objawów astmy oskrzelowej oraz podczas zmniejszania lub odstawiania doustnych glikokortykosteroidów, zalecana dawka Benodilu podana jest w Tabeli 1.

Terapia utrzymaniowa

Dawkę utrzymaniową należy dobrać indywidualnie i powinna ona odpowiadać najniższej dawce, przy której pacjent nie doświadcza objawów choroby.

Najwyższą dawkę (2 mg na dobę) dzieciom w wieku do 12 lat należy stosować wyłącznie w przypadku ciężkiego przebiegu astmy i przez ograniczony okres czasu.

Tabela 1

Pacjenci stosujący doustnie glikokortykosteroidy jako terapię wspomagającą

Benodil pozwala na odstawienie lub znaczne zmniejszenie dawki doustnych glikokortykosteroidów przy zachowaniu kontroli astmy oskrzelowej. Aby rozpocząć przejście z doustnych steroidów, pacjent powinien znajdować się w stosunkowo stabilnym stanie. Przez około 10 dni należy stosować wysoką dawkę Benodilu w połączeniu z dawką doustnego steroidu, którą stosowano wcześniej. Następnie dawkę doustnych steroidów należy stopniowo zmniejszać do najniższego możliwego poziomu, np. o 2,5 mg prednizolonu lub równoważnika miesięcznie. Często stosowanie doustnego steroidu można całkowicie odstawić, zastępując go Benodilem. Szczegółowe informacje na temat odstawiania doustnych glikokortykosteroidów znajdują się w rozdziale „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Szczególne wskazania dotyczące dawkowania

Benodil można mieszać z 0,9 % roztworem fizjologicznym. Mieszaninę należy użyć w ciągu 30 minut.

Tabela 2

Stosunek objętości (ml) do dawki (mg) leku Benodil

Chrzęszcz

Dla dzieci chorych na chrzęszcz standardowa dawka to 2 mg rozpylonego budezonidu. Dawkę tę należy podać w jednym zabiegu lub podzielić na dwie dawki po 1 mg z odstępem 30 minut. Podawanie leku można powtarzać co 12 godzin, maksymalnie przez 36 godzin lub do uzyskania poprawy klinicznej.

Sposób stosowania

Do inhalacji leku Benodil wymagany jest nebulizer połączony z kompresorem (typu kompresorowego). Nie wszystkie modele nebulizerów i kompresorów nadają się do inhalacji leku Benodil. Aby zapewnić optymalne dostarczenie budezonidu, kompresor musi zapewniać odpowiedni przepływ powietrza (5–8 l/min), a objętość komory nebulizera powinna wynosić 2–6 ml.

Dla dzieci zaleca się stosowanie odpowiedniej wielkości maski twarzowej dobrze dopasowanej do twarzy, zapewniającej odpowiednie przyłożenie.

Czas trwania inhalacji oraz dawka dostarczona do dróg oddechowych zależą od rodzaju oddychania oraz ilości leku wprowadzonego do nebulizera.

Ampułkę (pojemnik) z lekiem należy odłączyć od opakowania konturowego, ostrożnie wymieszać przez 30 sekund i otworzyć, obracając górną część. Zawartość ampułki (pojemnika) należy ostrożnie wycisnąć do komory nebulizera zgodnie z wymaganą dawką (patrz tabela 2). Pusty pojemnik wyrzucić, a komorę nebulizera przykryć pokrywką.

Benodil można mieszać z 0,9 % roztworem fizjologicznym.

Niewykorzystaną zawiesinę należy natychmiast wyrzucić.

Lek należy podawać dzieciom pod nadzorem dorosłych.

Uwaga. Ważne wskazówki dla pacjenta:

• należy dokładnie przeczytać instrukcję stosowania zamieszczoną w ulotce dołączanej do opakowania każdego nebulizera;
• nie stosować nebulizerów ultradźwiękowych do podawania Benodilu, ponieważ są one niekompatybilne z lekiem;
• po inhalacji należy dokładnie przepłukać jamę ustną wodą, aby zminimalizować ryzyko rozwoju kandydozy gardła i jamy ustnej;
• po zastosowaniu maski oddechowej należy przemyć wodą skórę twarzy, aby zapobiec podrażnieniu;
• nebulizer należy odpowiednio przemywać i przechowywać zgodnie z instrukcjami producenta.

