Azytromycyna

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Azytromycyna (AZITHROMYCIN)

Skład:

substancja czynna: azytromycyny dihydrat;

1 tabletka zawiera 500,0 mg azytromycyny (w postaci azytromycyny dihydratu);

substancje pomocnicze: wapnia hydrofosforan bezwodny, skrobię prażelatynizowaną, sodową solę kroskarboksymetylowej skrobi, sodowy laurylosulfan, stearynian magnezu;

otoczka: hipomeloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400.

Postać leku. Tabletki powlekane, 500 mg.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, wydłużone tabletki dwuwypukłe, powlekane, z oznaczeniem „500” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy. Azytromycyna. Kod ATC J01FA10.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem z grupy makrolidów, zaliczanym do azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białka bakteryjnego poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

U Streptococcus pneumoniae, streptokoków hemolitycznych grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinowo-opornych złocistych bakterii (MRSA), występuje pełna krzyżowa oporność na erytromycynę, azytromycynę, inne makrolidy oraz lankozamidy.

Stopień nabytej oporności u wymienionych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeśli lokalny poziom oporności może powodować wątpliwości co do skuteczności leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji.

Spektrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny

*Meticylin -oporny złocisty paciorkowiec ma bardzo wysokie rozpowszechnienie nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku.

Po doustnym przyjęciu azytromycyna rozprowadza się po całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50-krotnie), niż w osoczu krwi, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Wiązanie z białkami osocza krwi zmienia się w zależności od stężenia plazmatycznego i wynosi od 12% przy 0,5 μg/ml do 52% przy 0,05 μg/ml w osoczu krwi. Umiarkowany wolumen dystrybucji w stanie równowagi (VVss) wynosił 31,1 l/kg.

Okres półtrwania w osoczu odbija w pełni okres półtrwania z tkanki przez 2–4 dni.

Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylnie wydaje się w niezmienionej formie z moczem w ciągu następnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny wykryto w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, które powstają w wyniku demetylacji N- i O-, hydroksylacji pierścieni dezozaminu i aglikonu oraz rozszczepienia koniugatu kladinozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia spowodowane drobnoustrojami wrażliwymi na azytromycynę:

• zakażenia ucha, nosa i gardła (bakteryjny zapalenie gardła/przewodu gardłowego, zatkanie, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: rumień wędrujący (wczesny etap choroby Lyme’a), bartoneloza, impetigo, wtórne piodermy, trądzik pospolity (trądzik) o umiarkowanym nasileniu;
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych spowodowane Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, dowolny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, jak również na którykolwiek inny składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antacida. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania leków przeciwwskazowych na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, choć stężenie azytromycyny w osoczu zmniejszyło się o około 25%. Nie należy przyjmować azytromycyny i antacyd jednocześnie.

Cetyryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni i cetyryzyny 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian przedziału QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dobowych 1200 mg azytromycyny i 400 mg didanozyny na dobę u sześciu ochotników zakażonych HIV nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie stacjonarnym w porównaniu z placebo.

Digoksyna i kolchicyna. Doniesiono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak digoksyna i kolchicyna, może prowadzić do wzrostu stężenia tych substratów we krwi. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i substratu białka P-glikoproteiny, takiego jak digoksyna, należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia substratu we krwi.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg azytromycyny miały niewielki wpływ na farmakokinetykę zidowudyny w osoczu lub jej wydalanie z moczem oraz jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zidowudyny, czyli klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest znane, ale może być korzystne dla pacjentów.

Azytromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje farmakokinetycznych interakcji lekowych charakterystycznych dla erytromycyny i innych makrolidów. Azytromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks metabolit-cytochrom.

Preparaty z kąkutu. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi kąkutu nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azytromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu krwi (na podstawie analizy hamowania HMG CoA-reduktazy). Jednak w okresie pogwarancyjnym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azytromycynę ze statynami.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed przyjęciem azytromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian w farmakokinetyce azytromycyny.

Leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie pogwarancyjnym otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumaryny. Chociaż związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azytromycynę i leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumaryny.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym u zdrowych wolontariuszy, którym podawano doustnie azytromycynę w dawce 500 mg/dzień przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotny wzrost Cmax i AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawiorenc. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawiorencu dziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukonazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukonazolu 800 mg. Ogólne narażenie i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukonazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metylprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg trzy razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, zatem nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w osoczu krwi. U pacjentów przyjmujących jednocześnie azytromycynę i rifabutynę obserwowano neutropenię. Chociaż neutropenia była związana ze stosowaniem rifabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartość AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azytromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej farmakokinetycznej interakcji przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie u zdrowych ochotników azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podawaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azytromycyną 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólne narażenie ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Wartości stężeń azytromycyny w osoczu odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Hydroksychlorochina. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki wydłużające odcinek QT i mogące powodować zaburzenia rytmu serca, np. hydroksychlorochinę.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Tak jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, ale poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią), reakcjach dermatologicznych, w tym ostrym ogólnoustrojowym pustularnym egzantem. Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawracających objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalenia azitromycyny, należy ostrożnie przepisywać azitromycynę pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach fulminantnego zapalenia wątroby prowadzącego do zagrażającego życiu zaburzenia funkcji wątroby podczas stosowania azitromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów i oznak zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy wykonać badania/analizy funkcji wątroby. W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

U pacjentów przyjmujących pochodne ergotyny jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych sprzyja szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między ergotyną a azitromycyną. Jednakże z uwagi na teoretyczną możliwość rozwoju ergotyzmu azitromycyna nie powinna być stosowana jednocześnie z pochodnymi ergotyny.

