Bapre

INSTRUKCJA dla zastosowania leczniczego leku BAPRE (BAPRE)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobia kukurydziana, talk;

otoczka kapsułki: żelatyna, woda, dwutlenek tytanu (E 171), laurylosiarczan sodu, tlenek żelaza czerwony (E 172) (dla kapsułek 75 mg i 300 mg), atrament czarny.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• Kapsułki 75 mg: twarde kapsułki żelatynowe o rozmiarze 4, z czerwonobrunatną pokrywką / białym korpusem, z oznaczeniem „140” na pokrywce i „J” na korpusie atramentem czarnym, wypełnione proszkiem białym lub prawie białym.
• Kapsułki 150 mg: twarde kapsułki żelatynowe o rozmiarze 2, z białą pokrywką / białym korpusem, z oznaczeniem „142” na pokrywce i „J” na korpusie atramentem czarnym, wypełnione proszkiem białym lub prawie białym.
• Kapsułki 300 mg: twarde kapsułki żelatynowe o rozmiarze 0, z czerwonobrunatną pokrywką / białym korpusem, z oznaczeniem „145” na pokrywce i „J” na korpusie atramentem czarnym, wypełnione proszkiem białym lub prawie białym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny *

W badaniach wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neurytis postherpetica oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem dawkowania 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z trybem dawkowania 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, taka poprawa wystąpiła u 33 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 7 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

• Epilepsja *

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w 3 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem dawkowania 2 lub 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci do 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat, którego celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów częściowych, oraz otwartego badania bezpieczeństwa trwającego 1 rok z udziałem 54 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych u dzieci występują częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg na dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg na dobę) lub placebo. Zmniejszenie napadów częściowych o co najmniej 50 % w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg na dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów przyjmujących placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem dawkowania 2 razy na dobę. Przy stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto takiego samego poziomu skuteczności jak przy stosowaniu lamotryginy, zgodnie z oceną po 6 miesiącach według punktu końcowego – braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe *

Pregabalinę badano w 6 kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu profilaktyki nawrotów z podwójnie ślepią fazą profilaktyki nawrotów trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50 % według całkowitej liczby punktów według skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne sprawdzenie pola widzenia i badanie dna oka przy rozszerzonej źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów z grupy placebo.

• Fibromialgia *

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym podwójnie ślepiącym badaniu placebo-kontrolowanym (F1) i jednym 6-tygodniowym badaniu randomizowanym z odstawieniem (F2). Do badań tych włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” zgodnie z kryteriami Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (ból ogólny trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 określonych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono również według ogólnej oceny pacjenta i ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono badanie placebo-kontrolowane trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

• Farmakokinetyka. *

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Wchłanianie

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Przy wielokrotnym podawaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia o około 25–30 % i wydłużenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej wchłaniania.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest z mlekiem szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki oznakowanej radioaktywną znacznikową około 98 % radioaktywnej substancji wydalało się z moczem w niezmienionej formie jako niezmieniona pregabalina. Część N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosiła 0,9 % podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie dochodziło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie

Pregabalina wydala się z krążenia ogólnego w niezmienionej formie głównie przez nerki. Średni okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”, „Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (<20 %). Farmakokinetyka przy wielokrotnym podawaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po jednorazowym podaniu dawki. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podawaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi (tmax) był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynika ze zwiększenia o 43 % klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów do 3 miesiąca życia nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w wieku starszym

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po podawaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg na dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg na dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na miligramy na kilogram.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ból neuropatyczny

Preparat Bapre jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja

Preparat Bapre jest wskazany u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z drugaryczną generalizacją lub bez niej.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Preparat Bapre jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromialgia

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych preparatu leczniczego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydzielanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, aby pregabalina mogła powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej przedmiotem.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej

W związku z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwdiabetyczne, diuretyki, insulinę, fenobarbital, tiagabine i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki przeciwhamujące, noretysteron i/lub etynylowy estradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi lekami przeciwhamującymi, noretysteronem i/lub etynylowym estradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i śmierci u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem osób w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas terapii pregabaliny, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

W trakcie leczenia pregabaliną rzadko zgłaszano ciężkie reakcje skórne (CRS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN), które mogą zagrażać życiu lub mieć skutek śmiertelny. Przy przepisywaniu leku pacjentom należy poinformować o objawach i dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast odstawić pregabalinę i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększać ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów starszych. Ponadto po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. W związku z tym pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż będą znane możliwe skutki tego leku.

Zaburzenia wzroku

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość przypadków pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; częstotliwość wystąpienia zmian dna oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również reakcje niepożądane ze strony narządów wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po odstawieniu pregabaliny objawy ze strony narządów wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po odstawieniu pregabaliny.

Odstawianie współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny, aby przejść na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, ból, drgawki, nadmierna potliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej odstawieniu.

Dane dotyczące odstawiania pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów starszych z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Pacjentom tym należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Po odstawieniu pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość reakcji niepożądanych, a także reakcji niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspoczynkowych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Zgłaszano ciężkie przypadki depresji oddychania związane ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem depresantów OUN oraz pacjenci starsi mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Tym pacjentom może być wymagane dostosowanie dawki.

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących terapię lekami przeciwpadaczkowymi z różnymi wskazaniami. Wyniki metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, kontrolowanych placebo badań nad lekami przeciwpadaczkowymi wykazały również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększonego ryzyka przy stosowaniu pregabaliny.