Dzieci.

Benodil stosuje się dzieciom od 6. miesiąca życia wskazaniami (patrz sekcje „Wskazania” oraz „Sposób i dawki stosowania”).

Przedawkowanie.

Benodil zawiera 0,1 mg/ml dinatrium edetianu, które – jak wykazano – może powodować zwężenie oskrzeli, jeśli jego stężenie przekracza 1,2 mg/ml. Ostra przedawkowanie leku Benodil, nawet przy podawaniu nadmiernych dawek, najprawdopodobniej nie spowoduje klinicznie istotnych problemów.

Niepożądane działania.

Do oceny częstości występowania niepożądanych działań stosowano następujące definicje: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); nieczęsto (od ≥1/1 000 do <1/100); rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000).

Tabela 3 Niepożądane działania sklasyfikowane według klas narządów i częstości występowania

* Zob. poniżej opis poszczególnych działań niepożądanych; podrażnienie skóry twarzy.

** Zob. poniżej sekcję „Dzieci”.

*** Na podstawie częstości zarejestrowanej podczas badań klinicznych.

**** Rzadko u dzieci.

Czasami po zastosowaniu leków glikokortykosteroidowych do inhalacji mogą wystąpić objawy lub symptomy działań niepożądanych glikokortykosteroidów o działaniu ogólnym, co najprawdopodobniej zależy od dawki, czasu ekspozycji, współistniejącej i poprzedniej ekspozycji na kortykosteroidy oraz indywidualnej wrażliwości (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Kandydoza gardła i jamy ustnej może wystąpić w wyniku osadzania się leku. Należy poinstruować pacjenta o konieczności płukania jamy ustnej wodą po każdej inhalacji dawki utrzymującej, aby zminimalizować to ryzyko.

Tak jak w przypadku każdej terapii inhalacyjnej, bardzo rzadko może wystąpić rozwój paradoksalnego skurczu oskrzeli (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Czasami, gdy stosowano nebulizator z maską oddechową, zgłaszano reakcję nadwrażliwości w postaci podrażnienia skóry twarzy. W celu zapobiegania podrażnieniu należy umyć się po zastosowaniu maski.

W badaniach z grupą placebo jako skutki niepożądane rzadkie zgłaszano zaćmę w grupie stosującej placebo.

W połączonych badaniach klinicznych z udziałem 13 119 pacjentów stosujących budesonid do inhalacji oraz 7 278 pacjentów otrzymujących placebo, częstość stanów lękowych wynosiła 0,52% dla budesonidu do inhalacji i 0,63% dla placebo. Częstość depresji wynosiła 0,67% dla budesonidu do inhalacji i 1,15% dla placebo.

Dzieci

Ze względu na ryzyko opóźnienia wzrostu u dzieci należy regularnie kontrolować parametry wzrostu (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Otwarte pojemniki należy zużyć w ciągu 12 godzin. Nieużywanej zawiesiny nie należy ponownie stosować – należy ją natychmiast wyrzucić.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Otwarte pojemniki należy zużyć w ciągu 12 godzin.

Po otwarciu folii aluminiowej pojemniki zawarte wewnątrz należy zużyć w ciągu 3 miesięcy.

Opakowanie.

Po 2 ml w pojemniku z polietylenu o niskiej gęstości; po 5 pojemników połączonych ze sobą w folii aluminiowej; po 4 folie w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

1. Produkcja, pakowanie, kontrola serii i wydanie serii

Genetic S.p.A., Włochy / Genetic S.p.A., Italy.

1. Pakowanie wtórne i wydanie serii

Zakład Farmaceutyczny „Polpharma” S.A., Polska / Pharmaceutical Works „Polpharma” S.A., Poland.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność.

1. Produkcja, pakowanie, kontrola serii i wydanie serii

Contrada Canfora, 84084 Fisciano, Włochy / Contrada Canfora, Fisciano, 84084, Italy.

1. Pakowanie wtórne i wydanie serii

ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański, Polska / 19, Pelplinska Str., 83-200 Starogard Gdanski, Poland.