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów nadkażenia wywołanego organizmami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o biegunce związanej z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile nadproducentów toksyn są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwbakteryjną i wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną stosowaniem antybiotyków. Wymaga to starannego prowadzenia wywiadu, ponieważ donoszono, że CDAD może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania/merdania komór (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azitromycyną. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmiogennymi (szczególnie u kobiet i osób starszych), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub zanotowanym wydłużeniem odcinka QT;
• którzy aktualnie są leczeni innymi substancjami aktywnymi, które jak wiadomo wydłużają odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokaina) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cyzapyrydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresantami, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmią serca lub ciężką niewydolnością serca.

Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym rozwoju zespołu miastenoidalnego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Infekcje streptokokowe. W leczeniu zapalenia gardła/zatok wywołanego przez Streptococcus pyogenes lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, która jest również stosowana w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji streptokokowych w gardle i jamie ustnej, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania azitromycyny dożylnie u dzieci nie zostały ustalone.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania w celu zapobiegania lub leczenia Mycobacterium avium complex u dzieci nie zostały ustalone.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azitromycyny u ciężarnych kobiet. W badaniach toksyczności rozrodczej przeprowadzonych na zwierzętach nie stwierdzono teratogennego szkodliwego wpływu azitromycyny na płód, jednak lek przenikał przez łożysko. Bezpieczeństwo stosowania azitromycyny w czasie ciąży nie zostało potwierdzone. Dlatego azitromycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Karmienie piersią.

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i odpowiednio kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki.

Plodność.

Badania dotyczące płodności przeprowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano obniżenie wskaźnika ciąż. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami lub obsługi mechanizmów.

Brak dowodów, że azitromycyna może pogarszać zdolność do kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność do kierowania pojazdami lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Azytromycyna, tabletki 500 mg, należy stosować jako pojedynczą dawkę dzienną niezależnie od posiłku. Tabletki należy połykać nie żując. W przypadku pominięcia przyjęcia 1 dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne – w odstępach 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥45 kg.

W przypadku infekcji ucha, gardła, dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich (z wyjątkiem przewlekłej wędrzącej erytemy) całkowita dawka azytromycyny wynosi 1500 mg (500 mg 1 raz dziennie). Leczenie trwa 3 dni.

W przypadku trądziku zwykłego zalecana całkowita dawka azytromycyny wynosi 6 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 1 tabletka 500 mg 1 raz dziennie przez 3 dni, następnie 1 tabletka 500 mg 1 raz w tygodniu przez 9 tygodni. Dawkę drugiego tygodnia należy przyjąć po 7 dniach od pierwszego przyjęcia tabletki, a kolejne 8 dawek należy przyjmować w odstępach 7-dniowych.

W przypadku erytemy wędrzącej całkowita dawka azytromycyny wynosi 3 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 1 g (2 tabletki po 500 mg jednorazowo) w pierwszym dniu, następnie po 500 mg 1 raz dziennie od 2. do 5. dnia.

W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową zalecana dawka azytromycyny wynosi 1000 mg (2 tabletki po 500 mg jednorazowo).

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej <10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących leczenia tych pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Azytromycynę w tabletkach 500 mg należy stosować u dzieci o masie ciała ≥45 kg. W tej grupie dzieci zaleca się dawkowanie dla dorosłych.

Przedawkowanie.

Doświadczenie z klinicznego stosowania azytromycyny wskazuje, że objawy niepożądane po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu. W przypadku przedawkowania w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspierających.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli, zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością występowania, wymieniono działania niepożądane stwierdzone w badaniach klinicznych i w okresie obserwacji pozarejestrowej, które obserwowano podczas stosowania wszystkich postaci lekarskich azytromycyny. Działania niepożądane zarejestrowane w okresie obserwacji pozarejestrowej zostały wyróżnione kursywą. Grupy pod względem częstości występowania określono według następującej skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); nieczęsto (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy pod względem częstości występowania działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącej ich ciężkości.

*Możliwe lub prawdopodobne powiązanie działań niepożądanych z azytromycyną na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i w okresie obserwacji pozarejestrowej

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, opiera się na danych z badań klinicznych oraz obserwacji w okresie posprzedażowym. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których donoszono przy stosowaniu leków o działaniu natychmiastowym i leków o przedłużonym działaniu.

Reakcje niepożądane, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem Mycobacterium Avium Complex

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo wyznaczeni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 3 tabletki w blistrze i opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Bluframa – Industria Farmacêutica, S.A. / Bluepharma – Industria Farmacêutica, S.A.

Adres producenta oraz miejsce prowadzenia jego działalności / miejsce zamieszkania wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

S. Martinho do Bispo, Coimbra, 3045-016, Portugalia / S. Martinho do Bispo, Coimbra, 3045-016, Portugal.

Dane kontaktowe przedstawiciela wnioskodawcy na Ukrainie – sp. z o.o. „KALLIFARM” / CALLIPHARM LLC. Ukraina, 08205, obwód kijowski, miasto Irpień, ul. Pojezii 2, lokal 35 / Ukraine, 08205, Kyiv region, Irpin, 2 Poesii street, 35 office.