W związku z tym należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć celowość przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się o pomoc medyczną.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki zaburzeń funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zespół jelita, niedrożność jelita, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami mogącymi powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednocześnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu przypadki-kontrola osób przyjmujących opioidy, zwiększony ryzyko śmiertelności związanej z opioidami występowało u pacjentów otrzymujących terapię pregabaliną jednocześnie z opioidem w porównaniu z samym opioidem (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z historią nadużywania różnych substancji; należy monitorować pacjenta w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (zgłaszano przypadki uzależnienia, przekraczania przepisanej dawki; zachowania skierowanego na uzyskanie leku).

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn

Ponieważ potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji.

Ciąża

Brakuje odpowiednich danych dotyczących stosowania pregabaliny u kobiet w ciąży.

W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Lek Bapre nie powinien być stosowany w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Okres karmienia piersią

Niewielka ilość pregabaliny została wykryta w mleku kobiet karmiących piersią. Należy poinformować kobiety karmiące piersią, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Fertylność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W badaniu klinicznym wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg dziennie. Po stosowaniu leku przez 3 miesiące nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu nad płodnością u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu nad płodnością u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pregabalin może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. W związku z tym pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką i innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, aż stanie się jasne, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Lek Bapre przyjmuje się niezależnie od spożycia pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do stosowania doustnego.

Dawki

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dzienną dzieli się na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Terapię pregabaliną można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja

Terapię pregabaliną można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Ogólny zaburzenie lękowe

Dawkę, którą dzieli się na 2 lub 3 dawki, można dobierać w zakresie 150–600 mg na dobę. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabaliną można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania leku dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromyalgia

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromyalgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto taka dawka charakteryzowała się gorszą tolerancją. Biorąc pod uwagę zależne od dawki działania niepożądane, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie z moczem, należy dostosować dawkę leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie leczenia pregabaliną

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabaliną należy przerywać stopniowo, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt „Farmakokinetyka”), dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszać indywidualnie, zgodnie z poniższą tabelą, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dzienną pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dziennej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dodatkową dawkę leku (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/dobę) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawkę dodatkową rozumie się jako dodatkową dawkę pojedynczą.

Niewydolność wątroby

Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym ze względu na zaburzenia funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18. roku życia). Dotychczasowa dostępna informacja zawarta jest w sekcji „Reakcje niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak nie umożliwia ona sformułowania żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Po wprowadzeniu leku na rynek najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane związane z przedawkowaniem pregabaliny to senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o wystąpieniu drgawek.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających organizm i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Efekty uboczne.

W programie klinicznym badania pregabaliny uczestniczyło ponad 8900 pacjentów, z których 5600 to uczestnicy podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych badań. Najczęstsze zgłaszane reakcje uboczne to zawroty głowy i senność. Reakcje uboczne były zazwyczaj lekkiego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu reakcji ubocznych wynosił 12% u pacjentów przyjmujących pregabalinę i 5% u pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze reakcje uboczne prowadzące do zaprzestania stosowania leku w grupie otrzymującej pregabalinę to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie reakcje uboczne występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta; reakcje te są ułożone według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości reakcje uboczne są wymienione w kolejności malejącego nasilenia.

Wskazane reakcje uboczne mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano zwiększoną ogólną częstość reakcji ubocznych oraz zwiększoną częstość reakcji ubocznych ze strony układu nerwowego, szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Dodatkowe reakcje uboczne zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Zakażenia i inwazje

Często: zapalenie nosa i gardła.

Układ krwionośny i chłonny

Rzadko: neutropenia.

Układ odpornościowy

Rzadko: podwyższona wrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia odżywiania

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżone libido.

Rzadko: halucynacje, napady paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie nastroju, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, zwiększone libido, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie.

Układ nerwowy

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenie, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychoruchowa, dyskinezja, zawroty głowy w pozycji stojącej, drżenie intencyjne, kłębuszkowanie, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, ageuzja, ogólne niedowłady, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Oczy

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwotok do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscillopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, szaleniec, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, miosis, nocna ślepota, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie tunic oka.

Układ słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Serce

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowe zwolnienie rytmu, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Naczynia

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uczucie ciepła, uczucie zimna w kończynach.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie.

Nieznana częstość: niewydolność oddechowa.

Układ pokarmowy

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie pełności brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okostnowy.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierne pocenie się, świerzbienie, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespoł Stevensa-Johnsona, zimny pot, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zapalenie skóry typu likenoidalnego, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka posocznicza, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne, toksyko-epidermalny nekroliz (TEN).

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, mialgia, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Nerki i drogi moczowe

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostre niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasieniowodów.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadek, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: ogólny obrzęk, obrzęk twarzy, uczucie ściskania w klatce piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, ogólna słabość, niedowłady, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotosensytyzujące.

Bardzo rzadko: granuloma, celowe zranienie, włóknienie opłucnej, wstrząs.

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, podwyższenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów po zaprzestaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie reakcje jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, pobudzenie, depresja, ból, nadmierne pocenie się i zawroty głowy, co może wskazywać na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą być zależne od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie trzech badań przeprowadzonych wśród pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów z napadami częściowymi, n=295; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz otwarte badanie bezpieczeństwa trwające 1 rok, n=54) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze reakcje uboczne obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji ubocznych. Zgłaszanie podejrzewanych reakcji ubocznych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 kapsuł w blisterze; 3 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria recepturowa.

Na receptę.

Producent. Hetero Labs Limited.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Unit III, Formulation Plot No 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, India.